Wyrok - VI SA/Wa 3634/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant ref. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżona decyzją z dnia 14 października 2025 r. nr [...]Główny Inspektor TranspoOddalono skargę. Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant ref. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżona decyzją z dnia 14 października 2025 r. nr [...]Główny Inspektor Transpo
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Grzegorz Nowecki
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżona decyzją z dnia 14 października 2025 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD"), w wyniku rozpatrzenia odwołania S. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z dnia 23 stycznia 2025 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - zwanej dalej: "kpa"), art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b), 140ab ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.; zwanej dalej: "prd"), § 2 ust. 1 pkt 5, § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunkówtechnicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502 ze zm.).Podstawę faktyczną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii V, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych, dopuszczalnej długości, dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów.Jak wynika z akt sprawy w dniu 15 listopada 2024 r. na drodze krajowej nr [...] (327 kilometr) zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z 3-osiowego samochodu ciężarowego marki V. o nr rej. [...] i 2-osiowej przyczepy marki MHS o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował P. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem drewna sosnowego (ładunek podzielny) w imieniu S. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia 15 listopada 2024 r. nr [...].Pismem z dnia 21 listopada 2024 r. WITD zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 23 stycznia 2025 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych, od której Strona złożyła odwołanie.W wyniku rozpatrzenia odwołania GITD – decyzją z dnia 14 października 2025 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że w dniu kontroli ww. zespołem pojazdów Strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem drewna sosnowego (ładunek podzielny).Jak podkreślił organ do pomiarów nacisków osi, rzeczywistej masy całkowitej użyto wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o nr fabrycznym METEOR-E-092, która legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. dnia 24 września 2024 r. z datą ważności do dnia 24 października 2026 r.W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono: 1) nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi napędowych 19,80 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie 0,80 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 4,21 %); 2) rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów 46,55 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 6,55 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 16,37 %); 3) długość zespołu pojazdów z ładunkiem 19,20 m (bez odjęcia 1 %) - przekroczenie o 0,45 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,40 %); 4) podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.Organ zaznaczył, że podczas kontroli dokonano pomiarów objętości i masy przewożonego surowca drzewnego w związku z podejrzeniem rozbieżności faktycznej objętości przewożonego ładunku z zadeklarowaną wartością w dokumencie wywozowym. Kierowca do kontroli okazał m.in. kwit wywozowy nr [...], z którego wynikało, iż kwit ten dotyczył wydanego przez Nadleśnictwo S. drewna sosnowego w ilości 28,08 m3. Zdaniem organu kwit ten jedynie poświadczał, iż Nadleśnictwo wydało wskazaną w nim ilość drewna, lecz w żaden sposób nie poświadcza, iż w tym konkretnym przypadku, na kontrolowanym zespole pojazdów znajdowała się jedynie ilości drewna wpisana w ww. kwicie wywozowym. Kwit ten stanowi dowód wydania określonej w nim ilości drewna.W wyniku kontroli ustalono, iż łącznie przewożono 50,46 mp drewna sosnowego. Następnie dokonano przeliczenia metrów przestrzennych na metry sześcienne na podstawie normy PN-D-95000 w sprawie zasad pomiaru, obliczania miąższości i cechowania surowca drzewnego i uzyskano wynik 31,28 m3 drewna. Wszystkie pomiary ilości faktycznej przewożonego drewna zostały wpisane do arkusza - wyniki pomiarów objętości i masy surowca drzewnego na środkach transportu, z której jednoznacznie wynika, iż faktycznie przewożono 31,28 m3 drewna sosnowego, co potwierdził kierowca P. K.. Przy czynnościach pomiaru ilości przewożonego surowca drzewnego był obecny kierowca, nie wnosząc żadnej uwagi. W ocenie GITD nie można kierować się ilością drewna wskazaną w ww. kwicie wywozowym, skoro w wyniku pomiarów ilości drewna ustalono, że faktycznie przewożono większą ilość drewna, tj. 31,28 m3, a nie jak wynika z ww. kwitu 28,08 m3. Organ podkreślił, że kierowca nie wniósł żadnej uwagi do protokołu kontroli.Organ wskazał, że dokonując przeliczania wagi drewna na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna wg. przelicznika wagi drewna i jego objętości, szacowana łączna masa przewożonego drewna wynosiła 23147,2 kg (31,28 m3 x 740 kg/m3 = 23147,2 kg). Sumując masy własne zespołu pojazdów tj. samochodu ciężarowego marki V. o nr rej. [...] (14800 kg) i przyczepy marki MHS o nr rej. [...] (3900 kg) z szacowaną masą przewożonego drewna 23147,2 kg, łączna szacowana masa zespołu pojazdów wraz z ładunkiem oscylowała – zdaniem GITD - w wielkości 41847,2 kg, a zatem więcej niż dopuszczalna masa zespołu pojazdów wynosząca 40000 kg. Ww. wyliczenie służy – zdaniem GITD - tylko ustaleniu, czy podmiot wykonujący przejazd dochował należytej staranności, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, natomiast podstawą do kwalifikacji prawnej i wyliczenia wielkości przekroczeń dopuszczalnych norm, a co za tym i kary pieniężnej są rzeczywiste wyniki pomiarów uzyskane podczas kontroli. Z powyższego wynika, że Strona miała wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które mogła przewidzieć, gdyż szacowana masa zespołu pojazdów z szacowaną masa przewożonego drewna przekraczała dopuszczalne 40000 kg.Odnosząc się do powołanych przez Stronę poszczególnych zarządzeń Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych organ stwierdził, że dotyczą one wprowadzenie warunków technicznych stosowanych w obrocie surowcem drzewnym,warunków technicznych stosowanych w obrocie surowcem drzewnym w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe. Organ podkreślił, że we. zarządzenia dotyczą Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.GITD stwierdził następnie brak przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła – zdaniem organu - także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Przedmiotem przewozu było drewno, lecz podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnej długości, w związku z czym nie znajduje – w ocenie GITD - zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd.W ocenie organu Strona w toku postępowania przed organem I instancji pismem z dnia 24 listopada 2024 r., złożyła wyjaśnienia, które nie stanowią dowodów świadczących, że dochowała ona należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem GITD nie są takimi dowodami wyjaśnienia zawarte w odwołaniu.Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. To podmiot wykonujący przejazd przecież decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przejazdu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Obowiązujące przepisy prawne obciążają podmiot wykonujący przejazd, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość ładunku przed rozpoczęciem przejazdu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia określonych parametrów.Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości. Decyzji tej zarzuciłnaruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80 kpa pomijając słuszny interes społeczny i obywateli, wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji również brak prawidłowej oceny poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego, co doprowadziło do zaniechania prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji wydania błędnej decyzji przez organ II Instancji i poprzedzającej jej decyzji organu I Instancji, w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia a ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi (przy założeniu, że kontrolujący dokonałby prawidłowego pomiaru rzeczywistej masy drewna) spowodowane jest przewozem drewna.Dodatkowo Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:1. art. 61 ust. 15 prd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem inspektor dokonał nieprawidłowego pomiaru objętości ładunku (drewna), co miało wpływ na nieprawidłowe ustalenie rzeczywistej masy przewożonego ładunku (drewna);2. § 30a ust. 1 Zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GlTD.2014.14 z dnia 2014.09.18) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem inspektor ustalił rzeczywista masę drewna wbrew przesłankom niniejszego przepisu, a ponadto będąc zobowiązany do umieszczenia w protokole kontroli rzeczywistej masy drewna przewożonego kontrolowanym pojazdem ze wskazaniem jej jako masy ładunku, przystąpił wbrew przesłankom niniejszego przepisu do dokonywania dalszych pomiarów ładunku, pomimo iż z tak wyliczonej masy całkowitej pojazdu, pojazd ten nie przekraczał wartości normatywnej 40 ton o wskazane 6,55 tony, bowiem ustalona rzeczywista masa ładunku wraz z masą własną zespołu pojazdów zgodnie z dowodami rejestracyjnymi wynosiła łącznie poniżej 40 ton;3. § 30a ust. 2 Zarządzenia nr 28/2014 Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu - poprzez jego niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie, bowiem ustalając rzeczywistą masę drewna, obliczoną zgodnie § 30a ust. 1 niniejszego Zarządzenia jako nieprzekraczającą dopuszczalnej ładowności pojazdu, organ winien zastosować art. 140aa ust. 4 prd i przedmiotowe postępowanie umorzyć;4. art. 140aa ust. 4 prd poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej a następnie poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie wszczętego postępowania w tej sprawie, pomimo iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia a ewentualne przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi (przy założeniu, że kontrolujący dokonałby prawidłowego pomiaru rzeczywistej masy drewna) spowodowane jest przewozem drewna;5. Zarządzenia nr 51 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 30 września 2019 r. r. (znak ZM.800.8.2019) w sprawie wprowadzenia warunków technicznych w obrocie surowcem drzewnym w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe (w aktach sprawy) - poprzez jego niezastosowanie;6. Zarządzenia nr 54 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29 września 2020 r. w sprawie aktualizacji Zarządzenia nr 51 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 30 września 2019 roku w sprawie wprowadzenia warunków technicznych stosowanych w obrocie surowcem drzewnym w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe poprzez wprowadzenie erraty do treści jego załączników (znak: ZM.800.12.2020) poprzez jego niezastosowanie;7. Załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 54 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29.09.2020 r.- Errata do Zarządzenia nr 51/2019 poprzez jego niezastosowanie;8. Warunków technicznych - Zasady przygotowania do pomiaru, pomiar, obliczanie miąższości i cechowanie surowca drzewnego poprzez jego niezastosowanie;9. art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem w razie uznania, że przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu nastąpiło z winy Skarżącego z uwagi na różnicę mas zespołu pojazdów wskazanych w dowodach rejestracyjnych (18 700 kg) wobec mas zespołu pojazdów "z wagi" (20 900 kg) zgodnie z rzeczywistą masą pojazdów zważoną przez inspektora podczas przedmiotowej kontroli i załadowaną masą drewna obliczoną przez leśniczego zawartą na kwicie wywozowym (w aktach sprawy) w ilości 28,08 m3 tj. masie rzeczywistej drewna (obliczanej zgodnie z powoływanymi przepisami) w wysokości 20 779,20 kg, to przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej przekroczyło dopuszczalne wartości o nie więcej niż 10 % (zważona masa pojazdu na pusto: 20 900 kg + masa drewna na kwicie wywozowym: 20 779,20 kg = 41 061,6 kg), gdyż wynosiłaby ok. 4,2 % co winno skutkować ewentualnym nałożeniem kary w wysokości nie 10 000 zł a 6 000 zł.W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie zmianę decyzji i nałożenie kary pieniężnej w kwocie 6 000 zł - zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit a prd. Dodatkowo Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.Rozpatrywana sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci drewna sosnowego.Zgodnie z art. 2 pkt 35a prd, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 prd wynika, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Zgodnie z art. 64 ust. 2 prd, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I.Zgodnie z art. 140aa ust. 1 prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. W świetle art. 140ab ust. 2 prd, w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 prd, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w art. 140aa ust. 1 prd, określa art. 140ab ust. 1 prd. Ustaleń w tym zakresie organy administracji powinny dokonać na podstawie oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, który uprzednio został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony.Zdaniem Sądu inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego mogą dokonywać kontroli zgodności przedstawianych im dokumentów z rzeczywistym stanem faktycznym, a przewóz ładunku podzielnego - drewna - nie jest objęty jakimkolwiek wyłączeniem z kontroli, przeprowadzanych na drodze. Nie do przyjęcia jest teza, że inspektorzy powinni opierać wyniki przeprowadzonej kontroli jedynie na treści przedstawionych im dokumentów. Zaprzecza ona celowi przeprowadzania takich kontroli, którym jest sprawdzenie przestrzegania przepisów prawa, m.in. w zakresie wykonywania transportu drogowego.Podkreślić należy, że powołane w skardze zarządzenia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych oraz zarządzenia Głównego inspektora Transportu Drogowego nie stanowią aktów prawa powszechnie obowiązującego i jako takie nie mogą stanowić miernika zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.Nie ma racji Skarżący, że inspektorzy ITD nie mają kompetencji do dokonywania pomiarów przewożonego drewna, skoro są oni uprawnieni do kontrolowania pojazdów wraz z ładunkiem. Pomiary zostały dokonane przyrządami, których wskazania nie mogą budzić wątpliwości, bowiem w aktach administracyjnych znajduje się świadectwo wzorcowania przymiaru teleskopowego (str.5 akt administracyjnych) oraz świadectwo wzorcowania przymiaru wstęgowego (str.7 akt administracyjnych), którymi dokonywane były pomiary drewna podczas kontroli. Tym samym kontrolujący mieli w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy do zakwestionowania ilości przewożonego drewna wskazanej w dokumencie wywozowym (str.12 akt administracyjnych).Zatem zasadne było stanowisko organów obu instancji, że nie można było wyników kontroli oprzeć na treści dokumentu wywozowego, z którego wynikało, że przewożony ładunek to 28,08 m3 sosny (czyli 20 927,2 kg), skoro wyniki pomiaru drewna, dokonanego przez kontrolujących wskazywały, że przewożony ładunek to 31,28 m3 sosny (czyli 23 147,2 kg), a ponadto po dodaniu masy samochodu ciężarowego marki V. o nr rej. [...] (14800 kg) i przyczepy marki MHS o nr rej. ESI3G23 (3900 kg) masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała wartość dopuszczalną 40 ton. Przyjąć zatem należy, że rzeczywistą masę całkowitą pojazdu przewożącego drewno stanowi suma masy własnej tego pojazdu oraz masy przewożonego drewna ustalonej w sposób określony w art. 61 ust. 15 prd, którą ustawodawca uznaje za "rzeczywistą masę". Masa zespołu pojazdów, na podstawie ważenia, wyniosła 46,55 ton i przekraczała o 6,55 tony, tj. o 16,37% dopuszczalną wartość 40 ton.Przeprowadzenie procedury ważenia było również konieczne do ustalenia, czy doszło także do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi skontrolowanego zespołu pojazdów. Procedurę tę inspektorzy przeprowadzili w miejscu, w którym pochylenie terenu stwierdzone przez geodetę uprawnionego nie wpływało na wiarygodność pomiarów (str.29 akt administracyjnych). Użyto przy tym dwupomostowej przenośnej wagi samochodowej typu METEOR E-092, która legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. dnia 24 września 2024 r. z datą ważności do dnia 24 października 2026 r. (str. 2 akt administracyjnych).W konsekwencji tych ustaleń organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zastosowały art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z art. 140ab ust. 2 prd przez nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. W konsekwencji Sąd za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd.Zdaniem Sądu, GITD zasadnie także uznał, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z tym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że ten podmiot: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Co się tyczy art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd, to przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania z uwagi na stwierdzone przekroczenie m.in. dopuszczalnej masy całkowitej. Natomiast co do kwestii zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., to zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że Skarżący nie wykazał, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Organy prawidłowo również stwierdziły, że brak jest podstaw do zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd, gdyż podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.Sąd za trafne uznał też stanowisko GITD, że w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f k.p.a., określający przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Z art. 189a § 2 k.p.a. wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVA k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. Przepisem odrębnym, który reguluje m.in. kwestię odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, jest w okolicznościach tej sprawy art. 140aa ust. 4 prd. Stosowanie tego przepisu w praktycznym wymiarze ma bowiem w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a.Z tych względów Sąd uznał, że skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a..