Wyrok - I SA/Lu 58/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. podatek dochodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 0601-IOD-1.4102.63.2025.2 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. oddala skargę. UZASAOddalono skargę. podatek dochodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 0601-IOD-1.4102.63.2025.2 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. oddala skargę. UZASA
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Kwota główna
37.561 zł · należny podatek dochodowy od osób fizycznych
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
organ podatkowy
podatek dochodowy od osób fizycznych
kontrola administracyjna
Role w sprawie
skarżąca/podatniczka
organ podatkowy
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Andrzej Niezgoda
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 11 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach z 20 października 2025 r. określającą A. T. (strona, podatnik, skarżący) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. w kwocie 37.561 zł.Jak wynika z akt sprawy i treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego ustalono, że podatnik zaniżył podstawę opodatkowania. W związku z wygaśnięciem decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej organ uznał, iż podatnik był obowiązany płacić podatek dochodowy na zasadach ogólnych. Zgodnie z ustaleniami organu pierwszej instancji, skarżący w spornym okresie osiągnął przychód z działalności gospodarczej w wysokości 504.776,47 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 338.317,91 zł, wobec czego dochód wyniósł 166.458,56 zł. W obliczeniu wysokości podatku organ uwzględnił też uiszczone składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 3.518,04 zł. Zobowiązanie określono w kwocie 37.561 zł.W odwołaniu od tej decyzji skarżący wskazał na naruszenie art. 40 ust. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: u.z.p.d.o.f.) w zw. z art. 258 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej (dalej: O.p.) oraz art. 170 p.p.s.a. przez uznanie, że doszło do skutecznego wygaszenia decyzji ustalającej stawkę karty podatkowej, podczas gdy decyzje organów podatkowych w tym zakresie nie są prawomocne. Nadto, zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 O.p. przez błędne uznanie, że brak jest potrzeby pozyskania informacji o sprawie dotyczącej karty podatkowej za 2019 r. zawisłej przed WSA w Lublinie, gdyż jest to fakt bez znaczenia, podczas gdy byt prawny decyzji wygaszającej decyzje w sprawie karty podatkowej ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy.Utrzymując w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że 4 listopada 2025 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Lublinie wszczął wobec podatnika postępowanie karne skarbowe w sprawie uchylania się od opodatkowania poprzez niezłożenie zeznania PIT-36 za 2019 r., tj. o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 k.k.s. w zw. z art. 54 § 1 k.k.s. o czym podatnik została zawiadomiony pismem doręczonym mu 19 listopada 2025 r. Tym samym zobowiązanie podatkowe na dzień orzekania nie uległo przedawnieniu.Dalej wskazał, że poza sporem są ustalenia organu w zakresie przychodu osiągniętego w 2019 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, poniesionych kosztów uzyskania przychodu oraz osiągniętego dochodu. Spór sprowadza się do kwestii czy organ miał prawo określić zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych na tzw. zasadach ogólnych.W tym zakresie organ wskazał, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie elektromechaniki sprzętu medycznego i laboratoryjnego, opodatkowaną w formie karty podatkowej w miejscowościach o liczbie mieszkańców powyżej 50 tysięcy. W związku z tym, że we wniosku PIT-16 o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej wskazał na prowadzenie działalności gospodarczej w P., tj. w miejscowości do 50 tysięcy mieszkańców, a o zmianach w stanie faktycznym, które mają wpływ na wysokość stawki karty podatkowej (podwyższenie), nie poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach w terminie 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany (do czego był zobowiązany na podstawie art. 36 ust. 1 i 7 u.z.p.d.o.f.), decyzją z 27 stycznia 2025 r., znak 0616-SPV.632.4.2025 organ stwierdził wygaśnięcie decyzji nr 0616-SPV.4101.327.2019 z 7 marca 2019 r. w sprawie stawek karty podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy decyzją z 15 maja 2025 r., znak 0601-IOD-1.632.1.2025.6, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 5 listopada 2025 r. (sygn. akt I SA/Lu 379/25) oddalił skargę podatnika. Decyzja o wygaśnięciu decyzji w sprawie stawek karty podatkowej jest ostateczna, wiąże organy i musi być przez nie respektowana. Tożsame rozstrzygnięcie wydał WSA w Lublinie rozpatrując sprawę w tożsamym stanie faktycznym i prawnym dotyczącą zobowiązania za 2018 r.Organ argumentował, że z przymiotem ostateczności decyzji łączy się tzw. domniemanie legalności, zgodnie z którym decyzja taka jest ważna i ma moc obowiązująca do czasu, aż nie zostanie zmieniona. Zaskarżenie do sądu decyzji ostatecznej nie powoduje, że traci ona przymiot ostateczności.Zatem w związku z wygaśnięciem decyzji ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego opłacanego w formie karty podatkowej podatnik był obowiązany płacić podatek dochodowy na zasadach ogólnych.Dalej wskazał, że w sprawie nie wystąpiła konieczność określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dowody uzyskane w toku postępowania pozwoliły na jej określenie. Zgodnie bowiem z art. 23 § 1 pkt 3 oraz art. 23 § 2 pkt 1 O.p., konieczność szacowania podstawy opodatkowania nie wystąpiła, skoro podstawę tę można było określić w oparciu o przedłożone faktury dotyczące wysokości osiąganych przychodów oraz dowody pozyskane w trakcie postępowania podatkowego, dotyczące ponoszonych kosztów działalności gospodarczej. To w gestii podatnika pozostawało przedstawienie dowodów potwierdzających fakt i rozmiar poniesionych kosztów uzyskania przychodów.Jeżeli podatnik, który nie prowadził w danym roku podatkowym księgi podatkowej, ale pozostawał w błędnym przekonaniu o prawie do opłacania podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a posiada dowody pozwalające choćby w części na ustalenie przychodów i kosztów ich uzyskania w wysokości rzeczywistej, w tym dowody dotyczące uzyskanych przychodów, niektórych kosztów ich uzyskania, uzasadnione jest ograniczenie szacowania tylko tych wydatków niezbędnych dla uzyskania przychodów, które zostały faktycznie poniesione, a na które podatnik nie posiada bezpośrednich dowodów ich poniesienia. Jeżeli jednak postępowanie dowodowe nie potwierdzi, aby tego rodzaju koszty zostały poniesione w ogóle, to brak podstaw do ich oszacowania, szacuje się bowiem poniesione, a nie hipotetyczne koszty.Organ odwoławczy podkreślił, że przy określeniu zobowiązania na zasadach ogólnych, koszty uzyskania przychodów podlegają reżimowi art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Koszt musi zatem służyć osiągnięciu przychodu, zostać faktycznie poniesiony, nie być ustawowo wyłączony z kosztów uzyskania przychodów, a nadto podatnik musi go rzetelnie udokumentować.W toku postępowania dowodowego podatnik przedłożył dokument w postaci "Ewidencja kosztów 2019" oraz wydruk opłaconych składek ZUS. Zdaniem organu, jest to zestawienie faktur VAT wystawionych przez stronę w 2019 r., zawierające datę wystawienia faktury, jej numer, dane kontrahenta, wartość ceny oraz wyodrębnione z ogólnej kwoty następujące wartości: wartość zużytych części, koszty dojazdu i koszty przesyłki. Wiarygodność powyższych danych nie budzą wątpliwości organu. Pozwala to na przyjęcie, że mimo braku prawidłowego udokumentowania wydatków na nabycie materiałów, części zamiennych, montowanego wyposażenia i innych kosztów prowadzonej działalności gospodarczej fakt ich poniesienia został wystarczająco potwierdzony.Z podsumowania tak sporządzonego zestawienia wynika, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podatnik osiągnął przychód brutto w kwocie 504.776,47 zł i poniósł koszty uzyskania przychodu w wysokości 338.317,91 zł. W tym stanie dochód określono na kwotę 166.458,56 zł, a podatek na kwotę 41.079,14 zł, który - po odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne - ostatecznie wyniósł 37.561 zł.Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie w sprawie prowadzone było z zachowaniem zasad określonych w Ordynacji podatkowej. W sprawie organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy dający podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych koniecznych dla jej rozstrzygnięcia.W skardze na powyższą decyzję podatnik zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 40 ust. 2 u.z.p.d.o.f. w zw. z art. 258 § 1 pkt 4 O.p. oraz art. 170 p.p.s.a., a naruszenie to polegało na uznaniu, że był zobowiązany za 2019 r. płacić podatek dochodowy na zasadach ogólnych, podczas gdy decyzja w zakresie karty podatkowej nie jest prawomocna.W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postepowania podatkowego oraz zwrot kosztów postępowania.Uzasadniając swoje stanowisko twierdził, że dopóki ostateczna decyzja o wygaszeniu karty podatkowej nie stanie się prawomocna, dopóty twierdzenie organu, że skarżący powinien zostać opodatkowany na zasadach ogólnych nie jest zasadne. Tak samo nie jest zasadne powoływanie się przez organ na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w Lublinie wydany we wcześniejszej sprawie dotyczącej 2018 roku.Ponadto według skarżącego, organy pominęły w rozstrzygnięciu treść art. 40 ust. 2 u.z.p.d.o.f. Przepis ten przewiduje, że podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na zasadach ogólnych w przypadkach gdy m.in. nie zawiadomili naczelnika urzędu skarbowego - w odpowiednim terminie - o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu podali dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym. Zagadnienie, czy skarżący rzeczywiście nie zawiadomił o zmianach stanowi przedmiot sporu w sytuacji, gdy żadnej zmiany nie było.Niezależnie od tego, że skarżący kwestionuje, że jakoby wypełniając formularz PIT-16 z urzędnikiem podał dane niezgodne ze stanem faktycznym, to nie mógł naruszyć obowiązku zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianie danych, skoro taka zmiana nie zaszła.W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Poparł stanowisko prezentowane w decyzji. W jego ocenie, skarżący nie kwestionuje wysokości określonego zobowiązania podatkowego, ale prawo organów do wydania decyzji podatkowych. Tymczasem decyzja o wygaszeniu prawa do opodatkowania w 2019 r. w formie karty podatkowej została wygaszona decyzją ostateczną, która ma charakter wiążący. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nieprawomocnym wyrokiem z 5 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 379/25 oddalił skargę podatnika na ww. decyzję.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawu.Przedmiotem sporu jest stanowisko organów podatkowych w zakresie opodatkowania skarżącego podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. na zasadach ogólnych, tj. z pominięciem opodatkowania w formie karty podatkowej. Zarówno organ, jak i strona zaznaczyli, że w zakresie sporu nie mieści się określona wysokość zobowiązania podatkowego.Zdaniem skarżącego, w obrocie prawnym nie znajduje się prawomocna decyzja w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie stawek karty podatkowej. Tym samym brak było podstawy do uznania, że podatnik wadliwie rozliczył podatek za 2019 r.W ocenie organów podatkowych rozstrzygających w sprawie, decyzja ostateczna w przedmiocie karty podatkowej była wiążąca i obligowała do wszczęcia postępowania podatkowego i wydania zaskarżonej decyzji.Istotą powstałego problemu było zatem to, czy organy miały prawo do wydania decyzji, podczas gdy nie rozstrzygnięto w sposób prawomocny zasadniczego sporu dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie stosowania w rozliczeniach podatnika stawek z karty podatkowej.W tak zakreślonym sporze rację należało przyznać organom.Tytułem wstępu wskazać należy, że karta podatkowa jest uproszczoną formą opodatkowania przychodów osób fizycznych, przeznaczoną dla osób prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach, jak np. niewielkie zakłady usługowe, wytwórczo-usługowe, handlowe. W przypadku karty podatkowej wysokość podatku nie jest uzależniona ani od wielkości uzyskiwanych przychodów, ani od ponoszonych kosztów. Wysokość podatku w tej formie oparta jest na prawdopodobnej, modelowej wysokości przychodów podatnika, jakie są uzyskiwane z działalności danego rodzaju i w skali prowadzonej w danym miejscu (miejscowości). Nie jest zatem dostępna dla wszystkich podatników. Skorzystanie z tej uproszczonej formy opodatkowania ma charakter fakultatywny, uzależnione jest też od spełnienia szeregu ściśle określonych warunków. Jeżeli więc podatnik wybierze taką formę opodatkowania, zobligowany jest w pełni zastosować się do szczególnych wymogów przewidzianych w przepisach "Rozdziału 3" ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym dotyczących tzw. karty podatkowej. Odnosi się to zwłaszcza do restrykcyjnie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość stawki karty podatkowej. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstania obowiązku płacenia podatku dochodowego na tzw. zasadach ogólnych (por. wyrok NSA z 22 marca 2016 r., o sygn. akt II FSK 3921/13 oraz z 14 czerwca 2022 r., II FSK 2839/19). Zryczałtowany podatek dochodowy nie stanowi zatem odrębnego typu podatku dochodowego. Istota tej regulacji sprowadza się do wyłączenia przez ustawodawcę pewnego zakresu przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne i poddania ich pewnej uproszczonej formie opodatkowania. Stąd też w nazwie tej formy opodatkowania użyto określenia zryczałtowany podatek dochodowy, odnosząc się do istoty ryczałtu, a więc założonej z góry pewnej kwoty. Ryczałt w ujęciu konstrukcji zawartej w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jest instytucją postępowania podatkowego, gdzie w literaturze wskazuje się, że ma on postać ryczałtu procentowego w przypadku ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych oraz ryczałtu kwotowego w przypadku karty podatkowej (R. Mastalski, Prawo podatkowe, Warszawa 2011, s. 478). Istota ryczałtu sprowadza się przy tym do tego, że nie ustala się dochodu, lecz przychód, który staje się podstawą wymiaru, do której stosuje się odpowiednią stawkę procentową, bądź też kwoty podatku w przypadku karty podatkowej.Najistotniejsze w sprawie jednak jest to, że w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji wydane zostały po stwierdzeniu decyzją ostateczną wygaśnięcia decyzji z 7 marca 2019 r. w sprawie stawek karty podatkowej (decyzja ostateczna w tym przedmiocie wydana została 15 maja 2025 r.).W związku z tym wyjaśnić należy, że postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne (art. 127 O.p.). Zasada dwuinstancyjności wyraża regułę, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Decyzją nieostateczną co do zasady jest decyzja wydana przez organ pierwszej instancji, natomiast decyzją ostateczną co do zasady jest wydana przez organ drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę zwykłego środka prawnego jakim jest odwołanie. Art. 128 O.p. stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych.W doktrynie zgodnie przyjmuje się, że: "Decyzja podatkowa jest ostateczna, jeżeli w pierwszej instancji strona nie złożyła od niej odwołania, jeżeli w pierwszej instancji stronie nie przysługuje od niej odwołania z mocy ustawy (art. 261 § 4 o.p.) bądź decyzję tę wydał organ drugiej instancji w toku postępowania odwoławczego" (S. Presnarowicz (w) J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2013 r., komentarz do art. 128). Innymi słowy jeśli decyzja organu pierwszej instancji została zaskarżona, tj. wniesiono odwołanie w terminie lub taki termin jeszcze nie upłynął to taka decyzja nie jest "ostateczna" w rozumieniu ww. art. 128 O.p. W przypadku skutecznego wniesienia odwołania, "ostateczną" będzie decyzja organu drugiej instancji, od niej bowiem już nie przysługuje odwołanie.Od decyzji ostatecznych należy odróżnić decyzje prawomocne. Prawomocne są te decyzje, od których nie przysługuje skarga do sądu, jak też decyzje, co do których sąd prawomocnie oddalił skargę. Co przy tym istotne odwołanie jest środkiem bezwzględnie suspensywnym co oznacza, że jego wniesienie wstrzymuje wykonanie decyzji. Natomiast skarga do sądu administracyjnego nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego co oznacza, że jej wniesienie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.).Przenosząc te uwagi na grunt sprawy niniejszej podać należy, że decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 15 maja 2025 r. jako decyzja ostateczna miała przymiot wykonalności. Fakt wniesienia od niej skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymał jej wykonania a skutkował tylko tym, że nie jest ona jeszcze decyzją prawomocną. Decyzja ostateczna oznacza rozstrzygnięcie sprawy w sposób definitywny. Z przymiotem ostateczności decyzji łączy się tzw. domniemanie legalności, zgodnie z którym decyzja taka jest ważna i ma moc obowiązującą do czasu, aż nie zostanie zmieniona. Zaskarżenie do sądu decyzji administracyjnej, która jest ostateczna, nie powoduje, że traci ona przymiot ostateczności (por. wyrok WSA w Białymstoku z 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 204/19).To z kolei oznacza, że nie istniała przeszkoda do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i do przyjęcia w niej założeń, które poczynił organ podatkowy w zakresie obowiązku rozliczenia podatku dochodowego za 2019 r. na zasadach ogólnych, z uwagi na treść znajdującej się w obrocie prawnym decyzji ostatecznej.Z drugiej zaś strony należy pamiętać o treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zastrzeżeniem art. 57a. Granice niniejszej sprawy nie obejmują zatem zarzutów skierowanych wprost do decyzji kontrolowanej odrębnie, w sprawie sygn. akt I SA/Lu 379/25, notabene zakończonej w dniu 5 listopada 2025 r. nieprawomocnym dotychczas wyrokiem oddalającym skargę podatnika. Stąd zarzuty naruszenia przepisów art. 40 ust. 2 u.z.p.d.o.f. w zw. z art. 258 § 1 pkt 4 O.p. oraz art. 170 p.p.s.a. należało uznać za nietrafne. Konsekwencji prawnych istnienia w obrocie prawnym decyzji ostatecznej w sprawie wygaśnięcia decyzji dotyczycącej stawek karty podatkowej nie niweluje przy tym możliwość wniesienia przez podatnika skargi kasacyjnej od ww. wyroku. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem ostateczna w administracyjnym toku instancji decyzja podatkowa wiążąca w tej sprawie organy podatkowe na zasadzie art. 212 O.p.W konsekwencji, w związku z wygaśnięciem karty podatkowej podatnik był obowiązany zapłacić za sporny okres podatek dochodowy od osób fizycznych na zasadach ogólnych. Skoro zaś tego nie uczynił organy podatkowe były zobligowane do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania celem określenia podatnikowi zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej.Mając to na uwadze uznać należało, że kontrolowana decyzja odpowiada prawu. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.. orzekł jak w wyroku.