Wyrok - I SA/Lu 647/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. podatek dochodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 października 2025 r. nr 0601-IOD-1.4102.17.2025.10 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osóbOddalono skargę. podatek dochodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Magdalena Klimczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 października 2025 r. nr 0601-IOD-1.4102.17.2025.10 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
organ podatkowy
podatek dochodowy od osób fizycznych
kontrola administracyjna
Role w sprawie
skarżąca/podatniczka
organ podatkowy
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Przewodniczący
Andrzej Niezgoda
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 16 października 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy, organ), po rozpoznaniu odwołania M. R. (dalej: skarżący, strona, podatnik), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tomaszowie Lubelskim (dalej: Naczelnik, organ podatkowy, organ pierwszej instancji) z 16 kwietnia 2025 r., znak: 0618-SPV.4102.79.2025, o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej także: PIT) za 2019 r.Organ odwoławczy wyjaśnił, że 31 stycznia 2025 r. strona złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2019 (PIT-37), a 17 marca 2025 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w PIT za 2019 r. Organ podatkowy opisaną wyżej decyzją odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w PIT za 2019 r., wskazując, że 25 sierpnia 2005 r. podatnik zawarł z żoną umowę majątkową małżeńską, zgodnie z którą ustanowiono ustrój rozdzielności majątkowej, co uniemożliwia skorzystania z preferencyjnego opodatkowania małżonków.W odwołaniu skarżący zakwestionował to stanowisko, podkreślając, że w roku 2019 posiadał wraz z żoną – O. R. wspólny majątek oraz wspólnie z nią prowadził gospodarstwo domowe.Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie Dyrektor stwierdził, że z art. 6 ust. 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509, ze zm.; tj. w brzmieniu obowiązującym w 2019 r., dalej: u.p.d.o.f.) wynika, że warunek pozostawania przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim dotyczy małżonków spełniających określone warunki, a jednym z nich jest istnienie między małżonkami wspólności majątkowej. Skoro warunek pozostawania przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim dotyczy małżonków o określonych cechach, brak którejkolwiek z tych cech przez jakikolwiek okres roku podatkowego wyklucza możliwość wspólnego rozliczenia.W skardze do Sądu oraz w piśmie procesowym z 23 marca 2026 r. strona zarzuciła organowi naruszenie:- art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego zastosowanie zamiast art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f.;- art. 3 o.p.;- art. 5a u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię pojęcia "wspólności majątkowej" i uznanie, że podatnik nie spełnia tego warunku preferencji oraz stwierdzenie, że okoliczności jakie wystąpiły w sprawie niniejszej nie są na tyle doniosłe, aby z żoną mógł on skorzystać z łącznego rozliczenia podatku dochodowego każdy od połowy wspólnych dochodów, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja pojęcia "wspólności majątkowej" prowadzi do wniosku, że spełnione zostały przez podatnika i jego żonę przesłanki wymienione w tym przepisie, uprawniające organ do uwzględnienia złożonej korekty PIT-37, co stanowiło istotne dla sprawy naruszenie tego przepisu, tym bardziej, że skarżący nadal pozostaje w związku małżeńskim i posiada z małżonką wspólność majątkową w postaci wspólnego majątku;- art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 9, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27 ust. 1 art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 27f ust. 1 pkt 1 i 6 u.p.d.o.f.;- art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z § 4 o.p. poprzez niewyjaśnienie okoliczności i przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu decyzji, a w konsekwencji, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych,- art. 122 i art. 187 § 1 o.p., poprzez brak podjęcia w toku postępowania podatkowego przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy sprawiedliwie, w tym brak zebrania właściwego materiału dowodowego (nie przesłuchano skarżącego jako strony postepowania), a zebrany w sposób tendencyjny materiał dowodowy organ ocenił z naruszeniem reguł wykładni prawa;- art. 72 o.p. poprzez nieuwzględnienie, że świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej, a świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany;- art. 75 § 1 o.p., w sytuacji, gdy skarżący – wbrew stanowisku organu – mógł skutecznie złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty;- art. 81b § 2a o.p., poprzez to, że organ nie wykazał uzasadnieniu wydanej decyzji bezskuteczności korekty.Mając na uwadze przedstawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu Instancji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania go w charakterze strony na okoliczność, że w 2019 r. posiadał z żoną wspólny majątek oraz wspólnie z nią prowadził gospodarstwo domowe.W ocenie skarżącego, w 2019 r. posiadał on z żoną wspólny majątek, czyli wspólność majątkową, a zatem spełnił, przesłankę z art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. do łącznego opodatkowania. Wskazał, że ustrój majątkowy małżonków nie wpływa na życie rodzinne. Wyjaśnił, że w 2019 r. wspólnie z żoną prowadzili gospodarstwo domowe, wychowywali troje dzieci, finansowali ich rozwój, edukację. Zdaniem podatnika, do skorzystania z omawianego przywileju nie jest wymagane, aby była to "małżeńska wspólność majątkowa" jako ustrój majątkowy, o jakiej mowa w art. 31 i art. 47 ustawy z 25 lutego 1964 r. kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2017 r. poz. 682, ze zm.; dalej: k.r.o.), gdyż jest to przepis z zupełnie innej ustawy. Skarżący stwierdził, że użyte w k.r.o. pojęcia są poparte definicją ustawową dla wykładni tylko tej ustawy, a nie także innych ustaw. Ponadto w art. 5a u.p.d.o.f. zawierającej definicje, nie ma odwołania do przepisów k.r.o., jak czyni to ustawodawca, co do innych ustaw niepodatkowych, np. ustawy o działalności gospodarczej. Dlatego, zdaniem strony, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest złożona, na żądanie Naczelnika 27 stycznia 2025 r. umowa majątkowa małżeńska o ustanowienie rozdzielności majątkowej Rep[...] z 25 sierpnia 2005 r. Umowa ta ma zastosowanie w prawie cywilnym, a nie podatkowym. Gdyby skarżący z żoną chciał wyłączać wspólny majątek na potrzeby prawa podatkowego, to zawarłby to w umowie. Uzależnianie rozliczenia podatkowego małżonków od systemu wspólności majątkowej opisanej w art. 31 k.r.o. (wspólność ustawowa) byłoby niezgodne z Konstytucją RP, dyskryminowałoby część podatników będących w związku małżeńskim. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera w swej treści definicji wspólności majątkowej, stąd dyrektywa języka prawnego nie kieruje na interpretację, z jaką spotykamy się w tej sprawie. Brak jest stwierdzenia, że użyty w u.p.d.o.f. zwrot wspólność majątkowa należy rozumieć jak w art. 31 k.r.o. Zgodnie zaś z powszechnie przyjętą w procesie wykładni prawa dyrektywą języka prawnego, wyrazy i ich związki użyte w tekście prawnym należy rozumieć tak, jak nakazuje je rozumieć samo prawo, tj. zwłaszcza tak, jak wynika to z ich definicji zamieszczonych w takim tekście. W opinii strony, analizując przepisy u.p.d.o.f., należy dojść do wniosku, że gdyby ustawodawca podatkowy rzeczywiście chciał wyłączyć opisana preferencję wobec małżonków zawierających umowy o rozdzielność majątkową, to użyłby sformułowań o ustroju majątkowym małżeńskim. Takiego sformułowania nie ma w art. 6 u.p.d.o.f. Przepis ten nie zawiera sformułowania stwierdzającego, że wyłącza się możliwość łącznego opodatkowania dochodów małżonków, gdy osoby te zawierają umowy o ustroju rozdzielności majątkowej w stosunkach małżeńskich. Jak uważa strona, nie ma tego wyłączenia w k.r.o., jest za to zwrot o wspólności majątkowej, czyli wspólnym majątku (a nie o ustroju rozdzielności majątkowej czy ustroju wspólności ustawowej określonej w k.r.o.). Zdaniem skarżącego, ustawodawca mógł wprowadzić rozwiązanie, zgodnie z którym z preferencyjnego opodatkowania małżonków nie mogą skorzystać osoby zawierające umowy o ustroju rozdzielności majątkowej (i to uzasadnić logicznie), jednakże tego nie uczynił.W ocenie strony, przedstawiona w toku prowadzonego postępowania oraz w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. jest niezgodna z Konstytucją RP oraz art. 8, art. 12, art. 14 i art. 17 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284; dalej: Konwencja), a także z zawartym w Preambule Konwencji zobowiązaniem państwa do sprawiedliwego działania. Skarżący zarzucił nadto, że organ odmawiając zwrotu nadpłaty naruszył art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i 9, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27 ust. 1 art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 27f ust. 1 pkt 1 i 6 u.p.d.o.f. Zdaniem strony, w uzasadnieniu wydanej decyzji organ nie wykazał bezskuteczności korekty, czym naruszył art. 81b § 2a o.p.W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie skargi, popierając stanowisko przedstawione w zaskarżonym akcie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.Skarga nie jest zasadna.Przedmiotem sporu w rozpoznawanej jest ocena czy w sytuacji, gdy w roku podatkowym 2019 pomiędzy podatnikiem i jego żoną istniała rozdzielność majątkowa małżeńska, podatnik miał prawo do wspólnego rozliczenia PIT z małżonką. Organ stoi na stanowisku, że przywilej wspólnego rozliczenia podatku przez małżonków jest wyłączony w razie istnienia między nimi rozdzielności majątkowej. Natomiast skarżący oponuje przeciwko temu, twierdząc, że art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. nie wprowadza takiego warunku dla zastosowania omawianej preferencji. Wspólność majątkowa, o jakiej mowa w tym przepisie, to – zdaniem skarżącego – wspólnie posiadany majątek przez małżonków, a taki majątek skarżący wraz z żoną posiada – składają się nań przykładowo: nieruchomości, meble, wyposażenie mieszkania etc.Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 o.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku lub podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. W myśl art. 75 § 1 o.p. jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.Co do zasady, w świetle art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f., małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich dochodów.Natomiast w myśl art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f., małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, między którymi istnieje przez cały rok podatkowy wspólność majątkowa, pozostający w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków, kwot określonych w art. 26, art. 26e i art. 26h; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych dochodów małżonków.Zgodnie z art. 6 ust. 2a u.p.d.o.f., wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.Jak wskazuje art. 6 ust. 8 u.p.d.o.f., sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.W konsekwencji, jednym z warunków skorzystania z omawianej preferencji podatkowej w roku podatkowym 2019 jest, aby przez cały rok podatkowy małżonkowie pozostawali w związku małżeńskim oraz aby przez cały rok podatkowy istniała między nimi wspólność majątkowa.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniono, że na gruncie opisanej regulacji małżonkowie, którzy – tak jak skarżący z żoną – pozostawali w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, mogą skorzystać z możliwości preferencyjnego opodatkowania w sposób określony wyżej, o ile jest istniała między tymi małżonkami wspólność majątkowa małżeńska przez cały rok podatkowy. Wspólne opodatkowanie małżonków stanowi wyjątek od zasady odrębnego opodatkowania dochodów każdego podatnika (art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f.), w tym pozostającego w związku małżeńskim (art. 6 ust. 1 u.p.d.o.f.), w związku z czym art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. nie może być interpretowany rozszerzająco (zob. wyroki NSA z 7 sierpnia 2009 r., II FSK 365/08 i 22 kwietnia 2008 r., II FSK 1477/06).Analogicznie omawiana regulacja jest rozumiana w doktrynie, której przedstawiciele wskazują, że w przepisach tych ustawodawca wprowadził specyficzne regulacje prawne w odniesieniu do małżeństw jako takich czy też w odniesieniu do osób fizycznych pozostających w związkach małżeńskich, jednocześnie miał bowiem na względzie, że podstawową tego typu regulacją są zawarte w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym przepisy prawa cywilnego o wspólności majątkowej małżeńskiej, która jest specyficzną formą współwłasności łącznej (bezudziałowej) (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2015, art. 6, Lex/el.).W sprawie jest poza sporem, że skarżący wraz z żoną przez cały rok 2019 r. pozostawali w zawiązku małżeńskim, natomiast nie istniała między nimi wspólność majątkowa małżeńska przez cały rok podatkowy. Skarżący zawarł 25 sierpnia 2005 r. z żoną umowę majątkową małżeńską o ustanowieniu rozdzielności majątkowej (akt notarialny Rep. [...] Z umowy tej wynika, że stosownie do art. 47 k.r.o. małżonkowie ustanowili w ich związku małżeńskim ustrój rozdzielności majątkowej, a zgodnie z art. 51 i art. 511 k.r.o. każdy z małżonków zachowuje zarówno majątek nabyty przed zawarciem niniejszej umowy, jak i majątek nabyty później oraz każdy z małżonków zarządza samodzielnie swoim majątkiem (§ 2 i § 3 umowy).Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 31 k.r.o. z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. W świetle art. 47 § 1 k.r.o. małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka być zawarta również w trakcie pozostawania w związku małżeńskim. Zgodnie z art. 51 i art. 511 k.r.o., w razie umownego ustanowienia rozdzielności majątkowej, każdy z małżonków zachowuje zarówno majątek nabyty przed zawarciem umowy, jak i majątek nabyty później. Każdy z małżonków zarządza samodzielnie swoim majątkiem.Nie budzi zatem wątpliwości w tych okolicznościach, że skoro przez cały rok podatkowy 2019 w związku małżeńskim podatnika panował ustrój rozdzielności majątkowej, to nie przysługiwała mu możliwość wspólnego rozliczenia PIT z małżonką. Jak trafnie wskazał organ, wspólne rozliczenie podatkowe małżonków za 2019 r. byłoby możliwe wówczas, gdyby skarżący pozostał we wspólności majątkowej przez cały rok podatkowy. Tym samym dokonana przez organ wykładnia art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. jest prawidłowa.W ocenie Sądu, niezasadne były również pozostałe zarzuty skarżącego. Organ prawidłowo wskazał, że dopóki nie podważono zgodności z Konstytucją omawianej regulacji ustawy podatkowej, organy obu instancji miały obowiązek jej stosowania, stosownie do art. 7 Konstytucji RP i art. 120 o.p. Sąd nie dostrzegł zaś żadnych wątpliwości co do zgodności art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. w rozumieniu przyjętym przez organ z przepisami Konstytucji RP, w tym jej art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32, art. 84 oraz art. 217. Wynikające z tych przepisów zasady, tj. zasada demokratycznego państwa prawnego, z której z kolei wynika m.in. zasada zaufania do Państwa i stanowionego przezeń prawa, zasada proporcjonalności, zasada równości wobec prawa, zasada powszechności opodatkowania oraz zasada ustawowej regulacji stosunku podatkowego, nie doznają – zdaniem Sądu – naruszenia w tym przypadku. Omawiana regulacja podatkowa jest wyrazem uznania przez prawodawcę potrzeby szczególnego traktowania małżonków i wprowadza zasady dotyczące opodatkowania przychodów ze wspólnej własności oraz możliwość złożenia wspólnego rocznego zeznania podatkowego (zob. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, jw.). Jednocześnie ustawodawca na gruncie przepisów obowiązujących w 2019 r. uzależnił tę możliwość od spełnienia m.in. opisanego wyżej warunku pozostawania we wspólności majątkowej małżeńskiej, który – zdaniem Sądu – nie ma charakteru dyskryminującego ani nie stanowi ograniczenia nieproporcjonalnego.Mając powyższe na uwadze, Sąd nie stwierdził również, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem powołanych w skardze art. 8, art. 12, art. 14, art. 17 Konwencji regulujących odpowiednio: prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, prawo do zawarcia małżeństwa, zakaz dyskryminacji oraz zakaz nadużycia praw ani wynikającego z Preambuły Konwencji obowiązku Rzeczypospolitej Polskiej do sprawiedliwego działania.Wbrew twierdzeniom strony, organ odmawiając zwrotu nadpłaty nie naruszył przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Organ dokonał prawidłowej wykładni i prawidłowo zastosował art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 9, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 27f ust. 1 pkt 1 i pkt 6 u.p.d.o.f. Skarżący nie wskazał – poza argumentacją dotyczącą art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. – na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przepisów. Organ w toku prowadzonego postępowania, jak i w zaskarżonej nie zakwestionował prawa do skorzystania z ulgi z tytułu wychowania dzieci, o której mowa w art. 27f u.p.d.o.f. Organ nie naruszył art. 5a u.p.d.o.f., który normuje definicje niektórych pojęć użytych w tej ustawie.Niezasadny był również zarzut strony, że w uzasadnieniu wydanej decyzji organ nie wykazał bezskuteczności korekty. Zgodnie z art. 81 § 1 o.p., jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. W myśl art. 81b § 2a o.p., korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał trafnie, że bezskuteczność złożonej 31 stycznia 2025 r. korekty zeznania PIT-37 za 2019 r. jest bezpośrednią konsekwencją podważenia prawa do wspólnego rozliczenia przez małżonków PIT za dany rok podatkowy.Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie uchybił – w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy – przepisom postępowania, w tym przepisom dotyczącym uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.) ani zasadom postępowania podatkowego, a zwłaszcza zasadzie prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 o.p.), zasadzie prawdy materialnej (art. 122 o.p.), zasadzie przekonywania strony (art. 124 o.p.), zasadzie otwartego katalogu środków dowodowych (art. 180 o.p.), zasadzie oficjalności postępowania dowodowego (art. 187 o.p.) i zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.). Zdaniem Sądu, organ nie naruszył także art. 3 o.p. zawierającego objaśnienie wyrażeń ustawowych.Sąd nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony. W myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów, a zatem wykluczone jest przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony.Z tych wszystkich względów, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a..