Wyrok - II SA/Gl 1549/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 27 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Drogi publiczne, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 września 2025 r. nr IFXIII.7821.19.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. UZAOddalono skargę. Drogi publiczne, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 23 września 2025 r. nr IFXIII.7821.19.2025 w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. UZA
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
27 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Artur Żurawik
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23 września 2025 r., nr IFXII.7821.19.2025, Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda, organ), działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz na podstawie art. 11a ust. 1 w związku z art. lic ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311, dalej specustawa drogowa), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: skarżąca) od decyzji Starosty [...] z dnia 23 maja 2025 r., nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: Budowa drogi łączącej ulice [...] z ulicą [...] wraz z modernizacją ul. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:W dniu 24 maja 2024 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek Burmistrza Miasta R. (jako właściwego zarządcy dróg publicznych), o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. Budowa drogi łączącej ulice [...] z ulicą [...] wraz z modernizacją ul. [...].Starosta [...] w dniu 20 sierpnia 2024 r. wydał decyzję nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. Budowa drogi łączącej ulice [...] z ulicą [...] wraz z modernizacją ul. [...].Wobec niezaskarżenia w czasie i trybie przewidzianym przepisami k.p.a. decyzja stała się ostateczna z dniem 23 października 2024 r.Pismem z dnia 26 lutego 2025 r. skarżąca zwróciła się do Starosty [...] o:- wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji, w zakresie działki o numerze ewidencyjnym [...] (po podziale [...] i [...] ) położonej w R. ;- uchylenie decyzji, w części dotyczącej nieprawidłowo ustalonej powierzchni wywłaszczonej nieruchomości - działki położonej w R. oznaczonej przed podziałem [...] z przyjętą powierzchnią 0,0578 ha oraz ponowne ustalenie jej prawidłowej powierzchni, z uwzględnieniem położenia znaku granicznego odsłoniętego w dniu 30 stycznia 2025 r. znajdującego się w odległości co najmniej 70 cm od punktu granicznego określonego w dniu 30 maja 2022 r. przez firmę geodezyjną, co pozwoli na przyjęcie rzeczywistej powierzchni tej działki wynoszącej przed podziałem co najmniej 0,0590 ha.Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2025 r. Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją dnia 23 maja 2025 r. Starosta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z 24 sierpnia 2024 r.Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego, wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji ostatecznej z 20 sierpnia 2024 r. w części dotyczącej nieprawidłowo ustalonej powierzchni wywłaszczonej części nieruchomości skarżącej. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:1. 145 §1 pkt 5 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na wadliwym przyjęciu przez Starostę [...], że okoliczności i dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania muszą być znane w dacie wydawania decyzji, w sytuacji gdy dla jego prawidłowego zastosowania wystarczy obiektywne istnienie dowodu lub okoliczności w dacie wydania decyzji, niezależnie od tego czy ich nieznajomość wynikała z zaniedbań organu, czy z przyczyn od organu i strony niezależnych. Skarżąca podała, że kamień graniczny istniał przed 20 sierpnia 2024 r., lecz zarówno ona jak i Burmistrz Miasta R. dowiedzieli się o nim odpowiednio 30 i 31 stycznia 2025 r., kiedy został fizycznie odsłonięty i urzędowo odnotowany w notatce służbowej z czynności odsłonięcia znaku granicznego. Tym samym spełniona została ustawowa przesłanka wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi;2. art. 76 § 1 i § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na wadliwym przyjęciu przez organ, że kwestionowanie poprawności legalności sporządzenia opracowań geodezyjno-kartograficznych jako dokumentów urzędowych, które korzystają z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone może być jedynie skutecznie dokonywane poprzez przedstawienie przez stronę nowej dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, w sytuacji gdy art. 76 § 3 k.p.a. wprost przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwnego wobec treści dokumentu urzędowego każdym środkiem dowodowym, a więc również poprzez przedłożoną przez skarżącą dokumentację fotograficzną z 30 stycznia 2025 r. notatkę służbową pracownika Urzędu Miasta R. z 31 stycznia 2025 r. czy też oświadczeń osób uczestniczących w odsłonięciu znaku granicznego;3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu przez organ I instancji obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonania swobodnej, ale opartej na całokształcie materiału dowodowego oceny zebranych dowodów;4. art. 81a § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu przez organ zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, w sytuacji gdy:- przedmiotem postępowania jest wywłaszczenie prawa własności części nieruchomości skarżącej,- w aktach pozostają wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu granicy - mapa podziału przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz dokonane przez uprawnionego geodetę pomiary pozostają w sprzeczności z dokumentacją zdjęciową z 30 stycznia 2025 r., notatką służbową z 31 stycznia2025 r.;- kluczowy dowód rzeczowy - kamień graniczny ujawniony 30 stycznia 2025 r. został trwale usunięty z gruntu w trakcie robót budowlanych, na którym aktualnie znajduje się ścieżka rowerowa, co fizycznie uniemożliwia ponowne jego odtworzenie i w praktyce utrwala stan niepewności i wątpliwości co do przebiegu granicy.Pismem z dnia 11 lipca 2025 r. Wojewoda Śląski wezwał Starostę [...] jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków - do wskazania, czy w okresie przed wydaniem, jak również po wydaniu decyzji nastąpiły zmiany w powierzchni nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...] (numer pierwotny), położonej w gminie R. , obręb [...] , dla której prowadzona jest księga wieczysta o nr [...] .Pismem z dnia 17 lipca 2025 r. Starosta [...] wyjaśnił, że "zarówno przed wydaniem decyzji [...] z dnia 20.08.2024 r. ([...] ), jak i po wydaniu tej decyzji do dnia 21.11.2024 r. figurowała w ewidencji gruntów i budynków działka [...] o powierzchni ewidencyjnej 0.0578 ha. Po zaktualizowaniu danych ewidencyjnych na podstawie wyżej wymienionej decyzji, tj. od dnia 24 listopada 2024 r., w ewidencji gruntów i budynków nie figuruje działka [...] , ponieważ w jej miejsce zostały wprowadzone dwie nowe działki o łącznej powierzchni ewidencyjnej 0.0578 ha.Wojewoda Śląski, nie przechylając się do argumentacji odwołana, obecnie zaskarżoną decyzją z dnia 23 września 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W motywach uzasadnienia Wojewoda w pierwszej kolejności przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał przepisy, na których oparł swoje rozstrzygnięcie.Następnie wskazał, że Starosta [...] , po złożeniu wniosku, prawidłowo zbadał przesłanki formalne, od których zaistnienia zależy stwierdzenie: czy podanie pochodzi od osoby uprawnionej do złożenia wniosku, czy wniosek dotyczy ostatecznego rozstrzygnięcia organu, czy wskazano podstawę wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia wniosku.Dalej Wojewoda podniósł, że organ I instancji wskazał, że decyzja z 20 sierpnia 2024 r. została wydana na podstawie przepisów specustawy drogowej Specustawa drogowa stanowi regulację szczególną w stosunku do przepisów k.p.a. i przepisy tej ustawy stosuje się odpowiednio. Postępowanie o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wszczyna się na wniosek zarządcy drogi. Organ w toku postępowania administracyjnego dokonuje sprawdzenia, czy wniosek spełnia przewidziane prawem wymagania oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej, a także czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa i zawiera wymagane prawem opinie i uzgodnienia oraz oświadczenia projektantów. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w ustawie o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych obliguje organ do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ponieważ organ dokonuje jedynie oceny prawnej dopuszczalności inwestycji, będąc związany wnioskiem inwestora - zarządcy drogi. Nie jest natomiast uprawniony do badania wniosku o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod kątem celowości i racjonalności przyjętych rozwiązań projektowych oraz ingerowania w przebieg trasy i rozwiązania projektowe inwestycji. Inwestor dokonuje wyboru w zakresie lokalizacji inwestycji drogowej, jak również w zakresie rozwiązań techniczno - wykonawczych przed złożeniem wniosku.Dalej Wojewoda podniósł, że decyzja wznowieniowa jest prawidłowa, bowiem nie została spełniona przesłanka istotności dla sprawy nowych okoliczności i dowodów.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 76 § 1 i § 3 k.p.a., Wojewoda Śląski wskazał, że organ wydający decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej i zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości nie jest władny do kwestionowania zmian danych ewidencyjnych, które na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity; Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z póżn. zm.), zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 40 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nadzór nad prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego należy do Głównego Geodety Kraju, a w zakresie zasobów powiatowych i wojewódzkich także do wojewódzkich inspektorów nadzoru geodezyjnego i kartograficznego. Organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i zatwierdzający podział nieruchomości, zobowiązany jest działać na podstawie przepisów specustawy drogowej, która przedmiotowe kwestie reguluje. Skoro natomiast przepisy specustawy drogowej nie uprawniają organu do wskazanego działania, nie może on poddawać pod wątpliwość zapisów określonych na mapie sytuacyjnej, jak również w ewidencji gruntów i budynków. Zaznaczył, że organ wydający decyzję, tj. Starosta [...] zobowiązany był przyjąć, że dokumentacja przedłożona przez Inwestora, zawierająca odpowiednie klauzule, była sporządzona zgodnie z aktualnym stanem faktyczno - prawnym.Oceniając więc załączone przez skarżącą do odwołania kopie pism, notatkę służbową oraz dokumentację fotograficzną, Wojewoda uznał, że zawarte w nich uwagi co do sposobu opracowania projektu podziału nieruchomości na mapie, stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez inwestora mogą mieć znaczenie, ale wyłącznie w postępowaniu rozgraniczeniowym, gdyż zawarte w nich spostrzeżenia dotyczą rozgraniczenia nieruchomości. Zawarta w odwołaniu osnowa wniosku o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów wyraźnie wskazuje na to, że skarżąca błędnie utożsamia istotę postępowania projektowego w zakresie podziału nieruchomości pod drogę z postępowaniem rozgraniczeniowym.Na powyższą decyzję Wojewody Śląskiego M. K. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzji Starosty [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania.Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym przyjęciu przez Wojewodę Śląskiego, że okoliczności i dowody stanowiące podstawę wznowienia postępowania nie spełniają przesłanki istotności, w sytuacji gdy ujawniony 30 stycznia 2025 r. kamień graniczny, istniejący w terenie już w dacie wydania decyzji Starosty [...] z 20 sierpnia 2024 r., lecz wówczas nieznany organowi, w powiązaniu z dokumentacją fotograficzną, notatką służbową (dokument urzędowy) z 31 stycznia 2025 r., kwestionowaniem przebiegu granicy przez skarżącą, co odnotowano w piśmie skarżącej z 26 czerwca 2023 r., protokole z wznowienia znaków granicznych z dnia 30 maja 2022 r, jednoznacznie wskazuje na przesunięcie przyjętego w dokumentacji geodezyjno-kartograficznej punktu granicznego o ok. 70 cm w głąb pasa drogowego, co skutkuje zaniżeniem co najmniej o 12 m2 powierzchni wywłaszczonej części nieruchomości skarżącej, a zatem powinno prowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia zarówno co do zakresu wywłaszczenia jak i wysokości należnego jej odszkodowania.2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 76 § 1 i § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na wadliwym przyjęciu przez organ, że nie jest władny do kwestionowania zmian danych ewidencyjnych, które zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie dokumentów urzędowych, w sytuacji gdy art. 76 § 3 k.p.a. wprost przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwnego wobec treści dokumentu urzędowego każdym środkiem dowodowym, a więc również poprzez przedłożoną przez skarżącą dokumentację fotograficzną z 30 stycznia 2025 r., notatkę służbową (dokument urzędowy) pracownika Urzędu Miasta R. z [...] r. czy też oświadczeń osób uczestniczących w odsłonięciu znaku granicznego. Tymczasem organ I instancji bezpodstawnie odmówił przyznania waloruprawdziwości oraz zgodności z prawdą przedstawionym dowodom, tym samym uznając ich niewystarczającą moc dowodową by wzruszyć domniemanie prawdziwości dokumentów urzędowych, na których oparł się Starosta [...] wydając decyzję z 20 sierpnia 2024 r.3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Wojewoda Śląski jako organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie dostrzegł i nie usunął wadliwości postępowania przeprowadzonego przez Starostę [...] w zakresie gromadzenia i oceny dowodów, a następnie sam powielił te uchybienia, ograniczając się jedynie do wezwania Starosty [...] pismem z 11 lipca 2025 r. do wskazania, czy w okresie przed wydaniem, jak również po wydaniu decyzji ZRID nastąpiły zmiany w powierzchni nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...], tym samym zaniechując wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i dokonanie swobodnej, ale opartej na całokształcie materiału dowodowego oceny zebranych dowodów, co przejawiło się w szczególności:- (7 k.p.a.) nie podjęciem przez organ z urzędu niezbędnych czynności w celu dokładnego ustalenia rzeczywistego przebiegu granicy działki, mimo że sporna powierzchnia kluczowa jest dla rozstrzygnięcia o wysokości należnego skarżącej odszkodowania; Wojewoda Śląski powinien zlecić przeprowadzenie czynności geodezyjnych tj. pomiarów z uwzględnieniem położenia znaku granicznego ujawnionego 30.01.2025 r. lub przynajmniej zasięgnąć wyjaśnień geodety, który dokonywał pomiarów na potrzeby postępowania administracyjnego czego nie uczyniono,- (77 § 1 k.p.a.) poprzestaniem organu i stwierdzeniem prawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy w oparciu o jedną mapę geodezyjno- kartograficzną z projektem podziału, pomijając zgłoszone przez skarżącą dowody w postaci dokumentacji fotograficznej, notatki służbowej, oświadczeń w pismach adresowanych do organu, odmowy podpisania przez skarżącą protokołu z czynności wznowienia znaków granicznych z 30 maja 2025 r. (co zostało odnotowane w tym protokole), ani też nie przeprowadzenie ponownego pomiaru geodezyjnego gdy kamień graniczny jeszcze znajdował się w gruncie, co stanowi o niedopełnieniu przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,- (art. 80 k.p.a.) niedokonaniem przez organ swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, lecz wadliwym przyznaniem mapie zawierającej projekt podziału nieruchomości należącej do skarżącej waloru niepodważalności w świetle przedstawionych przez nią dowodów, co doprowadziło do nieusunięcia przez organ sprzeczności między dokumentacją geodezyjną a ustaleniami poczynionymi w terenie 30 i 31 stycznia 2025 r. ;4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 81a § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niezastosowaniu przez organ zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, w sytuacji gdy:- przedmiotem postępowania jest wywłaszczenie prawa własności części nieruchomości skarżącej,- w aktach pozostają wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu granicy - mapa podziału przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego oraz dokonane przez uprawnionego geodetę pomiary pozostają w sprzeczności z dokumentacją zdjęciową z 30 stycznia 2025 r., notatką służbową z 31 stycznia 2025r.; okolicznościami podniesionymi przez pełnomocnika skarżącej;- kluczowy dowód rzeczowy - kamień graniczny ujawniony 30 stycznia 2025 r. został trwale usunięty z gruntu w trakcie robót budowlanych, na którym aktualnie znajduje się ścieżka rowerowa, co fizycznie uniemożliwia ponowne jego odtworzenie i w praktyce utrwala stan niepewności i wątpliwości co do przebiegu granicy;mimo powyższego Organ przyjął wariant niekorzystny dla skarżącej i kwestionowany przez nią od pierwotnie dokonywanych pomiarów w ramach postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z 20 sierpnia 2024 r., który w konsekwencji zaniża powierzchnie wywłaszczonej jej działki o co najmniej 12 m2, zamiast rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść skarżącej i uwzględnić większą powierzchnię a w konsekwencji należne, wyższe odszkodowanie.5. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 11f ust. 1 pkt 2,4-6 oraz art. 12 ust. 1 Ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 311], poprzez ich błędną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że "Podnoszone przez Skarżącą dowody i okoliczności tj. odkrycie znaków granicznych podczas robót budowlanych, nawet gdyby istniały przed wydaniem Decyzji nie miałyby istotnego znaczenia dla sprawy. Takie znaczenie mogłyby mieć dla postępowań, o których była mowa powyżej, tj. postępowania w sprawie wznowienia granic czy też postępowania rozgraniczającego" w sytuacji gdy ww. przepisy specustawy drogowej określają, że decyzja ZRID zawiera jako elementy wiążące m.in.: określenie linii rozgraniczających teren (w tym granic pasów drogowych), zatwierdzenie podziału nieruchomości oraz oznaczenie objętych wywłaszczeniem nieruchomości. Z kolei art. 12 ust. 1 specustawy stanowi wprost, że decyzją ZRID "zatwierdza się podział nieruchomości". Oznacza to, że linie rozgraniczające przyjęte w ZRID są liniami podziału ewidencyjnego wydzielanych działek, które mają charakter normatywny i wiążący. Ich prawidłowe ustalenie ma fundamentalne znaczenie dla zakresu wywłaszczenia. W przedmiotowej sprawie dokonano wadliwych pomiarów terenowych przy wyznaczaniu tych linii, a nowo zgłoszone dowody (m.in. kamień graniczny) wskazują, że przebieg granicy powinien zostać skorygowany.W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy, tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną.W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.W rozpoznawanej sprawie sądowej kontroli poddane zostały decyzje organów administracji publicznej, które wydane zostały w ramach uruchomionego z inicjatywy skarżącej trybu nadzwyczajnego weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej. Okoliczność ta ma kluczowe znaczenie. Determinuje bowiem ona zakres prowadzonego postępowania administracyjnego, jak również wpływa na ocenę działań podejmowanych przez organy administracji publicznej.Kwestionowane decyzje wydane zostały w ramach postępowania nadzwyczajnego zmierzającego do weryfikacji w trybie wznowieniowym ostatecznej decyzji administracyjnej Starosty [...] z dnia 20 sierpnia 2024 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: Budowa drogi łączącej ulice [...] z ulicą [...] wraz z modernizacją ul. [...] ("decyzja ZRID").Postępowanie w ramach, którego doszło do wydania kontrolowanej obecnie decyzji zostało zainicjonowane wnioskiem skarżącej z 26 lutego 2025 r. i odwołaniem się do przesłanki przewidzianej treścią art. 145 § 1 k.p.a., a mianowicie zamieszczonej w pkt 5 tego przepisu. W następstwie wniesionego żądania organ pierwszej instancji stosownym postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r. wznowił postępowanie administracyjne i decyzją z 23 maja 2025 r. odmówił uchylenia decyzji z 20 sierpnia 2024 r. a Wojewoda utrzymał w mocy tę decyzję.Skarżąca, uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania powołała się na istnienie kamienia granicznego oraz związane z tym błędne, jej zdaniem, wytyczenie granic nieruchomości objętej inwestycją. W ocenie Sądu wskazana przez skarżącą okoliczność dotycząca istnienia kamienia granicznego ma charakter "nowości". W dacie wydania przez Starostę decyzji ZRID organ ten nie wiedział bowiem o tym, że pod powierzchnią ziemi znajduje się zakopany znak graniczny, a także o tym, że znak ten może wskazywać na inny przebieg granicy działki skarżącej niż wynika z dokumentacji geodezyjnej przedstawionej przez inwestora. Nie sposób przy tym zakładać, że taką wiedzę organ mógł posiadać, skoro znak ten był zakopany i jego istnienie zostało ujawnione dopiero w trakcie robót ziemnych związanych z realizacją inwestycji (dla porządku odnotować należy, że kamień ten został ostatecznie usunięty, zaś według pełnomocnika skarżącej nie podjęto żadnych działań w ramach procedury karnej dotyczącej przestępstwa z art. 277 kodeku karnego).Jednak do uznania, że zachodzi przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oprócz elementu nowości i braku wiedzy o danym fakcie po stronie organu koniecznym jest to, aby nowa okoliczność faktyczna, ujawniona po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej, miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Ustawodawca dał temu wyraz wprost wskazując na wymóg wyjścia na jaw istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. chodzi o taką okoliczność faktyczną, która gdyby informacja o niej była w posiadaniu organu wydającego decyzję, to miałoby to wpływ na treść decyzji administracyjnej. Innymi słowy ujawnienie znaku granicznego w realiach rozpoznawanej sprawy mogłoby być uznane za zaistnienie nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tylko wtedy, gdyby organ wiedząc o tym znaku mógłby wydać inne rozstrzygnięcie. Taka jednak sytuacja w niniejszej sprawie nie mogła mieć miejsca. Przebieg granic nieruchomości objętych inwestycją został bowiem ustalony na podstawie materiałów geodezyjnych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które stanowią wiążącą podstawę dla organu przy wydawaniu decyzji o realizacji inwestycji drogowej. Ewentualne rozbieżności wynikające z fizycznego usytuowania kamienia granicznego w terenie nie mogły podważać tych ustaleń, ani zastępować formalnej procedury rozgraniczenia nieruchomości. Gdyby zatem nawet organ wydający przedmiotową decyzję ZRID posiadał wiedzę o wskazywanym przez skarżącą znaku granicznym, to i tak powinien był oprzeć się o stan uwidoczniony w ewidencji gruntów i będącą jego odzwierciedleniem dokumentację geodezyjną. W konsekwencji zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez pominięcie znaczenia kamienia rozgraniczeniowego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem okoliczność dotycząca istnienia tego kamienia nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o realizacji inwestycji drogowej nie służy rozstrzyganiu sporów granicznych.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. Sąd stwierdza, że skarżąca błędnie przyjmuje, że organ był uprawniony do kwestionowania zmian ewidencyjnych. Tymczasem dokumenty te, jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości i wiążą organ co do stwierdzonych w nim okoliczności. Organ administracji nie jest władny do samodzielnego podważania prawidłowości wpisów ewidencyjnych ani do dokonywania ich weryfikacji w ramach postępowania w przedmiocie realizacji inwestycji drogowej. Ewentualne zastrzeżenia co do treści ewidencji mogą być dochodzone wyłącznie w odrębnym trybie. Sąd podziela stanowisko organu, że organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i zatwierdzający podział nieruchomości zobowiązany jest działać na podstawie przepisów specustawy drogowej. Zatem skoro przepisy tej ustawy nie uprawniają organu do podważania prawidłowości wpisów ewidencyjnych ani do dokonywania ich weryfikacji, to nie może on poddawać pod wątpliwość zapisów znajdujących na mapie sytuacyjnej i wynikających z przedstawionej przez inwestora dokumentacji geodezyjnej.Również zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 2, 4- 6 oraz 12 specustawy drogowej nie może zostać uznany za uzasadniony, bowiem linie rozgraniczające w decyzji z 20 sierpnia 2024 r. zostały ustalone na podstawie materiałów geodezyjnych i projektowych.Na koniec podnieść należy, że z akt sprawy wynika, że organ podjął wszelkie niezbędne czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a zgromadzony, materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, zatem Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a., ani innych przepisów postępowania. Ponadto Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego.Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a..