Wyrok - VII SA/Wa 612/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 30 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa. pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 lutego 2026 r. nr 100/OPO/2026 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt. pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 2 lutego 2026 r. nr 100/OPO/2026 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
powód
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Ścieszka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
UZASADNIENIE
Wojewoda Mazowiecki decyzją z 2 lutego 2026 r., działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), uchylił zaskarżoną w drodze odwołania A. S. , B. P. , M. B. i J. P. decyzję Starosty O. o z [...] stycznia 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi P. Sp. z o.o., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. numer [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na terenie działki nr ew. [...] , obręb [...] , przy ulicy Ż. [...] w O. .Decyzja ta wydana była w wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1894/21 decyzji Wojewody Mazowieckiego z 16 lipca 2021 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak wykazania przez A. S. , B. P. , M. B. oraz J. P. interesu prawnego uprawniającego ich do bycia stroną w tym postępowaniu. W toku postępowania zauważano, że trzy działki skarżących (posiadające urządzoną księgę wieczystą) znajdują się w sąsiedztwie spornej inwestycji. Działka nr ew. [...] , stanowiąca własność J. P. , oddalona jest od granicy działki inwestycyjnej o ok. 72,5 m. Działka M. B. nr ew. [...] , oddalona jest od inwestycji o ok. 80 m. Natomiast działka nr ew. [...] , stanowiąca współwłasność A. S. i B. P. , graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ew. [...] . Z Opisu projektu zagospodarowania terenu wynika, że podstawą opracowania projektu jest decyzja Prezydenta Miasta O. z [...] listopada 2019 r., nr [...] , o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wyżej opisanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Działka inwestycyjna nr ew. [...] jest zabudowana. Na działce tej znajdować się będzie wieża M. o łącznej wysokości nad poziomem terenu 49,45 m, na której umieszczone zostaną anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo - odbiorcze oraz urządzenia sterujące posadowione obok wieży. W ramach projektu przewiduje się instalację trzech anten sektorowych: 3 x Huawei ADU4518R11 o azymutach 10o, 120o, 240o. Teren zamierzenia inwestycyjnego znajduje się w granicy strefy ochrony urbanistycznej W. Obszaru Chronionego Krajobrazu. Teren wykracza poza obszary Natura 2000, pomniki przyrody, użytki ekologiczne, ochrony gatunkowe roślin, zwierząt i grzybów. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego został wyznaczony na podstawie art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz opracowania (sporządzonego w lutym 2020 r. przez mgr inż. U. K. ) – pn. Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych dla przedmiotowej stacji.Sąd I instancji wskazywał, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji w odniesieniu do danej nieruchomości konieczne jest sprawdzenie, czy zostały zachowane np. normy odległościowe, kwestia nasłonecznienia, czy wymagania przeciwpożarowe, bądź też – jak w niniejszej sprawie – nieruchomość znajduje się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że taka nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. Tak więc nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym – w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej – w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (np. wyrok NSA z 21 listopada 2019 r., II OSK 158/18). Kierując się powyższym, w ocenie Sądu, stanowisko organu odwoławczego co do braku interesu prawnego przez skarżących było przedwczesne.Oddalając skargę kasacyjną wywiedzioną od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1707/22 zauważał, że do stwierdzenia, czy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących oraz czy spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinno odpowiadać, konieczne jest poczynienie w tym zakresie konkretnych ustaleń. Wojewoda Mazowiecki nie poddał analizie wskazanych w dokumentacji projektowej parametrów anten, ich mocy oraz wpływu na nieruchomości skarżących, ograniczając się jedynie do powtórzenia stanowiska inwestora. Tymczasem dane dotyczące zakresu oddziaływania inwestycji powinny być poddane szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji w celu ustalenia rzeczywistego obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, a w konsekwencji ustalenia kręgu stron postępowania.Po zwrocie akt kontrolowanego postępowania Wojewoda Mazowiecki decyzją z 2 lutego 2026 r., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Starosty O. z [...] stycznia 2021 r. udzielającą inwestorowi P. Sp. z o.o., pozwolenia na budowę.Wojewoda zaznaczał, że wobec treści art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, celem stwierdzenia czy przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących oraz czy spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinno odpowiadać, konieczne jest poczynienie w tym zakresie konkretnych ustaleń. Ustalenia te powinny być podyktowane treścią art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w którym zdefiniowano pojęcie "obszar oddziaływania obiektu". Dodał, że nabycie statusu strony musi być oparte o przepisy prawa materialnego, w tym przepisy odrębne wynikające z rozporządzeń: Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Zdaniem Wojewody, istotnym dla dokonania powyższej oceny pozostaje również nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). Analizując zapisy normatywne Wojewoda podkreślił, że doszło do zawężenia kręgu stron postępowania, ponieważ w obecnych ramach prawnych nie ma potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. Obecnie przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej, nie analizuje się w oparciu o zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych względów oraz mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 19 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1707/22, Wojewoda stwierdził, że należy "ponownie ustalić obszar oddziaływania inwestycji i w oparciu o ustalony obszar jeszcze raz przeanalizować kwestię posiadania interesu prawnego skarżących w niniejszym postępowaniu". Z powyższych względów organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zobowiązany będzie ponownie przeanalizować obszar oddziaływania inwestycji mając na uwadze wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego.W sprzeciwie od powyższej decyzji spółka P. sp. z o.o. reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła Wojewodzie naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie, podczas gdy nie było podstawy do uchylenia zaskarżonej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także błędne wskazanie okoliczności, które organ I instancji winien wziąć pod uwagę, a w szczególności, że w sposób niedostateczny ustalony został sposób obwieszczenia decyzji i związanych z nią postanowień. Nadto poprzez jego zastosowanie mimo braku wykazania, że: decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, oraz jednocześnie zakres konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie i jest tak rozległy, że organ odwoławczy nie jest w stanie rozpoznać sprawy merytorycznie bez przeprowadzania postępowania dowodowego "w znacznej części". W niniejszej sprawie Wojewoda użył art. 138 § 2 k.p.a. instrumentalnie: uzasadnienie w praktyce sprowadza się do tezy, że należałoby ponownie ustalić obszar oddziaływania / krąg stron. Takie sformułowanie jest zbyt ogólne, bo nie pokazuje jakich konkretnie dowodów brakuje, dlaczego nie da się ich uzupełnić ani dlaczego organ odwoławczy nie może sam dokonać oceny prawnej w oparciu o akta.art. 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. (brak rozliczenia, dlaczego nie zastosowano trybu uzupełniającego). W analizie naukowej dotyczącej relacji art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a. wskazano, że wydanie niewadliwej decyzji kasatoryjnej wiąże się z obowiązkiem wykazania przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a. oraz że należy oczekiwać przedstawienia w uzasadnieniu przesłanek, którymi organ się kierował, rezygnując z uzupełnienia. Tymczasem w zaskarżonej decyzji Wojewoda nie wykazał - dlaczego nie mógł samodzielnie ocenić "obszaru oddziaływania" na podstawie akt sprawy,- nie mógł wezwać do uzupełnienia/wyjaśnienia danych albo zlecić uzupełnienie w trybie art. 136 k.p.a.,- ani czemu uzupełnienie miałoby oznaczać prowadzenie postępowania "w znacznej części".W konsekwencji, zdaniem skarżącej Spółki, decyzja jest pozbawiona koniecznego uzasadnienia w zakresie warunków jej dopuszczalności.art. 138 § 2a k.p.a. poprzez umieszczenie "wytyczne" o cechach pozorności. W decyzji kasatoryjnej organ ma obowiązek – o ile to dotyczy sprawy – sformułować wytyczne wykładni (art. 138 § 2a k.p.a.), ale nie może "przemycać" rozstrzygnięcia merytorycznego ani przesądzać o prawach i obowiązkach stron z jednoczesnym bezpodstawnym uchyleniem się od wydania decyzji merytorycznej.art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, m.in. w zakresie rozważenia obszaru oddziaływania inwestycji w rozumieniu Prawa budowlanego;art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego sprawy wyrażającej się w nieuwzględnieniu przez organ II instancji dokumentacji zgromadzonej przez organ I instancji,art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ I instancji na podstawie i w granicach prawa;naruszenie zasady szybkości (art. 12 k.p.a.) poprzez wydanie orzeczenia kasatoryjnego zamiast merytorycznego rozpoznania odwołania, które prowadzi do przewlekłości i wieloletniego "krążenia akt", pozornego respektowania dwuinstancyjności przy faktycznym unikaniu rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Wojewoda, zamiast wykonać obowiązek merytorycznego rozpoznania odwołania, wydał rozstrzygnięcie procesowe, które przenosi ciężar całej oceny z powrotem do I instancji, mimo że sprawa już wielokrotnie była przedmiotem kontroli sądowej i administracyjnej.Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.W uzasadnieniu sprzeciwu zauważano, że spór dotyczy w istocie oceny prawnej (status strony), a nie braku materiału dowodowego. Organ II instancji nie wykazał, że musiałby prowadzić postępowanie "w znacznej części". Ograniczył się do ogólnej deklaracji potrzeby "ponownej analizy". To nie spełnia standardu art. 138 § 2 k.p.a. W zaskarżonej decyzji brak jest wystarczająco przekonującej argumentacji: dlaczego Wojewoda nie mógł samodzielnie dokonać oceny oddziaływania, dlaczego ewentualne uzupełnienie dokumentacji byłoby równoznaczne z prowadzeniem postępowania od początku. Brak takiego wywodu oznacza, że decyzja kasatoryjna została wydana przedwcześnie, zaś organ, powołując się na wcześniejsze wyroki sądowe, przyjął konieczność ponownego badania obszaru oddziaływania inwestycji, a jednocześnie: materiał dowodowy znajduje się w aktach, organ II instancji posiada pełną kompetencję do dokonania oceny, ewentualne zaś wątpliwości mogły zostać wyjaśnione bez przekazywania sprawy. Nieuzasadnione "otwieranie" kwestii obszaru oddziaływania prowadzi do destabilizacji procesu inwestycyjnego. Organ nie może powoływać się ogólnie na konieczność "ponownej analizy", jeśli nie wskazuje nowych okoliczności faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę oceny. Nawet gdyby przyjąć, że ustalenie obszaru oddziaływania wymaga doprecyzowania, organ powinien wykazać, że bez tych ustaleń nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty. Tymczasem zaskarżona decyzja nie zawiera analizy, w jaki sposób ewentualne braki uniemożliwiałyby wydanie decyzji merytorycznej. Brak tej analizy czyni zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. przedwczesnym i sprzecznym z jego wyjątkowym charakterem.W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Mazowiecki wniósł jego oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie zaś do treści art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej.Charakterystyczną cechą sprzeciwu jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. W myśl art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przedmiotem kontroli, w razie wniesienia sprzeciwu, jest zatem wyłącznie zasadność wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). W postępowaniu prowadzonym w tym trybie sąd administracyjny ocenia więc, czy organ odwoławczy, wydając decyzję, nie przekroczył swych uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten wyraźnie stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 § 2 k.p.a.). Z powołanego przepisu wynika, że wydanie decyzji kasatoryjnej, połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia w I instancji, uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, które winny wystąpić łącznie. Po pierwsze, organ odwoławczy jest obowiązany wykazać, że postępowanie przed I instancją, w której została wydana decyzja, było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, niezbędnym jest wykazanie istnienia niewyjaśnionego przez I instancję zakresu sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki uchylił na podstawie powyższego przepisu decyzję Starosty O. z [...] stycznia 2021 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi P. Sp. z o.o., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. numer [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na terenie działki nr ew. [...] , obręb [...] , przy ulicy Ż. [...] w O. , uznając, że doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów procesowych wskazując na art. 6 i art. 10 § 1 k.p.a. W wyniku przeprowadzenia kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa procesowego polegającego na błędnym zastosowaniu przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Tym samym, zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.Sąd zauważa, że Wojewoda Mazowiecki wytknął organowi I instancji wadliwe ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji, do którego to dokumentu nawiązywały sądy kontrolując poprzednio wydaną przez Wojewodę decyzję z 16 lipca 2021 r. umarzającą postępowanie odwoławcze, jednakże nie dokonał uprzednio oceny przymiotu strony składających odwołanie. W treści uzasadnienia decyzji przeniósł wytyczne dotyczące kwestii procesowej – przymiotu strony w postępowaniu wywołanym odwołaniami od decyzji Starosty O. złożonymi przez A. S. , B. P. , M. B. i J. P. , na kwestie materialnoprawne związane z prawidłowością ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze wytyczne zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1894/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1707/22, wadliwość jaka doprowadziła do stwierdzenia konieczności przeprowadzenia ponownej analizy oddziaływania inwestycji, nie mogła świadczyć o uchybieniu norm procesowych w stopniu nakazującym skorzystanie z kompetencji przyznanej art. 138 § 2 k.p.a. Obowiązkiem Wojewody wynikającym z wydanych w tej sprawie wyroków było w pierwszej kolejności ustalenie przymiotu strony odwołujących, z której to powinności organ odwoławczy się nie wywiązał. Na uwagę zasługuje brak jakiejkolwiek analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów.W związku z tak sformułowaną argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że powołane przez organ okoliczności nie wypełniają przesłanek warunkujących wydanie decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przede wszystkim powodem uchylenia decyzji organu I instancji nie była wada procesowa w postaci naruszenia przepisów postępowania, lecz – jak się wydaje trudność w ustaleniu przez organ odwoławczy kręgu stron postępowania – co powinno spowodować w pierwszej kolejności skorzystanie przez organ odwoławczy z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przewidzianego w art. 136 § 1 k.p.a.Argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji, jak już wyżej wskazano, nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Zdaniem Sądu, wobec wcześniejszego umorzenia postępowania odwoławczego i uchylenia tej decyzji przez Sąd prawomocnym wyrokiem, zastosowanie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. w realiach sprawy należy ocenić jako nieskuteczne.Na obecnym etapie sprawy Wojewoda nie powinien uchylać się od wypowiedzi co do kręgu stron postępowania w aspekcie interesu prawnego po stronie wnoszących odwołanie. W tym celu, mając na uwadze wytyczne wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2025 r., powinien poddać analizie wskazane w dokumentacji projektowej parametry anten, ich moc oraz wpływ na nieruchomości odwołujących. Tym samym Sąd uznał, że organ odwoławczy nieprawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a.Mając na uwadze, że doszło do naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego przepisu art. 138 § 2 k.p.a., Sąd doszedł do przekonania o zasadności wniesionego sprzeciwu. W związku z tym, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I sentencji wyroku).O kosztach postępowania sądowego w punkcie II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na koszty postępowania sądowego w łącznej kwocie 580 złotych składają się: wpis od sprzeciwu (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł).Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim podążając za wytycznymi wyrażonymi w wydanych w tej sprawie wyrokach wypowie się co do interesu prawnego odwołujących, w razie potrzeby przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe i wyda decyzję merytoryczną.. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Na koszty postępowania sądowego w łącznej kwocie 580 złotych składają się: wpis od sprzeciwu (100 zł) i koszty zastępstwa procesowego (480 zł).Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy będzie się kierować wiążącą oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Przede wszystkim podążając za wytycznymi wyrażonymi w wydanych w tej sprawie wyrokach wypowie się co do interesu prawnego odwołujących, w razie potrzeby przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe i wyda decyzję merytoryczną.