Postanowienie - II SA/Gl 250/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 30 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 19 grudnia 2025 r. nr WGK-RIT.6232.01.16.2025 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezydenta Miasta S. opisane wOdrzucono skargę. egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 19 grudnia 2025 r. nr WGK-RIT.6232.01.16.2025 w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezydenta Miasta S. opisane w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Renata Siudyka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezydenta Miasta S. opisane w rubrum niniejszego orzeczenia.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środka zaskarżenia.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga podlega odrzuceniu.Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).Z powołanej regulacji wynika, że strona zyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego dopiero rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2016).Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025, poz. 1691; dalej "k.p.a.") na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia.Na gruncie rozpoznawanej sprawy, od zaskarżonego postanowienia skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia, o czym został pouczony przez organ I instancji. Z akt sprawy nie wynika aby skarżący z tego uprawnienia skorzystał. Tymczasem wniósł skargę na postanowienie organu I instancji do Sądu.W konsekwencji należało stwierdzić, że skarga na jest niedopuszczalna.Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej w art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.