Wyrok - I SA/Op 835/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 30 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w O. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 26 września 2025 r., nr 106/II/2025 w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia urządzenia budowlanego do odpowiedniego stanu technicznegOddalono skargę. Budowlane prawo, rozbiórka obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2026 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w O. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 26 września 2025 r., nr 106/II/2025 w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia urządzenia budowlanego do odpowiedniego stanu techniczneg
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Anna Komorowska-Kaczkowska
Podstawa prawna
art. 49
kc
art. 48
kc
art. 77
kpa
art. 80
kpa
art. 138
kpa
art. 107
kpa
art. 145
appsa
art. 145
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Spółdzielnię Mieszkaniową w O. (zwaną również skarżącą lub Spółdzielnią) jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej w skrócie: OWINB lub organ drugiej instancji) z dnia 23 września 2025 r., nr 106/II/2025, którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej w skrócie: PINB lub organ pierwszej instancji) z dnia 29 maja 2025 r., nr 49/2025, i nałożono na Spółdzielnię obowiązek doprowadzenia słupów oświetleniowych do odpowiedniego stanu technicznego.Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:Decyzją z dnia 29 maja 2025 r., nr 49/2025, PINB, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 61 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: K.p.a., nakazał Spółdzielni w terminie do 31 lipca 2025 r. doprowadzenie słupów oświetleniowych (latarni) zlokalizowanych wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O. - tj. 6 latarni, do odpowiedniego stanu technicznego poprzez usunięcie nieprawidłowości, tj.: oczyszczenie opraw oświetleniowych wraz ze szklanymi kloszami ze wszelkich zabrudzeń, oczyszczenie całości konstrukcji stalowych z rdzy i zabezpieczenie ich przed korozją, bądź wymianę na nowe tych, które ze względu na stan techniczny tego wymagają oraz uzupełnienie brakujących opraw oświetleniowych i kloszy wraz z uzupełnieniem brakujących lub niesprawnych żarówek.W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że środki przewidziane przepisem art. 66 Prawa budowlanego mają charakter interwencyjny służący zapobieganiu niebezpieczeństw, które mogą powstać w wyniku niewłaściwego stanu technicznego obiektu budowlanego. Przepis ten ma umożliwić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy czym konstrukcja tego przepisu oznacza, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Dalej organ dowodził, że słupy oświetleniowe (latarnie), będące przedmiotem postępowania usytuowane są na działce nr [...], która jak wynika z wypisu księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w O. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych nr [...] jest współwłasnością Spółdzielni oraz właścicieli wyodrębnionych mieszkań w budynkach przy ul. [...] i [...] w O. Usytuowanie przedmiotowych latarni potwierdza również mapa przekazana przez Urząd Miasta O. Wydział Geodezji i Kartografii, uwzględniająca sieci uzbrojenia terenu i urządzenia z nimi związane. PINB podkreślił, że przedmiotem postępowania jest 6 słupów oświetleniowych zlokalizowanych wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O. Organ uznał Spółdzielnię za podmiot odpowiedzialny za stan techniczny latarni będących przedmiotem postępowania, ponieważ obowiązek, o którym mowa z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W tym zakresie odwołał się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym wyrażono pogląd, że spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1222, z późn. zm.), posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej. Zgodnie natomiast z art. 27 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 558), zarząd nad nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Organ wskazał też na przepisy Kodeksu cywilnego, w tym art. 48 i art. 235 i stwierdził, że właścicielem budynków i urządzeń wzniesionych na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste jest użytkownik wieczysty. Powyższe oznacza, że Spółdzielnia Mieszkaniowa nie mogła skutecznie przenieść własności przedmiotowych latarni na Gminę O., gdyż prawo własności budynków i urządzeń jest prawem związanym, akcesoryjnym, w stosunku do prawa wieczystego użytkowania, a co za tym idzie żadne z tych praw nie może stanowić przedmiotu obrotu prawnego samodzielnie.W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organowi naruszenie:- art. 7 ust. 1 pkt ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (dalej: ustawa Prawo energetyczne), art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. a-c ustawy Prawo energetyczne, art. 3 pkt 22 ustawy Prawo energetyczne oraz art. 49 § 1 ustawy Kodeks cywilny poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że dbałość o stan techniczny słupów oświetleniowych (latarni) spoczywa na właścicielu gruntu, na których obiekty te są posadowione, bez względu na przeznaczenie terenu, na którym się znajdują, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa określającymi zakres kompetencji gmin i mającymi zastosowanie w sprawie:- zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy; w szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz;- do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy planowanie i finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy miejsc publicznych oraz dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich oraz finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy ulic, placów, a zatem obowiązek utrzymania słupów oświetleniowych spoczywa na gminie, niezależnie od tego na czyim terenie słupy się znajdują, jeśli służą niegraniczonemu kręgowi osób i są posadowione w miejscach ogólnodostępnych;- art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przedstawionego przez strony materiału dowodowego, a to wyroków Sądu Rejonowego w O. z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt [...], wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 27 marca 2017 r., sygn. akt [...] (oba prawomocne), w których przedstawiono szeroką argumentację prawną przemawiającą za uznaniem istnienia po stronie Gminy O. obowiązku utrzymania słupów oświetleniowych, znajdujących się na terenie Spółdzielni, które oświetlają ogólnodostępne miejsca publiczne - drogi i ścieżki, po których poruszają się swobodnie wszyscy mieszkańcy O., i błędne uznanie przez PINB w Opolu, że wyroki te dotyczyły innych miejsc więc nie mogą stanowić podstawy orzekania w sprawie;- art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez dowolne rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie w dokonanej przez organ ocenie materiału dowodowego w postaci przedstawionych przez skarżącą wyroków, świadczącego że finansowanie energii elektrycznej dostarczanej do słupów oświetleniowych przy ul. [...] i [...] w O. nie było dokonywane przez Spółdzielnię od chwili przekazania latarni na mienie Gminy O., a nadto, że znajdujące się w aktach sprawy pismo Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 21 kwietnia 2024 r. zawierało odpowiedź na tendencyjnie zadane pytanie, albowiem w pytaniu nie dodano, że stanowisko RIO powinno dotyczyć znajdujących się na terenach prywatnych, wspólnot mieszkaniowych i spółdzielni mieszkaniowych miejsc publicznych, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a to uznanie, że utrzymanie w prawidłowym stanie technicznym słupów oświetleniowych (latarni) wokół budynków zlokalizowanych przy ul. [...] i [...] w O., spoczywa na Spółdzielni, podczas gdy podmiotem odpowiedzialnym za finansowanie i utrzymanie tych słupów jest Gmina O.Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca wniosła o zmianę decyzji PINB i nakazanie Prezydentowi Miasta O. doprowadzenie do odpowiedniego stanu technicznego słupów oświetleniowych (latarni) zlokalizowanych wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O., w zakresie określonym przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 29 maja 2025 r.W wyniku rozpatrzenia odwołania, OWINB decyzją z dnia 23 września 2025 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na Spółdzielnię w terminie do 30 listopada 2025 r. doprowadzenie słupów oświetleniowych (latarni) zlokalizowanych wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O., tj. 6 latarni, do odpowiedniego stanu technicznego poprzez usunięcie nieprawidłowości, tj.:1) oczyszczenie całości konstrukcji stalowych z rdzy i zabezpieczenie ich przed korozją, bądź wymianę na nowe tych, które ze względu na stan techniczny tego wymagają;2) uzupełnienie brakujących opraw oświetleniowych i kloszy wraz z uzupełnieniem brakujących lub niesprawnych żarówek.W uzasadnieniu faktycznym organ podał, że w dniu 18 października 2023 r. zostały przeprowadzone oględziny, podczas których odczytano obecnym protokół kontroli przeprowadzonej w dniu 22 czerwca 2023 r., do którego strony nie wniosły uwag, ani zastrzeżeń. Zgodnie z protokołem kontroli przedmiotowe latarnie znajdują się na działce nr [...], która jest we współwłasności Spółdzielni Mieszkaniowej w O. i właścicieli wyodrębnionych mieszkań w budynkach przy ul. [...] i [...] w O. Latarnie przeznaczone są do oświetlania terenu wokół w/w budynków (chodniki i tereny biologicznie czynne). Latarnie składają się ze źródeł światła umieszczonych w oprawach oświetleniowych z okrągłymi szklanymi kloszami wraz z obwodami zasilającymi i sterującymi. Oprawy z kloszami zamontowane są do stalowych wsporników o przekroju okrągłym (rur), które z kolei zamocowano obejmami z tworzywa do konstrukcji wsporczej w postaci słupów o zmiennym przekroju okrągłym i wysokości ok. 4,00 m z obudową zewnętrzną w postaci kompozytu. Słupy przy podstawie przykręcone są do trzech kotew zakotwionych w stopie fundamentowej. W trakcie kontroli stwierdzono, że wszystkie latarnie mają w całości skorodowane stalowe wsporniki o przekroju okrągłym (po 2 na lampę) i mocno zabrudzone oprawy oświetleniowe wraz ze szklanymi kloszami ptasimi odchodami i brudem. Stalowe górne części słupów, do których zamontowano wsporniki opraw są również w całości skorodowane. Jedna latarnia zlokalizowana w pobliżu narożnika budynku nr [...] od strony głównego wejścia nie ma jednej oprawy oświetleniowej z kloszem. Organ stwierdził, że z przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przy czym wyjaśnił, że poprzez art. 66 Prawa budowlanego ustawodawca precyzuje ustawowy obowiązek właściciela lub zarządy wynikający z art. 61 Prawa budowlanego co do zasad prawidłowego utrzymania i użytkowania obiektu budowlanego i określa sytuacje, które obligują organ nadzoru budowlanego do interwencji administracyjnej. Z kolei art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego odsyła w zakresie kryteriów utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych do zasad sformułowanych w przepisie art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego obowiązujące przepisy, tj. art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a także zapisy Polskiej Normy PKN-CEN/TR 13201-1:2016-02 dotyczące oświetlenia dróg, której zapisy mogą być pomocniczo przywołane w niniejszej sprawie, jak również Polska Norma PN-EN 12464-2:2025-04 Światło i oświetlenie znajdą zastosowanie jedynie do punktu drugiego i trzeciego nałożonych przez PINB obowiązków. Przywołane powyżej normy wskazują na natężenie światła jakie powinno być instalowane w alejkach i dojściach, uzasadniając to komfortem widzenia i bezpieczeństwem użytkowników. Stąd też za zasadny należy uznać obowiązek uzupełnienia brakujących opraw oświetleniowych i kloszy wraz z uzupełnieniem brakujących lub niesprawnych żarówek. Z kolei oczyszczenie całości konstrukcji stalowych z rdzy i zabezpieczenie ich przed korozją, bądź wymianę na nowe tych, które ze względu na stan techniczny tego wymagają jest uzasadniony koniecznością dalszego, prawidłowego użytkowania obiektu. Użyte w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego pojęcie "nieodpowiedniego stanu technicznego" interpretowane musi być z uwzględnieniem art. 61 pkt 1 i art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, a więc z uwzględnieniem ciążącego na właścicielu (zarządcy) obiektu budowlanego obowiązku utrzymania obiektu w "należytym" stanie technicznym. Jest to pojęcie ustawowe i niedookreślone, zaś przy jego interpretacji nie można abstrahować od charakterystyki i cech konkretnego obiektu w chwili jego wykonania oraz związanych z tym standardów. Organ, podejmując decyzję o usunięciu nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, powinien uwzględniać indywidualne cechy konkretnego obiektu. OWINB przyjął zatem, że w dacie lokalizacji spornych latarni były one obiektami w stanie technicznym dobrym (nowe), zatem bez widocznych śladów rdzy i korozji. Usunięcie tych uszkodzeń doprowadzi je do stanu niepogorszonego, zbliżonego w swej istocie do sytuacji z daty budowy. Organ podał, że realizując uprawnienie nadzorcze z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego powinien każdorazowo przyjąć standard wymagań adekwatny do wieku obiektu i rozwiązań technicznych zastosowanych w nim pierwotnie, mając na uwadze wyłącznie naprawczy, a więc remontowy, charakter nakładanych na właściciela obowiązków. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Natomiast odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że skierowanie decyzji do Spółdzielni jest prawidłowe, ponieważ z treści księgi wieczystej [...] prowadzonej na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb O. wynika, że Spółdzielnia jest właścicielem w udziale [...], w pozostałym zakresie właściciele wyodrębnionych lokali. Z kolei obowiązek, o którym mowa w art. 66 ust.1 Prawa budowlanego nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. W myśl art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych zarząd nad nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Organ odwołał się także do uchwały NSA z dnia 19 października 2015 r., sygn. akt II OPS 2/15, wedle której spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1222 ze zm.), posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej. Stosownie do powyższego organ przyjął, że obowiązki wynikające z art. 61 i 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego części wspólnych, które są w zarządzie Spółdzielni spoczywają na skarżącej. Organ podkreślił również, że z chwilą podpisania umowy sprzedaży prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb O. w formie aktu notarialnego z dnia 30 września 2005 r., rep. [...] Spółdzielnia przejęła wszelkie korzyści i ciężary związane z przedmiotowym terenem, co skutkuje tym, że przedmiotowa infrastruktura oświetleniowa na działce nr [...] am. [...] obręb O. przy ul. [...] i [...] w O. i służąca oświetleniu tego terenu, przeszła na własność Spółdzielni Mieszkaniowej w O. W tej kwestii organ posłużył się przepisami Kodeksu Cywilnego zawartymi art. 47-49 i stwierdził, że prawo własności budynków i urządzeń jest więc prawem związanym (podrzędnym), akcesoryjnym, w stosunku do prawa wieczystego użytkowania. Oznacza to, że żadne z tych praw nie może stanowić przedmiotu obrotu prawnego samodzielnie. Zdaniem OWINB powołane przez Spółdzielnię wyroki zapadłe w postępowaniach cywilnych (o zapłatę) wiążą organ wyłącznie co do ich sentencji, co wynika z art. 265 § Kodeksu postępowania cywilnego. Wyroki te dotyczyły powództwa o zapłatę, a zatem wbrew twierdzeniom Spółdzielni, nie rozstrzygały kwestii właścicielskich spornych latarni. Sentencja prawomocnego wyroku odnosiła się wyłącznie do tego co strony są sobie wzajemnie winne. Tylko zatem w tym zakresie wyroki te wiążą organ, a kwestie wzajemnych rozliczeń pomiędzy Spółdzielnią a innymi podmiotami nie stanowią przedmiotu postępowania. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że PINB w sposób nieuprawniony nałożył obowiązek oczyszczenia opraw oświetleniowych i szklanych kloszy z zabrudzeń. Z tego względu organ odwoławczy zreformował decyzję organu pierwszej instancji. Z kolei termin wykonania obowiązków wyznaczono uwzględniając pilność doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, możliwości techniczne i fizyczne jego wykonania oraz czas trwania postępowania odwoławczego.W skardze na wyżej opisaną decyzję Spółdzielnia, reprezentowana przez pełnomocnika, ponowiła zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo wskazała na naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, w tym operatu szacunkowego z dnia 19 maja 2005 r., sporządzonego na zlecenie Gminy O., w którym jednoznacznie wskazano, że wyceną objęto wyłącznie grunt, z pominięciem istniejącej infrastruktury technicznej i urządzeń towarzyszących oraz naruszenie art. 49 § 1 K.c. poprzez jego niezastosowanie, mimo że z materiału dowodowego wynika, iż sporne słupy oświetleniowe zostały przekazane Gminie O. w trybie tego przepisu, będącego lex specialis względem art. 48 K.c. a tym samym utraciły status części składowej nieruchomości należącej do skarżącej.Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. zobowiązanie organu odwoławczego do wydania nowej decyzji, w której obowiązek doprowadzenia do właściwego stanu technicznego słupów oświetleniowych (latarni) zlokalizowanych wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O. zostanie nałożony na Prezydenta Miasta O., działającego jako organ wykonawczy Gminy O. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółdzielnia wniosła również o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie wskazanych dokumentów.W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że obowiązek utrzymania i naprawy przedmiotowej infrastruktury oświetleniowej spoczywa na Gminie O., ponieważ sporne latarnie oświetlają teren o charakterze publicznym, z którego korzysta nieograniczony krąg użytkowników, a urządzenia te zostały niegdyś przekazane na majątek gminy i były przez nią eksploatowane oraz zasilane z sieci zarządzanej przez miejskiego operatora. W przekonaniu skarżącej błędne jest stanowisko organu, który utożsamił własność nieruchomości z odpowiedzialnością za urządzenia oświetleniowe, podczas gdy, jak jednoznacznie wskazują sądy powszechne w O. obowiązek gminy w zakresie finansowania i utrzymania oświetlenia wynika z funkcji społecznej i publicznej tego oświetlenia, a nie z przepisów prawa cywilnego dotyczących własności gruntu. W toku postępowania administracyjnego organy obu instancji powinny ustalić, że sporne latarnie oświetlają place i ciągi komunikacyjne, stanowiące dojścia do placów zabaw, hoteli, punktów usługowych i innych miejsc użyteczności publicznej na terenie O. Z oświetlenia korzystają nie tylko mieszkańcy osiedla, lecz również inni mieszkańcy miasta, którzy korzystają z tego obszaru, żeby skrócić sobie drogę do celu lub skorzystać z ciągu komunikacyjnego nieprzebiegającego wzdłuż ruchliwych ulic [...] oraz [...]. Są to więc miejsca o charakterze publicznym, dostępne dla nieokreślonej liczby osób, a więc objęte obowiązkiem gminy w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i finansowania infrastruktury oświetleniowej. W ocenie skarżącej pierwszeństwo w niniejszej sprawie powinny mieć przepisy ustawy o samorządzie gminnym oraz ustawy Prawo energetyczne, jako przepisy lex specialis względem ogólnych regulacji Kodeksu cywilnego. To właśnie te przepisy w sposób kompleksowy określają zakres zadań własnych gminy w zakresie utrzymania infrastruktury służącej zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców, w tym oświetlenia ulic, placów i terenów publicznych. Nie mniej jednak, nawet przy przyjęciu, że w niniejszej sprawie należało stosować przepisy Kodeksu cywilnego, organ błędnie zastosował art. 48 K.c., podczas gdy w sprawie pierwszeństwo powinno mieć zastosowanie art. 49 § 1 K.c. mającego charakter przepisu szczególnego w stosunku do regulacji zawartej w art. 48 K.c. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 K.c., urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie stanowią części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Przepis ten ma charakter lex specialis wobec art. 48 K.c. i został wprowadzony właśnie po to, by wyłączyć z reżimu części składowych nieruchomości te elementy infrastruktury, które mimo fizycznego związania z gruntem stanowią część systemu przesyłowego lub komunalnego. W rezultacie bezpodstawne jest obciążanie Spółdzielni obowiązkiem utrzymania infrastruktury oświetleniowej, która nie służy wyłącznie jej członkom, lecz całej społeczności lokalnej.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację oraz stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Na wezwanie Sądu organ odwoławczy w piśmie procesowym z dnia 13 marca 2026 r. wyjaśnił, że dokumenty załączone do pisma Spółdzielni z dnia 20 lipca 2023 r. (k. 17-20 akt administracyjnych) dotyczą przekazania oświetlenia zlokalizowanego w O. przy ul. [...].Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.Dodać jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie, uwzględniając stanowisko organu w zakresie rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i skarżącej, która w terminie 14 dni nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).Natomiast przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała, aby przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia.Przed przedstawieniem przyczyn, które zdecydowały o takiej ocenie Sądu, odnotować należy, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie była decyzja OWINB z dnia 23 września 2025 r. nakazująca skarżącej w terminie do 30 listopada 2025 r. doprowadzenie słupów oświetleniowych (latarni) zlokalizowanych wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O., tj. 6 latarni, do odpowiedniego stanu technicznego poprzez usunięcie nieprawidłowości, tj.: 1) oczyszczenie całości konstrukcji stalowych z rdzy i zabezpieczenie ich przed korozją, bądź wymianę na nowe tych, które ze względu na stan techniczny tego wymagają oraz 2) uzupełnienie brakujących opraw oświetleniowych i kloszy wraz z uzupełnieniem brakujących lub niesprawnych żarówek.W związku z tym wyjaśnić trzeba, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 66 Prawa budowlanego ma umożliwić bezpieczne użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Konstrukcja zawartej w nim normy prawnej a w szczególności użyty w niej zwrot "organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji" wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w treści art. 66 pkt 1-3 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale wręcz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Natomiast adresatem nakazu, a więc i stroną zobowiązaną do usunięcia nieprawidłowości, z mocy przepisu art. 61 Prawa budowlanego jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, który jest zobowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Wedle art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zarządcą obiektu budowlanego jest podmiot posiadający wynikający z ustawy, umowy lub decyzji administracyjnej tytuł prawny do władania nieruchomością, np. użytkownik wieczysty, użytkownik, podmiot sprawujący trwały zarząd, wspólnota mieszkaniowa sprawująca zarząd nad nieruchomością wspólną czy też spółdzielnia mieszkaniowa sprawująca zarząd nad mieniem spółdzielni. Przepis ten nakłada na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych obowiązki, jednak nie może stanowić podstawy do wydania decyzji administracyjnej konkretyzującej sposób wykonania tych obowiązków. Na jego podstawie organy nadzoru budowlanego mogą prowadzić postępowanie kontrolne niemające charakteru judykacyjnego, a dopiero w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w art. 66-68 Prawa budowlanego mogą wszcząć postępowanie administracyjne zakończone nałożeniem na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego konkretnych obowiązków. Ponadto w decyzji wydawanej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego organ administracji nie bada przyczyn, dla których obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, ani kto ponosi za to odpowiedzialność. Ujawniając nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego kieruje nakaz usunięcia nieprawidłowości do właściciela bądź zarządcy budynku (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 1475/24, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, w pierwszej kolejności za słusznie należy uznać stanowisko OWINB, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym przeprowadzona w dniu 22 czerwca 2023 r. kontrola oraz oględziny z dnia 18 października 2023 r., uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji, bowiem wystąpiły przesłanki zawarte w art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. słupy oświetleniowe (latarnie) w ilości 6 sztuk, zlokalizowane wokół budynków przy ul. [...] i [...] w O. są w nieodpowiednim stanie technicznym, co zostało szczegółowo opisane w stanie faktycznym sprawy i nie było kwestionowane przez Spółdzielnię.Odnośnie natomiast do zarzutu skargi dotyczącego niewłaściwego określenia adresata nałożonego obowiązku Sąd stwierdził, że organ prawidłowo skierował decyzję do Spółdzielni. Niewątpliwie bowiem sporne latarnie znajdują się na działce nr [...] obręb O., która jest współwłasnością Spółdzielni i właścicieli wyodrębnionych mieszkań w budynkach przy ul. [...] i [...] w O. Ponadto z treści księgi wieczystej [...] prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] wynika, że Spółdzielnia jest właścicielem w udziale [...], w pozostałym zakresie właściciele wyodrębnionych lokali. Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 558) zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, z zastrzeżeniem art. 24¹ i art. 26. Przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z wyjątkiem art. 22 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że nieruchomością wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) jest nie tylko grunt, lecz także części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. W art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych ustawodawca wprowadza przymusowy zarząd nieruchomością wspólną sprawowany przez spółdzielnię mieszkaniową. Tym samym jeżeli nie ustanowiono odrębnej własności lokali, Spółdzielnia Mieszkaniowa jest w tym zakresie właścicielem obiektu jako całości, a zatem także i jego zarządcą. Jeżeli natomiast wyodrębniono lokale, Spółdzielnia jest zarządcą nieruchomości wspólnej, obejmującej także wspólne urządzenia. Trafne jest zatem stanowisko organu drugiej instancji, że obowiązki wynikające z art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego związane z utrzymaniem należytego stanu technicznego części wspólnych, które są w zarządzie Spółdzielni spoczywają na skarżącej. Wyraźnie też zaakcentować trzeba, że wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło do nieodpłatnego przekazania na majątek Gminy O. oświetlenia przy ul. [...] i [...], ponieważ dokumenty załączone do pisma Spółdzielni z dnia 20 lipca 2023 r. (k. 17-20 akt administracyjnych) dotyczą przekazania oświetlenia zlokalizowanego w O. przy ul. [...] (por. pismo OWINB z dnia 13 marca 2026 r. - k. 91 akt sąd.), a więc oświetlenia nieobjętego postępowaniem zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji.W związku z zarzutami skargi wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, z późn. zm.), zwanego dalej Prawem energetycznym, do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy: a) ulic, b) placów, c) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich, d) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przebiegających w granicach terenu zabudowy, e) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, wymagających odrębnego oświetlenia: przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów, stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej. Na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 Prawa energetycznego do zadań własnych gminy należy też planowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy: a) miejsc publicznych, b) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich, c) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przebiegających w granicach terenu zabudowy, d) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, wymagających odrębnego oświetlenia: przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów, stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa drogowego drogi krajowej. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 22 Prawa energetycznego przez finansowanie oświetlenia rozumie się finansowanie kosztów energii elektrycznej pobranej przez punkty świetlne oraz koszty ich budowy i utrzymania, a więc też koszty ich obsługi, konserwacji, a także modernizacji urządzeń i wymiany wyeksploatowanych opraw. Użyte zatem przez ustawodawcę w tym przepisie wyliczenie oraz zawarcie łącznego sformułowania "koszty ich budowy i utrzymania" dotyczy sytuacji, w których gmina zaplanowała na danym terenie oświetlenie i je wybudowała, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie i co jest okolicznością nie kwestionowaną przez skarżącą. Co więcej w orzecznictwie przyjmuje się, że dokonując interpretacji art. 18 ust. 1 pkt 3 Prawa energetycznego trzeba też mieć na uwadze treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153), zgodnie z którym do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Użycie sformułowania "zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty" wskazuje, że chodzi o potrzeby całej społeczności lokalnej. Skoro do obowiązków gminy należy zaspakajanie potrzeb wspólnoty (jako całej wspólnoty samorządowej), to nie można przyjąć, że obowiązek ten wypełnia wydatkowanie środków publicznych na potrzeby pojedynczych osób (np. właścicieli nieruchomości), czy określonej grupy mieszkańców (np. wspólnoty mieszkaniowej, czy spółdzielni mieszkaniowej). Nie można powiedzieć, że w takich sytuacjach mamy do czynienia z realizacją zadań publicznych. W świetle powyższego z art. 18 ust. 1 pkt 3 lit. a) i b) Prawa energetycznego nie można wywodzić, że na Gminie spoczywa obowiązek finansowania oświetlenia wszystkich ulic i placów znajdujących się na jej terenie. Obowiązek finansowania przez gminę oświetlenia dotyczy wyłącznie ulic i placów, które wchodzą w skład mienia komunalnego. Za taką interpretacją przemawia także treść art. 7 ust. 1 pkt 2 u.s.g., zgodnie z którym zadania własne gminy obejmują sprawy gminnych ulic i placów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt I SAB/Bd 4/21). Stosownie do powyższego Sąd za prawidłowe uznał stanowisko OWINB, że obowiązek doprowadzenia słupów oświetleniowych - znajdujących się w zasobach skarżącej - do odpowiedniego stanu technicznego, spoczywa na Spółdzielni, która jako zarządca ponosi również koszty utrzymania tych urządzeń oraz ma bowiem obowiązek utrzymywać obiekt w należytym stanie.Podziela Sąd także stanowisko organu odwoławczego, iż przedłożone przez skarżącą wyroki wydane przez sąd powszechny rozstrzygają sprawę o zapłatę, a zatem przesądzają kwestie wzajemnych rozliczeń pomiędzy Spółdzielnią a Gminą. Natomiast nie rozstrzygają one kwestii właścicielskich spornych latarni. Wedle art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz.1568, z późn. zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Treść prawomocności materialnej wyroku sądu powszechnego ujawnia się w innych postępowaniach niż to, w którym orzeczenie wydano, uniemożliwiając odmienne rozstrzygnięcie tej samej sprawy Pozytywny aspekt prawomocności materialnej - moc wiążąca - zakłada tożsamość stron przy jednoczesnym braku tożsamości przedmiotu procesu. Oddziaływanie prawomocności sprowadza się w konsekwencji do tego, że sąd w kolejnym postępowaniu obowiązany jest przyjąć, że istotne z punktu widzenia zasadności żądania zagadnienie kształtuje się tak jak to zostało ustalone w prawomocnym wyroku. Do orzeczeń korzystających z prawomocności materialnej należy zaliczyć w pierwszej kolejności wyroki rozstrzygające sprawę co do istoty w procesie, niezależnie od sposobu ustosunkowania się sądu do powództwa i bez względu na zakres rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie o żądaniach stron sąd zamieszcza w sentencji wyroku. Powagą rzeczy osądzonej objęta jest treść sentencji, atrybutu tego pozbawione jest uzasadnienie. Uzasadnienie może być pomocne do ustalenia tego, o jakim żądaniu i w związku z jaką podstawą faktyczną rozstrzygnięto. Prejudycjalne rozstrzygnięcie o przesłance roszczenia majątkowego nie wiąże w innym procesie, w którym dochodzone jest roszczenie niemajątkowe. Odmienna sytuacja zachodzi tylko wtedy, gdy żądanie - samodzielnie lub równolegle z żądaniem zasądzenia świadczenia - opiewało na ustalenie stosunku prawnego. Wówczas uwzględnienie takiego żądania w sentencji wyroku wywiera moc wiążącą w późniejszych procesach (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2025 r., sygn. akt I OSK 1790/22, i powołane tam piśmiennictwo i orzecznictwo). Stosownie do powyższego Sąd uznał, że pozbawione są więc doniosłości prawnej zarzuty skargi oparte o treść orzeczeń sądów powszechnych, ponieważ dotyczą one wzajemnych rozliczeń pomiędzy Spółdzielnią a Gminą, ale nie kształtują sytuacji prawnej skarżącej w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wyraził prawidłowe stanowisko, iż w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wydania decyzji o nałożeniu na skarżącą obowiązku doprowadzenia słupów oświetleniowych (latarni) do odpowiedniego stanu technicznego poprzez usunięcie określonych nieprawidłowości. Przy czym prawidłowo też OWINB wyznaczył nowy termin wykonania ww. obowiązku. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organu znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającej wymogi z art. 107 § 3 K.p.a. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.W tym stanie rzeczy, uznając, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.Sąd nie uwzględnił również wniosków dowodowych skarżącej, ponieważ możliwość przeprowadzenia przez Sąd dodatkowych dowodów z dokumentów została przewidziana jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne dla zweryfikowania okoliczności mających znaczenie w sprawie i wpływ na rozstrzygnięcie (art. 106 § 3 P.p.s.a.), a takie okoliczności nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Poza tym organ odwoławczy odniósł się do poglądu sądu powszechnego wyrażonego w załączonym do skargi wyroku, prezentując w tym zakresie prawidłowe stanowisko, co zostało już wyżej wyjaśnione..), a takie okoliczności nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Poza tym organ odwoławczy odniósł się do poglądu sądu powszechnego wyrażonego w załączonym do skargi wyroku, prezentując w tym zakresie prawidłowe stanowisko, co zostało już wyżej wyjaśnione.