sygn. I SA/Go 36/26 31 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.

Wyrok - I SA/Go 36/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 31 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023Oddalono skargę. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący odwołujący / ubezpieczony organ rentowy / ZUS uczestnik postępowania apelujący / skarżący
Data orzeczenia 31 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący Alina Rzepecka
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023 oddala skargę w całości.

UZASADNIENIE
Skarżący, S. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] (dalej: organ, Dyrektor) z [...] września 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] zs. w [...] (dalej: organ I instancji, Kierownik) z [...] sierpnia 2024 r. odmawiającej przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023.W sprawie został przez organy ustalony następujący stan faktyczny.W dniu 9 czerwca 2023 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacjii Modernizacji Rolnictwa w [...] zs. w [...] wpłynął wniosek Skarżącegoo przyznanie płatności w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2023. Na podstawie złożonego wniosku i zmiany do niego, obszar do jakiego Skarżący ubiegał się o płatności bezpośrednie na 2023 r. wyniósł 224,63 ha i został zlokalizowany na działkach rolnych: - "A" o areale 72,12 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]),- "B" o areale 2,37 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]), - "C" o areale 33,73 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]), - "D" o areale 16,28 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]),- "E" o areale 81,99 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]), - "F" o areale 6,84 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]), - ",G’’ o areale 10,50 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...], - "H'’ o areale 0,80 ha zlokalizowanej na działce ew. nr [...] (obręb ew. [...]).Działki rolne zadeklarowano w ramach następujących schematów pomocowych: - podstawowego wsparcia dochodów, zwanego dalej płatnością PWD, obszar 224,63 ha, - płatności redystrybucyjnej, zwanej dalej płatnością RDST, obszar 30 ha, - płatność do powierzchni uprawy buraka cukrowego - zwanej dalej płatnością cukrową, obszar 44,23 ha, - uzupełniającej płatności podstawowej (przejściowe wsparcie krajowe) - zwanej dalej UPP, obszar 173,56 ha.Ponadto we wniosku zadeklarowano ekoschemat Rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi, a ramach którego Strona zgłosiła realizację następujących praktyk: - uproszczone systemy upraw - zwana dalej USU, obszar 142,64 ha, - opracowanie i przestrzeganie planu nawożenia wariant podstawowy - zwane dalej OPN, obszar 224,63 ha. Łączny obszar zadeklarowany do płatności wyniósł 224,63 ha. Wraz z wnioskiem o przyznanie płatności strona złożyła załączniki graficzne (17 szt.) na których zaznaczone zostały działki rolne deklarowane do płatności, a także oświadczenie o obszarach i elementach nieprodukcyjnych oraz umowa kontraktacji do płatności cukrowej.Pismem z [...] kwietnia 2024 r. Kierownik wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzenia działalności rolniczej na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023.W odpowiedzi, 25 kwietnia 2024 r. przedłożono wyjaśnienie S. S. (dalej: S. S.) oraz załączniki, tj.: - wykaz środków trwałych w postaci: ciągników, przyczep i maszyn rolniczych, ładowarki, zbiornika na paliwo, wagi, instalacji fotowoltaicznej oraz wiaty magazynowej; - decyzje zobowiązania na podatek rolny z gmin: [...] wraz z potwierdzeniami bankowymi ich uiszczenia; - decyzja Starosty [...] nr [...] zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę z dnia [...]-10-2009 r. dot. hali magazynowej w [...]; - decyzja Starosty [...] nr [...]udzielająca pozwolenia na użytkowanie hali magazynowej w [...]; - decyzja Starosty [...] nr [...] zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę z dnia [...]-12-2014 r. dot. suszarni i wiaty gospodarczej w [...]; - decyzja Starosty [...] nr [...] zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę z dnia [...]-05-2021 r. dot. hali magazynowej (płodów rolnych) wraz z infrastrukturą i wodociągiem w [...]; - decyzja Starosty [...] nr [...] zatwierdzenia projektu zagospodarowania i udzielenia pozwolenia na budowę z dnia [...]-06-2023 r. dot. wiaty - zadaszenia zsypu zboża w [...]; - umowa dzierżawy z dnia [...]-10-2023 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o.o. a S. S. (wydzierżawiający) na część działki [...] w [...] o łącznej powierzchni 840 m² stanowiącej magazyn zbożowy, oborę - budynek gospodarczy, w której nie określono okresu obowiązywania;- umowa przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego z dnia [...].10.1977 roku; - deklaracja ZUS DRA za grudzień 2023 wystawioną w dniu [...].01.2024 r. przez Gospodarstwo S. S., a dotyczącą dwóch pracowników, wraz z kopią listy płac i raportem o zaliczce na podatek dochodowy;- potwierdzenie salda Bank [...] na dzień 31-12-2006 r.; - faktura nr [...] z dnia [...].03.2018 r. na montaż paneli fotowoltaicznych; - rejestr sprzedaży VAT za miesiące styczeń - grudzień 2023 r.; - rejestr zakupów VAT za miesiące styczeń - grudzień 2023 r.S. S. wskazał, że inwestuje w swoje gospodarstwo od 1979 roku. W 2006 r. gospodarstwo posiadało zadłużenie na kwotę 1 500 000 zł co uniemożliwiło uzyskanie kredytu na zakup nieruchomości w [...]. W związku z powyższym, w dniu 16.03.2002 r. została zawiązana spółka S1., która w dniu 12.04.2007 r. warunkowo zakupiła nieruchomość w [...] o wartości 3 800 000,00 zł. Strona podkreśliła, że gospodarstwo w [...] może być i jest wzorem do naśladowania, Jest w pełni samowystarczalne w powierzchnię magazynową i sprzętowo. S. S. podkreślił, że przy tak zorganizowanym gospodarstwie zbędna stała się działka zabudowana magazynem i budynkami gospodarczymi w [...] nr [...]. W dniu [...].10.2023 r. w/w działka została wydzierżawiona dla podmiotu T. B. sp. z o.o. Kolejno, w dniu [...].05.2024 r., do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo uzupełniające S. S., z którym złożył oświadczenie o posiadanych gruntach, wypisy z rejestru gruntów, umowę użyczenia działki ew. nr [...] z dnia [...].12.2012 r. oraz umowę o wydaniu działki przed upływem okresu dzierżawy z dnia [...].05.20215 r.Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, że w dniu 10.07.2024 r. przeprowadził analizę powiązań kapitałowo-personalnych w Krajowym Rejestrze Sądowym, z której wynika, że S. S. posiada 40 ze 100 udziałów w spółce T. B. oraz 600 z 1200 udziałów w spółce S1..Wyjaśnił też, że równolegle ze sprawą dotyczącą przyznania płatności dla skarżącej na 2023 r. prowadził sprawy dotyczące wniosku S. S. oraz podmiotu T. B. sp. z o. o. (dalej: T. B.) o przyznanie płatności na 2023 r. Uwzględnił przedstawione w odrębnych postępowaniach wyjaśnienia i dokumenty.Organ I instancji poddał wniosek Spółki kontroli administracyjnej zgodniez art. 100 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 1741; dalej: Plan Strategiczny).W jej wyniku stwierdził, że: -/ wzajemne powiązanie personalne i kapitałowe Skarżącego oraz T. B. i S1, -/ zarządzanie przez niego utworzonymi spółkami, -/ reprezentowanie ich przed ARiMR, -/ wspólny adres prowadzenia działalności rolniczej, -/ wspólny adres siedzib stada, -/ swobodna wymiana płodów rolnych, -/ wspólne zakupy, -/ wspólne korzystanie z maszyn - wskazują, że utworzono mechanizm pozwalający na ominięcie przepisów zawartych w Planie Strategicznym,tj. art. 27 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 4 i 5 oraz Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawaniai wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi łub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. 2023 poz. 483 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW), tj. § 3 ust.2.Kierownik ocenił, że w sprawie istnieje pełna zależność podmiotów w kontekście powiązań kapitałowych i osobowych. Pod względem formalnym spółki funkcjonują odrębnie, jednakże w rzeczywistości są w pełni zależne od siebie i zarządzane przez tę samą osobę, tj. S. S.. Stwierdził, że brak jest możliwości samodzielnego funkcjonowania wraz z pełną zależnością funkcjonalną od podmiotów i osób trzecich powiązanych kapitałowo i osobowo, stanowi niepodważalną przesłankę uznania, że stworzono sztuczne warunki celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy UE.Ustalił, że udziałowcami Spółki są: S. S. oraz R. S. (małżonkowie). S. S. wnioskuje jednocześnie o płatności jako rolnik indywidualny, a dodatkowo małżonkowie oraz P. S. i W. S. (synowie) są udziałowcami podmiotu T. B., który również wnioskuje w ARiMR o płatności. Podkreślił, że S. S., R. S. oraz ich synowie oraz T. B. są także udziałowcami podmiotu S1. sp. z o. o. – dalej: S. (nie wnioskuje o płatności). Stwierdził zatem, że zidentyfikowane wyżej podmioty łączą te same osoby występujące w organach zarządczych oraz łączy ich współzależność funkcjonalno-ekonomiczna.Wskazał także na fakt, że ww. spółki ubiegają się o płatności do krów i bydła, których siedziby zarejestrowane są pod tym samym adresem, tj. [...]. Siedziby stad znajdują się na działce nr [...] (dawniej [...]), będącej własnością skarżącej. Zwrócił również uwagę na kwestię nabycia w 2023 r. przez S1.39 sztuk bydła od T. B..Stwierdził, że z potencjału S. i gospodarstwa S. S. został stworzony sztucznie podmiot T. B. dla celów uzyskania dodatkowych płatności. Wyodrębnienie stada dla T.B. ze Spółki oraz przypisanie posiadania gruntów rolnych, na zasadzie dzierżawy dla T.B., a następnie wnioskowanie przez niego o dopłaty z funduszy UE przy współzależności funkcjonalnej od S. S. i podmiotów z nim powiązanych, w tym skarżącej już wcześniej wnioskującej o płatności, było wynikiem sztucznego procesu multiplikowania podmiotów wnioskujących o płatności.Kierownik ustalił, że w tym mechanizmie pozyskiwania zwiększonych dopłat występują również osoby fizyczne, które pełnią w ww. spółkach funkcje zarządcze (rodzina S.). Stwierdził, że ww. fakty świadczą o działaniu celowym, pozwalającym na ominięcie uwarunkowań ograniczających wartość i kwoty dotacji dla pojedynczego gospodarstwa.Wskazał, że multiplikując wnioski o płatności bezpośrednie S. S. dążył do uzyskania wyższych płatności niż wynikające z przepisów prawa. Zaznaczył, że zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 Planu Strategicznego płatność RDST przysługuje maksymalnie do powierzchni 27 ha i do obszaru nie większego niż 300 ha. Zatem ubieganie się o przedmiotową płatność w ramach kilku zmultiplikowanych podmiotów spowodowało, że S. S. uzyskał zwielokrotnienie tego limitu, czyli możliwość uzyskania zwielokrotnionej płatności. Podobnie rzecz ma się w odniesieniu do płatności do krów oraz płatności do bydła, gdzie regulacje art. 29 ust. 2 i ust. 3 Planu Strategicznego ograniczają możliwość przyznania pomocy finansowej na podmiot do 20 szt. rzeczonych rodzajów zwierząt. Kierownik ustalił, że prowadząc działalność w ww. opisany sposób S. S. wraz z osobami pełniącymi w powołanych spółkach funkcje zarządcze (R.S., P. S., Pan W. S.) mieli na celu również obejście przepisów ograniczających wielkość wsparcia dla pojedynczego producenta nie tylko w ramach płatności bezpośrednich, płatności zwierzęcych, ale również w ramach płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (dalej: płatność ONW), gdzie obowiązuje maksymalny limit pomocy finansowej ograniczony do 75 ha.Oceniając całokształt zgromadzonego materiału Kierownik stwierdził, że poprzez wyodrębnienie z potencjału S1.oraz gospodarstwa S. S. spółki T. B., mamy do czynienia ze sztucznym podziałem dla celów uzyskania dodatkowych płatności. W następstwie poczynionych ustaleń uznał, że ww. działania wyczerpały przesłanki obiektywne i subiektywne obligujące organ do zastosowania art. 62 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UW) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. U. UE L2021.435.187; dalej: Rozporządzenie 2021/2116), zgodnie z którym bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa Unii, państwa członkowskie podejmują skuteczne i proporcjonalne kroki w celu unikania obchodzenia przepisów prawa Unii i zapewniają, w szczególności, aby osobom fizycznym ani prawnym nie przyznawano żadnych korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.Tym samym, brak możliwości samodzielnego funkcjonowania wraz z zależnością funkcjonalną od podmiotów i osób trzecich, powiązanych kapitałowo i personalnie, stanowi niepodważalną przesłankę do uznania, że stworzono sztuczne warunki celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy UE, a tym samym Skarżącemu płatności na 2023 r. nie przysługują.W związku z powyższym decyzją z [...] sierpnia 2024 r. Kierownik odmówił stronie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2023 r. Stwierdził, że w świetle okoliczności sprawy, działki zgłoszone do płatności przez producenta tworzą fikcyjne gospodarstwo, które zostało utworzone w celu obejścia przepisów modulacyjnych, a tym samym przyznanie wnioskowanej płatności na rok 2023 byłoby sprzeczne z przepisami art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95 stanowiącego, iż działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Mając na względzie powyższe okoliczności organ I instancji zastosował konsekwencje wynikające z art. 62 rozporządzenia 2021/2116 i odmówił spółce płatności bezpośrednich na rok 2023. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu 23.08.2024 rStrona wniosła odwołanie (pismo z [...].09.2024 r.), które uzupełniła kolejnym pismami.W dniu 6.12.2024 r. do organu II instancji wpłynęło pismo S. S., w którym zgodnie z art.66 ust. 1 i 2 Ustawy o Planie Strategicznym, żąda on czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji. Ponadto, w dniu 6.12.2024 r., wpłynęło pismo uzupełniające Skarżącego, w którym przedstawił m.in. chronologię utworzenia spółek, wraz z podstawą prawną, celem oraz opisem zdarzeń. Do pisma dołączono dokumenty tj.: certyfikat QMP dla bydła spółki S1. sp. z o.o., wyciąg księgowy dla konta 702 za rok obrotowy 2024 spółki S., umowa nieodpłatnego przekazania działki [...] obręb [...], umowa nr [...], umowa o wydaniu działki przed upływem okresu dzierżawy, informację z Urzędu Miejskiego w [...] z dnia [...].11.2024 r. o zalaniu działek w czasie powodzi, umowa dzierżawy działki ewidencyjnej nr [...] z dnia [...].05.2028 r., informacja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie przybycia i wybycia zwierząt ze spółki T. B. wyciąg księgowy dla konta 702 za rok obrotowy 2024 spółki T. B., lista osób zgłoszonych do ubezpieczeń przez podmiot T. B. sp. z o.o., decyzja o przyznaniu emerytury rolniczej dla S. S., rejestr VAT sprzedaży za miesiąc październik 2024 r. wraz z podsumowaniem sprzedaży do 21.11.2024 r. Gospodarstwa S.S., pismo z Agencji Nieruchomości Rolnych z dnia [...].04.2007 r. z informacją o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu działki rolnej.Następnie, w dniu 5.05.2025 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo uzupełniające, podpisane przez J. P. (pełnomocnika), w którym pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 80 Kpa w zw. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Ustawy o Planie Strategicznym - poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim dowodów i wyjaśnień składanych w toku postępowania przez Odwołującego, - art. 80 Kpa w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Ustawy o Planie Strategicznym w zw. z art. 39 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez uznanie, że w sprawie zaistniał element obiektywny sztucznych warunków, podczas gdy organ I instancji nie analizował jakie są cele wsparcia i nie wykazał, by po stronie odwołującego zachodziły obiektywne okoliczności pozwalające na stwierdzenie, ze któryś z celów wsparcia nie może zostać osiągnięty, - art. 107 Kpa oraz art. 11 Kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, które nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz narusza zasadę przekonywania, ponieważ nie wyjaśnia dostatecznie przyczyn, z powodu których organ I instancji uznał, że odwołujący stworzył sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści sprzecznych z calami systemu wsparcia, - art. 80 Kpa w zw. art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Ustawy o Planie Strategicznym polegające na tym, że organ I instancji wywiódł z ocenianego materiału dowodowego sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania wnioski, polegające na uznaniu, że w sprawie doszło do rozdzielenia gruntów i rozdrobnienia potencjału gospodarczego, podczas gdy wielkość areału ziemskiego, biorąc pod uwagę powstanie pierwszego gospodarstwa zwiększyła się niemal dwukrotnie, co świadczy o tym, że poszczególne podmioty wchodziły w posiadanie nowych gruntów, a nie dzieliły już posiadane, - art. 25 ust. 1 Ustawy o Planie Strategicznym w zw. z art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2116 oraz art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę przyznania Odwołującemu płatności, podczas gdy analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Odwołujący nie stworzył sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia, - art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2116 oraz art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95 poprzez ich błędną wykładnię w zakresie rozumienia celów systemu wsparcia i pominięcie przez organ I instancji, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w przypadku płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przez cele systemu wsparcia należy rozumieć cele wsparcia rolnictwa wynikające wprost z art. 39 ust. 1 pkt b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a cele te zostały spełnione przez S. S., - art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2116 poprzez rozszerzającą wykładnię tych przepisów i uznanie, że odwołującemu należy odmówić przyznania wszystkich płatności, o które ubiegał się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023, co jest nieuprawnione, bowiem prawidłowa wykładnia tych przepisów, prowadzi do wniosku, że ewentualna odmowa powinna dotyczyć tylko takiej korzyści, w celu uzyskania której, rolnik podjął działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, a nie wszystkich korzyści. Pełnomocnik wniósł jednocześnie o przeprowadzenie dowodu z enumeratywnie wymienionych w piśmie z dnia [...].04.2025 r. dokumentów, jak również przeprowadzenie kontroli na miejscu w siedzibie stada podmiotów: T. B.sp. z o. o. oraz S1. sp. z o. o. (w celu wykazania odrębności dwóch różnych hodowli), udzielenie stronie niezbędnych pouczeń co do okoliczności taktycznych i prawnych oraz zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu.Dyrektor orzekając o utrzymaniu w mocy orzeczenia Kierownika w ramach podstaw prawnych wyszczególnił m.in. art. 20, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 1-3, art. 27 ust .1 i 2, art. 29 ust .1 i 3, art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1-3, art. 38 ust. 1 i 2 Planu Strategicznego, art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95, art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2115.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie wskazał, że w oparciu o przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie dokonał oceny całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie S. S. (oraz podmiotów powiązanych) o przyznanie płatności na rok 2023. Ocenił, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, iż gospodarstwa należące formalnie do podmiotów prawa handlowego, tj. S1. sp. z o. o. oraz T.B. sp. z o. o. zostały utworzone i funkcjonują w celu pozyskania płatności do gruntów rolnych oraz zwierząt w kwotach większych niż faktycznie możliwe do uzyskania przez osoby kreujące sztuczne warunki poprzez multiplikowanie podmiotów, mogących formalnie ubiegać się o płatności. Na potwierdzenie tezy dotyczącej faktu sztucznego podziału potencjału gruntów rolnych oraz zwierząt znajdujących się pod kontrolą S. S., jak również faktu, iż spółki pozostające pod kontrolą S. S. nie są wyodrębnionymi, samodzielnymi producentami rolnymi - przedstawił mechanizm mający na celu zmaksymalizowanie wysokości otrzymanych płatności oraz uzyskania płatności do działek, do których na mocy przepisów szczególnych płatność nie zostałaby przyznana z powodu przekroczenia limitów powierzchniowych i kwotowych obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa.Zdaniem organu zasadnicze znaczenie w zakresie odmowy przyznania Skarżącemu płatności na rok 2023 ma fakt, iż gospodarstwo strony oraz podmioty prawa handlowego, tj. S1 sp. z o. o. oraz T. B. sp. z o. o., zostały uznane za podmioty stwarzające sztucznie warunki w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w postępowaniach prowadzonych nie tylko przed organami ARiMR (za rok 2022), ale też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. (wyroki w sprawach o sygnaturze akt: I SA/Go 133/24,1 SA/Go 134/24, I SA/Go 135/24, 136/24,1 SA/Go 195/24, I SA/Go 196/24,1 SA/Go 197/24 oraz I SA/Go 198/24 oraz I SA/Go 199/24). W przypadku gospodarstwa Skarżącego w omawianym zakresie, w dniu 26.09.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydał prawomocny wyrok: sygn. akt I SA/Go 199/24, którym oddalono skargę strony. Wskazane wyroki dla organów ARiMR stanowiły punkt wyjścia do przeprowadzenia analizy w zakresie tego czy strona oraz powiązane spółki w roku 2023 zmieniły sposób funkcjonowania w odniesieniu do roku poprzedniego, w którym stwierdzono, iż z potencjału spółki S1. i gospodarstwa S. S. został stworzony sztucznie podmiot T.B. sp. z o. o. dla celów uzyskania dodatkowych płatności, a wszystkimi czynnościami kierował i nadzorował S.S.. W ocenie organu w roku 2023 Skarżący - i powiązane spółki - działał w zakresie rolnictwa w sposób tożsamy jak w roku 2022, a w toku prowadzonego postępowania strona nie przedstawiła przekonywujących dowodów pozwalających uznać ją za wyodrębnionego, samodzielnego oraz działającego na własną rzecz, rachunek i ryzyko producenta rolnego.Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, iż gospodarstwo należące do S. S., jak również formalnie należące do podmiotów prawa handlowego: T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z o. o., należy uznać za jedno gospodarstwo prowadzone przez powiązane rodzinnie i kapitałowo osoby, stanowiące w rzeczywistości jednego rolnika w rozumieniu art. art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115. W konsekwencji gospodarstwo Skarżącego uznać należało za czynnego uczestnika procederu multiplikowania podmiotów, które zostały sztucznie wykreowane - m.in. na bazie majątku strony - w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR, w wysokości wyższej niż możliwe do uzyskania w ramach pojedynczego gospodarstwa. Jednocześnie w kontekście roku 2023 strona nie może zostać uznana za niezależny podmiot, prowadzący działalność rolniczą na własny rachunek.Organ wyjaśnił, że jak wynika z danych zawartych w KRS S1. została zarejestrowana [...] czerwca 2007 r. (data wpisu w KRS), a od momentu zawiązania Spółki całość udziałów posiada małżeństwo, Skarżący (początkowo 62,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów) i R. S. (początkowo 37,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów). Małżonkowie są wyłącznymi udziałowcami w Spółce. Od momentu zawiązania Spółki do 31 maja 2024 r. (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 - formalna zmiana dokonana w KRS 8 lipca 2024 r.) funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił S. S., a R. S. pełni funkcję członka zarządu. Małżonkowie posiadają względem skarżącej status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644).S. S. [...] lipca 2024 r. formalnie zaprzestał pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w Spółce (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 r. do 31 maja 2024 r.), a jako nowego członka zarządu powołano W. S. (syn Państwa S., również ubiegający się o płatności z ARiMR). Za formalną zmianą zarządu Spółki w KRS nie poszła natomiast zmiana w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, zgodnie z którym S. S.w dalszym ciągu posiada status beneficjenta rzeczywistego i wspólnika Spółki. Ponadto przed organami ARiMR również nie została dokonana zmiana reprezentacji Spółki i S. S. w dalszym ciągu pełni funkcję reprezentanta Spółki.Następnie S. S. wraz z małżonką - [...] maja 2015 r. (data wpisu w KRS) zarejestrowali T. B.. Od momentu zawiązania spółki całość udziałów w niej posiada rodzina: małżonkowie S. S. (40% udziałów) oraz R. S. (40% udziałów) oraz ich synowie tj. W. S. (10% udziałów) i P. S. (10% udziałów). Od momentu zawiązania T. B. do 23 listopada 2023 r. (data wpisu w KRS) funkcję prezesa zarządu tej spółki pełnił S. S.. Aktualnie funkcję tę wypełnia P. S. (syn), a wiceprezesem spółki jest R. S.k, która posiada względem T. B. status beneficjenta rzeczywistego. Podobnie jak w przypadku skarżącej, w T. B. 100% udziałów ma rodzina Państwa S., w tym S. S. i jego małżonka R. S.. Zarówno w przypadku strony, jak i powiązanej spółki T. B., S. S. jako Prezes Zarządu spółki, wraz z małżonką podpisał Informację Dodatkową do sprawozdania finansowego za rok 2023 (dostępne w systemie KRS), pomimo że w T. B. nie pełnił już funkcji Prezesa (od [...] listopada 2023 r. formalnie Prezesem jest P. S.). W dokumentacji złożonej w sprawie T. B. za 2023 r. załączona została informacja dodatkowa do sprawozdania za 2023 r. (wersja papierowa) podpisana przez P.S. oraz z dodatkowym zapisem dotyczącym zmian formalnych w spółce. Jednakże inna wersja została wysłana elektronicznie do KRS, a inna przedłożona w ARiMR, co – zdaniem Dyrektora – potwierdza pozorność zmian dokonywanych w organach tych spółek.Organ zwrócił też uwagę na funkcjonowanie kolejnej spółki tj. S. (nie wnioskuje o płatności w ARiMR,), w której udziałowcami są: S. S., P. S., W.S., R. S. oraz spółki: T. B. i skarżąca, a S. S. (później W. S.) i R. S. są w zarządzie skarżącej. S1. prowadzi księgowość dla T. B. oraz skupuje płody rolne od powiązanych podmiotów (faktura VAT [...] oraz [...]). Dopełnieniem szeregu wskazanych powiązań personalno-kapitałowych jest fakt, że R. S. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "PHU R. S.", która wg PKD zajmuje się m.in. działalnością usługową wspomagającą produkcje roślinną.Organ nadmienił, że w dokumentacji złożonej w sprawie spółki T. B. za rok 2023 załączona została informacja dodatkowa do sprawozdania za rok 2023 (wersja papierowa) podpisana przez P. S. oraz z dodatkowym zapisem dotyczącym zmian formalnych w spółce. Jednakże, jak wynika z powyższego, inna wersja została wysłana elektronicznie do KRS, a inna przedłożona w ARiMROpisane aspekty, rozpatrywane na kanwie zarządczo-właścicielskiej, pozostały praktycznie niezmienione w 2023 r. w odniesieniu do 2022 r., a finalnie opisane więzi rodzinne pomiędzy stroną i pozostałymi osobami fizycznymi i prawnymi, stanowią istotny element powiązań osobowych. W ocenie Dyrektora więzi te ułatwiływ znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby dominowały. Więzi te miały także wpływ na udzielenie S. S. pełnomocnictw przez jego synów (również ubiegają się w ARiMR o płatności), wymagających niewątpliwie dużego zaufania mocodawców do plenipotenta. Zdaniem organu, wzajemne powiązania, uzależnienia i korelacje osiągają taką skalę i takie natężenie, że wskazują na świadome i skoordynowane działanie w ramach jednego kompleksu produkcyjnego, zarządzanego przez S. S..S. S. wraz z małżonką inwestował w rozbudowę gospodarstwa należącego do skarżącej położonego w miejscowości [...]. W 2013 r. rozpoczęto przebudowęz rozbudową budynków gospodarczych na działce nr [...] (ob. [...] gm. [...] - później dz. nr [...] - zaświadczenie dot. zakończenia budowy z [...] kwietnia 2015 r.). Spółka inwestowała w rozbudowę terenu pod hodowlę zwierząt, a mianowicie wybudowała płytę obornikową w kompleksie budynków pod adresem [...] na dz. nr [...] (faktura nr [...] oraz protokół odbioru robót w piśmie uzupełniającym z [...] kwietnia 2025 r. - wartość 295 815,00 zł) oraz wykonała instalację fotowoltaiczną o wartości 69 495,00 zł (umowa na wykonanie instalacji fotowoltaicznej zawarta [...] lutego 2021 r. oraz faktura [...] z [...] marca 2021 r. w piśmie uzupełniającym z [...] kwietnia 2025 r.). Wszelkie koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa, tj. zaopatrzenie w wodę i odbiór ścieków (umowa nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odbiór ścieków z [...] maja 2012 r. zawarta przez stronę na dostawę wody oraz odbiór ścieków w gospodarstwie położonym pod adresem [...]) czy opłata za energię elektryczną ponosiła wyłącznie skarżąca.W lipcu 2007 r. Spółka zakupiła (zgłoszone do systemu ARiMR 6 lipca 2007 r.) 36 sztuk bydła, tj. 20 szt. od J. S. oraz 16 szt. od K. J.. W związku z wejściem w życie od 2015 r. przepisów o płatnościach do zwierząt Spółka wnioskowała o płatności do bydła.Organ zauważył, że strona stworzyła gospodarstwo, na terenie miejscowości [...], z pełną infrastrukturą do prowadzenia hodowli bydła. Posiadała w pełni wyposażone pomieszczenia gospodarcze, posiadała umowy na odbiór ścieków, dostawę wody, prądu, które były przez nią opłacane. Tak przygotowana infrastruktura w pełni dostosowana do wymogów weterynaryjnych i przepisów Unii Europejskiej zostaje wydzierżawiona przez S. S. i R. S., zarząd i wspólników strony, dla T. B..Następnie S1., czyli de facto S. S., dokonuje podziału pogłowia bydlęcego w siedzibie Spółki przenosząc je do kolejnej spółki, tj. T. B.. Podmiot ten po jego utworzeniu w 2015 r. nie wnioskował o płatności zwierzęce. Taki stan rzeczy uległ zmianie w 2018 r., kiedy to [...] maja 2018 r. została zarejestrowana siedziba stada T. B.. Siedziba ta zlokalizowana jest pod adresem: [...], działka ewidencyjna nr [...] (wcześniej [...] - przedmiot umowy dzierżawy zawartej [...] maja 2018 r.). Umiejscowienie przedmiotowej siedziby stada jest tożsame z siedzibą stada skarżącej, z którym T. B. - będąc reprezentowanym przez R. S. - podpisał [...] maja 2018 r. umowę o świadczenie usług (w jej imieniu S. S.) w zakresie obsługi bydła. Ponadto [...] maja 2018 r., pomiędzy skarżącą a T. B., zawarta została umowa dzierżawy zabudowanej części działki [...] o pow. 0,8 ha (ob. [...]). Działka ta została przez T. B. wydzierżawiona "w celu prowadzenia na niej chowu i hodowli bydła. Co istotne, strony ustanowiły czynsz dzierżawny za użytkowanie działki w wysokości 50 dt (według średniej ceny GUS za rok ubiegły) za każdy rok, jednakże "ze względu na potrzebne remonty i inwestycje ogrodzenia strony ustaliły, że pierwsza płatność w określonej wysokości dzierżawca zapłaci z końcem 2023 roku". Żadna ze spółek nie określiła jednak, czy wskazana płatność została dokonana.Jednocześnie T. B. [...] maja 2018 r. nabył od skarżącej 20 szt. zwierząt gospodarskich (faktura nr [...]), które już w 2018 r. zostały zgłoszone w ramach płatności do bydła. Kolejna transakcja w zakresie kupna-sprzedaży zwierząt pomiędzy tymi spółkami następowały: 27 grudnia 2018 r., kiedy to T. B. nabył od strony kolejne 30 szt. zwierząt (21 jałówek oraz 9 byków - faktura z [...] grudnia 2018 r. nr [...]) oraz [...] grudnia 2018 r. gdy T. B. nabył od skarżącej 10 szt. jałówek (faktura z [...] grudnia 2018 r. nr [...]).Natomiast w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. S. S.wskazał, że [...] czerwca 2023 r. Spółka zakupiła 22 szt. bydła młodzież do dalszego odchowu oraz 17 szt. jałówek ze spółki T. B. (umowa z [...] czerwca 2023 r., Faktura [...] oraz potwierdzenie zapłaty). Wyjaśnił, że zakup ten został dokonany w celu zmiany profilu hodowli bydła mięsnego na pół towarowy, tj. hodowla mamek i odchów odsadki do masy ciała 700kg. W tym też celu dokonane zostały prace inwestycyjne oraz budowa szeregu budynków, stołów paszowych i płyty gnojowej. Organ zauważył natomiast, że reprezentant Spółki wskazuje na zakup pierwszej partii zwierząt "z zewnątrz" do siedziby stada, a faktycznie zakup dokonany został od T. B., a zatem od powiązanego podmiotu, który pierwsze zwierzęta zakupił od skarżącej, a która świadczy dla spółki T. B. usługę w zakresie obsługi bydła i od której T.B. dzierżawi działkę wraz zabudowaniami pod chów i hodowlę. Ponadto S. S. w piśmie uzupełniającym do odwołania z [...] grudnia 2024 r. wskazuje, że od czerwca 2023 r. T. B. zmienił technologię chowu bydła. Wspomniał przy tym, że bydło hodowane przez T. B. jest na ciągłym wybiegu, ma stół paszowy, ma stały dostęp do wody i nie wymaga szczególnej opieki. O stole paszowym S. S. wspomina także w piśmie dotyczącym hodowli prowadzonej przez skarżącą wskazując, że ta także zmieniła profil hodowli i w tym celu dokonane były modernizacjew gospodarstwie, w tym m.in. stół paszowy. Zdaniem Dyrektora ten sam stół paszowy służy obu spółkom przy hodowli bydła, te same osoby obsługują zwierzęta i pod tym samym adresem znajdują się obie siedziby stada, zatem trudno tu znaleźć odrębnośćw ich prowadzeniu. W dalszym ciągu prowadzony jest ruch zwierząt w obrębie tych samych osób, w tych samych budynkach i z wykorzystaniem tych samych narzędzi. Wszystko odbywa się w jednej miejscowości i w jednym gospodarstwie. W stosunku do ustaleń z roku 2022 w chowie i hodowli zwierząt nie zostało nic zmienione.Organ ocenił, że S. ., za pomocą spółki S1., stworzył infrastrukturę dostosowaną do przepisów weterynaryjnych i Unii Europejskiej, niezbędną do prowadzenia hodowli bydła. Następnie utworzył T. B., który jedynie formalnie, a nie faktycznie, prowadził hodowlę bydła, w celu pozyskiwania dodatkowych płatności do zwierząt (ze względu na ograniczenia ilościowe).Dyrektor dokonał analizy przemieszczeń zwierząt prowadzonych przez T.B. od 2018 r., tj. od rozpoczęcia wnioskowania o płatności do krów i do bydła. I tak, do stada ([...]) ww. podmiotu przybyło łącznie 62 szt. zwierząt, w tym 61 szt. ze stada ([...]) skarżącej oraz 1 szt. w 2024 r. ze stada ([...]) Przedsiębiorstwa D. S. sp. z o. o., z którego w latach 2019-20224 szt. pozyskała skarżąca. Z kolei ze stada T.B.(przy uwzględnieniu wycieleń) od 2018 r. wybyło 243 szt. zwierząt, z czego: 154 szt. z powrotem do stada strony oraz 80 szt. zwierząt do podmiotu O. sp. z o. o.Z kolei do stada S1. w opisywanym okresie przybyło 161 szt. zwierząt, z czego 154 szt. od T.B. (organ zarządczy S1. w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. informował, że nabył zwierzęta u innych hodowców "z zewnątrz"). Natomiast ze stada Spółki wybyło (uwzględniając wycielenia) 710 szt. zwierząt, z czego: 61 do T. B., a 602 szt. do O. sp. z o. o. (dokumenty "obrót stad"). Reszta przemieszczeń dokonywanych przez ww. spółki, powiązane z S. S.,z podmiotami zewnętrznymi ma - w ocenie organu - charakter marginalny. Zatem S. S. nadzorował i dokonywał fikcyjnego obrotu zwierzętami pomiędzy spółkami. Zwierzęta na papierze przemieszczały się między S1. a T.B., bo faktycznie usytuowane są pod tym samym adresem. Opisane transfery na linii S1. – T. B. doprowadziły do stanu umożliwiającego ubieganie się przez T. B. o płatności do bydła w 2018 r., a od 2019 r. (w tym również w 2023 r.) i do bydła i do krów, w maksymalnej wysokości (do 20 szt. zwierząt każdego rodzaju - art. 16 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 i ust. 3 ustawy) oraz dodatkowo do płatności DZ. Jednocześnie zarówno S1., jak i T. B., mające te same osoby zarządzające oraz siedziby stada zlokalizowane w tym samym miejscu, mają (również w 2023 r.) jednego zasadniczego - tego samego zewnętrznego kontrahenta (O. sp. z o. o. - f-ra [...] w piśmie z [...] maja 2025 r.), który skupuje od spółek zwierzęta. Uwzględniając fakt, że siedziba stad obu ww. spółek znajduje się de facto w tym samym miejscu, Dyrektor przedmiotowe transfery zwierząt uznał za fikcję w prowadzonej działalności związanej z hodowlą zwierząt.W toku prowadzonego postępowania dotyczącego przyznania płatności na 2023 r. 24 kwietnia 2024 r. organ zarządczy T. B. złożył m.in. pismo z [...] kwietnia 2024 r., w którym spółka poinformowała, że podjęto uchwałę o likwidacji siedziby stada w [...] oraz cyt. "zorganizowania siedziby stada bydła mięsnego nie budzącej wątpliwości ARiMR". Organ zauważył, po pierwsze, że wobec daty planowanych działań (likwidacja siedziby stada) przedmiotowych aspektów nie można odnosić do 2023 r. (którego dotyczy postępowania), a po drugie, 17 maja 2024 r. spółka złożyła informację (datowana na 14 maja 2024 r.), której clou stanowi, że hodowla bydła w siedzibie stada w [...] będzie kontynuowana. Innymi słowy, status quo w odniesieniu do symbiozy w jakiej funkcjonują siedziby stada T. B. oraz skarżącej w 2023 r. zostało w pełni zachowane, a aspekt ten utwierdził organ w przekonaniu, że w przypadku ww. spółek występuje fikcja w zakresie odrębności w prowadzonej działalności związanej z hodowlą zwierząt.Dyrektor zwrócił uwagę na fakt, że [...] maja 2018 r. T. B. - będąc reprezentowanym przez R. S. - zawarł umowę o świadczenie usług (w jej imieniu S. S.) w zakresie obsługi bydła. Jednakże osobami reprezentującymi obie spółki są ci sami beneficjenci rzeczywiści, czy też te same osoby decyzyjne w każdej ze spółek, tj. S. S. i R. S.. W pierwotnej umowie brak jest precyzyjnego określenia wysokości wynagrodzenia za świadczone usługi, co w ocenie organu jest niedopuszczalne w kontekście funkcjonowania spółek kapitałowych, czy jakichkolwiek stron zawieranych umów. Okoliczność ta została wprawdzie doprecyzowana aneksami (wniesionymi do akt sprawy T. B. [...] kwietnia 2024 r.) z [...] maja 2018 r. (kwota 2000 zł) oraz [...] grudnia 2021 r. (kwota 3000 zł).Organ zauważył jednak, że ani z ww. umowy ani z przedłożonych aneksów nie wynika, czy są to kwoty netto czy brutto, brak jest również skonkretyzowania terminu w jakimT. B. ma dokonywać comiesięcznej płatności na rzecz strony. Kwestie te są istotne jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że Spółka 25 kwietnia 2024 r. wniosła do akt sprawy m.in. szereg dokumentów w postaci rejestru sprzedaży i zakupu VAT.Z materiału tego wynika, że na rzecz S1. w 2023 r. przekazywane były comiesięczne przelewy, których wysokość nie koreluje z zapisami wskazanymi w aneksie z [...] grudnia 2021 r. do umowy z [...] maja 2018 r. (zapisy w rejestrze VAT sprzedaży Spółki dot. miesięcy: od stycznia do czerwca, listopad oraz grudzień 2023 r., dodatkowo w lipcu 2023 r. brak płatności). W przypadku przedłożonej dokumentacji istnieją zasadnicze rozbieżności pomiędzy zapisami umowy na obsługę zwierząt (wraz z aneksami), a wysokością płatności dokonywanych przez T. B..Wątpliwości organu wzbudziły również zapisy dotyczące nieprawidłowego wykonania umowy (art. 6 ust. 2) czy naruszenia klauzuli poufności (art. 5 ust. 3 umowy w związku z brakiem sprecyzowania wysokości kar podmiot T. B. w sposób całkowicie dowolny mógłby obciążać skarżącą karami finansowymi). Co więcej, z zawartej umowy nie sposób określić czy podmiot, który ma się zajmować obsługą zwierząt gospodarskich dysponuje odpowiednimi ku temu zasobami technicznymii personalnymi. W tym stanie rzeczy organ uznał umowę za sporządzoną jedynie na potrzeby prób udokumentowania odrębności opisywanych podmiotów, a nie zawartąw celu faktycznej współpracy pomiędzy stronami umowy. Całość dokumentacji przedstawiona do ARiMR jest tylko jednym dokumentem przedłożonym w postępowaniu administracyjnym, który wg strony miał potwierdzić niezależność i odrębność funkcjonowania. Jednakże jest dokumentem sporządzonym w oparciu o fikcję funkcjonowania, gdyż rzeczywistość pozostaje niezmieniona i dalej wszystko prowadzone jest w jednym gospodarstwie przez powiązane osoby.Organ zauważył (względem 2022 r.) podjęte w 2023 r. próby zmiany korekty w działaniach ww. spółek, które jednak nie dały podstaw do uznania obu ww. podmiotów za odrębne. Nadto, za całkowicie pozorny (okoliczność niezmieniona w 2023 r. względem 2022 r.) uznał rozdział stad ww. spółek, skoro zlokalizowane są one w tym samym miejscu. Aspekt ten pozostaje w ocenie organu odwoławczego aktualny mimo tego, że organ zarządczy sygnalizował, że w roku 2023 nastąpiła zmiana profilu hodowli prowadzonej przez poszczególne spółki (T. B. prowadzi hodowlę tzw. odsadków, które przekazuje - 39 szt. w roku 2023 - na tucz do S1. - pismo z [...] kwietnia 2024 r.). Dyrektor uznał, że nawet gdyby uznać tę okoliczność za faktycznie mającą miejsce, to nie zmienia to faktu, że - wobec braku zatrudnionych pracowników - bydłem należącym formalnie do T. B. konsekwentnie zajmują się pracownicy zatrudnieni w Spółce, którzy jednocześnie zobowiązani są do zajmowania się sztukami zwierząt należącymi formalnie do podmiotu, w którym są zatrudnieni.Opisywana pozorność w rozdziale stad wynika również z tego, że stado S., tak jak i podmiotu T. B., fizycznie zlokalizowano w tym samym miejscu (wydzielona część działki nr [...] w obrębie [...]) stanowiącym de facto kompleks kilku zabudowań gospodarczych należących do tych samych osób i wspólnie obsługiwanych przez tę samą grupę osób. Sposób rozmieszczenia siedzib stad i siedzib spółek kapitałowych, sposób sprawowania opieki nad zwierzętami (zbiorczo przez pracowników strony), w połączeniu z opisaną powyżej analizą struktury własnościowej spółek oraz ich strukturą organizacyjną wskazują na istniejące powiązania osobowe, a także powiązania organizacyjne i gospodarcze, z wiodącą (w u 2023 r.) rolą S. S. oraz R. S., jako osób posiadających określone kompetencje decyzyjne w ramach powiązanych podmiotów. Kompetencje te wynikają przy tym bądź z tytułu posiadanych udziałów w spółkach kapitałowych, bądź z tytułu prawa reprezentacji, bądź też z zakresu udzielonych pełnomocnictw.Ww. działania osób decyzyjnych (tych samych) dla podmiotów T. B. oraz S. świadczą o świadomym i przemyślanym działaniu, nakierowanym na zmaksymalizowanie możliwych do uzyskania płatności, w tym płatności do zwierząt. W ocenie organu, ww. koordynacja miała na celu pozyskanie dodatkowych płatności i nie byłaby możliwa, gdyby pomiędzy omawianymi podmiotami nie istniały ścisłe związki o charakterze osobowym, gospodarczym i organizacyjnym.Jednocześnie organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania nie uwzględnił - z powodu sumy opisywanych okoliczności - wniosku dowodowego wniesionego w piśmie uzupełniającym z [...] kwietnia 2025 r. w zakresie przeprowadzenia kontroli na miejscu w siedzibie stada S.1. oraz T. B. celem wykazania, że mimo tego, że na jednej działce zarejestrowane są dwie siedziby cyt. "to jednak znajdują się w różnych miejscach, są przedzielone budynkiem spichlerza i budynkiem gorzelni i biur, a podmioty te prowadzą faktycznie dwie różne hodowle". Dyrektor wyjaśnił, że dokonanie podziału stad poprzez wyodrębnienie im odgrodzonych od siebie powierzchni bytowych (okoliczność zmieniona w u 2023 r. względem 2022 r., gdzie organy zarządcze spółek nie podnosiły tego typu sugestii) jest czynnością stricte techniczną. Okoliczność ta nie przesądza zatem od razu, że mamy do czynieniaz dwoma niezależnymi podmiotami prowadzącymi odrębne gospodarstwa skoro szereg innych - wskazywanych w niniejszej decyzji okoliczności - świadczy o czymś zupełnie przeciwnym. Dyrektor podkreślił, że strona nie przedstawiła odrębnych dokumentów obu spółek świadczących o ponoszonych kosztach przy obsłudze zwierząt, tj. woda, ścieki, pasza, prąd itp. Ocenił więc, że wszystkie ww. koszty ponoszone są przez rodzinę S. Ostatecznie przesądził, że w okolicznościach sprawy przeprowadzenie takiego dowodu nie jest niezbędne. Ponadto ustalenia dotyczące tego, jak funkcjonuje jedno, zunifikowane gospodarstwo rodziny S., zostały już wyjaśnione w oparciu o inne dowody i nie zostały one podważone.Na s. 32 zaskarżonej decyzji organ przedstawił w tabeli analizę podmiotów,w których w 2023 r. jako osoba kluczowa występuje S. S., jak również deklarowanych przez nie powierzchni oraz zwierząt, które podlegają modulacji. Łącznie poddane analizie podmioty zadeklarowały obszar 645,28 ha. W tabeli przedstawiono obszary zgłoszone przez podmioty powiązane w ramach: płatności PWD, RDST, płatności ONW, płatności do krów oraz bydła.Organ wskazał, że przedmiotem deklaracji Strony we wniosku na rok 2023 są grunty rolne użytkowane na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], na działkach ewidencyjnych o [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...] oraz na działkach ewidencyjnych o nr [...], położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. Jak wynika z danych zawartych w systemie prowadzonych przez ARiMR, na podstawie art. 9a Ustawy EP, w roku 2006 S. S. był jedynym użytkownikiem działek [...] położonych w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. W 2007 r. przedmiotowe działki zostały zakupione na spółkę S1., a nie przez S.. Oczywiście w kontekście funkcjonowania wg prawa handlowego nie ma przeciwskazań. Jednak w kontekście wnioskowania o płatności obszarowe jest to nieakceptowalne.Ponadto działka nr [...] (obręb [...]) jest dzierżawiona i zgłaszana do płatności przez T. B., na mocy umowy dzierżawy z [...] maja 2017 r. zawartej pomiędzy T.B., a S. i R. S. (współwłasność z żoną). Jednakże, mimo zawarcia umowy dzierżawy ze spółką T. B., w 2017 r. spółka S1. wciąż użytkowała i zgłaszała ww. działkę do płatności mimo, że na podstawie § 5 umowy z [...] maja 2017 r. pożytki przysługujące do dzierżawionej działki przysługują dzierżawcy, tj. T. B..Organ podkreślił, że umowa dzierżawy zawarta jest pomiędzy S. i R.S. a podmiotem T. B. sp. o. o. Jednakże po stronie wydzierżawiającego, czyli S. i R.S., podpis złożyła R. S. (beneficjent rzeczywisty spółki T. B.), natomiast po stronie spółki S. S. (ówczesny prezes spółki T. B.). De facto w/w umowa została zawarta pomiędzy tymi samymi osobami - po stronie wydzierżawiającego (R. i S. S.) i dzierżawcy (S.S. w imieniu spółki). Natomiast w przypadku porozumienia do w/w umowy dzierżawy, po stronie spółki S1. podpisał się S. S., natomiast po stronie spółki T. B. podpisała się R. S.. Zatem po raz kolejny te same osoby podpisały porozumienie pomiędzy spółką S1. i T. B., co umowę dzierżawy. Przy czym S. S. raz występuje jako przedstawiciel spółki T. B., a następnym jako spółki S1.. Jest to kolejny dowód na pozorne kreowanie stosunków gospodarczych między powiązanymi podmiotami, zarządzanymi prze te same osoby.Jeśli chodzi o T. B. sp. z o. o., to spółka zaczęła aplikować o dopłaty do gruntów od roku 2015. Wówczas to - po zawiązaniu spółki - zawnioskowała ona po raz pierwszy do płatności w ARiMR zgłaszając działki nr: [...] (obręb [...] oraz nr [...] (obręb [...]), w których posiadanie weszła na mocy umowy z dnia [...].05.2015 r. dzierżawy gruntów rolnych zawartej pomiędzy S. S. oraz R. S., a T. B. sp. z o. o., którą reprezentują wskazane osoby. Przedmiotowa umowa obejmuje również działkę nr [...] (obręb [...]), której spółka nie zadeklarowała w roku 2015. Właścicielem w/w działek - na dzień sporządzania umowy dzierżawy - byli S. S. oraz R. S., którzy na mocy w/w umowy wydzierżawili na 10 lat przedmiotowe grunty spółce, w której są udziałowcami.Ponadto przedmiotem deklaracji w roku 2015 były działki nr: [...] oraz [...] (obręb [...]), które stanowią własność Parafii w [...], a które to spółka w roku 2015 użytkowała na zasadzie poddzierżawy (tytuł prawny na mocy odrębnej umowy z parafią posiadał Pan S. S.).Organ zaznaczył, że aspekt związany z przekazaniem gruntów obejmuje nie tylko T. B. sp. z o. o. Wskazał, że S. S. oraz R. S. nabyli grunty w obrębie [...] w oparciu o udzielony w dniu 10.04.2015 r. kredyt inwestycyjny (umowa nr [...] - w aktach sprawy). Za środki finansowe z tergo kredytu nabyto nie tylko działki zgłoszone przez T. B. sp. z o. o. (nr: [...]), ale też działki nr: [...] (przekazane do użytkowania P.S.) oraz nr: [...] (przekazane do użytkowania W. –S.).Analizując wskazane wyżej dane organ stwierdził, że wskazuje charakter opisanych przeniesień posiadania gruntów - o ile jest dozwolony w sensie uwarunkowań gospodarczych czy handlowych - to utwierdza organ odwoławczy w przekonaniu o pozorności działań wymienionych wyżej osób oraz ich nastawieniu mającym zasadniczy cel, a mianowicie uzyskanie przez spółki T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z o.o., a w konsekwencji przez wspólników tychże spółek, dopłat większych niźli uzyskałby S. S. jako osoba prowadząca jedno gospodarstwo rolne. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przeniesienia posiadania w/w działek mają charakter pozorny i stanowią jedynie formalny tytuł do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat przez osoby fizyczne bądź spółki, w których rolę zarządczą bądź właścicielską pełnią te same, systematycznie powtarzające się osoby. Uznał, że działania S. S. - jako osoby decyzyjnej w opisywanych spółkach kapitałowych - wpisują się w kreacje sztucznych warunków w celu pozyskania płatności w kwotach większych niż przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.Organ zwrócił uwagę, że jeśli chodzi o funkcjonowanie w roku 2023 opisywanych spółek kontrolowanych przez S. S. oraz jego samego na płaszczyźnie ekonomicznej, to rażąco przeważająca część transakcji odbywa się wprost na linii powiązań rodzinno-biznesowych. Zauważył, że Skarżący w sprawie za rok 2023 r. w sposób wybiórczy przedłożył dokumenty w zakresie obrotu środkami ochrony roślin oraz zakupu materiału siewnego. W związku z powyższym organ odwoławczy przeanalizował rejestr zakupów VAT za poszczególne miesiące roku 2023. Z w/w dokumentów wynika, że S.S. w dużej mierze posiłkuje się współpracą z firmą PHU R. S., a więc prywatną działalnością gospodarczą R. S. oraz S1. sp. z o.o., gdzie udziałowcami są członkowie rodziny S. oraz rodzinne spółki, tj. T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z o. o. (zob. rejestr zakupów VAT od stycznia do grudnia 2023 r. - 39 faktur zakupowych). Wskazał, że sprzedaż płodów rolnych z gospodarstwa S. S. odbywała się głównie do powiązanych podmiotów, tj. S2. sp. z o.o., S1. sp. z o.o., T. B. sp. z o. o., PHU R. S., Gospodarstwo S. W.oraz Gospodarstwo S. P. (rejestr VAT sprzedaży od stycznia do grudnia 2023 r. - 31 faktur sprzedażowych). Ponadto w toku odrębnego postępowania (pomoc finansowa producentowi, który poniósł dodatkowe koszty w wyniku braku stabilizacji na rynku pszenicy lub kukurydzy spowodowanej agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy) S. S. przedstawił fakturę potwierdzającą sprzedaż pszenicy do spółki S2. sp. z o. o. (zob. faktura VAT [...] z dnia [...].01.2023 r., [...] z dnia [...].01.2023 r., [...] z dnia [...].01.2023 r.), podobnie S1. sp. z o. o. (zob. faktura VAT [...] z dnia [...].02.2023 r.), natomiast T.B. sp. z o. o. przedstawiła fakturę potwierdzającą sprzedaż kukurydzy do S2. sp. z o. o. (faktura VAT [...] z dnia [...].01.2023 r.). Podkreślił, że S.S. nie przedłożył dokumentów potwierdzających transakcji z zarządzanymi przez niego spółkami, jednakże z przedłożonego rejestru zakupów VAT (dot. spółki S2.) oraz sprzedaży VAT wynika, że transakcje na linii S. S. S1. sp. z o. o., T. B. sp. z o. o. oraz S2. sp. z .o. o. występowały.Wskazane okoliczności są kolejnymi aspektami, które w ocenie organu poddają pod wątpliwość odrębność każdej ze zgłaszających się po płatności do gruntów rolnych spółek (T. B. oraz S1.), jak też gospodarstwa rolnego S. S. i przesądza o tym, że w rzeczywistości mamy do czynienia z jednym, faktycznie działającym, połączonym organizmem gospodarczym, w centrum którego jest S. S..W omawianą materię wpisuje się w ocenie organu, także aspekt czysto logistyczny, ą mianowicie T. B. sp. z o. o., nie posiadając jakiejkolwiek infrastruktury magazynowej - która jest niezbędna w procesie produkcji roślinnej - musi się w tym zakresie posiłkować (okoliczność również nie ulegająca zmianie w odniesieniu do lat poprzednich) współpracą z podmiotem zewnętrznym. Okazuje się nim być S. S., który na mocy umowy z dnia [...].05.2016 r. nieodpłatnie udostępnia magazyn w [...] do przechowywania płodów rolnych wyprodukowanych przez T. B. sp. z o. o., a aspekt ten odnieść należy również do roku 2023. W tym miejscu organ odwoławczy zauważa, iż w czwartym kwartale roku 2023 nastąpiła zmiana w odniesieniu do formy (z nieodpłatnej na płatną) w jakiej T. B. sp. z o. o. dysponuje w/w magazynem. Otóż strona wniosła (w dniu 25.04.2024 r.) do akt niniejszej sprawy dokument datowany na dzień 26.10.2023 r., z clou którego wynika, że wskazana wyżej umowa użyczenia została zmieniona na umowę dzierżawy. Wskazane okoliczność, jakkolwiek prawnie dozwolona, to jednak również utwierdza organ odwoławczy w przekonaniu, iż T. B. sp. z o. o. jest funkcjonalnie uzależniona od S. S. i jego majątku, a aspekt ten w kwestiach magazynowo - logistycznych także nie uległ zmianie w roku 2023 w odniesieniu do lat wcześniejszych. Przedstawione okoliczności również wskazują na świadomą i zamierzoną koordynację działań w ramach jednostek organizacyjnych jednego dużego gospodarstwa rolnego.Pozostając przy bezpośrednich powiązaniach pomiędzy podmiotami, w których rolę zarządczą pełni S. S., organ ustalił, że dla wszystkich opisywanych podmiotów, tj. S1. sp. z o. o., T. B. sp. z o. o., S2. sp. z o. o., bilanse za rok 2023 oraz informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego sporządziła ta sama osoba tj. M. T., zatrudniona na podstawie umowy o pracę w S1. sp. z o. o. W przypadku spółki T.B. usługi księgowe wykonuje natomiast spółka S2.. Zatem te same osoby, stanowiące czynnik zarządczy w/w spółek, generują wzajemnie koszty i przychody, a S. sp. z o. o. jest zatem nie tylko kontrahentem skupującym od powiązanych podmiotów płody rolne, ale i podmiotem prowadzącym księgowość (M. T. zatrudniona jest jednocześnie w S2. sp. z o. o. i w S1. sp. z o. o.).Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy wskazał, że w żadnym stopniu nie kwestionuje pełnej dowolności w działaniach przedsiębiorców związanych z formą zatrudniania określonych osób jako współpracowników czy pracowników. Jednakże opisane wyżej kwestie dodatkowo utwierdzają organ przekonaniu, że spółka S1. sp. z o. o. oraz T. B. sp. z o. o., podobnie jak i pozostałe wskazywane podmioty, są częścią centralnie zarządzanego organizmu gospodarczego, a czynnikiem łączącym wszystkie podmioty są osoby S. S. oraz R. S.. W kontekście w/w osób organ wskazał, że stanowią oni podstawowy substrat osobowy będący spoiwem wiążącym powiązane podmioty będące, w ocenie organu odwoławczego, spółkami działającymi w sposób pozorny i wykreowanymi w celu pozyskiwania płatności do gruntów rolnych i zwierząt w oparciu o potencjał znajdujący się faktycznie w posiadaniu w/w osób fizycznych.W rzeczywistości deklarowane grunty, zwierzęta oraz infrastruktura znajdująca się formalnie w ewidencji środków trwałych powiązanych podmiotów stanowią część większej całości składającej się na jedno gospodarstwo w rozumieniu art. 3 pkt 2 Rozporządzenia nr 2021/2115, na które składają się również infrastruktura i grunty będące w posiadaniu S. S..Organ odniósł się również do kwestii zużycia paliwa. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalił, że S1. w paliwo zaopatrywana była przez P.-L. sp. z o. o. [faktura z [...] września 2023 r. nr [...] (7000 litrów), faktura z [...] września 2023 r. nr [...] (2500 litrów), faktura z [...] października 2023 r. nr [...] (3000 litrów)]. Łącznie - tylko wg przedłożonej dokumentacji - na S1. zakupione zostało (w okresie niespełna 1 miesiąca) 12,5 tys. litrów oleju napędowego. W toku prowadzonego postępowania ustalono również, że przez ww. podmiot paliwowy zaopatrywane było również Gospodarstwo S. S. [faktura z [...] września 2023 r. nr [...] (2500 litrów), faktura z [...] października 2023 r. nr [...] (10000 litrów). Ponadto Gospodarstwo Rolne S. w S. - na podstawie przedłożonej dokumentacji - w olej napędowy zaopatrywane było również przez E. sp. z o. o. [(faktura z [...] lipca 2023 r. nr [...] oraz faktura z [...] sierpnia 2023 r. nr [...]) - łącznie tylko wg przedłożonej dokumentacji i w okresie ponad 2 tygodni zakupione zostało 10 tys. litrów oleju napędowego]. Ten sam podmiot zaopatrywał również T.B. sp. z o.o. [(faktury: z [...] maja 2023 r. nr [...], z [...] lipca 2023 r. nr [...],z [...] lipca 2023 r. nr [...] oraz z [...] sierpnia 2023 r. nr [...]) - łącznie tylko wg przedłożonej dokumentacji - na spółkę T. B. zakupione zostało (w okresie 3 miesięcy od końca maja do końca sierpnia 2023 r.) 20 tys. litrów oleju napędowego]. Wskazane ilości zakupionych paliw obligują wymienione podmioty do posiadania zbiornika paliwowego. Ze zgromadzonego w sprawach ww. podmiotów materiału dwodowego wynika, że T. B. zbiornikiem takim nie dysponuje (brak w wykazie środków trwałych), więc korzysta w tym zakresie ze zbiorników należących do S. S. (s. 2 wyjaśnień z [...] sierpnia 2024 r.). Zbiornikiem paliwowym nie dysponuje (brak wskazania w przedłożonej ewidencji środków trwałych) także S1., a zatem również korzysta z tych samych zbiorników należących do S. S.. Paliwo zakupione odrębnie przez każdą ze spółek przechowywane jest w zbiornikach należących do S. S., który z kolei musi przechowywać również paliwo zakupione na cel własnej działalności.Przedmiotowy aspekt ukazuje wzajemne uzależnienie funkcjonalne podmiotów, w których rolę kluczową pełni S. S.. Organ podkreślił przy tym, że na tle sfery księgowo-finansowej, ww. podmioty oddzielnie kupują olej napędowy do maszyn rolniczych, lecz przechowywanie oraz pobieranie oleju napędowego z jednego zbiornika ukazuje faktyczny sposób funkcjonowania T. B., S1. oraz Gospodarstwa S. S..O wzajemnej zależności – zdaniem organu – świadczą również podobne kanały dystrybucji płodów rolnych oraz dostępu do środków produkcji, czy kanał dystrybucjiw produkcji zwierzęcej (S2.sp. z o. o., P. L. P. S.A., A. P. sp. z o. o., O. sp. z o. o.). W tym przypadku wskazał na aspekt związany z uprawą buraka cukrowego. Mianowicie, w 2022 r. uprawę buraka cukrowego deklarował S. S. oraz T. B., natomiast w 2023 r. uprawę buraka cukrowego deklarowała również skarżąca. Wszystkie umowy kontraktacji (w imieniu Gospodarstwa S. S. oraz skarżącej i T. B.) podpisał S. S. (umowy kontraktacji nr [...] oraz [...]). Dodatkowo do umów Gospodarstwa S. S. oraz T. B.i dołączone zostały aneksy, którymi m.in. zlecono dostawę wysłodków, a więc paszy dla zwierząt, do miejscowości [...], a więc do gospodarstwa S1., którym de facto zarządza i nadzoruje S. S..Na etapie postępowania odwoławczego Dyrektor dokonał również analizy siedzib podmiotów oraz osób fizycznych składających wnioski o płatności na 2023 r.,a powiązanych z beneficjentem rzeczywistym zdecydowanej większości przedmiotowych spółek tj. osobą S. S. oraz adresów do korespondencji, jakie osoby reprezentujące przedmiotowe spółki podały rejestrując się w ARiMR jako producenci rolni (tabela na s. 38 zaskarżonej decyzji). Zauważył, że te same adresy podane jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji przewijają się we wszystkich podmiotach prawa handlowego oraz wśród osób fizycznych, które zgłosiły do płatności bezpośrednich na rok 2023 (aspekt tożsamy w latach wcześniejszych). Ponadto, ten sam adres mailowy czy numer telefonu ([...]), wykazane są w bazie ARiMR do kontaktu z podmiotem składającym wnioski. Adres elektroniczny do korespondencji, tj. [...] występuje również na polisie ubezpieczeniowej seria [...] nr [...] wystawionej na S. S. oraz polisach [...] nr [...] oraz [...] nr [...] gdzie ubezpieczającym jest T. B.. O ile zabieg taki jest prawnie dozwolony, to zdaniem Dyrektora, w okolicznościach sprawy potwierdza, że S. S. i R. S. są osobami dominującymi w tych spółkach. Organ podkreślił jednocześnie, że pod adresem: [...], zarejestrowana jest również jednoosobowa działalność gospodarcza PHU R. S., która zaopatruje ww. podmioty w środki ochrony roślin. Ponadto wg danych zawartych w systemie, o którym mowa w art. 4 Ustawy EP, pod przedmiotowym adresem umiejscowione zostały również formalne siedziby gospodarstw W.S. oraz P. S. (synowie). Z kolei siedziby stad zwierząt gospodarczych spółek: skarżącej oraz T. B. zlokalizowane są również w jednym miejscu ([...]). W ocenie organu ww. adres to formalna siedziba S1. wykreowana na potrzeby umiejscowienia siedziby podmiotu wnioskującego o płatności. Adres ten jest także formalną siedzibą szeregu innych podmiotów powiązanych.Z kolei biorąc pod uwagę fakt, że S. jako jedyna wśród środków trwałych posiada budynki, w tym budynek biurowy, budynki gospodarcze, cielętnik, oborę, halę na bale itd., to faktycznie zarządzanie jednym, spójnym gospodarstwem S. S. odbywa się z miejscowości [...], z punktu umiejscowienia siedzib stad: S1. oraz T. B.. Wskazane okoliczności dodatkowo utwierdziły organ w przekonaniu, że wskazane podmioty, są elementem większej całości zarządzanej przez S. S., a grunty oraz zwierzęta zgłoszone do płatności przez spółki nie stanowią odrębnego gospodarstwa rolnego, a część gospodarstwa S. S..Dyrektor ocenił, że ww. podmiotom, nie można przypisać statusu gospodarstwa rolnego stanowiącego oddzielną jednostkę, zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym.Nie można ponadto stwierdzić, że ww. podmioty (S., T. B. oraz Gospodarstwo S. S.) posiadają własne odrębne kierownictwo, albowiem w roku 2023 (pomimo dokonywania zmian personalnych w strukturach organów zarządczych spółek) dominujący wpływ na ich działalność zawsze posiada S. S.. Skład organów zarządczych ww. spółek zawsze jest taki sam i składa się ze S. S. i R. S., która dodatkowo - poprzez jednoosobową działalność gospodarczą - kreuje finansową stronę działania swoich własnych podmiotów wnioskujących o płatności. Wobec tego ww. spółki oraz Gospodarstwo S. S. są powiązane fundamentalnie na płaszczyźnie właścicielskiej i zarządczej, tworząc de facto jedno gospodarstwo rolne. Pozycja jaką w ww. spółkach zajmują S. S. oraz R. S. pozwoliła w swobodny sposób kreować ekonomiczną stronę działań wszystkich opisanych wyżej wnioskodawców z rodziny S. Więzi rodzinne pomiędzy osobami fizycznymi pozostającymi wspólnikami poszczególnych podmiotów, które to więzi w przedmiotowej sprawie stanowiły istotny element powiązań osobowych, ze swojej istoty ułatwiały w znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby fizyczne dominowały. Cel takich działań jest w ocenie organu jednoznaczny i skupia się na pozyskaniu płatności z ARiMR dla kilku pozornie odrębnych gospodarstw w kwotach dużo wyższych niż przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.W ocenie organu zamiarem S. S., pod kontrolą którego w 2023 r. pośrednio bądź bezpośrednio - znajdował się areał około 645 ha gruntów uprawowych oraz ponad 300 szt. bydła, było zmultiplikowanie podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty obszarowe, w celu uzyskiwania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa. Jednakże te zmultiplikowane podmioty nie można uznać za samodzielne gospodarstwa, albowiem są ze sobą dokumentnie powiązane w aspekcie właścicielskim, zarządzane przez zawężoną grupę osób, a produkcja rolnicza oraz zwierzęca, jak i obrót płodami rolnymi jest realizowana systemem zlecania (w dużym stopniu przy pomocy powiązanych podmiotów).W dalszej kolejności organ przedstawił szacunki ukazujące, jakie zyski można osiągnąć poprzez sztuczny podział znacznego areału gruntów rolnych(w omawianym przypadku 645 ha) oraz zwierząt i przypisania rozdzielonych gruntówi zwierząt na utworzone w tym celu podmioty, które następnie - pod pozorem prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego - aplikują o dopłaty. Potencjalny zysk wyniósłby w przypadku: -/ płatności RDST 16 286,40 zł, -/ płatności związanej do bydła oraz płatności związane do krów (przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt każdego rodzaju) 15 657,40 zł, -/ płatności ONW 7 831,25 zł (szczegółowe wyliczenia na s. 42-44 zaskarżonej decyzji).Organ podkreślił, że każdy z opisanych w zaskarżonej decyzji podmiot powiązany ze S. S. deklarował w 2023 r. działki bądź do płatności bezpośrednich, bądź do płatności ONW, bądź też w obu wskazanych programach pomocowych. Zatem przyjmując do wyliczeń ograniczenia powierzchniowe oraz określone w stosownych przepisach, w przypadku zgłoszenia określonych powierzchni działek przez jeden podmiot otrzymały one płatności po stawkach uzależnionych od powierzchni (im większy obszar, tym mniejsza wysokość płatności). Natomiast zgłaszanie gruntów przez odrębne jednostki, pozorujące samodzielne gospodarstwa rolne, pozwoliłoby zwielokrotnić w sposób nieuprawniony wysokość otrzymanej pomocy w zakresie obu ww. rodzajów płatności.W ocenie Dyrektora, utworzony przez S. S. i powiązane z nim rodzinnie osoby mechanizm utworzenia spółek - w tym skarżącej - zgłaszających grunty oraz zwierzęta jako odrębne podmioty, ma charakter działania ukierunkowanego na obejście przepisów prawa określonych w art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 4 i 5 Planu Strategicznego, jak również § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 Rozporządzenia ONW, a co za tym idzie zwielokrotnienie wysokości uzyskanych płatności.Organ wyjaśnił, że mechanizm sztucznego multiplikowania podmiotów przezS. S. umożliwia obejście przepisów prawa materialnego ustanawiającego limity powierzchniowe i kwotowe dla poszczególnych rodzajów płatności obowiązujące dla pojedynczego gospodarstwa rolnego, a tym samym umożliwia pokaźne zwiększenie zysków z tytułu ubiegania się o płatności bezpośrednie, a także płatności ONW. Z akt sprawy wynika, że spółki bezpośrednio powiązane ze S. S. zarządzane są w identyczny sposób. Podmioty te bazują na infrastrukturze technicznej należącej bezpośrednio do S. S., bądź też formalnie do spółek, w którym tenże jest osobą decyzyjną. Wymienione podmioty (Gospodarstwo S. S., T.B., S1.) należy traktować jako jeden organizm gospodarczy, tj. jako jedno gospodarstwo rolne stanowiące majątek S. S., które zarządzane jest przez zamkniętą grupę osób powiązanych rodzinnie ze S. S.. Organ nie kwestionuje faktu, że każda z wymienionych w decyzji spółek kapitałowych posiada odrębny byt prawny i funkcjonuje odrębnie w sferze finansowo-księgowej. Jednakże nie oznacza to - pomimo posiadania działek gruntu rolnego (deklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności) - że można im przypisać status odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. Działalność tych podmiotów zdecydowanie nie wpisuje się w założenia wynikające definicji gospodarstwa.W okolicznościach sprawy należy uznać, że S. S. powołał do życia S1., będący posiadaczem działek gruntu rolnego, budynków i całej infrastruktury gospodarczej oraz zwierząt. Następnie powołał do życia T. B., który stał się formalnym posiadaczem działek gruntu rolnego (w przeważającym stopniu należących formalnie do S. S. bądź jego małżonki) oraz zwierząt (pochodzących wyłącznie ze stada S1, zarządzanej przez S. S.), a to - w ocenie organu odwoławczego - zrealizowane zostało w celu ominięcia limitów kwotowych przysługujących jednemu gospodarstwu rolnemu oraz umożliwienie ubiegania się o dodatkowe płatności, m. in. płatności DZ. W 2023 r. opisywane aspekty zostały praktycznie niezmienione w odniesieniu do 2022 r., w dalszym ciąguS. S. oraz powiązane podmioty postępują w takim sam sposób, korzystająz tej samej infrastruktury, przedkładają te same dokumenty. Obraz jaki rysuje sięz opisanych wyżej okoliczności ukazuje fikcję w samodzielności i odrębności każdegoz opisanych podmiotów.Dyrektor nie doszukał się innych powodów, dla których takie "rozpisanie gruntów", czy podział stada mogło zostać dokonane. W jego ocenie możliwość zwiększenia dopłat poprzez ominięcie przepisów modulacyjnych z nawiązką przysłaniało twórcom opisanego mechanizmu wady wynikające z konieczności utrzymywania ww. spółek prawa handlowego, np. konieczność poniesienia kosztów założenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, powołaniu zarządów, realizacji obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych. W jego ocenie zamiarem twórców opisanego mechanizmu było obejście przepisów prawa materialnego ograniczającego wielkość wsparcia dla pojedynczego gospodarstwa rolnego należącego de facto doS. S.Zdaniem Dyrektora zabieg polegający na wykreowaniu przez S. S. nowych podmiotów, tj. S1. oraz T. B., mogących formalnie ubiegać się o płatności bezpośrednie (oraz inne formy pomocy finansowej) poprzez formalne przydzielenie tym podmiotom gruntów rolnych czy poszczególnych zwierząt, ma formę czynności pozornej. Nowo powstałe podmioty nie stanowią odrębnych i samodzielnych gospodarstw rolnych, będących zorganizowaną całość gospodarczą, gdyż ich działalność i tak opiera się na infrastrukturze technicznej i potencjale pracowniczym zależnym od S. S. (aspekt nie zmieniony w odniesieniu do 2022 r.) W okolicznościach sprawy mamy do czynienia z jednym organizmem gospodarczym, w ramach którego grunty rolne zostały sztucznie "rozpisane", a zwierzęta podzielone, na zmultiplikowane podmioty. Podmioty te nie są samodzielne na płaszczyźnie technicznej i ekonomicznej, a działalność rolnicza jest prowadzona w sposób tożsamy dla każdego podmiotu. Kierownictwo tegoż organizmu tworzą w ocenie organu odwoławczego S. S. oraz powiązane z nim rodzinnie osoby fizyczne - jako osoby pełniące funkcje zarządcze.W ocenie organu działania realizowane przez S. S. - jako siłę sprawczą przedsięwzięcia - nie są typowe w stwierdzonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy. Nie znajduje bowiem uzasadnienia stworzenie struktury składającej się z kilku podmiotów w celu prowadzenia przez nie działalności rolniczej na gruntach rolnych stanowiących majątek jednej osoby, czy podziału stada i pozornego przemieszczania tych zwierząt, wyłącznie pomiędzy podmiotami powiązanymi. Takie stanowisko uzasadnia przede wszystkim fakt prowadzenia działalności w sposób tożsamy, na bazie infrastrukturalnej oraz kadrowej należącej do S. S. bądź powiązanych z nim rodzinnie i kapitałowo osób. Zdaniem Dyrektora, wyjaśnienia oraz dokumentacja przedłożona w sprawie jednoznacznie potwierdzają, że to S. S. i R. S. dokonują wszelkich czynności związanych z działalnością spółek. S. S. decyduje jakie uprawy należy siać, jakie płodozmiany dla danego podmiotu realizować, a R. S. w ramach tego działania sprzedaje odpowiedni materiał do uprawy i realizowania celów. Dodatkowo fikcyjne przemieszczenia zwierząt pomiędzy S1. i T. B. dobitnie pokazują, że ww. spółki nie są odrębnymi podmiotami, a całość nadzoruje S. S.. Ponadto wszelkie czynności wykonują niby pracownicy S1., zarówno w gospodarstwie pracodawcy, jak i T. B.. Wszelkie opłaty związane z gospodarstwem zawarte zostały na S1. i ona ponosi te koszty, a obejmują one gospodarstwo spółki T. B. i S. S.. Czyli działanie S. S. spowodowało, że skarżąca dołożyła swoimi działaniami do stworzenia fikcyjnego podmiotu jakim jest T. B..W ocenie organu zasadniczy cel multiplikacji podmiotów spełniających formalne kryteria do ubiegania się o płatności bezpośrednie zmierza do obejścia przepisów prawa materialnego, a tym samym jest sprzeczny z celem przepisów regulujących wspieranie rolników. W obowiązującym stanie prawnym rozdzielanie zasobów gruntowych na mniejsze części, przekazane w posiadanie różnym podmiotom czy bezzasadny podział stada przekładałoby się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących. Działanie takie byłoby dopuszczalne, jedynie pod warunkiem, że dojdzie do rzeczywistego podziału dużego gospodarstwa na mniejsze części, a wnioskujący o pomoc rzeczywiście obejmą w posiadanie wydzielone im działki czy nabyte zwierzęta i staną się w ten sposób odrębnymi producentami rolnymi, co w przypadku S. S. i powiązanych z nim podmiotów nie ma miejsca.Dyrektor ocenił, czy w sprawie występuje element obiektywny (ogół obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i subiektywny (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Podkreślił przy tym, że na podstawie art. 104 Rozporządzenianr 2021/2116 utraciło moc Rozporządzenie nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94,(WE nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(Dz. U.UE.L.2013.347.549). Jednocześnie dotychczasowy przepis prawa regulujący kwestię sankcjonowania beneficjentów za tworzenie sztucznych warunków (art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013) został zastąpiony przez regulację określoną w art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2116, zgodnie z którym bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa Unii, państwa członkowskie podejmują skuteczne i proporcjonalne kroki w celu unikania obchodzenia przepisów prawa Unii i zapewniają, w szczególności, aby osobom fizycznym ani prawnym nie przyznawano żadnych korzyści wynikającychz prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.Organ doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie wystąpił element, tj. obiektywny, jak i subiektywny, co stanowi podstawę do stwierdzenia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania wsparcia. Element obiektywny polegał na wykreowaniu przez S. S. podmiotów wnioskujących w 2023 r. o płatności bezpośrednie (oraz innych rodzajów pomocy finansowej), którego gospodarstwo posłużyło do stworzenia T. B. z potencjału S., będących w istocie rzeczy jednym rolnikiem, prowadzącym jedno, wieloczłonowe gospodarstwo rolne. Stworzyło to możliwość uzyskania odrębnie przez te podmioty, a de facto S. ., wsparcia w wysokości wyższej, niż mogłaby zostać przyznana, gdyby te podmioty ubiegały się o przyznanie płatności jako jeden rolnik. Natomiast w ramach istnienia elementu subiektywnego przeprowadzono analizę powiązań istniejących pomiędzy stroną, a innymi podmiotami powiązań o charakterze osobowym, funkcjonalnym (organizacyjnym), biznesowym i własnościowym. W ramach tej analizy poddano ocenie historię rejestracji poszczególnych podmiotów uznanych za powiązane, siedzib, deklarowanych powierzchni, wymiennego deklarowania działek, stanu zaplecza gospodarczego (maszyny, budynki gospodarcze), umiejscowienie siedzib stad i przemieszczenie zwierząt.W ocenie Dyrektora działalność S. S. i powiązanych z nim osób stoiw sprzeczności do celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 33 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ponieważ prowadzi do zwiększenia nierówności w dochodowości gospodarstw rolnych, poprzez ominięcie przepisów dotyczących limitów powierzchniowych, kwotowych i degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa.Dalej uznał, że wszelkie działania w sferze prowadzenia działalności rolniczeji ubiegania się o przyznanie płatności związane były bezpośrednio z działalnościąS. S., występującego bądź to w charakterze pełnomocnika, bądź reprezentanta, bądź właściciela poszczególnych podmiotów, czy w końcu właściciela środków produkcji, wykorzystywanych przez te podmioty. Organ wskazał tu na więzi rodzinne pomiędzy osobami fizycznymi pozostającymi beneficjentami rzeczywistymi poszczególnych podmiotów, które stanowiły istotny element powiązań osobowych i ułatwiały w znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby fizyczne dominowały. Jego zdaniem uprawnione jest twierdzenie, że multiplikacja wniosków pochodzących od formalnie niezależnych podmiotów, stanowiących w istocie jednego rolnika jako grupę osób, o której mowa w definicji zawartej w art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115, ukierunkowana była na uzyskanie płatności bezpośrednich z pominięciem ustanowionych prawem wspólnotowym ograniczeń, zarówno kwotowych, jaki powierzchniowych.Ponadto "przeniesienie" zwierząt z potencjału stada S1. na rzecz stada spółki T. B.- de facto ze stada S. S.do stada S. S. - i ubieganie się o płatności do zwierząt przez podmiot T. B. miało na celu ominięcie skutków modulacji oraz degresywnych stawek płatności, czyli stoi w sprzeczności z celami wspólnej polityki rolnej. S. S. najpierw samodzielnie prowadził gospodarstwo, jednakże korzystając z możliwości zwiększenia płatności stworzył sieć spółek uzależnionych od siebie. Najpierw doposażył S1. w grunty położone w miejscowości [...], które sam wcześniej użytkował. Potem doposażył gospodarstwo S1. w budynki i wszelką niezbędną infrastrukturę do hodowli bydław kompleksie [...]. Tak wyposażone gospodarstwo dostosowane do przepisów Unii Europejskiej dzieli, aby stworzyć kolejną spółkę, tj. T. B.. Przekazuje jej do użytkowania budynki oraz zwierzęta, aby ta mogła z biegiem czasu korzystać z płatności do krów i bydła oraz płatności DZ. S1. udostępniła i wykonuje wszelkie czynności na gruntach swoim sprzętem rolnym. S. S. również z tego sprzętu korzysta, bo sam nie posiada kombajnu i siewnika. Produkty rolne z 3 gospodarstw przechowywane są w zbiornikach spółki S1., gdyż ona takie zaplecze posiada.Organ zaznaczył przy tym, że w sytuacji gdyby płatności przyznano do jednego stada i całości areału pozostającego pod kontrolą S. S. i powiązanych z nim rodzinnie osób, kwota wsparcia byłaby znacznie niższa od łącznej kwoty jaką otrzymałyby te podmioty z osobna. Zatem działanie Spółki polegające na stworzeniu sztucznego mechanizmu służącego obejściu przepisów o modulacji – w ocenie organu odwoławczego – w sposób oczywisty było sprzeczne z celem wsparcia jakim było zapewnienie konkurencyjności gospodarstw.Dyrektor ostatecznie stwierdził, że w wyniku powołania podmiotów powiązanych kapitałowo, osobowo i menedżersko oraz dokonania podziału między te podmioty gruntów wykorzystywanych do produkcji, a także wyodrębnienia nowego stada zwierząt, zgłaszanych przez te podmioty do płatności, doszło do stworzenia w sposób sztuczny warunków do przyznania pomocy. Tym samym w jego ocenie - w świetle okoliczności sprawy wykazanych w decyzji - przyznanie płatności bezpośrednich na2023 r. na rzecz Skarżącego, stałoby w oczywistej sprzeczności nie tylko z zasadami rzetelnego finansowania i wydatkowania środków unijnych, ale przede wszystkim z celami wspólnej polityki rolnej.Z analizy całego tego materiału - zdaniem organu - wynika wniosek, że zarówno w roku 2023 jak i latach poprzednich dominującą tendencją było nakładanie ograniczeń (kwotowych, powierzchniowych, ilościowych) na wszystkie programy finansowanew ramach wspólnej polityki rolnej. Ma to związek z nałożeniem obowiązku przestrzegania rocznych pułapów budżetowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 Rozporządzenia nr 2021/2116. Punkt 16 preambuły do Rozporządzenia nr 2021/2116 stanowi, że z myślą o zapewnieniu, aby kwoty przeznaczone na finansowanie WPR nie przekraczały rocznych pułapów, należy utrzymać mechanizm dyscypliny finansowej służący dostosowaniu poziomu wsparcia bezpośredniego.W związku z powyższym na podstawie art. 17 ust. 1 Rozporządzenia nr 2021/2116 komisja określa współczynnik korygujący dla interwencji w formie płatności bezpośrednich (...) jeżeli prognozy dotyczące finansowania interwencji i środków finansowanych w ramach odpowiedniego podpułapu w danym roku budżetowym wskazują, że mające zastosowanie pułapy roczne zostaną przekroczone. Współczynnik korygujący ma zastosowanie do płatności, które mają zostać przyznane rolnikomz tytułu interwencji i szczególnych środków, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, jeśli kwota tych płatności przekracza 2000 EUR na dany rok kalendarzowy.Organ odwoławczy wskazał ponadto, że charakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Więksi beneficjenci nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Wprowadzenie mechanizmów modulacji i degresywności płatności w działaniach realizowanych w ramach wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ma również służyć zrównoważonemu rozdziałowi płatności wśród małych i dużych beneficjentów, a tym samym przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w największych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach. Charakterystyczną cechą rozdziału środków pomocowych jest wsparcie dochodów rolników. Producenci prowadzący działalnośćw wielkohektarowych gospodarstwach rolnych, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu.W sprawie nie może być mowy o realizacji tego celu, gdyż spółki powiązane ze S. S. oraz grunty i zwierzęta deklarowane przez osoby prawne z nim powiązane stanowią spójną i wzajemnie się uzupełniającą całość zorganizowaną ekonomicznie i technologicznie, więc uzyskują dodatkową korzyść w postaci efektu skali, przez co nagradzanie takich gospodarstw zwiększonymi płatnościami obszarowymi jest niezgodne z ideą zrównoważonego rozwoju.W ocenie organu odwoławczego w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu uniknięcia skutków zmniejszenia poziomu wsparcia, ponieważ zmniejszenie to wystąpiłoby w sytuacji, kiedy o płatności bezpośrednie ubiegałby się jeden podmiot prowadzący jedno gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 3 pkt 2 Rozporządzenia 2021/2115. Niewątpliwie stworzenie sztucznych warunków stoi w sprzeczności z celami wsparcia bezpośredniego, rozumianymi jako zrównoważone przydzielanie proporcjonalnych kwot płatności małym i dużym beneficjentom, posiadającym w świetle przepisów unijnych status rolnika prowadzącego samodzielne gospodarstwo rolne. Dyrektor podkreślił, że celem pomocy dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej nie jest wspieranie podmiotów, które pozorują status rolnika. Jeżeli natomiast mamy do czynienia ze stworzeniem tylko pozorów (sztucznych warunków), by uzyskać dopłaty, jest to sprzeczne z celami systemu wsparcia producentów rolnych.Powyższe cele nie mogą być uznane za spełnione w sytuacji, gdy zwierzęta - tylko formalnie należące do Spółki, a w rzeczywistości do S. S. - są następniez tego potencjału wydzielane i stają się przedmiotem deklaracji o unijne dotacje ze strony tworzonych podmiotów prawa handlowego. Następuje fikcyjny obrót między spółkami, gdyż faktycznie pozostają w tym samym miejscu i u tych samych osób.W ocenie Dyrektora brak jest możliwości uznania, że skarżąca wraz z powiązanymi podmiotami, wypełnia cele wspólnej polityki rolnej jakimi są: wspieranie konkurencyjności rolnictwa, zapewnienie bezpieczeństwa dostaw czy stabilizacja rynków. Spółka swymi działaniami dołożyła wkładu, aby cały mechanizm był fikcyjny, sztuczny. Czyli de facto brała udział i była w pełni świadoma, że działania takiew przypadku płatności bezpośrednich są zakazane, a jednak w dalszym ciągu uczestniczyła w tym procederze. Zaakcentował, że spółki S. S. nie konkurują ze sobą, bowiem realizują jednolitą strategię w zakresie procesów produkcyjnych, korzystają z tych samych kanałów zaopatrywania (R. S., GR S. S.) i zbytu (O. sp. z o. o.). Korzystają z tych samych maszyn rolniczych, budynków gospodarczych i magazynowych. W sprawie mamy de facto do czynienia z koncentracją gruntów rolnych przez powiązaną rodzinnie grupę osób, jak również koncentracją prac agrotechnicznych wykonywanych przez te same osoby fizyczne w podmiotach powiązanych, a to jest w oczywisty sposób sprzeczne ze zrównoważonym rozwojem wiejskich gospodarek i społeczności.Ponadto wyodrębnienie kilku powiązanych podmiotów, na powyższych zasadach przekonało organ odwoławczy, że doszło do nadużycia przepisów o ograniczeniach kwotowych, powierzchniowych czy ilościowych, delimitujących wysokość możliwego wsparcia w ramach płatności, poprzez pozorne wykreowanie powiązanych ze sobą podmiotów i rozdrobnienie areału posiadanej ziemi, celem zmaksymalizowania pożądanego wsparcia. Formalnie odrębne podmioty, stanowiły w istocie jedną powiązaną osobowo, gospodarczo, i organizacyjnie jednostkę, prowadzącą wieloczłonowe, acz zunifikowane gospodarstwo rolne, co prowadzi do wniosku, że cele wsparcia polegające na bardziej zrównoważonym rozwoju obszarów wiejskich nie zostały osiągnięte.Wskazane wyżej podmioty (T. B., S1., Gospodarstwo S. S.) w sposób oczywisty nie są w stanie spełnić celów wskazanychw art. 5 Rozporządzenia nr 2021/2115, bowiem nie istnieją - każdy z osobna - jako odrębne gospodarstwa. Natomiast podjęły się wykreowania - mocą decyzji osób zarządzających - jedynie obiektywnych okoliczności umożliwiających osiągnięcie celu wsparcia rolników na skutek multiplikowania wielu pozornie odrębnych gospodarstw rolnych, w ramach których składane były wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich czy ONW. Stworzenie większej ilości koordynowanych przez rodzinę S. pozornie tylko odrębnych gospodarstw i związane z tym wnioskowanie przez owe osoby, w tym skarżącej, o przyznanie płatności w ww. schematach zmierzało do obejścia limitu zwierząt i stawek degresywnych.W ocenie organu, poprzez obejście ograniczeń liczbowych i powierzchniowych nie mogły zostać osiągnięte cele wsparcia, które realizują przepisy wprowadzające ograniczenia, w tym m.in. wspieranie konkurencyjności rolnictwa, zrównoważony rozwój obszarów wiejskich, zapobieganie niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, przeciwdziałanie koncentracji środków w największych gospodarstwach czy zrównoważony rozdział płatności wśród małych i dużych beneficjentów. Cele te dają się zrekonstruować w oparciu o treść regulacji normatywnych - punkt 16 preambuły do Rozporządzenia nr 2021/2116 czy też art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia jako - w ogólności - ideę objęcia wsparciem mniejszych gospodarstw, które w przeciwieństwie do gospodarstw dużych, nie korzystają z efektu skali.W konsekwencji Dyrektor doszedł do przekonania, że w sprawie nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej. Powyższe jest sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie szeregu wymienionych już w decyzji przepisów prawa krajowego i narusza tym samym art. 4ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95. Z uwagi na fakt, że stosunki gospodarcze są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej, należało odmówić skarżącej przyznania płatności bezpośrednich na rok 2023.Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę w, której zaskarżonej decyzji zarzuciła:A. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznego polegające na tym, że organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego niemających oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności organ odwoławczy błędnie przyjął, że:- T. B. sp. z o.o. i S1. sp. z o.o. korzystają z tego samego, jednego stołu paszowego podczas gdy S1. sp. z o.o. posiada własne cztery stoły paszowe (trzy wewnętrzne I jeden zewnętrzny), a T. sp. z o.o. ma własny stół paszowy dla swoich zwierząt;- nie wykazano, czy TB. sp. z o.o. dokonywała płatności z tytułu zawartej ze S1. sp. z o.o. umowy w zakresie obsługi bydła, podczas gdy do akt sprawy przedłożono potwierdzenie przelewu z tego tytułu, jak również zapisy z rejestru zakupów VAT;- zwierzęta S1. sp. z o.o. i T. B. sp. z o.o. przebywają w tych samych budynkach, podczas gdy stada zwierząt ww. spółek są oddzielone i przebywają w różnych miejscach, miejsca te są odgrodzone od siebie ogrodzeniem oraz pasem drogi, a także budynkami m. in. budynkiem spichlerza i gorzelni - każda ze spółek ma osobne obiekty do hodowli zwierząt;- S1. sp. z o.o. jako jedyna posiada budynki, podczas gdy zarówno gospodarstwo rolne S. S. wyposażone jest w stanowiące jego własność budynki i budowle, halę magazynową położone w [...] na działce nr [...] w [...] (Identyfikator działki [...]), a także T. B. sp. z o.o. posiada magazyny zbożowe i garaż na sprzęt rolniczy na działce nr [...], obręb [...]; - S. S. dokonał fikcyjnego obrotu zwierzętami, zwierzęta na papierze przemieszczały się między S1. a T. B., bo faktycznie usytuowane są pod tym samym adresem, podczas gdy zwierzęta powyższych spółek znajdują się w różnych miejscach, o czym mowa powyżej, a sam Skarżący nie prowadzi hodowli zwierząt i nie ubiegał się o dopłaty do nich;- między T. B. sp. z o.o. a S1. sp. z o.o. od roku 2018 dokonywano wielokrotnych przemieszczeń zwierząt, podczas gdy od momentu rejestracji siedziby stada T.B. sp. z o.o. do 31 maja 2023 r. nie doszło do ani jednego przemieszczenia zwierząt pomiędzy spółkami, co potwierdził sam Organ I instancji wydając zaświadczenie w tym zakresie z 16 sierpnia 2024 r. (w aktach sprawy), do przemieszczeń doszło jedynie w roku 2018 oraz w 2023 r. (przez 5 lat spółki nie prowadziły żadnych transakcji w zakresie sprzedaży zwierząt), a sprzedaż zwierząt w latach 2018 i 2023 odbyła się na zasadach rynkowych oraz była ściśle związana z różnym profilem działalności spółek w odniesieniu do hodowli zwierząt. T. B. sp. z o.o. ze względu na uwarunkowania w zakresie posiadanych przez spółkę gruntów i zaplecza infrastrukturalnego, prowadzi działalność rozrodczą (posiada krowy - mamki) i hoduje młode zwierzęta (cielęta do osiągnięcia przez nie parametrów odsadków tj. wagi ok. 200-300 kg, wiek ok. 6-8 miesięcy). Po ich odchowaniu, część zwierząt sprzedano w 2023 r. do S1. sp. z o.o., która to prowadzi na szeroką skalę głównie hodowlę byków i krów na tucz (dorosłych zwierząt). Nie były to (wbrew twierdzeniom Organu) te same zwierzęta, które w 2018 r. T. B. sp. z o.o. nabyła od S1. sp. z o.o.;- S1. sp. z o.o. i T. B. sp. z o.o. realizują jednolitą strategię działania, podczas gdy sposób zarządzania bydłem przez ww. spółek jest różny, bydło S. sp. z o.o. jest wypasane na łąkach, a bydło T. B. sp. z o.o. przez cały rok jest w zagrodzie, a ponadto spółka S1. sp. z o.o. prowadzi hodowlę w szczególności krów i byków, natomiast T. B. sp. z o.o. krów-mamek i młodych zwierząt-cielaków (do uzyskania statusu odsadka tj. odpowiednich parametrów przez zwierzęta), o czym mowa powyżej;- T. B. sp. z o.o. nie zatrudnia pracowników, podczas gdy spółka ta zatrudnia pracownika; T. B. sp. z o.o. nie ponosi kosztów obsługi zwierząt takich jak pasza, podczas gdy bydło spółki jest karmione wysłodkiem i kiszonką - są to produkty własnego pochodzenia tej spółki, co oznacza, że T. B.sp. z o.o. koszty te ponosi;- T. B. sp. z o.o. nie posiada jakiejkolwiek infrastruktury magazynowej, podczas gdy spółka ta jest posiadaczem kompleksu magazynów zbożowych oraz magazynu na sprzęt rolniczy na działce nr [...], obręb [...];- produkty rolne z trzech gospodarstw przechowywane są w zbiornikach spółki S1. sp. z o.o., gdyż on takie zaplecze posiada, podczas gdy zarówno Skarżący, jak i T.B. sp. z o.o. posiadają swoje własne zaplecze do magazynowania, niezależne od S1. sp. z o.o.;- S. S. nie posiada własnego sprzętu rolniczego, podczas gdy z wykazu środków trwałych Gospodarstwa S. S. w roku 2023 wynika, że posiada on m. in. ciągnik, przyczepy i inne maszyny rolnicze, ładowarkę, zbiornik na paliwo, wagę, instalację fotowoltaiczną czy też wiatę magazynową etc.;- S. S. korzysta z kombajnu i siewnika S. sp. z o.o. podczas gdy Skarżący posiada swój własny siewnik - nie korzysta ze sprzętu S. sp. z o.o., a w pozostałym zakresie Skarżący korzystał z usług kombajnowania osób trzecich – J. B. (faktury VAT nr [...] z [...] lipca 2023 r. oraz [...] z [...] sierpnia 2023 r. zostały przedłożone do akt sprawy);- S1. sp. z o.o. nie posiada własnego zbiornika na paliwo, podczas gdy spółka ta posiada własny zbiornik na paliwo, który służy wyłącznie potrzebom tego podmiotu. Zbiornik ten nie został uwzględniony w wykazie środków trwałych, ponieważ po jego zamortyzowaniu został przez księgową usunięty. Nie oznacza to jednak, że ww. spółka takiego zbiornika nie posiada, co błędnie założył Organ II instancji;- wszystkie opłaty związane z gospodarstwem zawarte zostały na spółkę S1. i to ona ponosi te koszty, a obejmują one gospodarstwo spółki T. B. i S. S., podczas gdy w rzeczywistości każdy z podmiotów ponosi własne koszty związane z prowadzeniem własnego gospodarstwa rolnego - w tym koszty zakupów, koszty usług, koszty zatrudnienia pracowników, koszty prowadzonych inwestycji-w aktach sprawy znajdują się stosowne dokumenty takie jak faktury VAT, rejestry zakupów i sprzedaży VAT, potwierdzenia przelewów, decyzje dot. przedsięwzięć budowlanych, koszty ubezpieczenia etc.;- S1. sp. z o.o. oraz T. B. sp. z o.o. nie prowadziły działalności rolniczej na własną rzecZ; ryzyko i rachunek, podczas gdy materiał zgromadzony w aktach sprawy (dokumentacja składana przez Skarżącego w postępowaniu przez Organem I i II instancji) wskazuje na to, że było zupełnie odwrotnie. Dodatkowo, twierdzenie Organu w tym zakresie stoi w sprzeczności do wcześniej powielanych ustaleń tego samego Organu ARiMR jakoby to wyłącznie spółka S1. sp. z o.o. ponosiła ryzyko finansowe prowadzonej działalności rolniczej-wewnętrzna sprzeczność Decyzji;- S1. sp. z o.o. i T. B. sp. z o.o. zostały utworzone i funkcjonują w celu pozyskania płatności do gruntów rolnych oraz zwierząt w kwotach większych niż faktycznie możliwe, podczas gdy spółki powstały w zupełnie innych okresach, a Organ nie odniósł się w ogóle do genezy Ich utworzenia, pomijając również fakt, że w roku 1979 (odziedziczenie Gospodarstwa przez S. S.) oraz w 2007 r. (powstanie S1. sp. z o.o.) nie istniały przepisy prawa, odnoszące się do limitów powierzchniowych czy degresywności oraz fakt, że spółki prowadzą hodowlę zwierząt o zupełnie różnych profilach, a S. S. nie hoduje bydła ani nie składa wniosków do płatności ONW;Powyższe wadliwości miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły Organ II instancji do błędnego ustalenia, że ww. podmioty prowadzą jedno gospodarstwo rolne, a w konsekwencji, że doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu pozyskania wyższych płatności, co w rzeczywistości nie miało miejsca;2) art. 75 § 1 k.pa. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 Ustawy o Planie Strategicznym poprzez nieprzeprowadzenie przez Organ II instancji zawnioskowanego przez S. S. dowodu o przeprowadzenie kontroli na miejscu w siedzibie stada zwierząt S1. sp. z o.o. oraz T. B. sp. z o.o. celem wykazania, że podmioty te prowadzą faktycznie dwie różne hodowle pomimo tego, że Organ II zajął stanowisko przeciwstawne do twierdzeń Skarżącego;3) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Ustawy o Planie Strategicznym poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dowolną jego ocenę i poczynienie ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z materiałem dowodowym, przejawiające się w błędnym uznaniu przez Organ II instancji, że Skarżącemu nie można przypisać statusu odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, a S. S. stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności, podczas gdy ze zgormadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący w sposób rzeczywisty prowadzi odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą, ponieważ:- posiada własną Infrastrukturę techniczno-magazynową (jest jej właścicielem) służącą mu do prowadzenia działalności rolniczej taką jak np. ciągnik, przyczepy i inne maszyny rolnicze, ładowarka, zbiornik na paliwo, waga, instalacja fotowoltaiczna, wiata magazynowa etc. (wykaz środków trwałych w 2023 r.), natomiast spółki S. sp. z o.o. oraz T. B. sp. z o.o. posiadają (każda z nich) własne zaplecze techniczne, dostosowane do profilu swoich działalności;- samodzielnie i na własny rachunek zatrudnia w swoim gospodarstwie rolnym pracowników, spółka S1. sp. z o.o., jak również T. B. sp. z o.o. zatrudniają we własnym zakresie swoich pracowników w ramach prowadzonych przez nie działalności gospodarczych, co wynika z następujących dokumentów: deklaracji ZUS DRA, listy płac, raporcie o zaliczce na podatek dochodowy;- prowadzi własne gospodarstwo rolnego, we własnym imieniu i na własny rachunek ponosząc związane z tym ryzyko gospodarcze, co wynika m. in. z następujących dokumentów: wykazu środków trwałych, wypisów z rejestru gruntów, decyzji organów administracji publicznej ustawiających wysokość podatku rojnego, deklaracji ZUS DRA, listy płac, raporcie o zaliczce na podatek dochodowy, rejestru sprzedaży VAT, rejestru zakupów VAT za rok 2023, umów (np. kontraktacji) zawieranych na zasadach rynkowych, odpisów ze świadectw jakości, potwierdzeń przelewów etc.;- samodzielnie i na własny rachunek nabywa towar oraz usługi w cenach rynkowych - podobnie wygląda sytuacja dotycząca ww. spółek (wynika to np. z treści rejestru sprzedaży VAT, rejestru zakupów VAT za rok 2023, faktur VAT, umów oraz potwierdzeń przelewów, znajdujących się w aktach spraw);- zarówno Skarżący, jak i S1. sp. z o.o. oraz T. B. sp. z o.o. zawierają relacje gospodarcze z innymi podmiotami, zupełnie niepowiązanymi - kontrahentami S. S. w 2023 r. były m. in. następujące podmioty: P. L. P. S.A., Spółdzielnia "[...] w [...], S.-U. P. sp. z o.o., D. sp. z o.o.. [...] sp. z o.o. - Grupa I., P. L.-M., O.. z o.o., H. C., D. U. Firma P. P. B., Przedsiębiorstwo [...] s.c. H. G., M.G. P J. P. (trzy ostatnie podmioty - w związku z prowadzonymi przez Skarżącego inwestycjami), A. sp. z o.o. sp. k., O.-C. sp. z o.o., Przedsiębiorstwo G. M., Centrum C.E. sp. z o.o., P.- L. sp. z O.O., G. K. M., J. B., M. Usługi sp. z o.o. etc., natomiast relacje gospodarcze pomiędzy T. B. sp. z o.o., S1. sp. z o.o. i Skarżącym stanowią jedynie niewielką część ich działalności na dowód czego. Organowi I i II instancji przedłożono szereg dokumentów, w tym umów, faktur VAT oraz potwierdzeń przelewów, potwierdzających złożoność prowadzonej działalności gospodarczej przez każdy z ww. podmiotów (m. in. w załączeniu do pisma z [...] kwietnia 2025 r.);- ponosi samodzielnie ciężar podatkowy związany z zapłatą podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości-taka sama sytuacja występuje w przypadku ww. spółek (potwierdzenia uiszczenia podatku rolnego);- samodzielnie ponosi ciężar finansowy związany z zapłatą opłat z tytułu ubezpieczenia upraw, jak również spółki S1. sp. z o.o. i T.B. sp. z o.o. samodzielnie ponoszą własne ciężary finansowe w tym zakresie (Skarżący przedłożył m. in. polisę nr [...] potwierdzającą zawarcie umowy ubezpieczenia oraz potwierdzenia przelewów tytułem składek);- samodzielnie podejmuje decyzje dotyczące rodzaju i zakresu produkcji, upraw oraz doboru kontrahentów - również ww. spółki wykonują powyższe czynności jako oddzielne podmioty;- umowy, które zawierane są przez powyższe podmioty uwzględniają warunki rynkowe, w tym ceny przyjętych w stosunkach danego rodzaju, a uzasadnienie ekonomiczne {gospodarcze w zakresie rzeczonych umów zostało zupełnie pominięte przez Organ II instancji;- Skarżący nie ubiega się o płatności do bydła i do krów, ponieważ nie prowadzi działalności w tym zakresie - kluczowe argumenty Organu li Instancji w zakresie tworzenia sztucznych warunków odnoszą się do hodowli bydła. Jednocześnie Organ II instancji nie wyjaśnił, jaka miałaby być jego rola w rzekomym pozyskaniu nadmiernych płatności w tym zakresie;4) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Ustawy o Planie Strategicznym w zw. z art. 39 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez uznanie przez Organ II Instancji, że Skarżący nie realizuje celów wspólnej polityki rolnej, w sytuacji, gdy działalność Skarżącego prowadzi do: - zwiększenia wydajności rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, racjonalny rozwój produkcji rolnej - Skarżący realizuje ten cel uprawiając i utrzymując w dobrej kulturze posiadane grunty, wykonując we własnym zakresie wszelkie zabiegi agrotechniczne, a także dysponując bardzo dobrej jakości sprzętem i pełnym zapleczem infrastrukturalnym, jak również poprzez stałą modernizację gospodarstwa rolnego, wprowadzanie nowoczesnych technologii i rozwiązań ekologicznych, co sprawia, że prowadzone przez niego gospodarstwo rolne jest traktowane jako wzór i budzi ogromne uznania w środowisku rolniczym - o powyższym świadczy m. in. nominowanie S. S. przez [...] Izbę Rolniczą do plebiscytu [...] Złotego Kłosa oraz wieloletnie pełnienie przez S. S. funkcji Prezesa Związku B. C. w [...] w poprzednich latach działalności; - zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego dochodu osób pracujących w rolnictwie-Skarżący zatrudnia pracowników, którym wypłaca stosowne wynagrodzenie, co poprawia poziom życia ludności wiejskiej; - stabilizacji rynków i zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw-dzięki stałej modernizacji gospodarstwa rolnego oraz wprowadzania nowoczesnych technologii w prowadzeniu działalności rolniczej, w tym rozwiązań proekologicznych, zwiększa się dostępność produktów i zmniejsza ryzyko braku towaru uprawianego przez Skarżącego na rynku; - zagwarantowanie bezpieczeństwa dostaw - z uwagi na wprowadzane w gospodarstwie rolnym nowoczesne rozwiązania, stały rozwój, dążenie do neutralności ekologicznej, działania Skarżącego stabilizują rynek i dają gwarancję bezpieczeństwa dostaw; - zapewnienie rozsądnych cen w dostawach dla konsumentów - poprzez zwiększenie produkcji zgodnie z najnowszymi wytycznymi, dążąc do neutralności ekologicznej, które to działania stabilizują rynek, co wpływa na dostępność dostaw oraz zwiększa konkurencyjność rozsądnych cen etc.;W orzecznictwie sądowo-administracyjnym, za brak realizacji celów wspólnej polityki rolnej były uznawane przede wszystkim takie przypadki, kiedy powiązane podmioty nie zatrudniały żadnych pracowników, nie posiadały zaplecza technicznego niezbędnego doprowadzenia upraw a w prowadzonej działalności korzystały wyłącznie z usług zewnętrznych podmiotów powiązanych (zob. Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10.09.2020 r, I SA/Go 236/20, LEK nr 3077914). Takie sytuacje nie miały natomiast miejsca w przedmiotowej sprawie; 5) art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie Decyzji, które nie wskazuje faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz narusza zasadę przekonywania, ponieważ nie wyjaśnia dostatecznie przyczyn, z powodu których Organ II instancji uznał, że Skarżący stworzył sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Organ II instancji powtarza jedynie (wielokrotnie) w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji, że w jego ocenie przedłożona dokumentacja nie posiada mocy dowodowej mogącej zmienić punkt widzenia Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] na sposób działania S. S., a wyjaśnienia te są zdecydowanie zbyt lakoniczne i niewystarczające. W szczególności Organ nie wyjaśnił, dlaczego Skarżącemu, który jest właścicielem nieruchomości, dysponuje własną infrastrukturą, zapleczem technicznym i zatrudnionymi pracownikami, którzy wykonują dla niego prace połowę, za co Skarżący samodzielnie ponosi koszty swojej działalności i prowadzi inwestycje na dużą skałę, nie można przypisać statusu odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą; 6) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Ustawy o Planie Strategicznym poprzez ograniczenie postępowania wyjaśniającego do przeprowadzenia analizy w zakresie tego czy S. S. oraz spółki w roku 2023 zmieniły sposób funkcjonowania w odniesieniu do roku 2022, co do którego tutejszy Sąd oddalił skargi na decyzje odmawiające przyznania płatności, z pominięciem tego, że wyrażona przez Sąd ocena prawna dotyczy tylko danych spraw tj. płatności na rok 2022, a nie dotyczy przedmiotowego postępowania (płatności na 2023 rok), a przy tym materiał dowodowy rozpatrywanej sprawy jest inny i bardziej obszerny, wobec czego Organy ARiMR były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w pełnym zakresie;B. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 62 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. U. UE. L. z 2021 r. Nr 435, str. 187 z późn. zm.; dale] jako: "Rozporządzenie 2021/2116") oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L. z 1995 r. Nr 312, str. 1; dalej jako: "Rozporządzenie nr 2988/95"), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę na ich podstawie przyznania Skarżącemu wszystkich płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o które ubiegał się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023, podczas gdy analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że S. S. nie stworzył sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia, a także spełnia warunki, o których mowa w art. 25 ust. 1 Ustawy o Planie Strategicznym, jak również spełnia cele prawa wspólnotowego; 2) art. 62 Rozporządzenia 2021/2116 oraz art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95 poprzez zastosowanie błędnej, rozszerzającej wykładni tych przepisów I uznanie, że Skarżącemu należy odmówić przyznania wszystkich płatności, o które ubiegał się we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023, co jest nieuprawnione, bowiem prawidłowa wykładnia tych przepisów, potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Gdańsku z 28 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 96/24) prowadzi do wniosku, że ewentualna odmowa powinna dotyczyć tylko takiej korzyści, w celu uzyskania której, rolnik podjął działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, a nie wszystkich korzyści. Za taką interpretacją przemawia przede wszystkim użycie przez prawodawcę w treści normy zwrotu tej korzyści, co oznacza, że ewentualna odmowa powinna dotyczyć tylko kwot uzyskanych ze stworzenia sztucznych warunków, a nie całej kwoty dofinansowania; 3) art. 2 ust. 2 pkt 1) lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644; dalej jako: "Ustawa AML") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i skoncentrowanie całej sprawy wokół tego, że S. S.i R. S. posiadają status beneficjenta rzeczywistego na gruncie Ustawy AML, podczas gdy normy z tej ustawy nie powinny znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ jest to inna gałąź prawna, normy dotyczące pomocy publicznej związanej z działalnością rolniczą są kompleksowo uregulowane i nie przewidują takiej instytucji jak beneficjent rzeczywisty, instytucja beneficjenta rzeczywistego została określona na gruncie Ustawy AML w zupełnie innych celach dotyczących przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy.Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.) strona wniosła o dopuszczeniei przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do niniejszej skargi:a) fotografii prezentującej dwa stada zwierząt - stado oznaczone nr 1 należące do S1. sp. z o.o. oraz stado oznaczone nr 2 należące do T. B. sp. z o.o., które są od siebie oddzielone pasem drogi oraz ogrodzeniem (murowano-metalowe ogrodzenie odgradzające teren siedziby stada należącego do T. B. sp. z o.o.) i budynkiem spichlerza i starej gorzelni, b) fotografii prezentującej gospodarstwo rolne spółki S1.sp. z o.o. położone w miejsc. [...], działka nr [...], a także stado zwierząt należące do T. B. sp. z o.o., które jest oddzielone od gospodarstwa S1. sp. z o.o., w tym oddzielone od siedziby stada zwierząt S1. sp. z o.o. pasem drogi oraz ogrodzeniem, a także ww. budynkami- lit. a-b powyżej na fakt funkcjonowania i przebywania stad zwierząt w dwóch różnych miejscach, oddzielonych ogrodzeniem i pasem drogi, a także budynkami starej gorzelni i spichlerza, dokonania przez Organy II instancji nieprawidłowych ustaleń jakoby podział stad miał być fikcyjny, prowadzenia przez T.B. sp. z o.o. i S1. sp. z o.o. dwóch oddzielnych gospodarstw; c) fotografii prezentującej stół paszowy w oborze należącej do spółki S1. sp. z o.o., położonej w miejsc. [...], na działce nr [...], d) fotografii prezentującej stół paszowy należący do spółki S1. sp. z o.o. – B., e) fotografii prezentującej stół paszowy dla krów mamek, należący do spółki S1. sp. z o.o., f) fotografii prezentującej stół paszowy dla jałówek, należący do spółki S1. sp. z o.o. g) fotografii prezentującej stół paszowy dla stada zwierząt należącego do T. B. sp. z o.o. stanowiący część ogrodzenia terenu, na którym znajdują się zwierzęta należące do T. B. sp. z o.o. - z pozostałych stron teren jest ogrodzony murem betonowym i metalowym,- lit. c-g powyżej na fakt posiadania przez każdą ze spółek oddzielnych stołów paszowych dla swoich stad zwierząt, dokonania przez Organ II instancji nieprawidłowych ustaleń, jakoby spółki dzieliły wspólnie jeden stół paszowy, w tym w wyniku nieprzeprowadzenia przez Organy ARiMR wniosku, o który wnosił Skarżący o dokonanie inspekcji terenowej w miejscu siedzib stad zwierząt, prowadzenia przez T. B. sp. z o.o. i S1. sp. z o.o. dwóch oddzielnych gospodarstw, h) dwóch fotografii prezentujących podwórze gospodarstwa rolnego spółki S1. sp. z o.o., na których znajduje się obora oraz zbiornik paliwa na olej napędowy, należące do spółki S1. sp. z o.o., położone w miejsc. [...], na działce nr [...], fotografii prezentującej gospodarstwo rolne S. S., położone w miejsc. [...] w [...], w tym ukazującej zbiornik na paliwo, należący do S. S., fotografii prezentującej wjazd na posesję gospodarstwa rolnego S1. sp. z o.o., ogrodzonej betonowo-ceglanym murem i bramą, - lit. h-j powyżej, na fakt posiadania odrębnych zbiorników na paliwo (olej) przez wskazane wyżej podmioty, dokonania nieprawidłowych ustaleń przez Organy ARiMR (jakoby wszystkie podmioty posiadały wspólnie jeden i korzystały z jednego zbiornika na paliwo); k) fotografii prezentującej magazyny zbożowe, plac oraz garaż na sprzęt, należące do T. R. sp. z o.o. na podstawie umowy dzierżawy z [...] października 2023 r. (a wcześniej w oparciu o umowę użyczenia powierzchni jednego magazynu z [...] maja 2016 r. - obecnie wszystkie magazyny zbożowe widoczne na fotografii i garaż wraz z placem są w posiadaniu ww. spółki), odgrodzone od pozostałych gospodarstw pasmem drzew i drogami asfaltowymi, fotografii z lit. b, lit. i oraz lit. j - na fakt prowadzenia przez każdy z powyższych podmiotów odrębnych gospodarstw rolnych, posiadania przez każdy z podmiotów własnego zaplecza infrastrukturalno-technicznego.W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując stanowisko zawartew zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi w całości.Na rozprawie przeprowadzonej 25 marca 2026 r. Sąd, działając na podstawieart. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do skargi oraz pism z [...] i [...] lutego 2026 r. na wskazane w skardze oraz w tych pismach okoliczności.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia.Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.Oznacza to, że Sąd nie zastępuje w orzekaniu organów administracyjnych, a jedynie kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, i w przypadku ustalenia, że narusza ona prawo - uchyla ją.Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd stwierdził, że została ona wydana zgodnie z prawem.Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora z [...] września 2025 r. utrzymująca decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2025 r. wydaną w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023.Podkreślić należy, że postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone w przepisach k.p.a., w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu.W art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 8 luty 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r., poz. 1741 ze zm., dalej: Planem Strategiczny) wskazano, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się.Ponadto W art. 66 ust. 2 Planu Strategicznego wskazano, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.Oznacza to, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ uprawniony jest do rozważenia, czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło.Co istotne, gdy organ zmierza do odmowy przyznania płatności, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę sztucznych warunków do jej uzyskania, obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności spoczywa na organie. Należy jednak pamiętać, że specyfika postępowania dowodowego w tego typu sprawach powoduje, że większość, a czasami wręcz całość dowodów istotnych dla tego aspektu sprawy jest w posiadaniu wnioskodawcy. Ten ostatni, jak już wspomniano, ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a)-c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 608 ze zm.) – zwanego dalej "Rozporządzeniem 1307/2013", "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą, "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego; "działalność rolnicza" oznacza: (i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.Oznacza to, że rolnikiem, a zatem podmiotem, który może występować o przyznanie płatności, jest osoba fizyczna lub prawna (ewentualnie grupa takich osób), która: - posiada odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, - zarządza nimi, - aktywnie prowadzi produkcję, hodowlę, uprawę, utrzymuje użytki rolne itd.Zdaniem Sądu, podmiot występujący o przyznanie płatności ma obowiązek dysponowania odpowiednimi dowodami wskazującymi, że spełnia wszystkie trzy ww. warunki. W toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ ma pełne prawo dokonać weryfikacji wszystkich oświadczeń wnioskodawcy.Poczynione przez Sąd zastrzeżenia są niezbędne, ponieważ zasadniczym elementem argumentacji organu, dotyczącej stworzenia przez stronę "sztucznych warunków", jest twierdzenie, że nie prowadzi ona działalności rolniczej jako wyodrębniony, samodzielny podmiot działający na własny rachunek i ryzyko, lecz stanowi element jednego gospodarstwa współtworzonego przez podmioty powiązane osobowo i kapitałowo, które w istocie funkcjonują jako jeden rolnik, a przyjęta struktura organizacyjna służy sztucznemu mnożeniu podmiotów w celu uzyskania wyższych płatności.W niniejszym postępowaniu rolą Sądu jest ocena, czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie uznały, że strona skarżąca oraz pozostałe podmioty, w sposób sztuczny stworzyły warunki niezbędne do uzyskania płatności w wyższej wysokości.Organy uznały, że organizacja działalności rolniczej Skarżącej, jak i pozostałych osób oraz podmiotów wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy dokonały oceny aspektów związanych z faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie. Strona skarżąca prowadziła przy pomocy najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne.Organy przyjęły, że przyznanie wnioskowanych płatności byłyby korzyścią uzyskaną w wyniku stworzenia sztucznych warunków i stałoby w sprzeczności z celami sektorowego prawodawstwa rolnego, co uzasadnia odmowę ich przyznania na podstawie art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116.Podkreślić należy, że zagadnienie skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów, została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Co istotne, środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3.11.2016 r. akt II GSK 3579/16).Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013, ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo.Pojęcie "sztuczne warunki" utrwaliło się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnej w kolejnych okresach programowania i było formułowane w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, iż warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo wspólnotowe nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia owych sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawa w sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa unijnego.W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że ustalenie stworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnego i subiektywnego (Wyrok Trybunału z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np. w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r. w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawie C-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1 - 239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022, C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominął w tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności.W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny, to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści.Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii.W wyroku z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności – motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia.Z powołanych orzeczeń TSUE, wynika, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodnie z celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28.03.2017 r., II GSK 138/17).Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne. Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo.W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres.Podkreślić należy, że zasadniczym celem wsparcia, jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Oznacza to, że przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa.Zdaniem Sądu organy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną we wskazanych wyrokach TSUE. Ustaliły prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych podmiotów. Trafnie skonkludowały, iż wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły jeden, centralnie zarządzany organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do zamierzonej koordynacji działań ukierunkowanej na uzyskanie korzyści sprzeczne z celami wsparcia polegającej na obejściu mechanizmów modulacji płatności: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności. Organ zasadnie uznał, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, iż działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie.Organ prawidłowo ustalił i ocenił szereg okoliczności potwierdzających powyższe twierdzenie. Najważniejszymi z nich są:1. powiązania właścicielskie i zarządcze w ramach strony skarżącej oraz podmiotów powiązanych, przejawiające się w tym, że jak wynika z danych zawartych w KRS S1. została zarejestrowana 19 czerwca 2007 r. (data wpisu w KRS), a od momentu zawiązania Spółki całość udziałów posiada małżeństwo S. S. (początkowo 62,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów) i R. S. (początkowo 37,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów). Małżonkowie są wyłącznymi udziałowcami w Spółce. Od momentu zawiązania Spółki do 31 maja 2024 r. (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 - formalna zmiana dokonana w KRS 8 lipca 2024 r.) funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił S. S., a R.S. pełni funkcję członka zarządu. Małżonkowie posiadają względem skarżącej status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644). S. S. 8 lipca 2024 r. formalnie zaprzestał pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w Spółce (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 r. do 31 maja 2024 r.), a jako nowego członka zarządu powołano W. S. (syn Państwa S., również ubiegający się o płatności z ARiMR). Za formalną zmianą zarządu Spółki w KRS, jak trafnie wskazał to organ, nie poszła natomiast zmiana w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, zgodnie z którym S. S. w dalszym ciągu posiada status beneficjenta rzeczywistego i wspólnika Spółki. Ponadto przed organami ARiMR również nie została dokonana zmiana reprezentacji Spółki i S. S. w dalszym ciągu pełni funkcję reprezentanta Spółki. Następnie S. S. wraz z małżonką - 14 maja 2015 r. (data wpisu w KRS) zarejestrowali T. B.. Całość udziałów pozostaje w rękach jednej rodziny, tj. małżonków S. S. (40%) i R. S. (40%) oraz ich synów – W. S. (10%) i P. S.(10%); do dnia 23 listopada 2023 r. funkcję prezesa zarządu pełnił S. S., natomiast obecnie funkcję tę sprawuje P.S., zaś wiceprezesem jest R. S., będąca jednocześnie beneficjentem rzeczywistym spółki; R. S. oraz S. S. są również beneficjentami rzeczywistymi w spółkach S2. sp. z o.o. oraz S1. sp. z o.o., przy czym w tej ostatniej pozostają jedynymi udziałowcami (po 50%) i pełnili w 2023 r. funkcje w zarządzie; dodatkowo S2. sp. z o.o., prowadząca obsługę księgową m.in. dla T.B. sp. z o.o., posiada strukturę udziałową obejmującą te same osoby fizyczne (S., R., P. i W.S.) oraz podmioty powiązane, co potwierdza koncentrację kontroli właścicielskiej i zarządczej w obrębie jednej rodziny;2. zmniejszenie powierzchni gruntów deklarowanych do płatności przez S. S. w związku z utworzeniem spółki T. B. sp. z o.o. w 2015 r., przejawiające się w tym, że pomiędzy rokiem 2014 a 2015 nastąpił spadek deklarowanego przez niego areału z 393,73 ha do 267,14 ha, co pozostawało w bezpośrednim związku z przekazywaniem gruntów do spółki, której był współtwórcą i w której pełnił funkcje zarządcze,3. S1.oraz T.B. sp. z o.o. posiadają siedziby stad w tym samym miejscu, T. B. korzysta z infrastruktury S1. na podstawie umowy, a umowy pomiędzy tymi podmiotami zawierane są przez te same osoby (R. S. i S. S.); ponadto S1. świadczy na rzecz T. B. usługi w zakresie obsługi bydła, część zwierząt w stadzie T. . pochodzi ze S1., a pomiędzy spółkami występuje stały przepływ zwierząt w obie strony oraz korzystanie z tego samego odbiorcy zwierząt, tj. O. sp. z o. o.,4. w zakresie obsługi bydła, jak i wykonywania prac rolnych, czynności były realizowane przez te same osoby, niezależnie od formalnego podziału na poszczególne podmioty, co potwierdzają m.in. umowa z dnia [...] maja 2018 r. dotycząca obsługi bydła, umowa zlecenia z dnia [...] maja 2024 r. na prace agrotechniczne, rozliczenia finansowe pomiędzy spółkami, a także oświadczenia P. i W. S. o wykonywaniu prac przy użyciu sprzętu pochodzącego z gospodarstw udziałowców oraz o wspólnym podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności rolniczej, przy czym brak precyzyjnego określenia wynagrodzenia i zasad rozliczeń,5. podmioty kontrolowane przez Skarżącego w zakresie nabywania środków ochrony roślin oraz materiału siewnego korzystają przede wszystkim z usług podmiotu PHU R. S., stanowiącego działalność gospodarczą jej wspólnika i beneficjenta rzeczywistego,6. brak odrębnej infrastruktury technicznej w zakresie magazynowania paliwa, przejawiający się w tym, że S1. nie dysponowała w 2023 r. własnym zbiornikiem paliwowym (brak w ewidencji środków trwałych 2023 r., zbiornik taki S1. wykazała w arkuszu spisu z natury środków trwałych nr [...]) i korzysta w tym zakresie ze zbiorników należących do S. S., z których korzysta również T. B. sp. z o.o., mimo że każda ze spółek dokonuje odrębnych zakupów paliwa, co wskazuje na wspólne wykorzystywanie zaplecza technicznego,7. wzajemne użyczenie powierzchni magazynowych oraz parku maszynowego,8. te same adresy wskazywane są zarówno jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji, a także pojawiają się w odniesieniu do osób fizycznych ubiegających się o płatności bezpośrednie, co występuje nie tylko w roku 2023, ale również w latach wcześniejszych.Przypomnieć należy, że przedmiotem deklaracji Strony we wniosku na rok 2023 są grunty rolne użytkowane na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...] oraz na działkach ewidencyjnych o nr [...], położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. Jak wynika z danych zawartych w systemie prowadzonych przez ARiMR, na podstawie art. 9a Ustawy EP, w roku 2006 S. S. był jedynym użytkownikiem działek [...] położonych w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. W 2007 r. przedmiotowe działki zostały zakupione na spółkę S1., a nie przez S..Trafnie stwierdził organ, że w kontekście funkcjonowania wskazanych podmiotów wg prawa handlowego nie ma przeciwskazań prawnych. Jednak w kontekście wnioskowania o płatności obszarowe jest to nieakceptowalne.Działka nr [...] (obręb[...]) jest dzierżawiona i zgłaszana do płatności przez T. B., na mocy umowy dzierżawy z [...] maja 2017 r. zawartej pomiędzy T.B., a S. i R. S. (współwłasność z żoną). Jednakże, mimo zawarcia umowy dzierżawy ze spółką T.B., w 2017 r. spółka S1. wciąż użytkowała i zgłaszała ww. działkę do płatności mimo, że na podstawie § 5 umowy z [...] maja 2017 r. pożytki przysługujące do dzierżawionej działki przysługują dzierżawcy, tj. T. B.. Umowa dzierżawy zawarta jest pomiędzy S.i R. S. a podmiotem T. B. sp. o. o. Jednakże po stronie wydzierżawiającego, czyli S. i R. S., podpis złożyła R. S. (beneficjent rzeczywisty spółki T. B.), natomiast po stronie spółki S. S. (ówczesny prezes spółki T. B.). De facto w/w umowa została zawarta pomiędzy tymi samymi osobami - po stronie wydzierżawiającego (R. i S. S.) i dzierżawcy (S.S. w imieniu spółki). Natomiast w przypadku porozumienia do w/w umowy dzierżawy, po stronie spółki S1. podpisał się S. S., natomiast po stronie spółki T. B. podpisała się R. S.. Zatem po raz kolejny te same osoby podpisały porozumienie pomiędzy spółką S. i T. B., co umowę dzierżawy. Przy czym S. S. raz występuje jako przedstawiciel spółki T. B., a następnym jako spółki S1.. Jest to kolejny dowód na pozorne kreowanie stosunków gospodarczych między powiązanymi podmiotami, zarządzanymi prze te same osoby.Jeśli chodzi o T. B. sp. z o. o., to spółka zaczęła aplikować o dopłaty do gruntów od roku 2015. Wówczas to - po zawiązaniu spółki - zawnioskowała ona po raz pierwszy do płatności w ARiMR zgłaszając działki nr: [...] (obręb [...]) oraz nr [...] (obręb [...]), w których posiadanie weszła na mocy umowy z dnia [...].05.2015 r. dzierżawy gruntów rolnych zawartej pomiędzy S.S. oraz R. S., a T. B. sp. z o. o., którą reprezentują wskazane osoby. Umowa obejmuje również działkę nr [...] (obręb [...]), której spółka nie zadeklarowała w roku 2015. Właścicielem w/w działek - na dzień sporządzania umowy dzierżawy - byli S. S. oraz R.S., którzy na mocy w/w umowy wydzierżawili na 10 lat przedmiotowe grunty spółce, w której są udziałowcami.Ponadto przedmiotem deklaracji w roku 2015 były działki nr: [...] (obręb [...]), które stanowią własność Parafii w [...], a które to spółka w roku 2015 użytkowała na zasadzie poddzierżawy (tytuł prawny na mocy odrębnej umowy z parafią posiadał S.S.).Wskazać należy, że aspekt związany z przekazaniem gruntów obejmuje nie tylko T. B.sp. z o. o. S. S.oraz R. S. nabyli grunty w obrębie T. B.w oparciu o udzielony w dniu 10.04.2015 r. kredyt inwestycyjny (umowa nr [...] - w aktach sprawy). Za środki finansowe z tergo kredytu nabyto nie tylko działki zgłoszone przez T. B.sp. z o. o. (nr: [...]), ale też działki nr: [...] (przekazane do użytkowania P. S.) oraz nr: [...] (przekazane do użytkowania W. S.). Charakter opisanych przeniesień posiadania gruntów - o ile jest dozwolony w sensie uwarunkowań gospodarczych czy handlowych – to, jak trafnie stwierdził organ, świadczyć może o pozorności działań wymienionych wyżej osób oraz ich nastawieniu mającym zasadniczy cel, a mianowicie uzyskanie przez spółki T. B. sp. z o. o. oraz S. sp. z o.o., a w konsekwencji przez wspólników tychże spółek, dopłat większych niźli uzyskałby S. S. jako osoba prowadząca jedno gospodarstwo rolne. Przeniesienia posiadania w/w działek mają charakter pozorny i stanowią jedynie formalny tytuł do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat przez osoby fizyczne bądź spółki, w których rolę zarządczą bądź właścicielską pełnią te same, systematycznie powtarzające się osoby. Działania S. S. - jako osoby decyzyjnej w opisywanych spółkach kapitałowych - wpisują się w kreacje sztucznych warunków w celu pozyskania płatności w kwotach większych niż przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.Jak trafnie wskazał organ, jeśli chodzi o funkcjonowanie w roku 2023 opisywanych spółek kontrolowanych przez S. S. oraz jego samego na płaszczyźnie ekonomicznej, to rażąco przeważająca część transakcji odbywa się wprost na linii powiązań rodzinno-biznesowych. Skarżący w sprawie za rok 2023 r. w sposób wybiórczy przedłożył dokumenty w zakresie obrotu środkami ochrony roślin oraz zakupu materiału siewnego. Z analizy rejestrów VAT za poszczególne miesiące roku 2023 wynika, że S. S. w dużej mierze posiłkuje się współpracą z firmą PHU R.S., a więc prywatną działalnością gospodarczą R. S. oraz S1.sp. z o.o., gdzie udziałowcami są członkowie rodziny S. oraz rodzinne spółki, tj. T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z o. o. (zob. rejestr zakupów VAT od stycznia do grudnia 2023 r. - 39 faktur zakupowych). Sprzedaż płodów rolnych z gospodarstwa S. S. odbywała się głównie do powiązanych podmiotów, tj. S2. sp. z o.o., S1. sp. z o.o., T. B. sp. z o. o., PHU R. S., Gospodarstwo S.W. oraz Gospodarstwo S. P.(rejestr VAT sprzedaży od stycznia do grudnia 2023 r. - 31 faktur sprzedażowych). Skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających transakcji z zarządzanymi przez niego spółkami, jednakże z przedłożonego rejestru zakupów VAT (dot. spółki S2.) oraz sprzedaży VAT wynika, że transakcje na linii S. S. S1. sp. z o. o., T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z .o. o. występowały.Na tle powyższych ustaleń należy zwrócić uwagę na okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, które dodatkowo potwierdzają trafność oceny przyjętej przez organ. W szczególności sposób zawierania umów dzierżawy z dnia [...] maja 2017 r. i [...] maja 2021 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o. o. a S.S. w kontekście art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, zgodnie z którym "w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników". Niezależnie od wątpliwości, co do prawidłowości reprezentacji, okoliczności ich zawarcia oraz sposób funkcjonowania stron wskazują, że miały one jedynie charakter formalny. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że prace na rzecz spółki wykonywane były przez członków rodziny bez wynagrodzenia (oświadczenie z dnia 4 października 2023 r.), co może wskazywać na korzystanie przez spółkę z nieodpłatnych świadczeń, a także brak odniesienia do ich ewentualnego ujęcia w rozliczeniach podatkowych. Dodatkowo dokumenty mające świadczyć o odrębności organizacyjnej, dotyczące zatrudnienia pracownika oraz zgłoszeń do ZUS, odnoszą się dopiero do roku 2024 – jak wynika z informacji spółki T. B. z dnia[...] lipca 2024 r., pracownik M. D. wykonywał od wiosny 2024 r. zabiegi agrotechniczne na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] maja 2024 r., a od dnia 1 czerwca 2024 r. został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy i zgłoszony do ubezpieczenia w dniu 4 czerwca 2024 r. – co potwierdza, że w okresie objętym postępowaniem taka odrębność nie występowała.W ocenie Sądu organy trafnie ustaliły, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty, zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. Prawidłowo określił hipotetyczną wartość tych korzyści, wskazując, że sztuczny podział gospodarstwa o powierzchni ok. 645 ha na kilka powiązanych podmiotów umożliwia istotne zwiększenie płatności poprzez obejście limitów systemowych. W szczególności w zakresie płatności RDST podział na trzy podmioty pozwala na uzyskanie ok. 16 286,40 zł, podczas gdy przy jednym gospodarstwie płatność ta w ogóle by nie przysługiwała. W odniesieniu do płatności zwierzęcych rozdzielenie stada na dwa podmioty skutkuje zwiększeniem wsparcia z ok. 15 657,40 zł do 31 314,80 zł, a więc o ok. 15 657,40 zł, natomiast w przypadku płatności ONW podział gruntów pomiędzy dwa podmioty prowadzi do wzrostu płatności z ok. 7 831,25 zł do ok. 15 662,50 zł, tj. o ok. 7 831,25 zł, co łącznie potwierdza, że mechanizm multiplikacji podmiotów prowadzi do zwielokrotnienia należnych płatności względem sytuacji, w której działalność byłaby prowadzona w ramach jednego gospodarstwa.Z ustaleń organów wynika nadto, że dla wszystkich opisywanych podmiotów, tj. S1. sp. z o. o., T. B. sp. z o. o., S2. sp. z o. o., bilanse za rok 2023 oraz informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego sporządziła ta sama osoba tj. M. T., zatrudniona na podstawie umowy o pracę w S1. sp. z o. o. W przypadku spółki T. B. usługi księgowe wykonuje natomiast spółka S2.. Zatem te same osoby, stanowiące czynnik zarządczy w/w spółek, generują wzajemnie koszty i przychody, a S1. sp. z o. o. jest zatem nie tylko kontrahentem skupującym od powiązanych podmiotów płody rolne, ale i podmiotem prowadzącym księgowość (M. T. zatrudniona jest jednocześnie w S2. sp. z o. o. i w S1. sp. z o. o.).W świetle tych ustaleń prawidłowo uznał organ, że wskazane podmioty w ustalonych w sprawie okolicznościach wykazują pozorność w samodzielnym funkcjonowaniu.Organ odwoławczy zauważa zasadnicza zmianę w odniesieniu do roku 2022 tzn. S1. w roku 2023 uzyskała zysk ze sprzedaży, jak również zysk ogółem. Natomiast aspekt ten, jak trafnie wskazał organ, nie przekreśla tego, że formalnie - co wynika z przedstawianego opisu - grunty, zwierzęta i infrastruktura należące do S1. sp. z o. o., stanowią część większego gospodarstwa znajdującego się w roku 2023 pod kontrolą S. S.. Znamienna jest wybiórczość w przedkładaniu dokumentacji, a teza taka wynika z faktu, iż we wniosku dowodowym pełnomocnik spółki przedłożył w ARiMR przykładowe faktury, jednakże pominął całkowicie faktury od powiązanych podmiotów tj. PHU R.S., S2.sp. z o.o., czy gospodarstwa członków rodziny S., które stanowią główny trzon dostawców środków ochrony roślin, materiału siewnego, czy też odbiorców płodów rolnych, a które wynikają z comiesięcznych zestawień sprzedaży i zakupów VAT.Przypomnieć należy, uwzględniając pewne, niemające wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy za 2023 r., zmiany, że S1., T. B. oraz Skarżący, zostały uznane za podmioty stwarzające sztucznie warunki w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w postępowaniach prowadzonych nie tylko przed organami ARiMR (za 2022 r.), ale też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim (wyroki w sprawach o sygnaturze akt: I SA/Go 133/24,1 SA/Go 134/24, I SA/Go 135/24, 136/24,1 SA/Go 195/24, I SA/Go 196/24,1 SA/Go 197/24 oraz I SA/Go 198/24 oraz I SA/Go 199/24). W przypadku gospodarstwa Skarżącego w omawianym zakresie, w dniu 26.09.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydał prawomocny wyrok: sygn. akt I SA/Go 199/24, którym oddalono skargę strony.W świetle poczynionych ustaleń, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że działalność podmiotów ubiegających się o płatności była w istocie prowadzona w ramach jednego, centralnie zarządzanego i funkcjonalnie spójnego organizmu gospodarczego, a jej wyodrębnienie na kilka podmiotów nie miało charakteru rzeczywistej autonomii, lecz jedynie formalny. W konsekwencji zgłaszanie gruntów i stad przez powiązane podmioty, które nie prowadziły samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej względami gospodarczymi, należy ocenić jako działanie o charakterze sztucznym w rozumieniu art. 62 rozporządzenia 2021/2116, polegające na wykreowaniu takiego stanu faktycznego, który formalnie odpowiada przesłankom uzyskania wsparcia, lecz w rzeczywistości zmierza do osiągnięcia korzystniejszego efektu niż ten, który wynikałby z normalnego przebiegu działalności gospodarczej. Oceny tej nie zmienia okoliczność formalnego wyodrębnienia poszczególnych podmiotów, skoro, jak trafnie wskazano w orzecznictwie, istotne znaczenie ma rzeczywisty charakter relacji gospodarczych, a nie ich pozór. Dodatkowo należy podkreślić, że Skarżący nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła istnienia racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego dla przyjętego modelu funkcjonowania, polegającego na rozdrobnieniu jednego gospodarstwa na kilka powiązanych podmiotów, mimo że model ten generuje dodatkowe koszty związane z funkcjonowaniem odrębnych struktur organizacyjnych. W świetle regulacji prawa unijnego, w szczególności art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116, jak również utrwalonego orzecznictwa TSUE i NSA, brak takiego uzasadnienia, przy jednoczesnym istnieniu ścisłych powiązań oraz koordynacji działań, stanowi istotną przesłankę przyjęcia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.Za trafnością ustaleń organu w zakresie celu stworzenia sztucznych warunków przemawia również to, że analiza obejmowała działalność Skarżącego w powiązaniu z aktywnością tych samych osób fizycznych uczestniczących w funkcjonowaniu innych podmiotów, co pozwoliło na odtworzenie rzeczywistego mechanizmu działania oraz ocenę korzyści wynikających ze składania wniosków o płatności w ramach powiązanej struktury. Ustalenia te zostały oparte na obiektywnych okolicznościach, co odpowiada standardom wynikającym z orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach C-434/12 oraz C-176/20), nakazującym weryfikację obiektywnych dowodów wskazujących, że poprzez sztuczne stworzenie warunków zmierzano do uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Prawidłowo również oceniono, że działania skarżącej i podmiotów powiązanych nie realizowały celów Wspólnej Polityki Rolnej określonych w art. 39 ust. 1 TFUE oraz art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013, w szczególności nie służyły mechanizmowi wspierania mniejszych gospodarstw poprzez degresję i ograniczenia płatności, ani nie przyczyniały się do poprawy konkurencyjności rolnictwa, rozumianej zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i rynkowym. Przeciwnie, przyjęty model działania prowadził do obejścia tych mechanizmów, co w świetle regulacji unijnych i ich celu uzasadniało odmowę przyznania wsparcia.W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenie takiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia. Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia owych "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1772/18).W ocenie Sądu w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwala na przyjęcie, że spełnione zostały zarówno przesłanka obiektywna, jak i przesłanka subiektywna stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności objętej wnioskiem skarżącej, a powyższe rozważania odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do wszystkich zarzutów skargi.Powyższe uwagi odnoszą się - bezpośrednio lub pośrednio - do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego.Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. nie stosuje się.Ponadto W art. 66 ust. 2 Planu Strategicznego wskazano, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.Oznacza to, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ uprawniony jest do rozważenia, czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło.Co istotne, gdy organ zmierza do odmowy przyznania płatności, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę sztucznych warunków do jej uzyskania, obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności spoczywa na organie. Należy jednak pamiętać, że specyfika postępowania dowodowego w tego typu sprawach powoduje, że większość, a czasami wręcz całość dowodów istotnych dla tego aspektu sprawy jest w posiadaniu wnioskodawcy. Ten ostatni, jak już wspomniano, ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a)-c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 608 ze zm.) – zwanego dalej "Rozporządzeniem 1307/2013", "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą, "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego; "działalność rolnicza" oznacza: (i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.Oznacza to, że rolnikiem, a zatem podmiotem, który może występować o przyznanie płatności, jest osoba fizyczna lub prawna (ewentualnie grupa takich osób), która: - posiada odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, - zarządza nimi, - aktywnie prowadzi produkcję, hodowlę, uprawę, utrzymuje użytki rolne itd.Zdaniem Sądu, podmiot występujący o przyznanie płatności ma obowiązek dysponowania odpowiednimi dowodami wskazującymi, że spełnia wszystkie trzy ww. warunki. W toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ ma pełne prawo dokonać weryfikacji wszystkich oświadczeń wnioskodawcy.Poczynione przez Sąd zastrzeżenia są niezbędne, ponieważ zasadniczym elementem argumentacji organu, dotyczącej stworzenia przez stronę "sztucznych warunków", jest twierdzenie, że nie prowadzi ona działalności rolniczej jako wyodrębniony, samodzielny podmiot działający na własny rachunek i ryzyko, lecz stanowi element jednego gospodarstwa współtworzonego przez podmioty powiązane osobowo i kapitałowo, które w istocie funkcjonują jako jeden rolnik, a przyjęta struktura organizacyjna służy sztucznemu mnożeniu podmiotów w celu uzyskania wyższych płatności.W niniejszym postępowaniu rolą Sądu jest ocena, czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie uznały, że strona skarżąca oraz pozostałe podmioty, w sposób sztuczny stworzyły warunki niezbędne do uzyskania płatności w wyższej wysokości.Organy uznały, że organizacja działalności rolniczej Skarżącej, jak i pozostałych osób oraz podmiotów wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy dokonały oceny aspektów związanych z faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie. Strona skarżąca prowadziła przy pomocy najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne.Organy przyjęły, że przyznanie wnioskowanych płatności byłyby korzyścią uzyskaną w wyniku stworzenia sztucznych warunków i stałoby w sprzeczności z celami sektorowego prawodawstwa rolnego, co uzasadnia odmowę ich przyznania na podstawie art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116.Podkreślić należy, że zagadnienie skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów, została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Co istotne, środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3.11.2016 r. akt II GSK 3579/16).Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013, ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo.Pojęcie "sztuczne warunki" utrwaliło się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnej w kolejnych okresach programowania i było formułowane w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, iż warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo wspólnotowe nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia owych sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawa w sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa unijnego.W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że ustalenie stworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnego i subiektywnego (Wyrok Trybunału z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np. w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r. w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawie C-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1 - 239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022, C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominął w tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności.W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny, to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści.Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii.W wyroku z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności – motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia.Z powołanych orzeczeń TSUE, wynika, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodnie z celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28.03.2017 r., II GSK 138/17).Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne. Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo.W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres.Podkreślić należy, że zasadniczym celem wsparcia, jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Oznacza to, że przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa.Zdaniem Sądu organy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną we wskazanych wyrokach TSUE. Ustaliły prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych podmiotów. Trafnie skonkludowały, iż wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły jeden, centralnie zarządzany organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do zamierzonej koordynacji działań ukierunkowanej na uzyskanie korzyści sprzeczne z celami wsparcia polegającej na obejściu mechanizmów modulacji płatności: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności. Organ zasadnie uznał, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, iż działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie.Organ prawidłowo ustalił i ocenił szereg okoliczności potwierdzających powyższe twierdzenie. Najważniejszymi z nich są:1. powiązania właścicielskie i zarządcze w ramach strony skarżącej oraz podmiotów powiązanych, przejawiające się w tym, że jak wynika z danych zawartych w KRS S1. została zarejestrowana 19 czerwca 2007 r. (data wpisu w KRS), a od momentu zawiązania Spółki całość udziałów posiada małżeństwo S. S. (początkowo 62,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów) i R. S. (początkowo 37,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów). Małżonkowie są wyłącznymi udziałowcami w Spółce. Od momentu zawiązania Spółki do 31 maja 2024 r. (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 - formalna zmiana dokonana w KRS 8 lipca 2024 r.) funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił S. S., a R.S. pełni funkcję członka zarządu. Małżonkowie posiadają względem skarżącej status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644). S. S. 8 lipca 2024 r. formalnie zaprzestał pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w Spółce (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 r. do 31 maja 2024 r.), a jako nowego członka zarządu powołano W. S. (syn Państwa S., również ubiegający się o płatności z ARiMR). Za formalną zmianą zarządu Spółki w KRS, jak trafnie wskazał to organ, nie poszła natomiast zmiana w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, zgodnie z którym S. S. w dalszym ciągu posiada status beneficjenta rzeczywistego i wspólnika Spółki. Ponadto przed organami ARiMR również nie została dokonana zmiana reprezentacji Spółki i S. S. w dalszym ciągu pełni funkcję reprezentanta Spółki. Następnie S. S. wraz z małżonką - 14 maja 2015 r. (data wpisu w KRS) zarejestrowali T. B.. Całość udziałów pozostaje w rękach jednej rodziny, tj. małżonków S. S. (40%) i R. S. (40%) oraz ich synów – W. S. (10%) i P. S.(10%); do dnia 23 listopada 2023 r. funkcję prezesa zarządu pełnił S. S., natomiast obecnie funkcję tę sprawuje P.S., zaś wiceprezesem jest R. S., będąca jednocześnie beneficjentem rzeczywistym spółki; R. S. oraz S. S. są również beneficjentami rzeczywistymi w spółkach S2. sp. z o.o. oraz S1. sp. z o.o., przy czym w tej ostatniej pozostają jedynymi udziałowcami (po 50%) i pełnili w 2023 r. funkcje w zarządzie; dodatkowo S2. sp. z o.o., prowadząca obsługę księgową m.in. dla T.B. sp. z o.o., posiada strukturę udziałową obejmującą te same osoby fizyczne (S., R., P. i W.S.) oraz podmioty powiązane, co potwierdza koncentrację kontroli właścicielskiej i zarządczej w obrębie jednej rodziny;2. zmniejszenie powierzchni gruntów deklarowanych do płatności przez S. S. w związku z utworzeniem spółki T. B. sp. z o.o. w 2015 r., przejawiające się w tym, że pomiędzy rokiem 2014 a 2015 nastąpił spadek deklarowanego przez niego areału z 393,73 ha do 267,14 ha, co pozostawało w bezpośrednim związku z przekazywaniem gruntów do spółki, której był współtwórcą i w której pełnił funkcje zarządcze,3. S1.oraz T.B. sp. z o.o. posiadają siedziby stad w tym samym miejscu, T. B. korzysta z infrastruktury S1. na podstawie umowy, a umowy pomiędzy tymi podmiotami zawierane są przez te same osoby (R. S. i S. S.); ponadto S1. świadczy na rzecz T. B. usługi w zakresie obsługi bydła, część zwierząt w stadzie T. . pochodzi ze S1., a pomiędzy spółkami występuje stały przepływ zwierząt w obie strony oraz korzystanie z tego samego odbiorcy zwierząt, tj. O. sp. z o. o.,4. w zakresie obsługi bydła, jak i wykonywania prac rolnych, czynności były realizowane przez te same osoby, niezależnie od formalnego podziału na poszczególne podmioty, co potwierdzają m.in. umowa z dnia [...] maja 2018 r. dotycząca obsługi bydła, umowa zlecenia z dnia [...] maja 2024 r. na prace agrotechniczne, rozliczenia finansowe pomiędzy spółkami, a także oświadczenia P. i W. S. o wykonywaniu prac przy użyciu sprzętu pochodzącego z gospodarstw udziałowców oraz o wspólnym podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności rolniczej, przy czym brak precyzyjnego określenia wynagrodzenia i zasad rozliczeń,5. podmioty kontrolowane przez Skarżącego w zakresie nabywania środków ochrony roślin oraz materiału siewnego korzystają przede wszystkim z usług podmiotu PHU R. S., stanowiącego działalność gospodarczą jej wspólnika i beneficjenta rzeczywistego,6. brak odrębnej infrastruktury technicznej w zakresie magazynowania paliwa, przejawiający się w tym, że S1. nie dysponowała w 2023 r. własnym zbiornikiem paliwowym (brak w ewidencji środków trwałych 2023 r., zbiornik taki S1. wykazała w arkuszu spisu z natury środków trwałych nr [...]) i korzysta w tym zakresie ze zbiorników należących do S. S., z których korzysta również T. B. sp. z o.o., mimo że każda ze spółek dokonuje odrębnych zakupów paliwa, co wskazuje na wspólne wykorzystywanie zaplecza technicznego,7. wzajemne użyczenie powierzchni magazynowych oraz parku maszynowego,8. te same adresy wskazywane są zarówno jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji, a także pojawiają się w odniesieniu do osób fizycznych ubiegających się o płatności bezpośrednie, co występuje nie tylko w roku 2023, ale również w latach wcześniejszych.Przypomnieć należy, że przedmiotem deklaracji Strony we wniosku na rok 2023 są grunty rolne użytkowane na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...], na działkach ewidencyjnych o nr [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...] oraz na działkach ewidencyjnych o nr [...], położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. Jak wynika z danych zawartych w systemie prowadzonych przez ARiMR, na podstawie art. 9a Ustawy EP, w roku 2006 S. S. był jedynym użytkownikiem działek [...] położonych w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. W 2007 r. przedmiotowe działki zostały zakupione na spółkę S1., a nie przez S..Trafnie stwierdził organ, że w kontekście funkcjonowania wskazanych podmiotów wg prawa handlowego nie ma przeciwskazań prawnych. Jednak w kontekście wnioskowania o płatności obszarowe jest to nieakceptowalne.Działka nr [...] (obręb[...]) jest dzierżawiona i zgłaszana do płatności przez T. B., na mocy umowy dzierżawy z [...] maja 2017 r. zawartej pomiędzy T.B., a S. i R. S. (współwłasność z żoną). Jednakże, mimo zawarcia umowy dzierżawy ze spółką T.B., w 2017 r. spółka S1. wciąż użytkowała i zgłaszała ww. działkę do płatności mimo, że na podstawie § 5 umowy z [...] maja 2017 r. pożytki przysługujące do dzierżawionej działki przysługują dzierżawcy, tj. T. B.. Umowa dzierżawy zawarta jest pomiędzy S.i R. S. a podmiotem T. B. sp. o. o. Jednakże po stronie wydzierżawiającego, czyli S. i R. S., podpis złożyła R. S. (beneficjent rzeczywisty spółki T. B.), natomiast po stronie spółki S. S. (ówczesny prezes spółki T. B.). De facto w/w umowa została zawarta pomiędzy tymi samymi osobami - po stronie wydzierżawiającego (R. i S. S.) i dzierżawcy (S.S. w imieniu spółki). Natomiast w przypadku porozumienia do w/w umowy dzierżawy, po stronie spółki S1. podpisał się S. S., natomiast po stronie spółki T. B. podpisała się R. S.. Zatem po raz kolejny te same osoby podpisały porozumienie pomiędzy spółką S. i T. B., co umowę dzierżawy. Przy czym S. S. raz występuje jako przedstawiciel spółki T. B., a następnym jako spółki S1.. Jest to kolejny dowód na pozorne kreowanie stosunków gospodarczych między powiązanymi podmiotami, zarządzanymi prze te same osoby.Jeśli chodzi o T. B. sp. z o. o., to spółka zaczęła aplikować o dopłaty do gruntów od roku 2015. Wówczas to - po zawiązaniu spółki - zawnioskowała ona po raz pierwszy do płatności w ARiMR zgłaszając działki nr: [...] (obręb [...]) oraz nr [...] (obręb [...]), w których posiadanie weszła na mocy umowy z dnia [...].05.2015 r. dzierżawy gruntów rolnych zawartej pomiędzy S.S. oraz R. S., a T. B. sp. z o. o., którą reprezentują wskazane osoby. Umowa obejmuje również działkę nr [...] (obręb [...]), której spółka nie zadeklarowała w roku 2015. Właścicielem w/w działek - na dzień sporządzania umowy dzierżawy - byli S. S. oraz R.S., którzy na mocy w/w umowy wydzierżawili na 10 lat przedmiotowe grunty spółce, w której są udziałowcami.Ponadto przedmiotem deklaracji w roku 2015 były działki nr: [...] (obręb [...]), które stanowią własność Parafii w [...], a które to spółka w roku 2015 użytkowała na zasadzie poddzierżawy (tytuł prawny na mocy odrębnej umowy z parafią posiadał S.S.).Wskazać należy, że aspekt związany z przekazaniem gruntów obejmuje nie tylko T. B.sp. z o. o. S. S.oraz R. S. nabyli grunty w obrębie T. B.w oparciu o udzielony w dniu 10.04.2015 r. kredyt inwestycyjny (umowa nr [...] - w aktach sprawy). Za środki finansowe z tergo kredytu nabyto nie tylko działki zgłoszone przez T. B.sp. z o. o. (nr: [...]), ale też działki nr: [...] (przekazane do użytkowania P. S.) oraz nr: [...] (przekazane do użytkowania W. S.). Charakter opisanych przeniesień posiadania gruntów - o ile jest dozwolony w sensie uwarunkowań gospodarczych czy handlowych – to, jak trafnie stwierdził organ, świadczyć może o pozorności działań wymienionych wyżej osób oraz ich nastawieniu mającym zasadniczy cel, a mianowicie uzyskanie przez spółki T. B. sp. z o. o. oraz S. sp. z o.o., a w konsekwencji przez wspólników tychże spółek, dopłat większych niźli uzyskałby S. S. jako osoba prowadząca jedno gospodarstwo rolne. Przeniesienia posiadania w/w działek mają charakter pozorny i stanowią jedynie formalny tytuł do pozornego wydzielenia gruntów o areale gwarantującym uzyskanie dopłat przez osoby fizyczne bądź spółki, w których rolę zarządczą bądź właścicielską pełnią te same, systematycznie powtarzające się osoby. Działania S. S. - jako osoby decyzyjnej w opisywanych spółkach kapitałowych - wpisują się w kreacje sztucznych warunków w celu pozyskania płatności w kwotach większych niż przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.Jak trafnie wskazał organ, jeśli chodzi o funkcjonowanie w roku 2023 opisywanych spółek kontrolowanych przez S. S. oraz jego samego na płaszczyźnie ekonomicznej, to rażąco przeważająca część transakcji odbywa się wprost na linii powiązań rodzinno-biznesowych. Skarżący w sprawie za rok 2023 r. w sposób wybiórczy przedłożył dokumenty w zakresie obrotu środkami ochrony roślin oraz zakupu materiału siewnego. Z analizy rejestrów VAT za poszczególne miesiące roku 2023 wynika, że S. S. w dużej mierze posiłkuje się współpracą z firmą PHU R.S., a więc prywatną działalnością gospodarczą R. S. oraz S1.sp. z o.o., gdzie udziałowcami są członkowie rodziny S. oraz rodzinne spółki, tj. T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z o. o. (zob. rejestr zakupów VAT od stycznia do grudnia 2023 r. - 39 faktur zakupowych). Sprzedaż płodów rolnych z gospodarstwa S. S. odbywała się głównie do powiązanych podmiotów, tj. S2. sp. z o.o., S1. sp. z o.o., T. B. sp. z o. o., PHU R. S., Gospodarstwo S.W. oraz Gospodarstwo S. P.(rejestr VAT sprzedaży od stycznia do grudnia 2023 r. - 31 faktur sprzedażowych). Skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających transakcji z zarządzanymi przez niego spółkami, jednakże z przedłożonego rejestru zakupów VAT (dot. spółki S2.) oraz sprzedaży VAT wynika, że transakcje na linii S. S. S1. sp. z o. o., T. B. sp. z o. o. oraz S1. sp. z .o. o. występowały.Na tle powyższych ustaleń należy zwrócić uwagę na okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, które dodatkowo potwierdzają trafność oceny przyjętej przez organ. W szczególności sposób zawierania umów dzierżawy z dnia [...] maja 2017 r. i [...] maja 2021 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o. o. a S.S. w kontekście art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, zgodnie z którym "w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników". Niezależnie od wątpliwości, co do prawidłowości reprezentacji, okoliczności ich zawarcia oraz sposób funkcjonowania stron wskazują, że miały one jedynie charakter formalny. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że prace na rzecz spółki wykonywane były przez członków rodziny bez wynagrodzenia (oświadczenie z dnia 4 października 2023 r.), co może wskazywać na korzystanie przez spółkę z nieodpłatnych świadczeń, a także brak odniesienia do ich ewentualnego ujęcia w rozliczeniach podatkowych. Dodatkowo dokumenty mające świadczyć o odrębności organizacyjnej, dotyczące zatrudnienia pracownika oraz zgłoszeń do ZUS, odnoszą się dopiero do roku 2024 – jak wynika z informacji spółki T. B. z dnia[...] lipca 2024 r., pracownik M. D. wykonywał od wiosny 2024 r. zabiegi agrotechniczne na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] maja 2024 r., a od dnia 1 czerwca 2024 r. został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy i zgłoszony do ubezpieczenia w dniu 4 czerwca 2024 r. – co potwierdza, że w okresie objętym postępowaniem taka odrębność nie występowała.W ocenie Sądu organy trafnie ustaliły, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty, zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. Prawidłowo określił hipotetyczną wartość tych korzyści, wskazując, że sztuczny podział gospodarstwa o powierzchni ok. 645 ha na kilka powiązanych podmiotów umożliwia istotne zwiększenie płatności poprzez obejście limitów systemowych. W szczególności w zakresie płatności RDST podział na trzy podmioty pozwala na uzyskanie ok. 16 286,40 zł, podczas gdy przy jednym gospodarstwie płatność ta w ogóle by nie przysługiwała. W odniesieniu do płatności zwierzęcych rozdzielenie stada na dwa podmioty skutkuje zwiększeniem wsparcia z ok. 15 657,40 zł do 31 314,80 zł, a więc o ok. 15 657,40 zł, natomiast w przypadku płatności ONW podział gruntów pomiędzy dwa podmioty prowadzi do wzrostu płatności z ok. 7 831,25 zł do ok. 15 662,50 zł, tj. o ok. 7 831,25 zł, co łącznie potwierdza, że mechanizm multiplikacji podmiotów prowadzi do zwielokrotnienia należnych płatności względem sytuacji, w której działalność byłaby prowadzona w ramach jednego gospodarstwa.Z ustaleń organów wynika nadto, że dla wszystkich opisywanych podmiotów, tj. S1. sp. z o. o., T. B. sp. z o. o., S2. sp. z o. o., bilanse za rok 2023 oraz informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego sporządziła ta sama osoba tj. M. T., zatrudniona na podstawie umowy o pracę w S1. sp. z o. o. W przypadku spółki T. B. usługi księgowe wykonuje natomiast spółka S2.. Zatem te same osoby, stanowiące czynnik zarządczy w/w spółek, generują wzajemnie koszty i przychody, a S1. sp. z o. o. jest zatem nie tylko kontrahentem skupującym od powiązanych podmiotów płody rolne, ale i podmiotem prowadzącym księgowość (M. T. zatrudniona jest jednocześnie w S2. sp. z o. o. i w S1. sp. z o. o.).W świetle tych ustaleń prawidłowo uznał organ, że wskazane podmioty w ustalonych w sprawie okolicznościach wykazują pozorność w samodzielnym funkcjonowaniu.Organ odwoławczy zauważa zasadnicza zmianę w odniesieniu do roku 2022 tzn. S1. w roku 2023 uzyskała zysk ze sprzedaży, jak również zysk ogółem. Natomiast aspekt ten, jak trafnie wskazał organ, nie przekreśla tego, że formalnie - co wynika z przedstawianego opisu - grunty, zwierzęta i infrastruktura należące do S1. sp. z o. o., stanowią część większego gospodarstwa znajdującego się w roku 2023 pod kontrolą S. S.. Znamienna jest wybiórczość w przedkładaniu dokumentacji, a teza taka wynika z faktu, iż we wniosku dowodowym pełnomocnik spółki przedłożył w ARiMR przykładowe faktury, jednakże pominął całkowicie faktury od powiązanych podmiotów tj. PHU R.S., S2.sp. z o.o., czy gospodarstwa członków rodziny S., które stanowią główny trzon dostawców środków ochrony roślin, materiału siewnego, czy też odbiorców płodów rolnych, a które wynikają z comiesięcznych zestawień sprzedaży i zakupów VAT.Przypomnieć należy, uwzględniając pewne, niemające wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy za 2023 r., zmiany, że S1., T. B. oraz Skarżący, zostały uznane za podmioty stwarzające sztucznie warunki w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w postępowaniach prowadzonych nie tylko przed organami ARiMR (za 2022 r.), ale też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim (wyroki w sprawach o sygnaturze akt: I SA/Go 133/24,1 SA/Go 134/24, I SA/Go 135/24, 136/24,1 SA/Go 195/24, I SA/Go 196/24,1 SA/Go 197/24 oraz I SA/Go 198/24 oraz I SA/Go 199/24). W przypadku gospodarstwa Skarżącego w omawianym zakresie, w dniu 26.09.2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydał prawomocny wyrok: sygn. akt I SA/Go 199/24, którym oddalono skargę strony.W świetle poczynionych ustaleń, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że działalność podmiotów ubiegających się o płatności była w istocie prowadzona w ramach jednego, centralnie zarządzanego i funkcjonalnie spójnego organizmu gospodarczego, a jej wyodrębnienie na kilka podmiotów nie miało charakteru rzeczywistej autonomii, lecz jedynie formalny. W konsekwencji zgłaszanie gruntów i stad przez powiązane podmioty, które nie prowadziły samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej względami gospodarczymi, należy ocenić jako działanie o charakterze sztucznym w rozumieniu art. 62 rozporządzenia 2021/2116, polegające na wykreowaniu takiego stanu faktycznego, który formalnie odpowiada przesłankom uzyskania wsparcia, lecz w rzeczywistości zmierza do osiągnięcia korzystniejszego efektu niż ten, który wynikałby z normalnego przebiegu działalności gospodarczej. Oceny tej nie zmienia okoliczność formalnego wyodrębnienia poszczególnych podmiotów, skoro, jak trafnie wskazano w orzecznictwie, istotne znaczenie ma rzeczywisty charakter relacji gospodarczych, a nie ich pozór. Dodatkowo należy podkreślić, że Skarżący nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła istnienia racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego dla przyjętego modelu funkcjonowania, polegającego na rozdrobnieniu jednego gospodarstwa na kilka powiązanych podmiotów, mimo że model ten generuje dodatkowe koszty związane z funkcjonowaniem odrębnych struktur organizacyjnych. W świetle regulacji prawa unijnego, w szczególności art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116, jak również utrwalonego orzecznictwa TSUE i NSA, brak takiego uzasadnienia, przy jednoczesnym istnieniu ścisłych powiązań oraz koordynacji działań, stanowi istotną przesłankę przyjęcia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.Za trafnością ustaleń organu w zakresie celu stworzenia sztucznych warunków przemawia również to, że analiza obejmowała działalność Skarżącego w powiązaniu z aktywnością tych samych osób fizycznych uczestniczących w funkcjonowaniu innych podmiotów, co pozwoliło na odtworzenie rzeczywistego mechanizmu działania oraz ocenę korzyści wynikających ze składania wniosków o płatności w ramach powiązanej struktury. Ustalenia te zostały oparte na obiektywnych okolicznościach, co odpowiada standardom wynikającym z orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach C-434/12 oraz C-176/20), nakazującym weryfikację obiektywnych dowodów wskazujących, że poprzez sztuczne stworzenie warunków zmierzano do uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Prawidłowo również oceniono, że działania skarżącej i podmiotów powiązanych nie realizowały celów Wspólnej Polityki Rolnej określonych w art. 39 ust. 1 TFUE oraz art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013, w szczególności nie służyły mechanizmowi wspierania mniejszych gospodarstw poprzez degresję i ograniczenia płatności, ani nie przyczyniały się do poprawy konkurencyjności rolnictwa, rozumianej zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i rynkowym. Przeciwnie, przyjęty model działania prowadził do obejścia tych mechanizmów, co w świetle regulacji unijnych i ich celu uzasadniało odmowę przyznania wsparcia.W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenie takiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia. Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia owych "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1772/18).W ocenie Sądu w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwala na przyjęcie, że spełnione zostały zarówno przesłanka obiektywna, jak i przesłanka subiektywna stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności objętej wnioskiem skarżącej, a powyższe rozważania odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do wszystkich zarzutów skargi.Powyższe uwagi odnoszą się - bezpośrednio lub pośrednio - do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego.Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.