Wyrok - I SA/Go 46/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 31 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej producentowi rolnemu 1. Uchyla zaskarżoną decUchylono decyzję I i II instancji. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej producentowi rolnemu 1. Uchyla zaskarżoną dec
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
zamawiający / strona powodowa
odwołujący
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Alina Rzepecka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Skarżący, S. S., wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] września 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z/s w [...] z [...] listopada 2024 r. w sprawie przyznania producentowi rolnemu pomocy finansowej.Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikał następujący stan sprawy.W dniu 04.06.2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Skarżącego o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych - zwany dalej wnioskiem o pomoc. Wraz z wnioskiem Skarżący przedłożyła kopie Faktur FS potwierdzających sprzedaż pszenicy w ilości 672,871 ton. tj.: [...].Organ I instancji rozpatrując wniosek wraz z załącznikami wskazał na przepisy § 13zzo Rozporządzenia RM, art. 25 ust. 1 Ustawy o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 261) oraz art. 62 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE L 435 z 06.12.2021, str. 187). W świetle tych regulacji stwierdził, że nie zostały spełnione warunki określone we wskazanych przepisach, a tym samym pomoc nie może zostać przyznana. Ostatecznie decyzją z [...].08.2024 r. odmówił przyznania pomocy.Od decyzji organu I instancji wniesione zostało odwołanie, po rozpoznaniu którego organ odwoławczy decyzja z [...].11.2024 r. uchylił zaskarżona decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zobowiązał Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego opartego o wnikliwą analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. wszystkich przedłożonych faktur, przy uwzględnieniu uwarunkowań prawnych i formalnych, a ustalenia wynikające z przeprowadzonych czynności powinny być odzwierciedlone w uzasadnieniu decyzji.Ponownie rozpatrując sprawę organ dokonał analizy dokumentów, wskazując że uwzględnił przepisy Rozporządzenia RM, które są podstawą udzielanej pomocy.Wskazał, że na podstawie § 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 4) który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; 5) który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w Ustawie o Planie Strategicznym.Podkreślił, że w § 13zzo ust. 2 Rozporządzenia wskazano, że pomocy, o której mowa w ust.1 i nie przyznaje się producentowi rolnemu:1) który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom: a) prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu łub przetwórstwa zbóż lub b) skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą - którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego;2) będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot.Organ uznał, że wniosek zasługuje na pozytywne rozpatrzenie tylko w części dotyczącej sprzedaży pszenicy w ilości 225,20 ton: ([...]) do O. Sp. z o.o.Z pozostałych faktur przedstawionych we wniosku wynika, że sprzedaż pszenicy w ilości 447,671 ton: ([...]) nastąpiła do S. Sp. z o.o., której Skarżący jest wspólnikiem, a zgodnie z §13zzo ust. 2 Rozporządzenia RM pomocy, o której mowa w ust. 1, nie przyznaje się producentowi rolnemu:1) który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom: a) prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu łub przetwórstwa zbóż lub b) skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą - którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego.W sytuacji sprzedaży zboża podmiotowi powiązanemu z producentem rolnym w sposób wskazany w w/w przepisie pomoc nie powinna być przyznana. Ocenił, że w tym przypadku, nie można uznać sprzedanego tonażu zbóż do S. Sp. z o.o., której wspólnikiem jest Skarżący albowiem czyniąc to organ działałby wbrew przepisom prawa oraz z ich naruszeniem.Ostatecznie decyzją z [...].11.2024 r. przyznał pomoc w części.Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej: naruszenie prawa materialnego tj.:- § 13zzo ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia RM, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, polegające na odmowie przyznania odwołującemu wnioskowanej pomocy, z uwagi na sprzedaż części towarów do spółki S. sp. z o. o., której odwołujący jest wspólnikiem; - §13zzo ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia RM, poprzez bezpodstawne nieudzielenie wnioskodawcy pomocy finansowej w zakresie sprzedaży dokonywanej miedzy S. S. a spółką S. sp. z o.o., iż zdaniem organu tylko jeden ze współposiadaczy gospodarstwa rolnego może otrzymać pomoc finansową na dane gospodarstwo, a organ wskazał, że w takiej sytuacji pozostali współposiadacze takiego gospodarstwa również są współbeneficjentami rzeczonej pomocy, strona zwraca uwagę na fakt, iż spółka S. sp. z o.o. nie wnioskowała o w/w wsparcie zatem odmowa przyznania pomocy wnioskodawcy skutkować będzie sytuacją, w której żaden z obu w/w podmiotów nie stanie się beneficjentem w/w pomocy, zatem należy uznać, iż organ odmawiając wnioskodawcy pomocy finansowej w zakresie w jakim sprzedawał produkty rolne spółce S. sp. z o.o. postąpił wbrew własnej wykładni w/w przepisu dotyczącej istoty współposiadanie zawartej w uzasadnieniu skarżonej decyzji;- art. 9 Kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 Kpa. polegające na braku przytoczenia w uzasadnieniu skarżonej decyzji okoliczności faktycznych i dowodów, które spowodowały zastosowanie w niniejszej sprawie współczynnika korygującego w wysokości 0.92, w rezultacie wnioskodawca nie ma możliwości zweryfikowania prawidłowości zastosowania normy prawnej z § 13zzo ust. 13 Rozporządzenia RM i merytorycznego ustosunkowania się do okoliczności faktycznych, które skłoniły organ do obniżenia pomocy przyznanej wnioskodawcy.Z tych tez powodów wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie pomocy w kwocie, o której wnioskował.Zaskarżoną decyzją z [...].09.2025 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwołał się w szczególności do § 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM w 2024 r. wskazując, że Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6. producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 4) który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; 5) który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w Ustawie o Planie Strategicznym.Dalej organ wskazał, że w § 13zzo ust. 2 Rozporządzenia wskazano, że pomocy, o której mowa w ust. 1, nie przyznaje się producentowi rolnemu: 1) który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta. jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom: a) prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż lub b) skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą - którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego; 2) będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot.Natomiast § 13zzo ust. 3 Rozporządzenia RM stanowi, że pomoc, o której mowa w ust. 1. jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej; 2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 12.Wskazał również, odwołując się do treści § 13zzo ust. 6 i ust. 7 Rozporządzenia, jakie elementy musi zawierać wniosek o przyznanie pomocy oraz w jakiej wysokości pomoc jest udzielana.W oparciu o przytoczone przepisy Rozporządzenia organ ocenił, że wnioskodawca poprawnie złożył wniosek z wymaganymi załącznikami jakimi są kopie faktur[...]potwierdzające sprzedaż pszenicy w ilości 252,2 ton do O. Sp. z o.o.Natomiast z pozostałych faktur przedstawionych we wniosku: [...] wynika, że sprzedaż pszenicy 447.671 ton nastąpiła do S. Sp. z o.o., w której, jak ocenił to organ, S. S. jest wspólnikiem. Organ wskazał, że zgodnie z §13zzo ust. 2 Rozporządzenia RM pomocy nie przyznaje się producentowi rolnemu, który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż lub skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą, którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego oraz na podstawie § 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM w 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia 2022/2472.Następnie organ przedstawił na jakiej podstawie wywiódł powiązanie strony jako wspólnika ze S. Sp. z o.o., a tym samym uznanie tych podmiotów jako jedno powiązane przedsiębiorstwo.W tym zakresie odwołał się do załącznika nr 1 do rozporządzenia 2022/2472, gdzie zdefiniowano pojęcie MŚP. Wskazał dalej, że w w art. 3 ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia 2022/2472 określono "Przedsiębiorstwo samodzielne", które oznacza każde przedsiębiorstwo, które nie jest zakwalifikowane jako przedsiębiorstwo partnerskie w rozumieniu ust. 2 ani jako przedsiębiorstwo powiązane w rozumieniu ust. 3. Wskazał, że stosownie do art. 3 ust. 2 załącznika nr l do rozporządzenia 2022/2472 wskazuje, że "Przedsiębiorstwa partnerskie" oznaczają wszystkie przedsiębiorstwa, które nie są zakwalifikowane jako przedsiębiorstwa powiązane w rozumieniu ust. 3 i które pozostają w następującym wzajemnymzwiązku: przedsiębiorstwo działające na rynku wyższego szczebla posiada, samodzielnie lub wspólnie z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami powiązanymi w rozumieniu ust. 3,25% lub więcej kapitału lub praw głosu innego przedsiębiorstwa działającego na rynku niższego szczebla.Organ przywołał również definicje przedsiębiorstwa powiązanego, o której mowa w art. 3 ust. 3 załącznika nr I do rozporządzenia 2022/2472.Organ odwołał się również do definicji podmiotów powiązanych zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 11a ust. 1 pkt 4).Na stronach 16 – 22 decyzji organ dokonał analizy powiązań kapitałowych i osobowych pomiędzy Skarżącym i wskazanymi szczegółowo podmiotami.Odwołując się do wcześniej przytoczonych regulacji prawnych oraz wskazując na powiązania kapitałowe i osobowe, organ uznał, że w związku z zależnościami występującymi między S. S. a S. Sp. z o.o. nie można uznać przedsiębiorstwa S. S. za samodzielne, niepowiązane ze S. Sp. z o.o. (w rozumieniu prawa unijnego) spełniającego przesłanki wskazane w art. 3 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia nr 2022/2472. Zgodnie z którym przedsiębiorstwo, które zostanie zakwalifikowane jako przedsiębiorstwo powiązane, nie może być uznane za przedsiębiorstwo samodzielne. Organ wskazał, że tym samym przedsiębiorstwo S. S., nie możne być uznane stosownie do art. 3 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 2022/2472 za przedsiębiorstwo samodzielne, lecz należy uznać za przedsiębiorstwo powiązane (art. 3 ust. 3 lit. b i c załącznika I do rozporządzenia nr 2022/2472).W związku z powyższym organ odwoławczy uznając przedsiębiorstwo strony za powiązane, ze względu na skalę powiązań osobowych i kapitałowych, w które zaangażowani są S. . i jego najbliższa rodzina, stwierdza, iż każdy z członków rodziny Państwa S. kwalifikuje się jako współposiadacz gospodarstwa. Co w przełożeniu na rozpatrzenie niniejszego postępowania w kontekście przepisów § 13zzo Rozporządzenia RM, w sytuacji dokonania sprzedaży pszenicy przez S. S. podmiotowi skupującemu zboże S. Sp. z o.o. (S. S. pełni funkcję prezesa zarządu, jest beneficjentem rzeczywistym, posiada łącznie 30,4% udziałów, pozostali wspólnicy to rodzina Państwa S.) ewidentnie można stwierdzić, że S. Sp. z o.o. jest współposiadaczem gospodarstwa S. S..Organ stwierdził również, że z poniższych zależności klaruje się obraz powiązań świadczący o współposiadaniu gospodarstwa, a zgodnie z art. 336 Ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 2025 r., poz. 1071)- zwanej dalej Kodeksem cywilnym, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Wskazał również, że nawiązując do treści art. 195 Kc, że własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Dodatkowo zgodnie z art. 206 Kc, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Zgodnie z art. 207 Kc, pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną. Z powyższego przepisu organ wywiódł, że w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy, to S. S. będąc wspólnikiem S. Sp. z o.o. czerpie korzyści finansowe przypadające proporcjonalnie do wielkości udziałów.Ostatecznie organ uznał, że wskazanych podmiotów nie można uznać za samodzielne gospodarstwa, albowiem są ze sobą dokumentnie powiązane w aspekcie właścicielskim, zarządzane przez zawężoną grupę osób. Spółki oraz powiązane z nią osoby fizyczne i prawne - uwzględniając definicję rolnika i gospodarstwa - uznać należy za jednego rolnika, a wszystkie spółki powiązane osobowo i zarządzane przez tę grupę osób, za jedno powiązane przedsiębiorstwo. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać S. S. za odrębnego rolnika prowadzącego indywidualne gospodarstwo rolne.Końcowo organ wskazał, że analizując wykładnię przepisów § 13zzo Rozporządzenia RM, ustalając właściwe znaczenie fragmentu tekstu prawnego odnośnie współposiadania oraz podmiotów powiązanych zaprezentowanych w niniejszej decyzji stwierdza, że w/w pojęcia są tożsame.W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj. paragrafu 13zzo ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia RM, poprzez błędną wykładnię zawartego w w/w przepisie pojęcia "współposiadania", polegającego na bezpodstawnym uznaniu, iż przedmiotowe pojęcie ma znaczenie tożsame z pojęciem "współwłasność", natomiast pojęcie "współposiadanie gospodarstwa rolnego" jest tożsame z pojęciem "przedsiębiorstw powiązanych", pomimo braku w w/w rozporządzeniu jakiegokolwiek przepisu świadczącego o tym, iż taki właśnie sposób rozumienia przedmiotowego pojęcia jest właściwy, tymczasem gdyby zamiarem ustawodawcy norma prawna zawarta w w/w przepisie miała wykluczać z systemu pomocowego przedsiębiorców rolnych będących współwłaścicielami przedsiębiorstw powiązanych to w rzeczonym przepisie posłużono by się zdefiniowanymi w innych aktach prawnych pojęciami "współwłasności" oraz "przedsiębiorstw powiązanych", czego nie uczyniono, zatem utożsamianie pojęcia "współposiadania" ze wskazanymi powyżej pojęciami było błędem organu, który poskutkował bezpodstawnym zastosowaniem wobec skarżącego w/w przepisu i w rezultacie odmową udzielenia skarżącemu wnioskowanego wsparcia w zakresie sprzedaży produktów rolnych do spółki S. Sp. z o.o.; 2. Naruszenie prawa materialnego, tj. paragrafu 13zzo ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia RM, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, polegające na odmowie przyznania odwołującemu wnioskowanej pomocy, z uwagi na sprzedaż części towarów do spółki S. sp. z o.o., której odwołujący jest wspólnikiem, tymczasem przedmiotowa sytuacja nie stanowi przewidzianej w w/w przepisie przesłanki odmowy przyznania rzeczonej pomocy, bowiem przepis ten mówi wyraźnie o tym, że przesłanką odmowy przyznania pomocy jest sprzedaż produktów rolnych podmiotowi będącego współposiadaczem gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, tymczasem (abstrahując od bezpodstawnego utożsamienia pojęć "współposiadania" oraz"współwłasności") w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja odwrotna niż ta przewidziana w w/w przepisie, bowiem brak jest podstaw do uznania, aby spółka S. sp. z o.o. w jakimkolwiek zakresie była współwłaścicielem gospodarstwa rolnego S. S., to S. S. jest właścicielem 16 % udziałów w spółce S. sp. z o.o. a nie odwrotnie, a przepis wyraźnie stanowi o wyłączeniu z pomocy podmiotu sprzedającego produkty rolne podmiotowi będącemu współposiadaczem gospodarstwa rolnego sprzedawcy, o czym nie może być w niniejszej sprawie mowy, bowiem spółka S. sp. z o. o. nie posiada i nie może posiadać gospodarstwa rolnego skarżącego będącego osobą fizyczną;3. Naruszenie prawa materialnego, tj. paragrafu 13zzo ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia RM, poprzez bezpodstawne nieudzielenie wnioskodawcy pomocy finansowej w zakresie sprzedaży dokonywanej między S. S. a spółką S. sp. z o.o. z powołaniem się na okoliczność, iż zdaniem organu tylko jeden ze współposiadaczy gospodarstwa rolnego może otrzymać pomoc finansową na dane gospodarstwo, bowiem organ wskazał, że w takiej sytuacji pozostali współposiadacze takiego gospodarstwa również są współbeneficjentami rzeczonej pomocy, tymczasem należy zwrócić uwagę na fakt, iż spółka S. sp. z o.o. nie wnioskowała o w/w wsparcie, zatem odmowa przyznania przedmiotowej pomocy wnioskodawcy skutkować będzie sytuacją, w której żaden z obu w/w podmiotów nie stanie się beneficjentem w/w pomocy, zatem należy uznać, iż organ odmawiając wnioskodawcy pomocy finansowej w zakresie w jakim sprzedawał produkty rolne spółce S. sp. z o.o. postąpił wbrew własnej wykładni w/w przepisu dotyczącej istoty współposiadania zawartej w uzasadnieniu skarżonej decyzji;4. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust 2 pkt 1 lit. a Ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, poprzez bezpodstawne zastosowanie przedmiotowego przepisu w sytuacji gdy po pierwsze w Rozporządzeniu RM brak jest odesłania do przepisów w/w ustawy, po drugie organ bezpodstawnie uznał, iż skarżący jest właścicielem 30 % udziałów w spółce S., z o.o., bowiem faktycznie jest on właścicielem jedynie 16 % udziałów rzeczonej spółki, więc nawet gdyby w/w ustawa miała w niniejszej sprawie zastosowanie, to i tak nie byłoby podstaw do uznania skarżącego beneficjentem rzeczywistym spółki S. sp. z o.o.;5. Naruszenie prawa procesowego, tj. art. 9 kpa w zw. z art. 107§1 pkt 6 kpa, polegające na braku przytoczenia w uzasadnieniu skarżonej decyzji okoliczności faktycznych i dowodów, które spowodowały zastosowanie w niniejszej sprawie współczynnika korygującego w wysokości 0,92, w rezultacie wnioskodawca nie ma możliwości zweryfikowania prawidłowości zastosowania normy prawnej z §13zzo ust 13 w/w rozporządzenia Rady Ministrów i merytorycznego ustosunkowania się do okoliczności faktycznych, które skłoniły organ do obniżenia pomocy przyznanej wnioskodawcy.Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postepowania, według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga jest zasadna.Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną (art. 134 P.p.s.a.). Jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy skargę uwzględnia (art. 145 §1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 15 Kpa, postepowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z zasady tej wynika prawo strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, gdyż istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy.W orzecznictwie przyjmuje się, że zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego nie można rozumieć w sposób formalny. Do uznania, że zasada ta została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, iż w sprawie wydane zostały dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, w szczególności przez zapewnienie stronom możliwości obrony ich prawi interesów.Zasada ta ma także charakter zasady konstytucyjnej, określonej w art. 78 Konstytucji RP, gwarantującej stronie postępowania zaskarżenie decyzji do organu wyższej instancji i nakłada na taki organ obowiązek weryfikacji decyzji nieostatecznych w administracyjnym toku instancji, tj. konieczność powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy załatwionej w formie decyzji nieostatecznej. Naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego godzi w konsekwencji nie tylko w określoną koncepcję organizacyjną funkcjonowania aparatu państwowego, ale także w sferę praw obywatelskich. Naruszenie takie powoduje więc szczególnie poważne konsekwencje w sferze praworządności (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt. II FSK 1399/20).W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się również, że z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wiąże się regulacja dotycząca możliwości merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy, gdy w pierwszej instancji podstawa faktyczna rozstrzygnięcia nie została należycie ustalona. Na gruncie bowiem przepisów art. 15 i art. 138 § 2 Kpa istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym co do istoty, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do dokonania niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy, bądź też istnieją podstawy do zastosowania dyspozycji wynikającej z art. 136Kpa, Dwukrotność rozstrzygnięcia oznacza zatem konieczność pokrywania się postępowań w obydwu instancjach, ponieważ organ odwoławczy nie może zastępować w czynnościach postępowania organu pierwszej instancji (por. wyroki NSA z dnia: 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3293/15; 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 794/20; 3 listopada 2021 r. sygn. akt I FSK 855/19; 22 grudnia 2021 r. sygn. akt I FSK 587/19, wskazane orzeczenia odnoszą się do przepisów Ordynacji podatkowej, jednak z uwagi na daleko idące podobieństwo regulacji, tezy w nich zawarte mają odniesienie do omawianego zagadnienia).Jednak, zgodnie z art. 136 § 1 Kpa, organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodówi materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z kolei, stosownie do art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.Biorąc pod uwagę zarówno art. 15 Kpa, jak również art. 138 § 2 Kpa należy przyjąć, że istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym co do istoty, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do dokonania niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowegow trybie art. 136 KpaCo istotne, do naruszenia ww. zasady dochodzi wówczas, gdy organ odwoławczy w zasadniczy sposób zmienia ustalenia organu pierwszej instancji (utrzymując przy tym decyzję pierwszoinstancyjną w mocy). Co więcej, w takiej sytuacji dochodzi nie tylko do naruszenia zasady dwuinstancyjności, wyrażającej prawo podatnika do obrony swoich praw w postępowaniu podatkowym, ale także do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 § 1 Kpa oraz czynnego udziału stron w postępowaniu, określonego w art. 10 § 1 Kpa.Przyjąć należy również, że z naruszeniem zasad postępowania wyrażonych w art. 8 § 1, art. 10 § 1 oraz art.15Kpa mamy do czynienia, gdy organ odwoławczy, faktycznie zmienia wskazaną przez organ pierwszej instancji podstawę rozstrzygnięcia, przyjmując odmienną (nową) podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Prawem organu odwoławczego jest korygowanie stanowiska przyjętego w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, ale prawo to nie może wykraczać poza zasadę określoną w art. 15Kpa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że to przepisy prawa materialnego determinują kierunek postępowania prowadzonego przez organ podatkowy. Natomiast, wiążąca wypowiedź co do zastosowania, bądź nie określonej normy prawa materialnego może mieć miejsce tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1399/20).Organy obu instancji wskazały, jako postawę swoich rozstrzygnięć m.in. przepisy § 13zzo Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187) - zwanego dalej Rozporządzeniem RM. Organ pierwszej instancji doprecyzował, że podstawa prawna zawiera się w ust. 1 – 3§ 13zzo Rozporządzenia RM.Z analizy treści uzasadnienia organu pierwszej instancji wynika, że upatrywał on podstawy do odmowy w § 13zzo ust. 2 pkt 1(pomocy, o której mowa w ust.1 i nie przyznaje się producentowi rolnemu:1) który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom: a) prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu łub przetwórstwa zbóż - którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego.Z analizy uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika jednak, że dokonał on oceny producenta rolnego poprzez przepis § 13zzo ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia RM. Tylko powiem w tym przepisie istnieje odesłanie do regulacji wynikającej z załącznika I do rozporządzenia 2022/2472. I dopiero ocena wzajemnych relacji zachodzących pomiędzy Skarżącym i wskazanymi w decyzji podmiotami, doprowadziła organ do wniosku, iż pomoc we wnioskowanym zakresie producentowi rolnemu nie przysługuje.Co więcej organ odwoławczy zrównał przesłanki wynikające z § 13zzo ust. 2 pkt 1 i § 13zzo ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia RM wskazując, że analizując wykładnię przepisów § 13zzo Rozporządzenia RM, ustalając właściwe znaczenie fragmentu tekstu prawnego odnośnie współposiadania oraz podmiotów powiązanych zaprezentowanych w niniejszej decyzji stwierdził, że w/w pojęcia są tożsame.Przypomnieć zatem należy, że stosownie do § 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM 2024 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika 1 do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 4) który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; 5) który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w Ustawie o Planie Strategicznym.Natomiast zgodnie z § 13zzo ust. 2 Rozporządzenia RM pomocy, o której mowa w ust.1 i nie przyznaje się producentowi rolnemu:1) który dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom: a) prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu łub przetwórstwa zbóż lub b) skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą - którzy są współposiadaczami gospodarstwa tego producenta rolnego;2) będącemu jednocześnie podmiotem skupującym zboża w związku z prowadzoną przez ten podmiot produkcją zwierzęcą w odniesieniu do sprzedaży danego rodzaju zbóż, które zostały zakupione przez ten podmiot.W § 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM sformułowano zatem przesłanki pozytywne, spełnienie których, jest niezbędne aby pomoc mogła być udzielona producentowi rolnemu. Zostały one wymienione enumeratywnie w pkt od 1 do 5 i muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia, którejkolwiek ze wskazanych przesłanek, skutkuje odmową przyznania pomocy.Jeżeli zatem producent rolny nie spełnia któregoś z kryteriów wskazanych w § 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM, nie dochodzi już do analizy negatywnych przesłanek wskazanych w ust. 2 § 13zzo. Negatywne przesłanki dotyczyć bowiem mogą jedynie producenta rolnego, który spełnia kryteria z 13zzo ust. 1 Rozporządzenia RM.Tymczasem organ drugiej instancji w nieuprawniony w ocenie Sądu sposób, dokonał niejako połączenia obu przesłanek (pozytywnej i negatywnej), utożsamiając je pojęciowe. Takie postępowanie organu było błędne. Organ odwoławczy faktycznie dokonał bowiem zmiany podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, pozbawiając stronę postępowania możliwości obrony swoich racji w toku postepowania administracyjnego. Skarżący dowiedział się bowiem o zmianie materialnej podstawy rozstrzygnięcia dopiero z decyzji organu odwoławczego.Oceniając rozstrzygniecie organu pierwszej instancji w zakresie odmowy przyznania pomocy wskazać należy, że w treści §13zzo ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia RM posłużono się pojęciami "współposiadacz", "gospodarstwo" oraz "producent rolny".Organ nie wyjaśnił jednak, kogo należy uznać za "współposiadacza" gospodarstwa i czy w sprawie zastosowanie powinien znaleźćart. 336 i następne K.c., czy ewentualnie inne przepisy.Podkreślić należy, że pojęcia współwłasności oraz współposiadania nie są – jak zdaje się sugerować treść zaskarżonej decyzji – tożsame, a wyjaśnienie ich znaczeń powinno znaleźć się we wspomnianym akcie.Równocześnie organy nie dokonały analizy treści przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18) i nie uargumentowały dlaczego, ich zdaniem, majątek (taki jak np. gospodarstwo) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest w posiadaniu, czy też stanowi własność, jej wspólników (por wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Go 106/25).Z tych też powodów Sądu uznał, że stosownie do art. 135 P.p.s.a. uchylić również decyzję organu pierwszej instancji, ponieważ jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.Jednocześnie Sąd wskazuje, że ustalenia i ocena dokonana przez organ pierwszej instancji w zakresie przyznania pomocy w części dotyczącej sprzedaży pszenicy w ilości 225,20 ton: ([...]) do O. Sp. z o.o., była prawidłowa.Rolą organów dokonujących ponownych rozstrzygnięć w sprawie będzie wzięcie pod uwagę dokonanej przez Sąd wykładni wskazanych w uzasadnieniu przepisów prawa. W szczególności organy zobowiązane będą do przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadą zapewnienia stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu, zasadą zaufania, przy zachowaniu zasady dwuinstancyjności postepowania administracyjnego.Z tych też powodów Sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, jak również wskazanych we wstępnej części uzasadnienia, przepisów postepowania administracyjnego, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonych decyzji stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a..