Wyrok - III SA/Wa 1932/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 31 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Dariusz Czarkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez A.A. (dalOddalono skargę. egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold – Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Dariusz Czarkowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności zabezpieczające oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez A.A. (dal
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Dariusz Czarkowski
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej przez A.A. (dalej przywoływana jako: "skarżąca" lub "strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ II instancji" lub "Dyrektor IAS") z dnia [...] czerwca 2025 r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej jako: "Naczelnik US", "organ egzekucyjny" lub "organ I instancji") z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. (dalej: "Naczelnik UCS") określił przybliżoną kwotę zobowiązania wraz z odsetkami i dokonał zabezpieczenia na majątku skarżącej. Naczelnik US wszczął wobec majątku skarżącej postępowanie zabezpieczające m.in. na podstawie własnego zarządzenia zabezpieczenia z 2 stycznia 2025 r. nr [...] wydanego w oparciu o ww. decyzję. Przedmiotowe zarządzenie zabezpieczenia obejmuje przybliżoną kwotę należności z tytułu VAT za miesiąc luty 2024 r., w kwocie należności głównej 3.308.435,00 zł plus odsetki w wysokości 487.659,00 zł.Zawiadomieniem nr [...] o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, organ I instancji zabezpieczył rachunek bankowy skarżącej prowadzony w [...] S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia doręczono stronie 16 stycznia 2025 r., natomiast pełnomocnikowi skarżącej 14 lutego 2025 r. za pośrednictwem serwisu e-Urząd Skarbowy. Bank odebrał zawiadomienie w dacie jego wystawienia.Pismami z 23 stycznia 2025 r. w ilości 8 sztuk skarżąca zaskarżyła dokonane czynności zabezpieczające. Czynnościom tym zarzuciła naruszenie przepisów ustawy, poprzez dokonanie zabezpieczenia w sytuacji braku wymagalności obowiązku zapłaty zaległości podatkowych z tytułu podatku VAT. Skarżąca wniosła o: 1) uwzględnienie skarg i uchylenie zaskarżonych czynności zabezpieczających w całości; 2) wstrzymanie dalszych realizacji zabezpieczeń egzekucyjnych do dnia, w którym postanowienia w sprawie skarg na czynności staną się ostateczne, z uwagi na brak podstawy prawnej do dokonania zabezpieczeń w sytuacji braku wymagalności obowiązku podatkowego.Postanowieniem z [...] lutego 2025 r. nr [...], Naczelnik US oddalił powyższe skargi na czynności zabezpieczające.Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik skarżącej , za pośrednictwem serwisu e-Urząd Skarbowy, zarzucając naruszenie art. 155b § 1 pkt 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 2505, dalej: "u.p.e.a.") w zw. z art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 145 § 1 o.p., a także art. 121 § 1 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111, dalej: "o.p."). Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej) w całości, jako nieważnej z mocy prawa.Postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r. nr 1[...] Dyrektor IAS uchylił w całości postanowienie Naczelnika US z [...] lutego 2025 r. nr [...] w sprawie oddalenia skarg na czynności zabezpieczające i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono, że organ egzekucyjny wydając ww. postanowienie uchybił art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 63 § 3 k.p.a., bowiem nadał bieg niespełniającemu wymogów formalnych jednemu z pism strony z 23 stycznia 2025 r.Ponownie rozpatrując sprawę Naczelnik US postanowieniem z [...] maja 2025 r. nr [...] oddalił skargę skarżącej na czynność zabezpieczającą - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego - objęte zawiadomieniem z 3 stycznia 2025 r. nr [...] w [...] S.A.Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 16 k.p.a., art. 155b § 1 pkt 1 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 o.p. Opierając się na tych zarzutach wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia w całości i uchylenie zaskarżonej czynności zabezpieczającej w całości jako nieważnej z mocy prawa.Dyrektor IAS wyjaśnił, że po analizie akt sprawy nie odnajduje nieprawidłowości w podjętej przez organ egzekucyjny czynności dokonanej w związku z działaniami zmierzającymi do zastosowania środka zabezpieczającego. Wszystkie wymogi formalne, wymienione w art. 80 u.p.e.a., zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Czynność zabezpieczająca polegająca na zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie ziściła się więc przesłanka z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a., gdzie mowa jest o dokonaniu czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy.Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wadliwego doręczenia zarządzenia zabezpieczenia i zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego z pominięciem pełnomocnika strony, Dyrektor IAS wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż zarządzenie zabezpieczenia z 2 lutego 2025 r. nr [...] oraz zawiadomienie z 3 stycznia 2025 r. nr [...] o zabezpieczeniu wierzytelności doręczono pełnomocnikowi skarżącej 14 lutego 2025 r. za pośrednictwem serwisu e-Urząd Skarbowy.Z kolei odnosząc się do zarzutu, iż Naczelnik US wydał postanowienie po ponownym rozpatrzeniu sprawy, tj. przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Dyrektor IAS wskazuje, że zgodnie z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie zarówno Dyrektor IAS, jak i WSA w Warszawie, nie wydali postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia z 24 kwietnia 2025 r.Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do tutejszego Sądu skargę, w której podniosła zarzut naruszenia:1) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów podniesionych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji i brak dokonania wszechstronnej oceny tych naruszeń, co uniemożliwia realizację zasady przekonywania przez organy administracji publicznej oraz skuteczną kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia;2) art. 121 § 1 i art. 123 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i prawa do wniesienia środka zaskarżenia, poprzez wydanie postanowienia przez organ I instancji przed upływem terminu do złożenia tożsamego środka zaskarżenia przez pełnomocnika Skarżącej na skutek braku doręczenia mu zarządzeń zabezpieczenia.W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia wydanego przez organ I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Dyrektor IAS w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Na wstępie należy nadmienić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi oraz podaną w niej podstawą prawną, ale winien wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z zaskarżonym aktem administracyjnym. Z kolei podstawę merytorycznego rozpoznania skargi w niniejszej sprawie stanowi art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wedle którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, o czym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) p.p.s.a. Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia, gdy dojdzie do ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Rozpoznając przedmiotową skargę w ramach sprawowanej kontroli opartej na powyższych kryteriach, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie , gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.Rację ma skarżąca podnosząc, że zarządzenie zabezpieczenia oraz zawiadomienie o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego organ zobowiązany jest doręczyć pełnomocnikowi zobowiązanej. Rzecz natomiast w tym, że organ dopełnił tego obowiązku i dokonał prawidłowego doręczenia przed wydaniem przez organ egzekucyjny postanowienia, podlegającego obecnie kontroli, czym umożliwił stronie wniesienie zażalenia przez zawodowego pełnomocnika, który został w sprawie ustanowiony, co z kolei zagwarantowało stronie czynny udział w niniejszym postępowaniu z zachowaniem pełni praw.Zakreślając ramy rozważań prawnych wskazać należy, że na podstawie art. 166b u.p.e.a., w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d tej ustawy.Stosownie do art. 54 § 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność zabezpieczającą organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.W myśl art. 54 § 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a,, skarga na czynność zabezpieczającą określa zaskarżoną czynność zabezpieczającą, zakres żądania i jego uzasadnienie.Dyrektor IAS prawidłowo wyjaśnił skarżącej, że w ramach skargi na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą) można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych (zabezpieczających) w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (zabezpieczającym). Można również wnosić zarzuty odnoszące się do zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (zabezpieczającego), w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (zabezpieczającej). Zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru, związany zakresem sprawy - skargi na czynność zabezpieczającą, z uwagi na zasadę niekonkurencyjności stosowanych środków, nie posiada uprawnień do rozstrzygania w kwestiach dotyczących zasadności i podstaw prawnych wszczęcia postępowania zabezpieczającego, które mogą być podnoszone, na każdym etapie prowadzonego postępowania, w trybie przepisów art. 33 § 2 u.p.e.a. lub 59 u.p.e.a.Z tych względów, podniesione przez skarżącą zarzuty zawarte w skardze na czynność zabezpieczającą, dotyczące dokonania zabezpieczenia w sytuacji braku wymagalności obowiązku, jak również kwestie dotyczące wniesienia odwołania od decyzji zabezpieczającej, nie mogły być przedmiotem skargi na czynność zabezpieczającą. Natomiast zaznaczyć należy, że pismami z 23 stycznia 2025 r. strona wniosła zarzuty (podnosząc, m.in., brak wymagalności obowiązku) na postępowanie zabezpieczające, prowadzone na podstawie zarządzeń zabezpieczenia od nr [...] do nr [...], które zostały rozpoznane - oddalone postanowieniem z [...] lutego 2025 r., nr [...] wydanym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. Dyrektor IAS po rozpatrzeniu zażalenia strony na ww. postanowienie, postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Wyrokiem z dnia 10 marca 2026 r., sygn. akt 1815/25 tutejszy Sad oddalił skargę wniesioną w ww. postanowienie.Natomiast w sprawie niniejszej skarżąca zarzuciła przede wszystkim wadliwe doręczenie zarządzenia zabezpieczenia oraz zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego, tj. z pominięciem ustanowionego pełnomocnika zobowiązanej.Odnosząc się do powyższego, przede wszystkim podkreślić należy, że obecnie nie budzi wątpliwości wymóg prawny doręczenia zarządzenia zabezpieczenia pełnomocnikowi strony, który został ustanowiony przez podatnika w postępowaniu podatkowym (kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 16 czerwca 2025 r., sygn. akt III FPS 1/25, przyjął bowiem, że doręczenie zarządzenia zabezpieczenia w trybie art. 155b § 1 u.p.e.a. w wykonaniu decyzji o zabezpieczeniu, o której mowa w art. 33 § 2 w zw. z art. 33 § 1 o.p., powinno nastąpić do rąk pełnomocnika ustanowionego i zgłoszonego przez podatnika w postępowaniu podatkowym (kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej).W niniejszej sprawie, jak wzmiankowano już powyżej, przyjąć należało, że wymóg ten został przez organ egzekucyjny dochowany. W tej kwestii istotne są poniżej wymienione elementy stanu faktycznego.Po pierwsze, zaskarżone w tej sprawie postanowienie Dyrektora IAS miało za przedmiot kontrolę postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] maja 2025 r. nr [...], w sprawie oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą.Po drugie, bezspornym jest, że organ egzekucyjny doręczył 14 lutego 2025 r., a zatem przed wydaniem postanowienia w pierwszej instancji, pełnomocnikowi strony za pośrednictwem serwisu e-Urząd Skarbowy zawiadomienie z 3 stycznia 2025 r. nr [...] o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego skarżącej wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia z 2 stycznia 2025 r. nr [...].Po trzecie, to właśnie wskutek zażalenia, sporządzonego i wniesionego przez pełnomocnika strony, Dyrektor IAS wydał ostatecznie [...] czerwca 2025 r. kontrolowane w tej sprawie postanowienie. W rezultacie zatem fakt, że wcześniej organ doręczył zawiadomienie z 3 stycznia 2025 r., nr [...] o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia bezpośrednio stronie, nie ma znaczenia w sprawie. Czynność doręczenia została bowiem dokonana powtórnie już do rąk ustanowionego pełnomocnika strony, przed wydaniem postanowienia w sprawie przez organ pierwszej instancji, utrzymanego zaskarżonym postanowieniem Dyrektora IAS. Jednocześnie wydane [...] lutego 2025 r. na skutek skargi na czynność zabezpieczającą postanowienie organu pierwszej instancji zostało uchylone postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r. Dyrektora IAS, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.Zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i jej prawa do wniesienia środka zaskarżenia uznać należało zatem za chybiony. Ponadto w skardze błędnie, co do zasady, podniesiono naruszenie art. 121 § 1 i art. 123 § 1 O.p. Przepisy Ordynacji podatkowej w postępowaniu zabezpieczającym nie znajdują bowiem w ogóle zastosowania.W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należało, że nie zostały naruszone wskazane w zażaleniu przepisy dotyczące doręczeń, tj. art. 155b § 1 pkt 1 i art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 40 § 2 k.p.a. i art. 145 § 1 O.p., poprzez wadliwe doręczenie zarządzenia zabezpieczenia oraz zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego z pominięciem pełnomocnika zobowiązanej.Zdaniem Sądu, nie zasługiwały także na uwzględnienie, poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzuty naruszenia art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., dotyczące braków uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Dyrektor IAS przytoczył bowiem chronologię podjętych w sprawie czynności oraz wskazał, że zawiadomienie z 3 stycznia 2025 r., nr [...] o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego strony wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej 14 lutego 2025 r., natomiast zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., zostało wniesione później - 25 lutego 2025 r. - i to także przez pełnomocnika strony. W wyniku ww. zażalenia postanowienie organu I instancji z [...] lutego 2025 r. zostało uchylone, a więc strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) miała możliwość wypowiedzenia się jeszcze przed wydaniem postanowienia organu I instancji, utrzymanego w mocy obecnie zaskarżonym postanowieniem Dyrektora IAS.W sprawie brak było jakichkolwiek podstaw i przesłanek aby stwierdzić nieprawidłowości w podjętej przez organ egzekucyjny czynności dokonanej w związku z działaniami zmierzającymi do zastosowania środka zabezpieczającego, a wszystkie wymogi formalne wymienione w art. 80 u.p.e.a., zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Czynność zabezpieczająca polegająca na zajęciu zabezpieczającym rachunku bankowego została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Będące przedmiotem sprawy zajecie wierzytelności z rachunku bankowego zostało dokonane w oparciu o art. 80 § 1 w zw. z art. 155a § 1 pkt 1 oraz w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a., który stanowi, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. W doktrynie podkreśla się, że z powyższego przepisu wynika, iż już doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wywołuje skutki zajęcia (Roman Hauser w: R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2016, s. 395). Inaczej mówiąc, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, natomiast doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu zobowiązanemu ma jedynie charakter informacyjny, o czym świadczy z kolei § 3 ww. artykułu, i nie wywołuje skutku prawnego w sferze skuteczności dokonania zajęcia rachunku bankowego (Waldemar Łuczaj, Komentarz do art. 80 u.p.e.a. w: Dariusz Ryszard Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II, Lex 2014). Zatem data doręczenia bankowi (dłużnikowi zajętej wierzytelności) zawiadomienia o zajęciu, to data dokonania czynności w postępowaniu egzekucyjnym (zabezpieczającym), por. także np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2184/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1814/15).Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego strony doręczono prawidłowo bankowi 3 stycznia 2025 r. i z tą datą nastąpiło zajęcie wierzytelności. Ponadto z akt sprawy wynika, że decyzja zabezpieczająca z 29 listopada 2024 r. została doręczona pełnomocnikowi zobowiązanej 9 grudnia 2024 r., natomiast zarządzenie zabezpieczenia zostało doręczone pełnomocnikowi strony 14 lutego 2025 r., a zatem – jak ustalono już powyżej – przed datą wydania podlegającemu kontroli w sprawie niniejszej postanowienia organu pierwszej instancji z [...] maja 2025 r. (wskutek ponownego rozpatrzenia sprawy po uchyleniu pierwszego w sprawie postanowienia tego organu z [...] lutego 2025 r.).Reasumując, zarządzenie zabezpieczenia z 2 stycznia 2025 r. nr [...] wraz z zawiadomieniem z 3 stycznia 2025 r. nr [...] o zabezpieczeniu wierzytelności, doręczono pełnomocnikowi skarżącej 14 lutego 2025 r., a więc przed wydaniem postanowienia przez organ pierwszej instancji w sprawie skargi na czynność egzekucyjną (zabezpieczającą). Ponadto, organ drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do zarzutu zawartego w zażaleniu dotowanym na 23 maja 2025 r. w przedmiocie ponownego rozpoznania sprawy przez naczelnika US jeszcze przed rozpatrzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosku pełnomocnika strony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora IAS z [...] kwietnia 2025 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia postanowienia oddalającego skargi na czynności zabezpieczające i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji wskazał również, że zarówno przez Dyrektor IAS, jak i przez WSA w Warszawie, nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania ww. postanowienia z [...] kwietnia 2025 r.Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.Odnotować należy, że przedmiotowa sprawa jest jedną z kilku analogicznych spraw dotyczących skarg tej samej skarżącej na czynności zabezpieczające. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd zaprezentowany w wyroku tutejszego Sądu z 11 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 1919/25 (tamten wyrok dotyczy zabezpieczenia przybliżonej kwoty należności z tytułu VAT za sierpień 2024 r.) i przejmuje go za swój, a w uzasadnieniu niniejszego wyroku posłużył się argumentacją zaprezentowaną w tamtym wyroku.Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie zgadza się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez tutejszy Sąd w wyroku z 20 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 1432/25 oraz w wyrokach z 13 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Wa 1891/25, III SA/Wa 1941/25 i III SA/Wa 1942/25., że pominięcie pełnomocnika przy "pierwotnym" doręczeniu zarządzenia zabezpieczenia pozbawiło skarżącą możliwości działania z jego udziałem, powodując "obciążenie" skarżącej koniecznością samodzielnego, aktywnego działania w toku postępowania, pomimo ustanowienia pełnomocnika. Taka ocena była zasadna w stosunku do postanowienia Naczelnika US z [...] stycznia 2025 r., natomiast uchylenie ww. postanowienia przez organ II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji spowodowało, że przed wydaniem przez Naczelnika US postanowienia z [...] maja 2025 r. skarżąca działała reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.Orzeczenia sądów administracyjnych, powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.Orzeczenia sądów administracyjnych, powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.