Wyrok - III OZ 149/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 kwietnia 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Funkcjonariusze Straży Granicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/25 o odrzuceniu skargi J.M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 50/2025 w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki SąOddalono zażalenie. Funkcjonariusze Straży Granicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/25 o odrzuceniu skargi J.M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 50/2025 w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Są
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
28 kwietnia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mirosław Wincenciak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 grudnia 2025 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/25 odrzucił skargę J.M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 50/2025 w przedmiocie zwolnienia ze służby.W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei w świetle art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja z dnia 2 czerwca 2025 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 czerwca 2025 r. (duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru nadesłany przez organ przy piśmie z dnia 10 grudnia 2025 r.). Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 25 lipca 2025 r. (piątek). Tymczasem skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 28 lipca 2025 r. (datownik na kopercie – karta nr 6 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., co skutkowało koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia J.M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniosła o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 76 § 1 i art. 76a k.p.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 40 § 2 i art. 43 k.p.a., a także art. 48 § 3 p.p.s.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, bowiem skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, a dokument na którym Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., ani też jego uwierzytelnionej kopii w rozumieniu art. 76a k.p.a. Ponadto, pomimo wyraźnego zobowiązania przez WSA w Warszawie do przedłożenia oryginału bądź wierzytelnej kopii, organ przedłożył wydruk skanu, jednoznacznie wskazując, iż nie jest w posiadaniu oryginału. Dodatkowo z treści tego dokumentu wynika, iż przesyłka została doręczona na adres inny niż adres pełnomocnika skarżącej, a także że została odebrana przez Z.J., który nie jest domownikiem w siedzibie pełnomocnika oraz który zaprzeczył, aby podpisywał przedmiotowy duplikat. Nie ulega wątpliwości, że organ zobowiązany został do przedłożenia oryginału, bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii potwierdzenia odbioru. Tymczasem nawet w piśmie przewodnim organ wskazał, że przedkłada ksero, które nie jest potwierdzone za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika.W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jego oddalenie. Ponadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. oryginału duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 25 czerwca 2025 r. przez Z.J. przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 50/2025 w przedmiocie zwolnienia ze służby skarżącej, celem udowodnienia, że skarga została złożona przez skarżącą z uchybieniem terminu oraz że zaskarżona decyzja została doręczona na prawidłowy adres ówczesnego pełnomocnika strony skarżącej w dniu 25 czerwca 2025 r., jak również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. wykazu przesyłek poleconych z dnia 5 czerwca 2025 r., celem udowodnienia, że organ nadał zaskarżoną decyzję na prawidłowy adres ówczesnego pełnomocnika skarżącej. Oświadczył, iż oryginał duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru organ otrzymał już po wydaniu i doręczeniu mu przez Sąd pierwszej instancji postanowienia z dnia 23 grudnia 2025 r. o odrzuceniu skargi. Z uwagi na powyższe organ nie mógł – z powodów przez siebie niezawinionych i niezależnych – przedłożyć w/w dowodu przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Z przedłożonego oryginału duplikatu, który stanowi dokument urzędowy, jednoznacznie wynika, iż w dniu 25 czerwca 2025 r. przesyłka pocztowa adresowana na radcę prawnego [...] (ówczesną pełnomocnik skarżącej) została odebrana przez Z.J. Adresem wskazanym w duplikacie ZPO jest ul. [...] 11a. Z uwagi na okoliczność, iż w zażaleniu skarżąca kwestionuje nadanie przesyłki na błędny adres doręczenia (ul. [...] 11 zamiast ul. [...] 11a), dodatkowo przedłożono wykaz przesyłek poleconych z dnia 5 czerwca 2025 r., z którego wynika, iż organ nadał zaskarżoną decyzję na właściwy adres skarżącej (ul. [...] 11a). Podkreślić należy, iż również z wyciągu z rejestru pism reklamacyjnych (przedłożonego wraz z pismem organu z dnia 24 września 2025 r.) wynika, iż przesyłkę nadano na adres ul. [...] 11a. Organ zaznaczył, że na przedłożonym wraz z niniejszą odpowiedzią na zażalenie oryginale duplikatu ZPO zawarty jest podpis urzędnika poczty, potwierdzający z urzędu doręczenie rzeczonej przesyłki w dniu 25 czerwca 2025 r. W sytuacji sporządzenia duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki dokument ten wystawiany jest na podstawie posiadanych dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki. Duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru nie stanowi tym samym kopii pierwotnego ZPO, dlatego też nie będzie na nim podpisu Z.J., a jedynie będą tam widniały jego dane wpisane przez pracowników operatora pocztowego. W postępowaniu reklamacyjnym duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki ma charakter dokumentu urzędowego, bowiem stanowi wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który udzielił wyjaśnień, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. Zarówno zatem zwrotne potwierdzenie odbioru, jak i jego duplikat, jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości. Ponadto wpisanie imienia i nazwiska pełnomocnika skarżącej bez dopisku (zamiast) nazwy firmy jednoosobowej działalności gospodarczej (Kancelarii) jest w sprawie bez znaczenia. Cel doręczenia został bowiem spełniony – skarżąca mogła zapoznać się z decyzją z dnia 2 czerwca 2025 r. i podjąć czynności procesowe, co zresztą uczyniła, tyle że z uchybieniem terminu. Jednocześnie organ podkreślił, że oświadczenie Z.J. dotyczy (jedynie) niezamieszkiwania pod adresem ul. [...] 11, ani też ul. [...] 11a, w [...] oraz nierozpoznania swojego podpisu na kserze duplikatu ZPO, które organ przedłożył do akt sprawy wraz z pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. Jak już jednak wyżej wskazano, na duplikacie ZPO pracownik pocztowy sam wpisuje (w miejscu podpisu osoby odbierającej) dane osoby odbierającej przesyłkę, a zatem Z.J. zgodnie z rzeczywistością oświadczył, że: "(...) nie rozpoznaję tego podpisu ani też nie przypominam sobie abym kiedykolwiek taki dokument podpisywał". Jednocześnie wyżej wymieniony nie zaprzeczył, że odebrał przedmiotową przesyłkę w dniu 25 czerwca 2025 r. lub że nie podpisał pierwotnego ZPO w dniu 25 czerwca 2025 r. Kwestionuje jedynie, co jest prawdą, że nie podpisał duplikatu ZPO. Dodatkowo, wbrew twierdzeniu skarżącej, Z.J. nie oświadczył, iż nigdy nie odbierał "w tym miejscu przesyłek". Przy czym mógł taką przesyłkę (jako pełnomocnik pocztowy) odebrać na poczcie.W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2026 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując na wątpliwości co do autentyczności obu przesłanych przez organ duplikatów zwrotnego potwierdzenia odbioru, które zawierają różne treści.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga J.M. została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej prawidłowe odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak bowiem wynika z całokształtu akt sprawy, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 2 czerwca 2025 r. nr 50/2025, zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 czerwca 2025 r. W związku z powyższym, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na w/w decyzję upływał w dniu 25 lipca 2025 r. Wniesienie skargi przez J.M. w dniu 28 lipca 2025 r. (data stempla pocztowego) nastąpiło zatem już po upływie ustawowego terminu.Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu oraz w piśmie skarżącej z dnia 14 kwietnia 2026 r., wyjaśnić należy, że duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki jest dokumentem urzędowym. Operator pocztowy, świadczący usługę publiczną, wskazuje w nim – na podstawie dostępnych sobie dokumentów – kto i kiedy odebrał daną przesyłkę. Jest on zatem wystawiany jest na podstawie posiadanych przez urząd pocztowy dokumentów potwierdzających dokonanie doręczenia przesyłki, w tym karty doręczeń. Duplikat taki stanowi wynik rozpatrzenia reklamacji pocztowej w sposób przewidziany prawem i w zakresie działania podmiotu, który udzielił wyjaśnień, poświadczając tym samym zaistnienie określonych faktów. W konsekwencji przedmiotowy dokument stanowi dowód stwierdzający w sposób wystarczający i jednoznaczny doręczenie przesyłki adresatowi w konkretnym dniu. Zarówno więc pierwotne zwrotne potwierdzenie odbioru, jak i jego duplikat, jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania prawdziwości, które może zostać obalone przeciwdowodem (por. np. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2024 r. sygn. akt I GZ 145/24).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca nie przedstawiła żadnego przeciwdowodu, który mógłby skutecznie podważyć ustalenia wynikające z obu duplikatów zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia 2 czerwca 2025 r., jak również skutecznie podważyć samą wartość dowodową tych duplikatów. W konsekwencji uznać należy, iż argumentacja skarżącej nie jest wystarczająca do obalenia domniemania doręczenia jej kwestionowanej przesyłki w dniu 25 czerwca 2025 r.Po pierwsze, jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na zażalenie, załączone do zażalenia oświadczenie Z.J. wskazuje jedynie, że nie podpisał on duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, nie rozpoznaje swojego podpisu na kserze tego duplikatu oraz że nie zamieszkuje pod adresem ul. [...] 11, ani też ul. [...] 11a, w [...]. Zauważyć jednakże należy, iż na duplikacie ZPO to pracownik pocztowy sam wpisuje (w miejscu podpisu osoby odbierającej) dane osoby odbierającej przesyłkę, a zatem podpis Z.J. nie mógł widnieć na takim duplikacie. Jednocześnie wyżej wymieniony nie zaprzeczył, że odebrał przedmiotową przesyłkę w dniu 25 czerwca 2025 r. lub że nie podpisał pierwotnego ZPO w w/w dacie (oświadczył jedynie, że nie zamieszkuje pod wskazanymi adresami). Nie zakwestionował on także faktu, iż przesyłka ta mogła zostać mu doręczona w urzędzie pocztowym jako pełnomocnikowi pocztowemu, co ma znaczenie z tego powodu, że na duplikacie ZPO uzyskanym przez organ już po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, pod oznaczeniem Z.J., jako odbierającego przesyłkę, widnieje adnotacja "pełnomocnik pocztowy".Po drugie, skarżąca kwestionuje powoływanie się przez organ na wykaz przesyłek poleconych z dnia 5 czerwca 2025 r., celem wykazania, że organ nadał zaskarżoną decyzję na prawidłowy adres ówczesnego pełnomocnika skarżącej. Ponadto wskazuje na rozbieżności w treści obu nadesłanych przez organ duplikatów zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, stwierdzając, że na pierwszym duplikacie ZPO (nadesłanym przy piśmie z dnia 10 grudnia 2025 r.) został podany adres: "ul. [...] 11 [...]", zaś na drugim duplikacie ZPO (nadesłanym przy odpowiedzi na zażalenie) został podany adres: "ul. [...] 11a [...]", co w ocenie skarżącej dyskredytuje wartość dowodową obu w/w duplikatów ZPO. Tymczasem podkreślić należy, że skarżąca sama przyznaje (str. nr 5 zażalenia), iż jest w posiadaniu koperty, w której została nadana przedmiotowa decyzja. Koperta ta nie została jednak przez skarżącą załączona ani do zażalenia, ani też do pisma procesowego z dnia 14 kwietnia 2026 r., co pozwoliłoby rozwiać ewentualne wątpliwości w omawianym zakresie. Tym samym nie można uznać, aby skarżąca skutecznie obaliła domniemanie doręczenia jej przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję w dniu 25 czerwca 2025 r., z powodu wysłania jej na błędny adres.Wobec powyższego przyjąć należy, iż ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie daty doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji były prawidłowe, co dodatkowo potwierdza (nadesłany później przez organ) kolejny duplikat ZPO. Skoro zatem decyzja z dnia 2 czerwca 2025 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 25 czerwca 2025 r., to nadanie skargi w urzędzie pocztowym w dniu 28 lipca 2025 r. skutkowało w konsekwencji koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.., orzekł, jak w sentencji postanowienia.