sygn. II GZ 192/26 28 maja 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - II GZ 192/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 maja 2026

Teza
Oddalono zażalenie. uprawnienia do kierowania pojazdami. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 152/26 o odrzuceniu skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.407.KO.1730.201.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważnoOddalono zażalenie. uprawnienia do kierowania pojazdami. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 152/26 o odrzuceniu skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.407.KO.1730.201.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważno
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono zażalenie
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód apelujący / skarżący
Data orzeczenia 28 maja 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Dariusz Zalewski
Rozstrzygnięcie

Oddalono zażalenie

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Rz 152/26 o odrzuceniu skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 grudnia 2025 r. nr SKO.407.KO.1730.201.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 25 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Rz 152/26 odrzucił skargę M. K. (dalej Skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 29 grudnia 2025 r., nr SKO.407.KO.1730.201.2025 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz zwrócił uiszczony od niej wpis.Odrzucając skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd wskazał, że wobec uiszczenia przez Skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100 zł oraz dostrzeżenia braku fiskalnego w tym zakresie, zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II wezwano Skarżącego do uzupełnia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535, ze zm.; dalej rozporządzenie). Powyższe wezwanie zostało skierowane do Skarżącego na jego adres ePUAP.Sąd odnotował, że Skarżący odebrał skierowane do niego wezwanie 3 lutego 2026 r. Ostatnim dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braku fiskalnego skargi był zatem 10 lutego 2026 r. W zakreślonym terminie Skarżący wystosował do Sądu pismo, że wpis od skargi został uiszczony 11 stycznia 2026 r. oraz nadesłał załącznik stanowiący skargę, który nie został przez niego podpisany. Wobec powyższego uznał, że brak fiskalny skargi nie został przez Skarżącego uzupełniony, a termin na uzupełnienie braku skargi upłynął bezskutecznie.Zażalenie na opisane wyżej postanowienie wniósł Skarżący, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do dalszego rozpoznania. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie:1. art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odrzucenie skargi mimo podjęcia przez Skarżącego działań zmierzających do usunięcia braków formalnych;2. art. 45 Konstytucji RP (prawo do sądu) poprzez zastosowanie nadmiernego formalizmu procesowego;3. zasady zaufania do organów państwa poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprecyzyjnym wezwaniu oraz nieuwzględnienie działań strony.Pismem z 18 kwietnia 2026 r. Skarżący uzupełnił zażalenie wskazując dodatkowe okoliczności mające przemawiać za jego zasadnością. Wskazał m.in., że wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego nie miało charakteru jednoznacznego. Sąd wskazał bowiem kwotę 100 zł jako ,,uzupełnienie wpisu", nie precyzując w sposób wyraźny, że całkowita należna opłata wynosi 200 zł. Zdaniem Skarżącego, w sytuacji, gdy wcześniej uiścił już dokładnie taką samą kwotę, treść wezwania w sposób obiektywny mogła wprowadzać w błąd co do zakresu obowiązku.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę, z uwagi na nieuzupełnienie jej braku fiskalnego.Stosownie do art. 199 p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braku fiskalnego skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.Z akt sprawy wynika, że Skarżący wnosząc do sądu skargę uiścił od niej wpis w nieprawidłowej (niewystarczającej) wysokości 100 zł. Wobec tego zasadnie wezwano Skarżącego do uzupełnienia uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.Odpis zarządzenia w tym przedmiocie doręczono Skarżącemu 3 lutego 2026 r., co w zażaleniu nie jest podważane. Termin na jego wykonanie upływał więc 10 lutego 2026 r. i do tego dnia wpis sądowy tytułem wniesionej skargi nie został uzupełniony. Sąd prawidłowo zatem uznał, że brak fiskalny skargi nie został uzupełniony w terminie, pomimo prawidłowego i skutecznie doręczonego wezwania do jego uiszczenia i stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.Nie można zgodzić się przy tym ze Skarżącym, że wystarczające jest w tej mierze wykazanie aktywności procesowej i poinformowanie Sądu w zakreślonym terminie, tj. 3 lutego 2026 r., że wpis od skargi został już uiszczony - jak się zdaje - w prawidłowej wysokości. Błędne odczytanie wezwania przez Skarżącego nie może uzasadniać uwzględnienia zażalenia, gdyż kontrolując prawidłowość odrzucenia skargi sąd nie bada przyczyn, dla których Skarżący nie uzupełnił braku fiskalnego skargi w terminie. Istotne jest, że wezwanie w tym zakresie było jednoznaczne, wskazano wszak, że chodzi o uzupełnienie wpisu sądowego, jak również podano stosowną regulację określającą jego prawidłową wysokość.Mając na uwadze twierdzenia zawarte w zażaleniu wyjaśnia wymaga, że powodem odrzucenia skargi w tej sprawie nie było niepodpisanie przez Skarżącego załącznika w postaci skargi do pisma z 3 lutego 2026 r. Istotnie, pierwotnie skarga została przez Skarżącego podpisana, wobec czego Sąd nie wezwał go do uzupełnienia tego braku formalnego, a jedynie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi. Podkreślić należy przy tym, że prawo do sądu nie jest nieograniczone. W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. K 21/99 (OTK 2000/4/109) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że prawo do sądu nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Nawet sposób ukształtowania postępowania przed sądem stwarza pewne ograniczenia, do których można zaliczyć m.in.: terminy procesowe i materialne, opłaty, zasady inicjowania postępowania, rygory postępowania dowodowego. Są one niezbędne ze względu na pozostałe wartości państwa prawnego, jak np. zaufanie do prawa czy bezpieczeństwo prawne. Dlatego też nie można zgodzić się ze Skarżącym, że Sąd dopuścił się względem niego nadmiernego formalizmu procesowego.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.