Wyrok - I OSK 549/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 maja 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2875/25 w sprawie ze sprzeciwu [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 października 2025 r., nr 4114/2025 w przedmiocie odmowy zwUchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 2875/25 w sprawie ze sprzeciwu [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 16 października 2025 r., nr 4114/2025 w przedmiocie odmowy zw
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
powaga rzeczy osądzonej
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariola Kowalska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 grudnia 2025 r., sygn. akt IV SA/Wa 2875/25 oddalił sprzeciw [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 16 października 2025 r., nr 4114/2025 w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło skarżące P. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając go w całości zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na wynik sprawy tj.1. art. 64a w zw. z art. 151a § 2 P.p.s.a. oraz art. 138 § 2 kpa i 136 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie sprzeciwu pomimo naruszenia przez organ odwoławczy (Wojewodę Mazowieckiego) art. 138 § 2 kpa oraz art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa i bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia, podczas gdy organ I instancji (Prezydent m.st. Warszawy) wyjaśnił kwestię niezbędności wywłaszczonej nieruchomości wchodzącej aktualnie w skład działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] dla realizacji narodowych planów gospodarczych, a wskazane w uzasadnieniu decyzji Wojewody Mazowieckiego wątpliwości mogą zostać wyeliminowane w trybie art. 136 kpa;2. art. 151a § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ I instancji wydając decyzję nr 32/BM/WZR/2023 z 22.06.2023 r. o odmowie zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 14 maja 1956 r. Nr Sa.11-20/39/52/53, wchodzącej aktualnie w skład działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w [...], nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 923/20 dotyczących wyjaśnienia czy sposób zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości można uznać za realizację narodowych planów gospodarczych, podczas gdy organ I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe w powyższym zakresie i zbadał sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, i w sprawie nie zachodzi podstawa do uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie objętym zaleceniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w ww. wyroku;3. art. 151a § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 171 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w przedmiotowej sprawie istnieją przesłanki do oddalenia sprzeciwu, gdyż prawomocne orzeczenia sądów administracyjnych zakończone odmową stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej dotyczącej nieruchomości będącej przedmiotem wniosku o zwrot w niniejszej sprawie, nie mają znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podczas, gdy związanie prawomocnym wyrokiem odnosi się również do innych postępowań w zakresie w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd;4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 171 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie i wyjaśnienie granic powagi rzeczy osądzonej i wskazanie, że zgodnie z art. 171 P.p.s.a. znaczenie prawne orzeczeń w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego orzeczenia wywłaszczeniowego należy łączyć wyłącznie z przesądzoną nim kwestią co do tego, że orzeczenie wywłaszczeniowe nie jest obarczone kwalifikowanymi wadami prawnymi, podczas gdy w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. powaga rzeczy osądzonej obejmuje nie tylko sentencję orzeczenia, ale także motywy rozstrzygnięcia wyrażone w uzasadnieniu;5. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego i nielogicznego uzasadnienia w sposób uniemożliwiający prawidłowe ustalenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego polegającego na jednoczesnym wskazaniu na zakres kognicji Sądu w sprawie wywołanej sprzeciwem i stwierdzenie, że wypowiedzenie się na gruncie tej sprawy przez Sąd co do poprawności i kompletności ustaleń organu I instancji co do tego, czy wypełniają one zalecenia WSA w Warszawie zawarte w wyroku z 29 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 923/20 stanowiłoby merytoryczną ocenę decyzji pierwszoinstancyjnej, co może nastąpić dopiero w toku postępowania sądowego zainicjowanego wniesieniem skargi na decyzję administracyjną, a nie sprzeciwu oraz jednocześnie dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ww. oceny poprzez wskazanie, że do szczegółowego merytorycznego odniesienia się do tej kwestii zobowiązane zostały jednoznacznie mocą prawomocnego wyroku organy obu instancji i wbrew zapatrywaniu Spółki kwestia ta nie mogła być w związku z tym jedynie przedmiotem pogłębionych ocen organu odwoławczego, co uniemożliwia poznanie motywów, jakimi Wojewódzki Sąd Administracyjny kierował się przy wydaniu zaskarżonego wyroku.W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o:1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oraz zaskarżonej decyzji Nr 4114/2025 Wojewody Mazowieckiego z 16.10.2025 r., znak SPN-V.7534.1.59.2023.IL;2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Złożono jednocześnie oświadczenie o rozpoznaniu skargi kasacyjnej na rozprawie.Odpowiedz na skargę kasacyjną nie została złożona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do art. 182 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym. W § 3 tego przepisu stwierdza się, że na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. tj. art. 64a P.p.s.a. w zw. z art. 151a § 2 P.p.s.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. zauważyć trzeba, że wniesienie sprzeciwu od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. uruchamia postępowanie sądowe szczególnego rodzaju, którego zakres jest ograniczony do jednej kategorii decyzji ostatecznych organu odwoławczego. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie sąd administracyjny ocenia, czy organ odwoławczy wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 64a P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl natomiast art. 64e P.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.Ustawodawca wąsko zakreślił zakres uruchamianej sprzeciwem kontroli sądowoadministracyjnej decyzji kasacyjnej. Nie dotyczy ona bowiem zgodności zaskarżonej decyzji ze wszystkimi przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), lecz wyłącznie zgodności z art. 138 § 2 k.p.a. Takie założenie pozwala osiągnąć znaczną szybkość postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w związku z wniesionym sprzeciwem, tak aby osiągnąć terminy określone przez ustawodawcę (zob. wyrok NSA z 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2182/18, z 26 września 2018 r. sygn. akt I OSK 3103/18, z 2 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 264/21 oraz z 18 października 2023 r. sygn. akt I OSK 1736/23).Ponadto, decyzja kasacyjna może zapaść, jeżeli wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Istotnie, art. 136 § 1 k.p.a. umożliwia przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego - w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jednakże powyższe nie oznacza, że w drodze jego zastosowania organ II instancji może zastępować organ wydający decyzję w zebraniu materiału dowodowego mającego stanowić podstawę rozstrzygnięcia, a więc dokonywać istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń i wówczas korygować błędne rozstrzygnięcie organu. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. nie służy zastępowaniu organu I instancji w przeprowadzaniu postępowania dowodowego, lecz umożliwia przeprowadzenie dowodów uzupełniających w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że w przeciwnym razie doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (zob. wyroki NSA z 19 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2606/20 oraz z 22 lutego 2022 r. sygn. akt I OSK 149/22).Skarżące kasacyjnie P. powiązało naruszenie powyższych przepisów z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. upatrując się ich naruszenia w bezpodstawnym uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy organ I instancji wyjaśnił już kwestię niezbędności wywłaszczonej nieruchomości wchodzącej aktualnie w skład działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] dla realizacji narodowych planów gospodarczych.W rozpoznawanej sprawie, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, błędnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie wyjaśniające, które legło u podstaw decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 22 czerwca 2023 r. odmawiającej zwrotu ww. nieruchomości było niewystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, w konsekwencji czego brak było podstaw do merytorycznego orzekania przez organ odwoławczy.Kwestią, która na mocy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 923/20 wymagała zbadania była przede wszystkim kwestia nieustalenia celu wywłaszczenia, tj. czy sposób zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości obejmującej aktualnie część działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] można uznać za realizację narodowych planów gospodarczych na mocy wydanego w sprawie zaświadczenia lokalizacyjnego z 20 grudnia 1951 r. nr 72/M1, a także czy późniejsze wykorzystywanie stworzonej na ww. działkach infrastruktury na potrzeby kolejnych przedsiębiorstw państwowych da się w jakikolwiek sposób powiązać z realizacją obowiązujących w relewantnym okresie narodowych planów gospodarczych.Wojewoda Mazowiecki, uchylając decyzję organu I instancji, zobowiązał organ ten, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu dołączył do akt ustawę z dnia 21.07.1950 r. o 6-letnim planie rozwoju gospodarczego i budowy podstaw socjalizmu na lata 1950-1955 i przeanalizował jej zapisy, a następnie, zgodnie ze wskazaniami Sądu, dokonał oceny czy utworzenie na gruncie działek objętych roszczeniem bazy sprzętu dla "P." w [...] lub późniejsze wykorzystywanie stworzonej w tym miejscu infrastruktury przez przedsiębiorstwa państwowe, było zgodne z założeniami ww. planu. Wojewoda nakazał także wyjaśnić organowi I instancji stan prawny działki ew. nr [...] obrębu [...], przypominając, że roszczenie o zwrot nieruchomości przysługuje wyłącznie przeciwko Skarbowi Państwa albo jednostce samorządu terytorialnego. Skoro zgodnie z opracowaniem geodezyjnym sporządzonym przez geodetę uprawnionego R. P., część działki ew. nr [...] z obrębu [...] została objęta orzeczeniem wywłaszczeniowym z dnia 14.05.1956 r., to wyjaśnienia wymagało, na jakiej podstawie aktualnymi właścicielami przedmiotowej działki, zgodnie z treścią KW Nr [...], są: dawna, nieżyjąca już, współwłaścicielka nieruchomości i następca prawny drugiego współwłaściciela.W wydanym w niniejszej sprawie wyroku z 22 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ II instancji, na podstawie akt sprawy mógł w trybie art. 136 k.p.a. samodzielnie wyjaśnić, na jakiej podstawie aktualnymi właścicielami działki [...], zgodnie z treścią KW Nr [...], są: dawna, nieżyjąca już, współwłaścicielka nieruchomości i następca prawny drugiego współwłaściciela.Natomiast wątpliwość Sądu dotyczyła kwestii konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zbadania czy utworzenie na działkach objętych roszczeniem bazy sprzętu dla "P." w [...], bądź późniejsze wykorzystywanie stworzonej w tym miejscu infrastruktury na potrzeby kolejnych przedsiębiorstw państwowych (m.in. Przedsiębiorstwa [...]), było zgodne z założeniami obowiązujących narodowych planów gospodarczych. W tym celu Sąd uznał, że organ odwoławczy zasadnie zobowiązał organ I instancji do odniesienia poczynionych w tej kwestii ustaleń do ustawy z 21 lipca 1950 r. o 6-letnim planie rozwoju gospodarczego i budowy podstaw socjalizmu na lata 1950-1955 jednocześnie uznając, że kwestia ta mogła zostać zbadana również przez organ odwoławczy. Sąd ten zauważył, że w wyroku z 29 marca 2021 r. wskazano, iż do szczegółowego merytorycznego odniesienia się do tejże kwestii zobowiązane zostały jednoznacznie organy obu instancji.Z powyższą oceną nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zasada dwuinstancyjności postępowania oznacza, że każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Obowiązujący model postępowania odwoławczego nie ma charakteru kasacyjnego, co wyklucza ograniczenie postępowania przed organem drugiej instancji jedynie do kontroli orzeczenia wydanego przez organ pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności jest zrealizowana, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia. Wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dwukrotne rozpatrzenie oznacza zatem obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji (postanowienia), a ponowne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tylko tak rozumiana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stwarza gwarancje realizacji praw i interesów stron postępowania, w tym realizacje zasad kodeksowych. Na szczególną uwagę zasługuje w tym miejscu przepis art. 136 k.p.a. regulujący przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego oraz postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z § 1 tego przepisu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwestia dołączenia do sprawy ustawy z 21 lipca 1950 r. o 6-letnim planie rozwoju gospodarczego i budowy podstaw socjalizmu na lata 1950-1955 i odniesienie jej postanowień do okoliczności niniejszej sprawy bezsprzecznie mieści się w kompetencji organu odwoławczego, na co również zwrócił uwagę Sąd I instancji. Niezrozumiałym są zatem twierdzenia Sądu, że przedstawiona okoliczność obligowała Wojewodę do uchylenia decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ I instancji, o czym również przesądził Sąd I instancji (strona 8 uzasadnienia), zebrał pełny materiał dowodowy a tym samym nie zachodziła konieczność pozyskania żadnych dodatkowych informacji. Kwesta ta bezsprzecznie przesądza o tym, że w sprawie niesłusznie zastosowano art. 138 § 2 k.p.a. Jeśli organ II instancji uznał, że analizie winny zostać poddane postanowienia ustawy z 1950 r. to mógł to uczynić samodzielnie, niezależnie od kwestii rozstrzygniętych przez organ I instancji. Słuszne należy w tym zakresie uznać spostrzeżenia skarżącego kasacyjnie P., że zadaniem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a., o czym była mowa w powyższych rozważaniach.Sąd I instancji stwierdził natomiast niezasadność uchylenia decyzji organu I instancji z uwagi na brak w aktach sprawy dokumentu (mapy) z wykreślonymi, przez uprawnioną do tego osobę, liniami rozgraniczającymi pas drogowy ulicy [...], bowiem ocena stopnia zajętości działki nr [...] pod pas drogowy, oceniona przez Sąd orzekający w sprawie o sygn. I SA/Wa 923/20 jako niepełna, mogła być oceniona również w toku ponownego rozpatrzenia sprawy – w świetle oceny prawnej Sądu - na podstawie innych dowodów, co też organ I instancji uczynił.Dlatego też uznać należy, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, organ I instancji wyjaśnił kwestię niezbędności spornej nieruchomości, w pełni zgromadził i ocenił zebrany materiał dowodowy. Z tego też względu za zasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 64a w zw. z art. 151a § 2 P.p.s.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. i 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 151a § 2 k.p.a. w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz bezpodstawne uznanie o niezastosowaniu się przez organ I instancji do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 923/20.Z powyższych względów brak było podstaw do odnoszenia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do pozostałych, postawionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów.W oparciu o powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, wobec czego na podstawie art. 188 w zw. z art. 182 § 2a i 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a..