sygn. III OSK 784/26 29 maja 2026 Naczelny Sąd Administracyjny

Postanowienie - III OSK 784/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 29 maja 2026

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2239/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.Z. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia 14 października 2025 r., nr XXI/104/2025 w przedmiocie rozpoznania skargi na działania Zarządu Dzielnicy [..Oddalono skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2239/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.Z. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia 14 października 2025 r., nr XXI/104/2025 w przedmiocie rozpoznania skargi na działania Zarządu Dzielnicy [..
Data orzeczenia 29 maja 2026
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Sławomir Wojciechowski
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2239/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.Z. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia 14 października 2025 r., nr XXI/104/2025 w przedmiocie rozpoznania skargi na działania Zarządu Dzielnicy [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
A.Z. (dalej jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydaną w trybie art. 237 § 1 i 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") uchwałę Rady Dzielnicy [...] (dalej jako:Rada Dzielnicy", "organ") z dnia 14 października 2025 r., nr XXI/104/2025 w przedmiocie rozpoznania skargi na działania Zarządu Dzielnicy [...]. W przedmiotowej skardze skarżący zarzucił, m.in.: nie wskazanie drogi odwoławczej, nie wskazanie drogi odwoławczej/kontrolnej na podstawie art. 258 § 1 pkt 5 k.p.a., jak i zakwestionowanie pełnomocnictwa osób do podpisania pisma z dnia 20 czerwca 2025 r.Rada Dzielnicy w odpowiedzi na skargę organu wniosła o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej – o jej oddalenie, podając stosowną argumentację odnoszącą się do zarzutów skarżącego.Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 2239/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: w punkcie pierwszym – odrzucił skargę; w punkcie drugim – zwrócił skarżącemu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargiW uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem wniesionej przez skarżącego do WSA w Warszawie skargi jest ww. uchwała Rady Dzielnicy z dnia 14 października 2025 r. w przedmiocie rozpatrzenia w trybie art. 237 § 1 i 4 oraz art. 238 § 1 k.p.a. skargi na działania Zarządu Dzielnicy. Skarga do Rady Dzielnicy została wniesiona przez skarżącego w trybie skargowym, unormowanym w Dziale VIII k.p.a.WSA w Warszawie wyjaśnił, że w ramach postępowania skargowego unormowanego w Dziale VIII k.p.a. realizowane jest – zagwarantowane każdemu w Konstytucji RP – prawo składania petycji, skarg i wniosków. Postępowanie skargowo-wnioskowe ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w tym postępowaniu nie stosuje się przepisów działu II k.p.a., ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo-wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi lub wniosku, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej w art. 227 i następnych k.p.a., może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, że nie ma w nim stron postępowania, nie rozstrzyga się o indywidualnych prawach, a więc nie wydaje się aktów adresowanych do strony, a jedynie zawiadamia się ją o czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Czynności podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. (art. 221-256), odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się zatem w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 § 2 pkt 1 – 8 p.p.s.a. i nie podlegają kognicji Sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z 9 listopada 2006r. sygn. akt I OZ 1133/06 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).WSA w Warszawie w związku z powyższym przyjął, że działania Rady Dzielnicy w tego typu przypadkach, jako objęte dyspozycją przepisów art. 237 § 1 i 4 oraz art. 238 § 1 k.p.a., nie mają charakteru administracyjnoprawnego. W konsekwencji uznać należało, że skarga na ww. uchwałę Rady Dzielnicy z dnia 14 października 2025 r. wydaną w tym przedmiocie nie podlega kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.WSA w Warszawie, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 232 § 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.Skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego, skarżący zaskarżając je w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez błędną wykładnię zakresu kognicji sądu administracyjnego, skutkującą uznaniem, że zaskarżona uchwała nie jest aktem z zakresu administracji publicznej podlegającym kontroli NSA, co w konsekwencji skutkowało odrzuceniem skargi;2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:a. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na odrzuceniu skargi oraz zaniechaniu wykonania przez Sąd I instancji funkcji kontrolnej wobec działalności administracji publicznej, a w szczególności poprzez pominięcie merytorycznego zbadania legalności zaskarżonej uchwały Rady Dzielnicy z dnia 14 października 2025 r., podczas gdy uchwała ta stanowiła akt z zakresu administracji publicznej dotyczący praw i obowiązków indywidualnie oznaczonego podmiotu – skarżącego – a tym samym podlegała kontroli sądowoadministracyjnej;b. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w konsekwencji na odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej z powodu rzekomego braku kognicji, podczas gdy zaskarżona uchwała Rady Dzielnicy z dnia 14 października 2025 r. stanowiła akt z zakresu administracji publicznej odnoszący się do indywidualnej sytuacji prawnej skarżącego i ingerujący w sferę jego praw i obowiązków, a tym samym podlegała kontroli sądowoadministracyjnej;c. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób niewyczerpujący i nieodpowiadający wymogom tego przepisu, polegające na braku wszechstronnego odniesienia się do charakteru prawnego zaskarżonej uchwały oraz na zaniechaniu wyjaśnienia, dlaczego akt ten nie został uznany za akt z zakresu administracji publicznej dotyczący praw lub obowiązków skarżącego, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie efektywnej kontroli instancyjnej zaskarżonego postanowienia;d. konstytucyjnych zasad państwa prawnego i prawa do sądu – art. 184, art. 45 ust. 1, art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 1 p.p.s.a., poprzez odmówienie skarżącemu prawa do sądu wskutek odrzucenia skargi i uznania, że uchwała Rady Dzielnicy z dnia 14 października 2025 r. nie stanowi aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego jego praw i obowiązków, podczas gdy akt ten odnosił się do indywidualnej sytuacji prawnej skarżącego i wywoływał skutki w sferze wykonywania przez niego prawa najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy.Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2025 r., przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Na wstępie, odnosząc się do wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Z art. 182 § 1 p.p.s.a. wynika zasada, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Należy zauważyć, że w art. 182 § 1 p.p.s.a. ustawodawca używa zwrotu "może rozpoznać", natomiast w § 2 "rozpoznaje", co świadczy, że w przypadku postanowień rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest fakultatywne, a w sytuacjach opisanych w § 2 obligatoryjne. W niniejszej sprawie przedmiot sprawy nie uzasadniał przeprowadzenia rozprawy i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wystarczające było rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.Jak już wyżej wskazano z przytoczonych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez sąd pierwszej instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzuty naruszenia prawa procesowego zostały sformułowane w skardze kasacyjnej w taki sposób, że ich zasadność bądź bezzasadność będzie konsekwencją zasadności bądź bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.W niniejszej sprawie podzielić należało przedstawiony w postanowieniu Sądu pierwszej instancji pogląd, że zaskarżona uchwała nie dotyczy żadnej z kategorii form działalności administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 p.p.s.a.. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem przyjął, że działania Rady Dzielnicy w tego typu przypadkach, jako objęte dyspozycją przepisów art. 237 § 1 i 4 oraz art. 238 § 1 k.p.a., nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a w konsekwencji uznać należało, że skarga na ww. uchwałę Rady Dzielnicy z dnia 14 października 2025 r. wydaną w tym przedmiocie nie podlega kognicji sądu administracyjnego i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.W orzecznictwie sądów administracyjnych od wielu lat utrwalone jest stanowisko o niedopuszczalności skargi na akt (uchwałę, zarządzenie) wydany w wyniku rozpoznania tzw. skargi powszechnej, tj. skargi wnoszonej w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w zakresie skarg i wniosków, normowanym przepisami działu VIII KPA, nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2783/13; z 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2621/13 oraz z 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 960/13 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 KPA Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1899/15).Reasumując stwierdzić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII KPA, a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne KPA), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że treść skargi skarżącego jest skargą w rozumieniu art. 227 k.p.a. i prawidłowo została ona rozpoznana przez organ w trybie postępowania w sprawach skarg i wniosków, unormowanym w Dziale VIII KPA. Przepis art. 227 k.p.a. zawiera przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą być przedmiotem skargi. Są nimi "zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw". Uregulowanie to należy rozpatrywać w kontekście art. 221 § 1 i 2 k.p.a., który określa krąg ich adresatów. Pozwala to na postawienie tezy, że przedmiot skargi został ujęty bardzo szeroko. Przedmiotem skargi może być każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu.Żądanie skarżącego zostało załatwione przez organ w trybie przepisów Działu VIII KPA i jak zasadnie stwierdził to Sąd pierwszej instancji, Rada Dzielnicy podjęła uchwałę w trybie postępowania skargowego, która to uchwała nie jest aktem z zakresu administracji publicznej. Zatem Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wniesiona przez skarżącego skarga na uchwałę organu jest niedopuszczalna. Organ nie był w tej sytuacji zobowiązany do wydania aktu administracyjnego dającego podstawę do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego, a następnie postępowania sądowoadministracyjnego.Oceny tej nie zmienia treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wymogiem dopuszczalności skargi wniesionej na tej podstawie jest bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w prawie pozytywnym nie został przewidziany taki interes prawny lub uprawnienie wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które mogłyby zostać naruszone uchwałą rady gminy w przedmiocie uznania skargi na działalność wójta za bezzasadną. Fakt, że skarga na działalność Zarządu Dzielnicy została rozpatrzona przez Radę Dzielnicy w formie uchwały, nie może skutkować uznaniem, że jest to akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że błędnie skarżący wywodzi, iż posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Strona chcąca zaskarżyć uchwałę organu Rady Dzielnicy musi bowiem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną. Innymi słowy, zmuszona jest udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, tj. pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżona uchwała nie wpływa na sytuację prawnomaterialną skarżącej, gdyż nie ogranicza i nie pozbawia jej uprawnień wynikających z przepisów prawa, ani też nie skutkuje nałożeniem na nią jakichkolwiek obowiązków. Podstawę legitymacji procesowej strony musi natomiast stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Z istoty skargi na działalność organu wniesionej w trybie działu VIII KPA wynika, że nie mogła naruszyć indywidualnego interesu prawnego, bowiem taka skarga ma charakter powszechny, przysługuje w każdym czasie wszystkim obywatelom we wszystkich sprawach i w stosunku do wszystkich ogniw aparatu państwowego i społecznego.W dotychczasowym orzecznictwie sądowym w odniesieniu do wszelkich uchwał zaskarżanych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ugruntowane jest stanowisko, że tylko aktualne i bezpośrednie naruszenie, oparte na konkretnym przepisie prawa materialnego, interesu prawnego skarżącego, daje mu legitymację skargową.W konsekwencji za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skoro bowiem zaskarżona uchwała nie podlegała kognicji sądu administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie był zobowiązany do badania legitymacji procesowej skarżącego i ustalenia, czy będąca przedmiotem skargi uchwała naruszała jego prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej.Bezzasadność zarzutu prawa materialnego prowadzi w swych konsekwencjach do całkowitej bezzasadności zarzutów naruszenia prawa procesowego, tj. art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz konstytucyjnych zasad państwa prawnego i prawa do sądu – art. 184, art. 45 ust. 1, art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 1 p.p.s.a., jako że ich istota opierała się na założeniu, że przyjęta przez Sąd pierwszej instancji interpretacja norm materialnych nie jest prawidłowa. Wobec właściwej oceny Sądu pierwszej instancji, że skarga na uchwałę organu jest niedopuszczalna, a sposób działania organu odpowiadał przepisom prawa, należy przyjąć, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły okazać się skuteczne. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł oczywistą omyłkę pisarką, że w ostatnim zarzucie naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej miał na myśli art. 1 § 1 p.u.s.a., nie zaś jak błędnie wskazano art. 1 § 1 p.p.s.a.Należy jeszcze raz podkreślić, że istota sprawy sprowadza się udzielenia odpowiedzi, czy zaskarżona uchwała mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 p.p.s.a. Udzielenie negatywnej odpowiedzi stanowi o bezzasadności skargi, czemu dał wyraz swym rozstrzygnięciem Sąd pierwszej instancji oraz o nieskuteczności zarzutów skargi kasacyjnej, niezależnie od tego jak będą one rozbudowane i jakie hipotetyczne ewentualne i potencjalne rozwiązania przewiduje i oczekuje przy ponownym rozpoznaniu sprawy skarżący.W dokonanych powyżej rozważaniach przesądzono, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, stąd nie mogło dojść do naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. który to przepis stanowił podstawę prawną orzeczenia Sądu pierwszej instancji o odrzuceniu skargi.Wskazać należy, że nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku, co na mocy art. 166 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postanowień. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, a także wyroki NSA z: 19 lutego 2019 r., sygn. akt II GSK 5379/16; 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08).W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu WSA w Warszawie przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę orzeczenia, wskazując, z jakich przyczyn skarga została odrzucona. To zaś, że WSA w Warszawie nie odniósł się do argumentów powołanych przez skarżącego nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ ocena WSA w Warszawie odnośnie do istoty sprawy wynika jasno z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Obowiązek zawarcia w uzasadnieniu elementów wskazanych w art. 141 § 4 p.p.s.a. nie obejmuje ustosunkowania się zawsze do wszystkich argumentów powołanych w skardze. Wystarczające jest, aby Sąd odniósł się do istoty sprawy w sposób pozwalający na kontrolę instancyjną orzeczenia. Obowiązkowi temu WSA w Warszawie sprostał. Nawet zaś wówczas, gdyby sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, to dla uznania skuteczności zarzutu naruszenia w tym zakresie art. 141 § 4 p.p.s.a. niezbędne byłoby wykazanie wpływu, i to istotnego, na wynik sprawy, co wynika z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaś tego skarżący kasacyjnie w tej sprawie nie wykazał.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie to spełnia zatem wymogi przewidziane w art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a., a sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu jest niezasadny.Ponadto nie doszło do naruszenia art. 1 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na uchwałę Rady Dzielnicy z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego, a zatem nie mógł dokonać kontroli działalności administracji publicznej w zakresie żądanym przez skarżącego. Okoliczność ta wyłącza możliwość naruszenia ww. przepisów w sposób opisany w skardze kasacyjnej.Nadmienić należy, że skarżący upatrywał również naruszenia konstytucyjnych zasad państwa prawnego i prawa do sądu – art. 184, art. 45 ust. 1, art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 1 p.p.s.a. (prawidłowo: art. 1 § 1 p.u.s.a.) w zamknięciu mu drogi do dochodzenia jego roszczenia. Wyjaśnić trzeba, że o ile art. 45 ust. 1 Konstytucji RP dotyczy dochodzenia przed sądem wszelkich praw (także ustanowionych w innych aktach normatywnych niż Konstytucja), to celem art. 77 ust. 2 Konstytucji RP jest wyłączenie możliwości zamknięcia przez ustawę drogi sądowej w zakresie dochodzenia przez jednostkę wolności lub praw zagwarantowanych jej konstytucyjnie (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn. akt SK 43/03, publ. OTK-A 2004/6/58, czy z dnia 2 kwietnia 2001 r. sygn. akt SK 10/00, publ. OTK 2001/3/5). W konsekwencji tego twierdzenie skarżącego kasacyjnie o pozbawieniu go zagwarantowanego konstytucyjnie uprawnienia do dochodzenia prawa do sądu jest całkowicie niesłuszne. Zaznaczyć trzeba, że w art. 77 ust. 2 Konstytucji RP ustawodawca nie gwarantuje korzystającemu z drogi sądowej pozytywnego dla niego rezultatu.Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił, o czym orzekł jak w sentencji orzeczenia.Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 – 261 p.p.s.a..), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu unormowanym w przepisach art. 254 § 1 i art. 258 – 261 p.p.s.a.