Postanowienie - I OZ 230/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 czerwca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Umorzenie postępowania, Ewidencja gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2759/25 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi U. O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr 161/2025 w przedmiocieOddalono zażalenie. Umorzenie postępowania, Ewidencja gruntów i budynków. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia U. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2759/25 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi U. O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 21 sierpnia 2025 r. nr 161/2025 w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga o wznowienie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mariola Kowalska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 30 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2759/25 po rozpoznaniu skargi U. O. (dalej "skarżąca") na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 21 sierpnia 2025 r. nr 161/2025 w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków - umorzył postępowanie sądowe i zwrócił skarżącej kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 8 października 2025 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Pismem z 26 marca 2026 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi.W ocenie Sądu meriti, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki uprawniającego do przyjęcia, że cofnięcie skargi było niedopuszczalne, dlatego też Sąd ten uznał, że skarżąca skutecznie cofnęła skargę, a zatem postępowanie podlegało umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "P.p.s.a.").Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając je w całości zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania w związku z cofnięciem skargi przez skarżącą w okoliczności braku wiedzy, iż skarżąca składając oświadczenie o cofnięciu skargi działała pod wpływem błędu, od skutków którego następnie uchyliła się stosownym oświadczeniem.W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Skarżąca wniosła jednocześnie o dopuszczenie dowodu z oświadczenia z 13 kwietnia 2026 r. o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli w przedmiocie cofnięcia skargi w niniejszej sprawie na okoliczność treści tego oświadczenia.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał, że skoro skarżąca pismem z 26 marca 2026 r. złożyła skuteczne oświadczenie o cofnięciu złożonej przez siebie skargi, to postępowanie należało umorzyć.Odnosząc się natomiast do argumentów przedstawionych w zażaleniu uznać należy, że nie mogły one podważyć prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Zaznaczenia po pierwsze wymaga, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli nie zostało złożone przez skarżącą w dniu 13 kwietnia 2026 r., a w dniu 13 listopada 2026 r. (k. 57 akt sądowych). Po wtóre, istotnym jest, iż oświadczenie to zostało złożone już po wydaniu przez Sąd I instancji postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania sądowego. W doktrynie wskazuje się, że odwołanie czynności cofnięcia skargi jest możliwe do czasu wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. B. Dauter wskazuje, że "oświadczenie strony o cofnięciu skargi, środka odwoławczego, skargi o wznowienie postępowania, a także skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być skutecznie cofnięte do czasu wydania stosownego postanowienia o umorzeniu postępowania przez właściwy sąd" (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 60). Należy więc przyjąć, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym stronie przysługuje prawna możliwość odwołania swojej czynności procesowej jedynie do czasu skonsumowania czynności strony przez czynność procesową sądu administracyjnego, tj. wydania postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego. Zauważenia wymaga również, że zgodnie z art. 164 P.p.s.a. postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem; jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia, od chwili podpisania sentencji. Jedynie postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.W rozpoznawanej sprawie, skoro skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu własnego oświadczenia o cofnięciu złożonej przez siebie skargi już po wydaniu postanowienia o umorzeniu przez Sąd I instancji postępowania w sprawie, tym samym uznać należało, że oświadczenie z 13 listopada 2026 r. nie mogło odnieść zamierzonego skutku prawnego w postaci uchylenia postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.., orzekł, jak w sentencji postanowienia.