Postanowienie - I FZ 48/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 23 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie i odrzucono wniosek. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Go 348/25 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 17 grudnia 2020 r. nr 0801-IOV.4103.5.2020 UNP: 0801-20-044338 w przedmiocieUchylono zaskarżone postanowienie i odrzucono wniosek. VAT. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 lutego 2026 r. sygn. akt I SA/Go 348/25 oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 17 grudnia 2020 r. nr 0801-IOV.4103.5.2020 UNP: 0801-20-044338 w przedmiocie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono wniosek
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
23 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Sylwester Marciniak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie i odrzucono wniosek
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Go 348/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: sąd pierwszej instancji) oddalił wniosek D. D. (dalej: skarżący) o uzupełnienie wyroku wydanego w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: organ odwoławczy) z dnia 17 grudnia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2014 r.W wyroku z dnia 18 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Go 348/25, sąd pierwszej instancji, rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu poprzedniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 3 czerwca 2025 r., I FSK 253/22), uchylił decyzje organów obu instancji (pkt 1), umorzył postępowanie podatkowe (pkt 2) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 125 000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.Pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów i zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwoty 66 750 zł tytułem kosztów zapłaconych przez skarżącego po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2025 r.W zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji oddalił wniosek, zwracając uwagę, że rozstrzygał o kosztach własnego postępowania i nie ma kompetencji do korygowania bądź kompensacji kosztów zasądzonych przez Naczelny Sąd Administracyjny.W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę i uwzględnienie wniosku o uzupełnienie wyroku przez dodanie pkt IV i zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwoty 68 500 zł tytułem zwrotu kosztów procesu uiszczonych przez skarżącego stosownie do pkt 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2025 r., I FSK 253/22.Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:1) art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) przez błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w postępowaniu kasacyjnym przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a ten uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie podatkowe, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw nie obejmują kosztów poniesionych przez skarżącego w toku postępowania kasacyjnego, mimo że w ostatnim orzeczeniu w sprawie potwierdzona została zasadność twierdzeń skarżącego;2) art. 224 w zw. z art. 157 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nieuzupełnienie wyroku w zakresie obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, mimo że sąd nie objął orzeczeniem całej kwoty należnej z tego tytułu.W uzasadnieniu zażalenia jego autor podkreślił, że postępowanie kasacyjne stanowi swoisty "etap" całości postępowania sądowoadministracyjnego, w którym ostatnim orzeczeniem jest wyrok potwierdzający w całości stanowisko skarżącego. Ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada rezultatu, a jako rezultat należy rozumieć ostateczny wynik postępowania, to skarżący nie powinien ponosić kosztów postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie. Koszty postępowania kasacyjnego należą do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia sprawy, a w związku z wyeliminowaniem decyzji podatkowej odpadła podstawa do zasądzenia na rzecz organu kosztów postępowania.W odpowiedzi na zażalenie organ odwoławczy wniósł o oddalenie zażalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu, gdyż wniosek o uzupełnienie wyroku był w okolicznościach sprawy niedopuszczalny i powinien być przez sąd pierwszej instancji odrzucony.Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., który ma w niniejszej sprawie decydujące znaczenie, strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.Wniosek o uzupełnienie wyroku jest zatem właściwym środkiem prawnym w przypadku, gdy strona uważa, że sąd nie orzekł o całości skargi albo gdy w ocenie strony sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, mimo że według przepisów ustawy powinien był to zrobić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest natomiast adekwatnym środkiem prawnym do kwestionowania orzeczeń, które sąd w wyroku zamieścił, tymczasem z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w sprawie, skarżący w istocie bowiem zmierza do modyfikacji postanowienia zawartego w pkt 3 sentencji wyroku sądu pierwszej instancji, poprzez zwiększenie kwoty zasądzonych od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Skarżący twierdzi, że sąd "nie rozstrzygnął o całości należnych stronie kosztów", co jednoznacznie świadczy o wyrażeniu przez skarżącego niezadowolenia z zawartego w pkt 3 sentencji wyroku postanowienia w tym względzie. Niczego nie zmienia tu wskazywanie, że skarżący domaga się uzupełnienia wyroku o "pkt IV", gdyż o zwrocie kosztów postępowania sądowego rozstrzyga się sumarycznie, bez rozbijania na poszczególne kwoty wymienione w art. 205 p.p.s.a.Jak wskazuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Jeżeli natomiast sąd orzekł o nich w jakimś zakresie, np. zasądził koszty postępowania, lecz w mniejszym rozmiarze, niż żądała tego strona, na to postanowienie o kosztach przysługuje jej zażalenie (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 157; por. też np. postanowienia NSA z dnia: 15 marca 2005 r., GSK 1334/04; 13 maja 2008 r., II FSK 50/07; 8 marca 2017 r., I FSK 700/15; 9 maja 2023 r., III FSK 2722/21; 16 maja 2023 r., I FSK 33/23).Skarżący złożył zatem wniosek o uzupełnienie wyroku zmierzając do uzyskania rozstrzygnięcia niedopuszczalnego do wydania w tym trybie i sprzecznego z celami instytucji rektyfikacji orzeczenia. Z tego powodu wniosek należało uznać za niedopuszczalny i go odrzucić.W zaskarżonym postanowieniu sąd pierwszej instancji rozpoznał wniosek merytorycznie, odnosząc się argumentacji skarżącego o możliwości zasądzenia przez sąd pierwszej instancji kosztów wcześniejszego postepowania kasacyjnego. Nie dostrzegając podstaw do odrzucenia wniosku skarżącego, sąd postąpił nieprawidłowo, stąd zaskarżone postanowienie należało uchylić i wniosek odrzucić na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 188, art. 64 § 3 i art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.Wymaga podkreślenia, że uchylenie zaskarżonego postanowienia nie oznacza samo w sobie, że zażalenie zostało uwzględnione. Wręcz przeciwnie, z uwagi na niedopuszczalność istoty żądań skarżącego, żaden z zarzutów i argumentów zażalenia nie mógł doprowadzić do jego uwzględnienia. W takiej sytuacji nie ma podstaw do zastosowania art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a., tj. zwrotu uiszczonego wpisu od zażalenia.Nie orzeczono zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego na rzecz organu odwoławczego w związku z tym, że przedmiotowe orzeczenie nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a.Sylwester MarciniakSędzia NSASylwester MarciniakSędzia NSA