sygn. II SAB/Bk 83/26 25 czerwca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku

Postanowienie - II SAB/Bk 83/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - z dnia 25 czerwca 2026

Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie nielegalnej rozbudowy przystani p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej M. S. kwotę 100Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie nielegalnej rozbudowy przystani p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej M. S. kwotę 100
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy sprawa karna
Etap zażalenie
Tryb posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
prokurator apelujący / skarżący
Data orzeczenia 25 czerwca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Przewodniczący Małgorzata Roleder
Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w przedmiocie nielegalnej rozbudowy przystani p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. ,

UZASADNIENIE
M. S. (dalej: "skarżąca") pismem z dnia 7 kwietnia 2026 r., wniesionym drogą elektroniczną za pomocą systemu ePUAP, wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Białymstoku (dalej: "organ") w sprawie nielegalnej rozbudowy przystani (portu) zlokalizowanej na jeziorze T. (obręb W., działki nr [...] i [...] gmina Giżycko). Skarga ma związek z kontrolą gospodarowania wodami przeprowadzoną przez Dyrektora RZGW wobec P. J. oraz K. G. w dniu 17 kwietnia 2025 r. oraz działaniami organu podjętymi na skutek tej kontroli.Całościowa skarga, zawierające pełne stanowisko skarżącej, została zawarta w załączniku do pisma ogólnego. Załącznik ten nie został podpisany kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zamiast tego skarżąca w odpowiedzi na wezwanie sądu z 18 maja 2026 r. przesłała odpis załącznika (skargi) z naniesionym cyfrowym odzwierciedleniem (skanem) własnoręcznego podpisu.Niezależnie od powyższego skarżąca w formularzu pisma ogólnego zawarła skrócone, zasadnicze motywy skargi. Pismo ogólne zostało prawidłowo podpisane podpisem elektronicznym oraz spełnia wymogi, o których mowa w art. 46 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, § 2 pkt 1 lit. a i d, a także art. 57 § 1 pkt 2 i 3. Numer PESEL jest zaś ujawniony w podpisie elektronicznym, znajduje się także w ponagleniu, stanowiącym załącznik do pisma ogólnego.W treści "pełnej" skargi (stanowiącej niepodpisany załącznik do pisma ogólnego) skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności i przewlekłości, zobowiązanie organów do podjęcia skutecznych działań w określonym przez Sąd terminie, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość miały miejsce z naruszeniem prawa oraz rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem jej szczególnego znaczenia dla ochrony środowiska i mienia Skarbu Państwa. Skarżąca poinformowała, że wniosła ponaglenie w dniu 24 marca 2026 r., które nie doprowadziło do podjęcia skutecznych działań ani zakończenia sprawy.W uzasadnieniu wyjaśniła, że sprawa dotyczy wieloletniego, utrzymującego się od co najmniej 2015 r. stanu naruszeń prawa w zakresie korzystania z nieruchomości Skarbu Państwa oraz wód publicznych jeziora T., przy jednoczesnym braku skutecznej reakcji organów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Sprawa ma charakter systemowy i obejmuje utrwalony mechanizm tolerowania oraz faktycznego utrzymywania infrastruktury funkcjonującej jako przystań (port), która powstała i była rozbudowywana bez wymaganych podstaw prawnych. Już w 2015 r. doszło do poważnej ingerencji w środowisko, polegającej na nawiezieniu gruzu, utwardzeniu brzegu jeziora oraz usunięciu trzcinowisk. Pomimo prowadzonego postępowania prokuratorskiego teren nie został przywrócony do stanu poprzedniego. Zamiast podjąć działania naprawcze, organy zawarły umowę dzierżawy na cele rekreacyjne, podczas gdy teren był już wówczas przekształcony i wykorzystywany w sposób odbiegający od przeznaczenia. Pomost objęty pozwoleniem wodnoprawnym został wykonany niezgodnie z jego parametrami, a następnie był systematycznie rozbudowywany. Kolejne elementy były przedstawiane jako jednostki pływające, mimo że są trwale związane z dnem i stanowią część przystani. Na przystani funkcjonuje infrastruktura sanitarna, przy czym brak jest jakiejkolwiek skutecznej kontroli w zakresie gospodarki ściekowej. Nie wiadomo, czy ścieki są odbierane, ani czy nie dochodzi do ich odprowadzania do wód jeziora. Na nieruchomości Skarbu Państwa urządzono również parking oraz drogę dojazdową. W tym zakresie prowadzone były postępowania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, które pozostają w toku od wielu lat. Pomimo tego Wody Polskie nie podjęły skutecznych działań. Teren ten znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu, jednak brak jest działań w zakresie ochrony środowiska, pomimo ingerencji w linię brzegową i degradacji strefy przybrzeżnej. Sprawa była przedmiotem kontroli oraz wyroku IV SA/Wa 631/24, jednak ustalenia te nie zostały wykonane. Pomimo wieloletnich zgłoszeń skarżącej organy ograniczają się do wskazywania, że "sprawa pozostaje w toku", co w praktyce oznacza umożliwienie dalszego funkcjonowania przystani w kolejnych sezonach. Skarżąca wniosła o pilne rozpoznanie niniejszej sprawy z uwagi na jej charakter oraz skutki utrzymywania się stanu niezgodnego z prawem.Do pisma ogólnego dołączono w formie (niepodpisanych elektronicznie) załączników ponaglenie z 24 marca 2026 r., odpowiedzi organów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, dokumentację fotograficzną oraz dowód uiszczenia wpisu.Ponadto pismem z 24 kwietnia 2026 r. (podpisanym elektronicznie) skarżąca uzupełniła skargę w związku z otrzymanym zawiadomieniem Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 24 kwietnia 2026 r. (znak: KUG.051.6.2026.DP). Podniosła, że z treści tego pisma wynika, że organ centralny Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie potwierdził, że doszło do naruszenia warunków pozwolenia wodnoprawnego poprzez rozbudowę pomostu ponad dopuszczalne parametry, potwierdził, że do pomostu dołączono obiekty pływające w celu utworzenia przystani, wskazał, że powyższe działania były niezgodne z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, a jednocześnie nie doprowadzono do wykonania zarządzenia pokontrolnego, infrastruktura przystani nadal funkcjonuje, stan faktyczny nie został doprowadzony do zgodności z prawem, organ wskazuje jedynie na prowadzenie czynności i potencjalne przyszłe działania.W odpowiedzi na skargę organ opisał szczegółowo przebieg prowadzonych działań kontrolnych wobec P. J., prowadzącego działalność nad jeziorem T. w miejscowości W. Działania te zostały podjęte na skutek zgłoszenia nieprawidłowości z dnia 24.02.2025 r., skierowanego przez skarżącą do Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW Wody Polskie. Wskazano, że w dniu 17.04.2025 r. przeprowadzono kontrolę gospodarowania wodami wskazanego podmiotu. Czynności kontrolne podjęto w oparciu o art. 335 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo Wodne (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 960 z późn. zm., dalej: "ustawa – Prawo wodne" lub "P.w.") w zakresie ujętym w art. 334 pkt 1, 2, 4, 5, 6 P.w. Po opisaniu przeprowadzonych czynności organ stwierdził, że czynności kontrolne w sprawie prowadzone przez RZGW zostały zakończone.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że chociaż skarżąca nie wykonała wezwania z 18 maja 2026 r. i nie podpisała skargi będącej załącznikiem do wniesionego przez e-PUAP pisma z 7 kwietnia 2026 r., to nie stanowiło to podstawy do jej odrzucenia. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 146 z późn. zm.), skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę e-PUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (tak NSA w uchwale z 6 grudnia 2021 r., I FPS 2/21 – publ. CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie załącznik (skarga) nie został prawidłowo podpisany na jeden z ww. sposobów. W odpowiedzi na wezwanie z 18 maja 2026 r. skarżąca pod skargą zamieściła bowiem cyfrowe odzwierciedlenie (skan) własnoręcznego podpisu (k. 89 verte). Taki "podpis" nie jest prawnie skuteczny. Załącznik powinien zostać podpisany kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym.Niemniej jednak skarżąca, niezależnie od umieszczenia skargi w załączniku do pisma ogólnego, zamieściła ją – w skróconej wersji – w formularzu pisma ogólnego, który to formularz został już prawidłowo podpisany podpisem elektronicznym. Podkreślić należy, że zamieszczenie skargi bezpośrednio w treści pisma ogólnego jest jak najbardziej dopuszczalne. Oznacza to, że skarżący nie musi umieszczać skargi w załączniku do pisma ogólnego (zob. ww. uchwała NSA o sygn. I FPS 2/21). Jeśli zatem skarżący postąpi dwojako, tj. zamieści skargę bezpośrednio w formularzu pisma ogólnego, a nadto umieści ją w załączniku, przy czym prawidłowo podpisze podpisem elektronicznym wyłącznie pismo ogólne, to Sąd nie ma podstaw do wzywania skarżącego do podpisania skargi, a następnie odrzucenia jej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego. W opisanej sytuacji skarga spełnia bowiem wymóg podpisu elektronicznego, wynikający z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a p.p.s.a. Wymóg zaś z § 2b nie ma wówczas zastosowania. Oczywiście odmiennie należałoby ocenić sytuację, w której pismo ogólne zawierałoby wyłącznie informację o załączonej do tego pisma skardze. Taki stan rzeczy nie zaistniał jednak w rozpoznawanej sprawie.Jednocześnie wskazać należy, że przedmiotowa skarga, zamieszczona w formularzu pisma ogólnego, spełnia wymogi, o których mowa w art. 46 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, § 2 pkt 1 lit. a i d, a także art. 57 § 1 pkt 2 i 3. Numer PESEL jest zaś ujawniony w podpisie elektronicznym, znajduje się także w ponagleniu, stanowiącym załącznik do pisma ogólnego. Nie było także podstaw do odrzucenia skargi z powodu braku podpisu elektronicznego pod załącznikiem zawierającym ponaglenie (pkt III lit. b wezwania z 18 maja 2026 r.), ponieważ – po pierwsze – tego rodzaju brak formalny może skutkować co najwyżej pozostawieniem tego pisma bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., a po drugie w postępowaniu kontrolnym w zakresie kontroli gospodarowania wodami nie stosuje się art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż toczy się ono na podstawie ustawy – Prawo wodne, a zatem skarżąca nie miała obowiązku ani możliwości złożenia ponaglenia.Skarga podlega jednak odrzuceniu jako niedopuszczalna.Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:1) decyzje administracyjne;2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.Jak wynika ze wskazanych powyżej przepisów, skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i niektóre postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane inne akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej (pkt 4), jak również pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, opinie zabezpieczające, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego i opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego (pkt 4a).W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora RZGW w Białymstoku w sprawie, w której organ ten przeprowadził kontrolę gospodarowania wodami wobec m.in. P. J., prowadzącego działalność nad jeziorem T. w miejscowości W. Kontrola została przeprowadzona w związku z naruszeniem przez niego przepisów prawa, zwłaszcza dokonania nielegalnej rozbudowy przystani.Dlatego też wyjaśnić należy, że stosownie do art. 334 ustawy – Prawo wodne kontrola gospodarowania wodami dotyczy korzystania z wód oraz ochrony zasobów wodnych, przestrzegania warunków ustalonych w decyzjach wydanych na podstawie ustawy, przestrzegania warunków ustalonych w pozwoleniach zintegrowanych, wykonywania urządzeń wodnych, utrzymywania wód oraz urządzeń wodnych, przestrzegania nałożonych na właścicieli gruntów obowiązków oraz ograniczeń, warunków obowiązujących w strefach ochronnych i obszarach ochronnych, przestrzegania warunków obowiązujących na wałach przeciwpowodziowych oraz na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, stanu zabezpieczenia przed powodzią oraz przebiegu usuwania skutków powodzi związanych z utrzymaniem wód oraz urządzeń wodnych, ustawiania i utrzymywania stałych urządzeń pomiarowych na brzegach i w wodach, wykonywania w pobliżu urządzeń wodnych robót lub czynności, które mogą zagrażać tym urządzeniom lub spowodować ich uszkodzenie, usuwania szkód związanych z ruchem zakładu górniczego w zakresie gospodarki wodnej.W art. 335 ust. 1 pkt 1 P.w. wskazano Inspekcję Wodną w imieniu Wód Polskich jako organ właściwy do kontroli. Stosowanie do treści art. 340 ustawy prawo wodne z czynności kontrolnych sporządza się protokół kontroli, którego jeden egzemplarz doręcza się kontrolowanemu. Protokół kontroli podpisują: 1) organy wykonujące kontrolę albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, albo ich upoważnieni pracownicy; 2) kontrolowany albo upoważniony przedstawiciel kontrolowanego, którzy mogą wnieść do protokołu kontroli umotywowane zastrzeżenia i uwagi. Jak stanowi art. 341 ustawy Prawo wodne na podstawie ustaleń kontroli, o której mowa w art. 335 ust. 1, organ wykonujący kontrolę albo minister właściwy do spraw gospodarki wodnej mogą: 1) wydać kontrolowanemu zarządzenie pokontrolne; 2) wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego przewidzianego przepisami ustawy; 3) wystąpić do właściwego organu o dopuszczenie do udziału w toczącym się postępowaniu na prawach strony; 4) nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego za wykroczenia określone w przepisach ustawy. Organ wykonujący kontrolę mogą również wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego lub innego przewidzianego prawem postępowania wobec osób odpowiedzialnych za dopuszczenie do uchybień i powiadomienie, w określonym terminie, o wynikach tego postępowania i podjętych działaniach.Jak wynika z akt sprawy skarżąca pismem z 24 lutego 2025 r. poinformowała Dyrektora Departamentu Usług Wodnych KZGW o licznych nieprawidłowościach w działalności P. J., prowadzonej nad jeziorem T. W reakcji na to pismo organ wydał Dyrektorowi RZGW w Białymstoku polecenie przeprowadzenia kontroli gospodarowania wodami. Kontrola taka została przeprowadzona na działce o nr geod. [...] oraz [...], obręb W., Gmina Giżycko – na podstawie art. 334 pkt 1, 2, 4, 5, 6, art. 335 ust. 1 pkt 1 i art. 336 ustawy Prawo wodne (vide protokół kontroli nr 1/B.RUK.452.20.2025, k. 94 akt admin. oraz wnioski pokontrolne, k. 113 akt admin.).Zaznaczyć należy, że na podstawie ustaleń kontroli organ nie wydał kontrolowanemu zarządzenia pokontrolnego, natomiast podjął inne działania, tj.: 1) kwestię wykonania przez podmiot kontrolowany umocnienia brzegu jeziora na wysokości dz. o nr geod. [...] przekazał do Dyrektora Zarządu Zlewni w Giżycku celem wszczęcia postępowania w oparciu o art. 190 ust. 13 ustawy Prawo wodne, 2) powiadomił G. sp. z o.o. w B. o problemie odprowadzania ścieków z obiektu pływającego, na skutek czego G. zgłosił sprawę na policję w związku z nielegalnym odprowadzaniem ścieków do kanalizacji gminnej (obecnie prowadzone jest postępowanie przygotowawcze). Ponadto w sprawie prowadzenia robót budowalnych polegających na utwardzeniu gruntu oraz w związku z wykonaniem przystani Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Giżycku prowadzi w odrębne postępowanie.Co istotne, z brzmienia przytoczonych powyżej przepisów ustawy Prawo wodne wynika przede wszystkim, że stronami postępowania kontrolnego jest organ przeprowadzający kontrolę oraz podmiot kontrolowany [tu: P. J. oraz K. G.]. W niniejszej sprawie skarżąca nie jest jednym z tych podmiotów, a więc nie jest stroną procedury kontrolnej, pomimo tego, że to wskutek jej pisma z 24 lutego 2025 r. została wszczęta opisana powyżej kontrola gospodarowania wodami. Należy mieć na względzie, że postępowanie kontrolne w zakresie gospodarowania wodami nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 341 P.w. organ może wydać zarządzenie pokontrolne, które jest zaskarżalne do sądu jako inny akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ma władczy charakter i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Niemniej jednak organ nie ma obowiązku wydawania tegoż zarządzenia, a decyzja w tym zakresie zależy od wyników przeprowadzonej kontroli (w niniejszej sprawie zarządzenie pokontrolne nie zostało wydane). Organ może bowiem uznać, ze zasadne będzie podjęcie innych działań, o których mowa w art. 341 ust. 1 pkt 2-4 P.w. Takie działania zostały podjęte, o czym była już mowa. Tym samym Dyrektor RZGW wykorzystał kompetencje przyznane mu na mocy ustawy Prawo wodne. Skoro zatem przepisy prawa nie nakładają na organ PGW Wody Polskie obowiązku wydania rozstrzygnięcia o charakterze indywidualnym z zakresu prawa administracyjnego, to niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność organu w tym zakresie (podobnie WSA w Warszawie w postanowieniu z 14 października 2025 r., IV SAB/Wa 345/25).Niezależnie od powyższych wywodów Sąd stwierdza, że skarga zostałaby odrzucona również w razie przyjęcia, że nie dotyczy ona stricte bezczynności w zakresie opisanej powyżej kontroli gospodarowania wodami, lecz że u jej podstaw leży – ogólniej rzecz ujmując – niezadowolenie skarżącej z nienależytego wykonywania zadań przez organ PGW Wody Polskie w odniesieniu do nielegalnej rozbudowy przystani przez P. J. Wówczas należałoby stwierdzić, że przedmiotowa skarga do sądu stanowi w istocie tzw. skargę powszechną, o której mowa w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi i wnioski".Zgodnie z art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przedmiotem skargi może być zatem każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej oraz ich pracowników i funkcjonariuszy (por. postanowienie NSA z 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 717/12). Taka skarga nie inicjuje jednak postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem indywidualnego aktu lub podjęciem czynności rozstrzygających sprawę dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznanie skargi sprowadza się bowiem do oceny działalności danego organu lub jego pracowników i wywiera skutek wyłącznie w odniesieniu do jego stosunków wewnętrznych. Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie jest postępowaniem zmierzającym do wydania aktu lub podjęcia czynności, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Podlega ona rozpoznaniu przez właściwy organ, wskazany w art. 229 k.p.a., a o sposobie jej rozpoznania zawiadamia się stronę skarżącą stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. Postępowanie prowadzone w następstwie wniesienia ww. skargi jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia, ma na celu wyłącznie ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga ta jest więc odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że kognicji sądów administracyjnych nie podlega ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników oraz ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a., gdyż jest to wewnętrzna sprawa tych organów. Sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 p.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych.Biorąc powyższe pod uwagę skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..