Wyrok - I OSK 2360/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Dnia 30 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 299/23 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 lutego 2023 r.Oddalono skargę kasacyjną. Pomoc społeczna. Dnia 30 czerwca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 299/23 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 lutego 2023 r.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
osoba uprawniona do alimentów
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Miernik
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 15 czerwca 2023 r. (sygn. akt IV SA/Po 299/23) – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: "p.p.s.a") – oddalił skargę J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 14 lutego 2023 r. nr SKO.4132.2908.657.2022.ZR utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 28 listopada2022 r. nr 1065/2022/ŚR o odmowie przyznania J.S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku nad opieką nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym teściem B.S..W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, J.S. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu - w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a - naruszenie (cyt.):"I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię- mające wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez nie uwzględnienie okoliczności, iż wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, co determinuje naruszenie art. 190 ust. 1 Konstyrtucji RP,- art. 17 ust 1a u.ś.r. poprzez nie zastosowanie tego przepisu i przyjęcie, iż jest osoba spokrewniona w pierwszym stopniu, ale w rzeczywistości ta osoba nie jest w stanie sprawować tej opieki gdyż jej na co dzień nie ma przy ojcu,- naruszenie art. 7 i 77 ustawy z dnia 14.06.1960 r., kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że organ w sposób wystarczający i dostateczny wyjaśnił sprawę i wyjaśnił wszystkie sporne okoliczności,II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymia) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający".W oparciu o powyższe zarzuty, wnoszono o zmianę zaskarżonego wyrokui przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.Uzasadnienie natomiast skargi kasacyjnej w całości dotyczyło sprawy nałożenia kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania budynku mieszkalnego.Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie, ponieważ żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczała się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.Zarzuty te zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na: obrazie prawa materialnego oraz istotnym naruszeniu przepisów proceduralnych. Należy jednak w tym miejscu zauważyć, iż wśród zarzutów opartych na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., autor skargi kasacyjnej błędnie wskazał zarzut naruszenia (cyt.): "art. 7 i 77 ustawy z dnia 14.06.1960 r. kodeks postępowania administracyjnego", gdyż niewątpliwie ustawa ta jest aktem z zakresu prawa procesowego a nie materialnego. Artykuły 7 i 77 § 1 k.p.a. zostały co prawda następnie powołane (wraz z innymi przepisami procesowymi) również w zarzucie dotyczącym naruszenia przepisów proceduralnych, ale zarówno w pierwszym, jak i w drugim przypadku, zarzuty te nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Ani bowiem w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu (które nawet nie odnosiło się w swej treści do przedmiotowej sprawy) nie wyjaśniono na czym miałoby w analizowanej sprawie polegać niewystarczające ustalenie stanu faktycznego a ponadto, w jaki sposób błąd ten miałby wpływać w istotny sposób na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższa wadliwość skargi kasacyjnej uniemożliwiła więc odniesienie się przez skład orzekający do ww. zarzutów. Wyjaśnić bowiem w tym miejscu wypada, że po to - w przypadku sporządzania skargi kasacyjnej – ustawodawca ustanowił przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby zapewnić m. in. formalną poprawność konstrukcji tego rodzaju pisma procesowego. Skarga kasacyjna jest bowiem środkiem odwoławczym, który cechuje wysoki stopień sformalizowania (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Prof. Romana Hausera i prof. Marka Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011 r. str. 595). W związku z tym strona wnosząca skargę kasacyjną jest obowiązana nie tylko do wskazania, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnych (wyartykułowanych) przepisów prawa, ale też dodatkowo - w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - ma również obowiązek wykazać istotny wpływ uchybień procesowych na wynik sprawy. Sąd Kasacyjny nie może zaś sam skargi kasacyjnej ani poprawiać, ani orzekać na zasadzie domyślania się. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że przez istotny wpływ, o którym mowa w ww. przepisie, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji. Przy czym wprawdzie ten związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Tego wymogu nie spełniało natomiast lakoniczne wskazanie, że do naruszenia: art. 7 i 77 k.p.a. doszło poprzez (cyt.): "błędne uznanie, że organ w sposób wystarczający i dostateczny wyjaśnił sprawę i wyjaśnił wszystkie sporne okoliczności", zaś art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działalności administracji publicznej przejawiającą się w tym że Sąd I instancji (cyt.): "nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający". Brak było tym samym podstaw, by - na tym etapie postępowania - kwestionować ustalony przez organy a następnie zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy.Odnosząc się natomiast do kwestii materialnoprawnych wskazać należy, że kluczowym zagadnieniem, wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było ustalenie, czy skarżąca kasacyjnie J.S. – synowa (tj. żona syna osoby niepełnosprawnej) jest osobą uprawnioną w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad teściem - B.S. legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.Wypada w związku z tym przypomnieć, że z akt sprawy wynikało, że skarżąca stosownym wnioskiem zwróciła się do Burmistrza Miasta [...] o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad teściem B.S.. W toku postępowania ustalono, że B.S. jest wdowcem. Z uwagi na stan jego zdrowia i niepełnosprawność, wymaga stałej opieki osób trzecich. Opiekę tę zapewnia skarżąca, co potwierdził wywiad środowiskowy. B.S. ma syna P.S., który jest zatrudniony jako kierowca międzynarodowy i - według oświadczenia skarżącej - nie może zapewnić opieki ojcu, gdyż jest jedynym żywicielem rodziny oraz nie podołałby obowiązkom opiekuńczym.Organ I instancji, decyzją z 28 listopada 2022 r., odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], zaskarżoną decyzją z dnia 14 lutego 2023 r., utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta. Kolegium podzieliło bowiem stanowisko organu I instancji, że skarżąca nie spełniania przesłanek, warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego albowiem nie jest osobą, na której - zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy - ciąży obowiązek alimentacyjny.Pogląd ten zaakceptował również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę J.S. na ww. decyzję Kolegium.Sąd I instancji zwrócił bowiem uwagę, że warunkiem koniecznym ubiegania sięo świadczenie pielęgnacyjne, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022r. poz. 615, dalej: "u.ś.r.") jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, a także spełnienie warunków z art. 17 ust. 1a u.ś.r. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest zatem prawnie możliwe, gdy osoba, nawet pomimo braku przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 17 ust. 5 u.ś.r., nie spełnia wszystkich z przesłanek wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 1-4 u.ś.r., których spełnienie jest wymagane łącznie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przede wszystkim bowiem, jak podnosił Sąd, nie został spełniony warunek z art. 17 ust. 1a u.ś.r., ponieważ syn B.S. żyje i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznej niepełnosprawności. To on - jako zstępny B.S. - zobowiązany jest do alimentacji na jego rzecz. Bez znaczenia przy tym pozostaje brak możliwości czy chęci sprawowania opieki nad ojcem. Obowiązek alimentacyjny może bowiem polegać albo na świadczeniu określonych sum pieniężnych, albo na dostarczaniu w naturze określonej ilości produktów potrzebnych do życia, bądź też na osobistych staraniach.Sąd Wojewódzki zwracał jednocześnie uwagę, że nawet w przypadku gdyby syn B.S., który jest zobowiązany w pierwszej kolejności do alimentacji względem ojca, nie byłby w stanie sprawować opieki nad nim z powodu niepełnosprawności, to obowiązek alimentacyjny nie przeszedłby na skarżącą ponieważ pomiędzy w/w osobami nie ma więzi pokrewieństwa ani w linii prostej, ani też w linii bocznej. Skarżąca nie jest osobą zobowiązaną do alimentacji względem niepełnosprawnego teścia, z tego powodu, że nie jest jego krewną – a tylko takie osoby mogą spełnić pierwszą z przesłanek dopuszczających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego o jakich mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r.Stanowisko to podziela w pełni skład orzekający.Zauważyć w związku z tym należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Według natomiast art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.W świetle przywołanych przepisów, nie stanowi wystarczającej podstawy do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czy moralny obowiązek opieki i dostarczania środków życiowych. Ustawodawca powiązał bowiem przysługiwanie prawa do tego świadczenia z obowiązkiem alimentacyjnym, uregulowanym w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Natomiast, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w myśl art. 128 k.r.o. obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Obowiązek alimentacyjny nie występuje natomiast pomiędzy powinowatymi, tj. między małżonkiem a krewnymi drugiego małżonka. Skarżąca nie jest zatem zaliczana do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji względem niepełnosprawnego i wymagającego opieki teścia. W konsekwencji skarżąca, jako nieobciążona obowiązkiem alimentacyjnym, nie należy do kategorii podmiotów wskazanych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. i dlatego też nie ma do niej zastosowania art. 17 ust. 1a u.ś.r.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentuje się potrzebę ścisłej wykładni art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r., które to przepisy uzależniają wsparcie finansowe państwa w formie świadczenia pielęgnacyjnego, od spoczywania obowiązku alimentacyjnego na osobach, które wnioskują o przyznanie tego rodzaju pomocy. Także w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego nie zakwestionowano zgodności z Konstytucją RP wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego między opiekunem ubiegającym się o dane świadczenie, a jego podopiecznym. Należy mieć na uwadze, że świadczenie pielęgnacyjne jest tylko jednym ze świadczeń rodzinnych, zatem wyłączenie prawa do jego uzyskania wskutek ścisłej wykładni ww. przepisów, nie pozbawia rodziny przysługujących jej świadczeń. Wobec tego wykładnia literalna art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. nie prowadzi do powstania luki legislacyjnej, której uzupełnienie miałoby następować w drodze innych niż językowa metod wykładni. Jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2022 r. (sygn. akt I OPS 2/22), świadczenie pielęgnacyjne jest instrumentem wspierania rodzin pozostających w trudnej sytuacji ze względu na konieczność opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Obowiązek wsparcia rodziny, jako wspólnoty, nie oznacza jednak obowiązku wspierania każdego z jej członków w taki sam sposób. Odesłanie do standardów określanych w ustawie określono w Konstytucji RP, poprzez upoważnienie ustawodawcy do przyjęcia szczegółowych form i zasad realizowania wskazanych zadań państwa. Ich katalog może być różny, a przyjęte rozwiązania ustawowe są zróżnicowane. Limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego, w oparciu o kryterium zobiektywizowane, nie może również zostać uznane za rażące naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom, które pozostają w tożsamej sytuacji faktycznej, wobec czego nie ma ono charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, a udzielanie świadczenia w konsekwencji nie jest oparte o uznanie administracyjne. Określając kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym, ustawodawca był uprawniony do skonstruowania przesłanek, które zapewnią ich konkretyzację i ograniczą sferę uznaniowości organu, co ma na celu zachowanie równości i transparentności przy udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Natomiast w kontekście przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, z woli ustawodawcy kryterium wyróżniającym grupę osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego stanowi szczególna więź prawna pomiędzy osobą niepełnosprawną a jej opiekunem, nie zaś sam fakt sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną lub rezygnacja z zatrudnienia w celu jej sprawowania.Z powyższych też względów bez znaczenia dla oceny spełniania przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje okoliczność wspólnego zamieszkiwania z osobą niepełnosprawną przez jej faktycznego opiekuna, czy powadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Dla prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zakresie przedmiotowym, ma znaczenie tylko to, czy wnioskodawca jest osobą obciążoną obowiązkiem alimentacyjnym. W ten sposób ustawodawca wyznaczył po części zakres podmiotowy ustawy, tj. wskazał, że osoby na których ciąży obowiązek alimentacyjny są uprawnione do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne.Skoro więc skarżąca – zgodnie z k.r.o. - nie jest obciążona względem teścia obowiązkiem alimentacyjnym, to nie spełnia przesłanki podmiotowej wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., a w konsekwencji nie ma do niej zastosowania art. 17 ust. 1a u.ś.r.Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 17 ust. 1a u.ś.r. okazał się zatem bezzasadny.Całkowicie niezrozumiały był natomiast drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. zarzut błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez nie uwzględnienie okoliczności, iż wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki stwierdził bowiem, że (cyt.): "słusznie organ odwoławczy nie przyjął w ślad za organem I instancji jako podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kwestii powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji u B.S. po 18 lub 25 roku życia. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 roku, sygn. K 38/13, przepis art. 17 ust. 1b ustawy uznany został za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Skutkiem powyższego wyroku TK nie może wykluczyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego okoliczność powstania niepełnosprawności po ukończeniu 18. roku życia, względnie 25. roku życia, u osoby podlegającej opiece, w przypadku gdy wnioskodawca rezygnuje z pracy lub innej pracy zarobkowej". Z powyższego wynika zatem w sposób jednoznaczny, iż Sąd I Instancji dokonał wykładni przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. z uwzględnieniem skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13. Data powstania niepełnosprawności teścia skarżącej pozostawała jednak w tym przypadku irrelewantna dla oceny zasadności przyznania wnioskowanego świadczenia, co wyraźnie zaakcentował Sąd Wojewódzki.W tym stanie rzeczy, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.. orzekł, jak w sentencji.