Wyrok - II SA/Łd 464/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 30 września 2025
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. Dostęp do informacji publicznej. Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Protokolant Specjalista Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi P. J. na decyzję M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. z dnia 18 kwietnia 2025 roku nr 1/04/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1.Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. Dostęp do informacji publicznej. Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Protokolant Specjalista Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi P. J. na decyzję M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. z dnia 18 kwietnia 2025 roku nr 1/04/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
odwołanie od decyzji organu rentowego
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agata Sobieszek-Krzywicka
Podstawa prawna
art. 39
kpa
art. 156
kpa
art. 63
kpa
art. 64
kpa
art. 3
ppsa
art. 145
ppsa
art. 151
ppsa
art. 53
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
UZASADNIENIE
1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 18 kwietnia 2025 r. nr 1/04/2025 M. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. odmówiło udostępnienia informacji publicznej.1. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 18 lutego 2025 r. P.J. zwrócił się do M. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. m.in. o udzielenie informacji dotyczącej obecnej struktury organizacyjnej wewnątrz spółki oraz schematu organizacyjnego wraz z podaniem zakresów obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi (pkt 4 wniosku).2. Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Spółka przedłużyła termin na udzielenie odpowiedzi na wniosek do dwóch miesięcy od otrzymania wniosku, o czym powiadomiła P.J., wskazując przyczyny przedłużenia terminu.3. Wspomnianą na wstępie decyzją M. Spółka z o.o. z siedzibą w Z., na podstawie m.in. art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), odmówiło udostępnienia informacji publicznej w zakresie "informacji na temat obowiązującej na chwilę obecną struktury organizacyjnej wewnątrz spółki oraz schematu organizacyjnego wraz z podaniem zakresów obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi". W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że informacja dotycząca struktury organizacyjnej spółki oraz schematu organizacyjnego spółki nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Dokumenty te nie dotyczą bowiem spraw publicznych, a są wyłącznie dokumentami wewnętrznymi spółki mającymi charakter organizacyjny i porządkowy, nie przesądzający o kierunku działania organu władzy publicznej. Dokumenty służące jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związane z jego działalnością, nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu (dokumenty wewnętrzne). Zdaniem organu taki właśnie charakter nadać należy strukturze organizacyjnej i schematowi organizacyjnemu spółki.Jako bezzasadny organ uznał także wniosek o podanie zakresu obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi spółki. Co do zasady zakres obowiązków stanowi bowiem element umowy o pracę, wobec czego stosownie do treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p., udostępnienie zakresu obowiązków, czyli de facto umowy o pracę, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Osoby zarządzające w spółce poszczególnymi komórkami organizacyjnymi nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, stąd ich umowy o pracę podlegają ochronie. Udostępnienie zakresów obowiązków jako elementu umowy o pracę naruszyłoby dobra osobiste osób, które mają prawo do zachowania w tajemnicy treści łączącego ich z pracodawcą stosunku pracy. Nawet jeżeli pracownik zarządzający komórką organizacyjną w spółce pełni funkcję radnego gminnego, to żądana przez wnioskodawcę informacja o jego zakresie obowiązków pracowniczych w spółce pozostaje bez związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej radnego gminy.1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł P.J. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych oraz art. 10 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nadmierne ograniczenie prawa do informacji, które nie jest niezbędne w celu ochrony praw innych osób; 2) art. 5 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji administracyjnej względem informacji, której organ nie przypisuje charakteru informacji publicznej; 3) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na bezzasadne ograniczenie prawa do informacji ze względu na ochronę prywatności osoby fizycznej; 4) art. 39 § 2 k.p.a. poprzez doręczenie decyzji bez pokwitowania.1. Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych.2. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że decyzji nie doręczono mu za pośrednictwem tradycyjnej poczty z potwierdzeniem odbioru, lecz skarżący znalazł ją w zwykłej kopercie, która znajdowała się pomiędzy materiałami przygotowywanymi dla radnego na Komisje i Sesje Rady Miasta Z. jakie odebrał w dniu 26 maja 2025 r. Wobec tego niezwłocznie złożył skargę do Sądu. Skarżący podniósł, że kwestionowana decyzja jest wadliwa, bowiem jeśli przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna, to niedopuszczalne jest wydanie decyzji administracyjnej - decyzja służy do ograniczenia prawa do informacji, jeśli uzasadnia to ochrona innego dobra prawnego.3. W sytuacji, gdy wniosek nie dotyczy informacji publicznej, spółka powinna zwykłym pismem poinformować o tym wnioskodawcę.4. Ponadto zastosowane w sprawie ograniczenie prawa do informacji jest, zdaniem skarżącego, nie do pogodzenia ze standardami ograniczania konstytucyjnych praw i wolności, tak wynikających z zapisów Konstytucji, jak i standardów prawa międzynarodowego. Pytanie wniosku nie dotyczyło bowiem sfery prywatnej, ani też osobistej osób fizycznych, a obejmowało jedynie ich zakres obowiązków w spółce, która zajmuje się m.in. budową dróg i robotami ziemnymi i w której udziały miasta Z. stanowią 100%. Spółka jednoznacznie związana jest z wykonywaniem zadań gminy i wydatkowaniem środków publicznych. Osoby zatrudnione w takim podmiocie muszą liczyć się z tym, że ich działalność w jego ramach będzie przedmiotem obywatelskiego zainteresowania - a informacje o tym, jakie są ich zadania, nie wiążą się bezpośrednio z ich życiem prywatnym i tym samym bezzasadne jest powoływanie się na ochronę prywatności, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Skarżący jako radny, aby móc prawidłowo sprawować swoje obowiązki, w tym rzetelnie kontrolować działalność prezydenta i podległych mu jednostek organizacyjnych, musi mieć dostęp do konkretnych i dokładnych informacji o funkcjonowaniu spółek z udziałem miasta. Bez tego kontrola sprawowana przez radę nad prezydentem staje się iluzoryczna.5. Skarżący zarzucił, że organ, rozpatrując sprawę, w ogóle nie wziął pod uwagę jego statusu radnego i tego, jak on wpływa na zasadność udostępnienia wnioskowanej informacji. Zdaniem skarżącego decyzja została doręczona w sposób wadliwy, bowiem bez jakiegokolwiek pokwitowania bądź potwierdzenia odbioru. W takich okolicznościach nie sposób stwierdzić, kiedy doszło do dostarczenia decyzji ani kiedy upływa termin złożenia skargi na tę decyzję. Jednakże wszelkie nieprawidłowości w zakresie doręczeń powinny obciążać organy administracji publicznej i nie powinny być interpretowane na szkodę jednostki.2. W odpowiedzi na skargę M. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.1. Organ podkreślił, że skarżący jako radny Rady Miejskiej w Z. co roku otrzymuje sprawozdanie z działalności spółek miejskich, w tym M. Sp. z o.o. w Z. Sprawozdanie to jest przedmiotem obrad rady gminy i zawiera w swej treści zarówno informacje merytoryczne z zakresu działalności spółki i wykonywanych przez nią zadań, jak i dane finansowe. Skarżący posiada zatem dokładną i wyczerpującą informację na temat działalności spółki miejskiej.2. Ponadto co do zasady radny wyposażony został przez powszechnie obowiązujące przepisy prawa w uprawnienia kontrolne na podstawie innych aktów prawnych. Skarżący zwrócił się jednak o informację w trybie dostępu do informacji publicznej, które to prawo przysługuje każdemu. Status radnego przysługujący skarżącemu nie ma i nie może mieć wpływu na sposób i zakres załatwienia wniosku z obszaru dostępu do informacji publicznej. Natomiast co do zarzutu doręczenia zaskarżonej decyzji bez potwierdzenia odbioru organ wskazał, że decyzja została skarżącemu doręczona za pośrednictwem Biura Rady Urzędu Miasta Z. zgodnie z żądaniem skarżącego. Skarżący już w piśmie z dnia 26 marca 2025 r. skierowanym do Spółki, co prawda w innej sprawie, zakazał doręczenia sobie wszelkiej dalszej korespondencji w każdej sprawie na adres zamieszkania i wskazał jako adres do doręczeń Biuro Rady Miasta Z.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:3. Skarga jest zasadna, aczkolwiek na obecnym etapie sprawy z innych przyczyn niż w niej wskazane.1. Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ww. kontrola obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy niewątpliwie postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.2. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), który stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.3. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).4. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.5. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja M. w Z. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 4 wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2025 r., w którym skarżący domagał się udostępnienia informacji dotyczącej obecnej struktury organizacyjnej wewnątrz spółki oraz schematu organizacyjnego wraz z podaniem zakresów obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi.6. Badając zaskarżoną decyzję pod względem formalnym przede wszystkim stwierdzić należy, że jest ona dotknięta wadą o charakterze kwalifikowanym, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ została wydana na wniosek skarżącego, przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej, który nie został podpisany.7. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.8. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Możliwe jest przesłanie wniosku drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego, tak jak to miało miejsce na gruncie rozpatrywanej sprawy. Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadnionym interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. co do zasady nie musi odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej. Niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (vide: wyroki NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; wyrok WSA w Poznaniu z 5 września 2013 r., II SAB/Po 76/13; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).9. Zupełnie odmiennie wygląda jednak sytuacja, gdy organ stwierdzi, że zachodzą podstawy do wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Wówczas, następuje przejście do drugiego etapu postępowania, mającego stricte charakter postępowania administracyjnego. Od tego momentu wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ zobowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialnotechnicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o których stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu.10. Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. konieczne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym etapie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Drugi etap postępowania dotyczy sytuacji, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (vide: wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15).11. Użyty w przywołanym na wstępie rozważań art. 16 ust. 2 u.d.i.p. zwrot "do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego" oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji.12. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (vide: wyroki NSA: z 26 maja 2017 r., I OSK 2534/16; z 12 października 2017 r., I OSK 430/17; z 18 stycznia 2018 r., I OSK 758/16; z 28 maja 2018 r., I OSK 2667/17; z 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1705/17; z 24 maja 2019 r., I OSK 1616/17; z 5 grudnia 2019 r., I OSK 905/18; z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23, z 13 września 2024 r., III OSK 3268/23).13. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18 lutego 2025 r. został sformułowany w drodze wiadomości elektronicznej e-mail i przesłany przez skarżącego do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej. Z oczywistych więc względów ów wniosek nie zawierał podpisu własnoręcznego skarżącego ani też nie został opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Wniosek został przesłany jako skan pisma w formacie "pdf". Pomimo tego organ nie wezwał skarżącego (wykorzystując kanał komunikacji wynikający z wniosku) do usunięcia braków formalnych wniosku w prawem przewidzianym trybie i działając z urzędu, w oparciu o wniosek, który nie mógł wywołać skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania, wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W tym stanie rzeczy zaskarżona do Sądu decyzja rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co obligowało Sąd do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, bowiem byłaby ona przedwczesna.14. Ubocznie jedynie wskazać należy, że w świetle regulacji art. 16 ust. 2 u.d.i.p. doręczenie decyzji administracyjnej wydawanej w trybie u.d.i.p., winno odbyć się według zasad unormowanych w Rozdziale 8 Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Doręczenia". Może mieć to bowiem znaczenie dla ustalenia daty lub prawidłowości doręczenia stronie skarżącej decyzji organu, co z kolei ma kluczowe znaczenie dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi. Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. organ zobligowany jest przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Organ winien zatem przekazać Sądowi pełną dokumentację sprawy, na której podstawie ustalił jej stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem sądowej kontroli. Powinny być to zatem kompletne akta, zawierające wszystkie dokumenty, na które organ powołał się w motywach zaskarżonej decyzji, obrazujące krok po kroku przebieg kontrolowanego postępowania, począwszy od wniosku inicjującego sporne postępowanie a kończąc na zaskarżonej decyzji wraz z dokumentem zwrotnego potwierdzenia jej odbioru. W rozpoznawanej sprawie data doręczenia zaskarżonej decyzji nie była sporna, jednak sposób jej doręczenia, zwłaszcza z uwagi na brak w aktach sprawy dowodu doręczenia skarżącemu kwestionowanej decyzji, budzi poważne wątpliwości. Pismo, na które powołuje się organ, nie dotyczyło bowiem przedmiotowej sprawy, przy czym skarżący wyraźnie wskazał we wniosku jaki jest właściwy sposób prowadzenia z nim komunikacji.15. Rozpoznając ponownie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji dotyczącej obecnej struktury organizacyjnej wewnątrz spółki oraz schematu organizacyjnego wraz z podaniem zakresów obowiązków osób zarządzających poszczególnymi komórkami organizacyjnymi tj. pkt 4 wniosku z dnia 18 lutego 2025 r., organ dokona ponownie oceny wniosku pod kątem charakteru żądanej informacji, tzn. czy żądana informacja ma charakter publiczny w rozumieniu przepisów u.d.i.p., zwłaszcza (ale nie tylko) w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., przy czym Sąd w tym miejscu zastrzega, że ze względu na – jak wskazano wyżej - przedwczesność wydanej decyzji nie przesądza, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną. Jeśli zaś organ dojdzie do przekonania o celowości wydania decyzji administracyjnej, to oceni wniosek pod kątem spełnia wymagań formalnych i ewentualnie zastosowuje właściwe regulacje, w szczególności zaś art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.16. Wobec wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku uwzględniając brzmienie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.dc., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.dc