Wyrok - I SA/Bd 372/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Podatek od środków transportowych, Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi E. O.Sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2025 r. nr SKO.4230.36.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowyOddalono skargę. Podatek od środków transportowych, Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi E. O.Sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 12 maja 2025 r. nr SKO.4230.36.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowy
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
spadek
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Halina Adamczewska-Wasilewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
W dniu [...] grudnia 2024 r. E. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej także jako: "skarżąca", "Spółka") złożyła w Urzędzie M. B. korektę deklaracji DT-1 za 2023 r. Powołując się na ustalenia wewnętrznych działań kontrolnych oraz brak wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego (dalej także jako: "KRS") oddziału Spółki z siedzibą w B., wykazała zerowy podatek należny i wniosła o zwrot nadpłaconego podatku za 2023 r. w wysokości [...] zł.W dniu [...] grudnia 2024 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku od środków transportowych za 2023 r.Po rozpoznaniu wniosku, Prezydent M. B. decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2023 r. w całości. Organ uznał, że kluczową okolicznością decydującą o właściwości miejscowej w podatku od środków transportowych nie jest ta, na którą powołuje się Spółka tj. brak formalnego wyodrębnienia oddziału, uwidocznionego w KRS.Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej także jako: "SKO", "Kolegium", "organ") decyzją z dnia [...] maja 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji.Na wstępie uzasadnienia rozstrzygnięcia organ wskazał, że uregulowania dotyczące nadpłaty podatku znajdują się w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej także jako: "O.p.") i przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie. Następnie Kolegium wskazało, że właściwość miejscową w podatku od środków transportowych określono w przepisach ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 ze zm., dalej także jako: "u.p.o.l."). Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 9 ust. 7 u.p.o.l. właściwym miejscowo jest organ, na którego obszarze znajduje się, w przypadku osoby prawnej, siedziba podatnika. Właściwość miejscowa jest uzależniona od tego, jaki podmiot jest podatnikiem podatku od środków transportowych. W przypadku osób prawnych organem właściwym jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się siedziba podatnika. Określenie tej właściwości składa się z dwóch elementów, tj. "terenu organu podatkowego" oraz siedziby podatnika. Przepis art. 41 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2024 poz. 1061 ze zm.; dalej także jako: "k.c.") wskazuje, iż jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowi inaczej, siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający. Informacja o siedzibie jest zawarta w rejestrze, do którego wpisana jest osoba prawna.Kolegium podało, że Prezydent M. B., w prowadzonym postępowaniu ustalił, iż Spółka pod nazwą E. Sp. z o.o. posiada siedzibę w P. oraz, że Spółka nie posiada wpisanych do KRS oddziałów. Jednocześnie, w ramach Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki utworzono jednostkę terenową Spółki pod nazwą [...] [...], a jednostka ta funkcjonowała w 2023 r.W przedmiotowej sprawie zachodzi zatem sytuacja, w której na terenie miasta B. w ramach Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki utworzono jednostkę terenową Spółki pod nazwą [...] [...], a jednostka ta funkcjonowała w 2023 r. oraz posiadała środki transportowe. W sprawie, zdaniem organu, decydujące jest usytuowanie jednostki, posiadającej środki transportowe na terenie miasta B..Organ odwoławczy zauważył, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż jednostka – wyodrębniony [...] [...], zarejestrował środki transportowe w Wydziale Komunikacji B. i przez szereg lat jednostka ta składała deklaracje na podatek od środków transportowych DT-1 w Urzędzie M. B.. Z kolei, korektę deklaracji Skarżąca uzasadniła przeprowadzeniem wewnętrznych działań kontrolnych. Zdaniem Kolegium, nie sposób przyznać racji Spółce, że działania wewnętrzne stanowią zaistnienie okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego lub zmianę miejsca zamieszkania lub siedziby. W sprawie nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na określenie wysokości zobowiązania, których skutki wystąpienia zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w 2023 r.Zarówno z zawartego w aktach sprawy wydruku informacji z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz dostępnej w internecie informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców (stan na dzień [...] kwietnia 2025 r. nr KRS:[...]) wynika, że spółka pod nazwą E. Sp. z o.o. posiada siedzibę w P. oraz, że Spółka nie posiada wpisanych do KRS oddziałów (Rubryka 3 – Oddziały – Brak wpisów). Kolegium stwierdziło, że zarówno w prowadzonym postępowaniu z wniosku Spółki, jak i w podjętej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji nie podważał i nie kwestionował danych wpisanych w KRS. Organ ustalił, że siedzibą Skarżącej jest miasto P.. Zatem rozważania i sugestie, iż organ podatkowy nie odniósł się do podnoszonej przez Skarżącą zasady domniemania prawdziwości danych wpisanych w KRS, w ocenie Kolegium, uznać należy za chybione. W sprawie bowiem, jak zaznaczyło Kolegium, kluczowe jest to, że w 2023 r. do jednostki terenowej – [...] [...] – przypisano, wykazywane w deklaracji DT-1, środki transportowe podlegające opodatkowaniu, co miało odzwierciedlenie w ewidencji środków trwałych Spółki.W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej, zarzucając:1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 oraz ust. 7 u.p.o.l., która polegała na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu przez uznanie, iż samo posiadanie przez jednostkę terenową Spółki środków transportowych jest okolicznością uzasadniającą właściwość Prezydenta w sprawie dotyczącej podatku od środków transportowych, podczas gdy ww. przepis uzależnia właściwość organu podatkowego od statusu podatnika jako "przedsiębiorstwa wielozakładowego'' lub podmiotu, którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne, co z uwagi na nieposiadanie przez Spółkę statusu żadnego z ww. podmiotów (wydzielonej jednostki organizacyjnej), doprowadziło do błędnego zastosowania art. 9 ust. 7 u.p.o.l., a tym samym nieprawidłowego ustalenia właściwości Prezydenta B., podczas gdy organem właściwym dla Skarżącej w sprawie podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się siedziba Spółki, tj. Prezydent miasta P.;2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 120, art. 121 oraz art. 191 O.p. przez błędną wykładnię, a także niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa podatkowego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a także prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co skutkowało wadliwym rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję pierwszej instancji;b) art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w zw. z art. 124 O.p. przez:- nieuwzględnienie w ramach uzasadnień decyzji SKO wymaganych wyjaśnień w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie w sprawie;- wydanie rozstrzygnięcia niezawierającego prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym brak własnego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej "przedsiębiorstwa wielozakładowego" oraz "podmiotu którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne", tj. sformułowań użytych w ramach art. 9 ust. 7 u.p.o.l.;- co skutkowało naruszeniem zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym;c) art. 233 w zw. z art. 75 § 4a oraz art. 81b § 2a w zw. z art. 75 § 3 oraz art. 124 O.p. przez wydanie decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję pierwszej instancji, odmawiającej stwierdzenie nadpłaty w podatku od środków transportowych, a także stwierdzającej bezskuteczność dokonanej przez Spółkę korekty deklaracji DT-1 za lata 2019-2024 (dalej: "Korekta deklaracji DT-1"), podczas gdy wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony przez Spółkę za lata 2019-2024 (dalej: "Wniosek o stwierdzenie nadpłaty"), a także złożona przez Spółkę [...] deklaracji DT-1 były w pełni uzasadnione i konieczne, z uwagi na niewłaściwość organu podatkowego w zakresie poboru podatku od środków transportowych w odniesieniu do Spółki;d) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez wydanie wadliwego rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy decyzję pierwszej instancji, podczas gdy, zważając na przedstawione w odwołaniu zarzuty oraz uzasadnienie w tym zakresie, prawidłowym rozstrzygnięciem powinno być uchylenie przez SKO decyzji pierwszej instancji.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267).Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] maja 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. B. z [...] lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2023 r.Postępowanie w kontrolowanej sprawie zostało zainicjowane przez E. Sp. z o.o. w P., która [...] grudnia 2024 r. złożyła korektę deklaracji DT-1 za 2023 rok. Powołując się na ustalenia poczynione w następstwie wewnętrznych działań kontrolnych, wykazała zerowy podatek należny i wniosła o zwrot nadpłaconego podatku od środków transportowych. Okolicznością uzasadniającą takie działanie, na którą powołała się Spółka, był brak wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego oddziału Spółki z siedzibą w B..Wskazać należy, że zgodnie z art. 72 § 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę:1) nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku;2) podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej;3) zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji, o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej;4) zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej.Istota nadpłaty sprowadza się do tego, że podatnik płaci kwotę podatku nie będąc do tego zobowiązany, albo czyni to w kwocie wyższej od należnej (por. L. Etel [w:] L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX/el. Warszawa 2017 - art. 72).W rozpoznawanej sprawie, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, żadna z powyższych sytuacji nie zachodziła.Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do kwestii, czy decyzja ustalająca podatek od środków transportowych za 2023 r. została wydana przez właściwy organ. Zdaniem Skarżącej, wyodrębnienie w strukturze Spółki jednostki terenowej, działającej na obszarze miasta B. pod nazwą "[...] [...]", do której przypisane zostały pojazdy podlegające opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, nie powoduje, że podatek od środków transportowych powinien być opłacony na obszarze właściwości Prezydenta M. B.. Natomiast zdaniem organu podatkowego o jego właściwości miejscowej w podatku od środków transportowych decyduje posiadanie przez jednostkę terenową Spółki środków transportowych podlegających opodatkowaniu. Nie ma przy tym znaczenia powoływana przez Spółkę okoliczność braku ujawnienia wyodrębnienia oddziału w Krajowym Rejestrze Sądowym.W tak zarysowanym sporze rację należy przyznać SKO.W myśl art. 15 § 1 O.p. organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczowa i miejscowa jest ustalana z uwzględnieniem zakresu zadań i terytorialnego zasięgu działania organów podatkowych, określonych na podstawie odrębnych przepisów (art. 15 § 2 O.p.). Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości w przypadku decyzji ostatecznej stanowi kwalifikowaną wadę określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Stąd też organy z urzędu mają obowiązek przestrzegać swej właściwości w każdym stadium postępowania.W art. 9 ust. 1 u.p.o.l. uregulowana została zasada kogo obciąża obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Zgodnie z tym przepisem obowiązek podatkowy w omawianym podatku ciąży na właścicielu środka transportowego bez względu na to, czy właścicielem jest osoba fizyczna czy osoba prawna. Jednocześnie przepis ten, w zdaniu drugim, przewiduje odstępstwo od tej zasady, stanowiąc, że "jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany".Wskazać należy, że w podatku od środków transportowych właściwość miejscową określa art. 9 ust. 7 u.p.o.l. Stosownie do treści tego przepisu prawa, organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika, a w przypadku przedsiębiorstwa wielozakładowego lub podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - organ podatkowy, na terenie którego znajduje się zakład lub jednostka posiadająca środki transportowe podlegające opodatkowaniu. W przypadku współwłasności środka transportowego organem właściwym jest organ podatkowy odpowiedni dla osoby lub jednostki organizacyjnej, która została wpisana jako pierwsza w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.Z zacytowanego wyżej brzmienia przepisów wynika zatem, że zasadą jest, iż obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu środka transportowego, który uwidoczniony jest w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, a organem podatkowym jest organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę podatnika. Tylko w przypadku, gdy właściciel - podatnik posiada wiele zakładów lub wydzielone jednostki organizacyjne, o właściwości organu podatkowego rozstrzyga siedziba tego zakładu (jednostki organizacyjnej) pod warunkiem, że posiadają one podlegające opodatkowaniu środki transportowe. W tym przypadku zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy takiemu zakładowi (jednostce organizacyjnej) przekazano pojazd w posiadanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Ol 88/07).Podkreślenia wymaga przy tym, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera odmiennej od prawa cywilnego definicji w odniesieniu do posiadania środków transportowych. W takim przypadku odwołać się zatem należy do wykładni i definicji tego pojęcia w prawie cywilnym. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie to zatem stan faktyczny wymagający, aby pewien podmiot faktycznie korzystał z rzeczy, mając nad nią faktyczne fizyczne władztwo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98). Skoro posiadanie jest stanem faktycznym, a nie prawnym, to od faktycznego władania pojazdem przez zakład lub inną jednostkę organizacyjną będzie uzależniona właściwość organu. Fakt przekazania środków transportowych powinien znajdować odzwierciedlenie w dokumentacji przedsiębiorcy, np. ewidencji środków trwałych, umowie czy protokole zdawczo-odbiorczym (por. G. Dudar, Problemy praktyczne z określeniem właściwości miejscowej organów w podatku od środków transportowych, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2011, nr 6, s. 16-23).Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, zauważenia wymaga, że Spółka na podstawie Regulaminu Organizacyjnego Przedsiębiorstwa Spółki (załącznik do pisma Skarżącej z [...] lutego 2025 r.) utworzyła jednostkę terenową Spółki pod nazwą "[...] [...]", a jednostka ta funkcjonowała w 2023 r. Wprawdzie ww. wydzielona jednostka terenowa nie została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego jednak, w ocenie Sądu, nie ma to wpływu na opodatkowanie podatkiem od środków transportowych ani nie powoduje braku właściwości Prezydenta M. B. w zakresie tego podatku.Należy zauważyć, że z pisma skarżącej z dnia [...] stycznia 2025 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie wraz z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od środków transportowych wynika, że pojazdy zgłaszane do opodatkowania podatkiem od środków transportowych (wykazanych w deklaracjach składanych do Urzędu M. B. za lata 2019-2024) były przypisane do jednostki działającej w rejonie miasta B.. Do tego pisma został załączony dokument potwierdzający ujęcie pojazdów (środków transportowych) w środkach trwałych przypisanych do jednostki działającej na terenie B. w ramach opodatkowania od środków transportowych w deklaracjach składanych do organu w latach 2019 – 2024. Równieżw piśmie Urzędu M. B. – Wydziału Uprawnień Komunikacyjnych z dnia [...] stycznia 2025 r. do którego załączono m.in. skany akt pojazdów zarejestrowanychw Urzędzie M. B., a także wnioski o dokonanie zmian w dowodzie rejestracyjnym poszczególnych pojazdów, jako wnioskodawca, odbiorca pojazdu wskazana jest [...]. Oddział w B. lub E. Sp. z o.o. "[...]Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, E. Sp. z o.o. [...] [...] spełniła warunki by uznać ją jako podatnika. W związku z czym organem właściwym w sprawie podatku od posiadanych przez E. Sp. z o.o. [...] [...] środków transportowych był Prezydent M. B.. W konsekwencji zasadnie organy podatkowe odmówiły Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2023 r. Nadpłata taka nie wystąpiła, bowiem Prezydent M. B. w zakresie podatku od środków transportowych był właściwy miejscowo dla E. Sp. z o.o. – "[...] [...]" utworzonego przez Spółkę.Stanowisko organów podatkowych oraz tut. Sądu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 lutego 2024 r., sygn. akt III FW 8/23 (załączonym przez Spółkę w postępowaniu podatkowym), nie uzależnił właściwości organów podatkowych od dokonania wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego wydzielonej jednostki organizacyjnej podmiotu, w którego skład wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne. Rozstrzygając spór o właściwość organów podatkowych Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że kryterium ustalenia właściwości miejscowej organu podatkowego obejmuje trzy elementy: wydzielenie jednostki organizacyjnej, ustalenie organu podatkowego według siedziby wydzielonej jednostki oraz stwierdzenie, że wydzielona jednostka posiada konkretnie określone środki transportowe podlegające opodatkowaniu.Mając na uwadze powyższe, bezsprzecznie E. Sp. z o.o. miała wydzieloną jednostkę organizacyjną tj. E. Sp. z o.o. [...] [...] i organ podatkowy należało ustalić według siedziby wydzielonej jednostki. Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika także, że wydzielona jednostka posiada konkretnie określone środki transportowe, które podlegały opodatkowaniu. A zatem w kontrolowanej sprawie zostały spełnione wcześniej przywołane kryteria wskazane przez NSA i uznać należało, że wpis jednostki terenowej Spółki do KRS nie jest koniecznym warunkiem uznania jej za podatnika podatku od środków transportowych.Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony przez organy jest zupełny i na jego podstawie organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych. Organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i prawidłowo je zastosowały w niniejszej sprawie. W związku z powyższym niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego.Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Z akt kontrolowanej sprawy wynika jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób wyczerpujący. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonana przez organy spójna, logiczna i kompleksowa ocena materiału dowodowego nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 120, art. 121 i art. 191 O.p.Ponadto, zdaniem Sądu, SKO ani organ I instancji nie naruszyły art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. Wskazać należy, że należyte uzasadnienie decyzji, pozwala na dokonanie oceny, czy decyzja nie została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności czy organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, czy nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub czy nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Należyte uzasadnienie decyzji służy także realizacji zasady zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron.W ocenie tut. Sądu, na gruncie kontrolowanej sprawy powyższe wymogi zostały spełnione przez organy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że Skarżąca odmiennie od organu rozumie swoją sytuację prawną i nie zgadza się z organem co do przedstawionej w uzasadnienie zaskarżonej decyzji wykładni przepisów prawa i oceny dowodów nie powoduje, że naruszone zostały zasada przekonywania i formułowania uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w sposób adekwatny do okoliczności sprawy wyjaśnia zasadność przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, a także odnosi się w sposób właściwy do przeprowadzonego postępowania i podnoszonych w toku tego postępowania twierdzeń i dowodów.Mając powyższe na uwadze, wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. oddalił skargę.Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl