Wyrok - II SA/Sz 395/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie - z dnia 30 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Drogi publiczne, Kara administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi Gminy Resko na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SKO.WD/472/3726/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę.Oddalono skargę. Drogi publiczne, Kara administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi Gminy Resko na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SKO.WD/472/3726/2024 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę.
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Przewodniczący
Joanna Świerzko-Bukowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, działając na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 i 2 oraz ust. 13 w związku z art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, dalej: "u.d.p."), art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") wydał w dniu 23 października 2024 r. decyzję nr ZZDW.KAR.18.2024, w której nałożył na Gminę Resko (dalej "skarżąca", "Gmina") karę pieniężną w wysokości 610,80 zł za zajęcie pasa drogowego w związku z umieszczoną kanalizacją sanitarną w drodze wojewódzkiej nr 152 dz. nr 149 w miejscowości Resko przy ulicy Wojska Polskiego w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 15 lutego 2024 r. bez zezwolenia zarządcy drogi.Organ I instancji wskazał, że kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest wymierzana przez zarządcę drogi w wysokości dziesięciokrotnej opłaty ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 5, ust. 12 pkt 1 u.d.p. oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały nr XXXIX/439/22 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 7 grudnia 2022 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej (Dz. Urz. Woj. Zach. poz. 5946; dalej "uchwała Sejmiku") "według wyliczenia: - 4,86 m˛ zajętej łącznej powierzchni pasa drogowego rzutu poziomego w związku z umieszczonym liniowym urządzeniem obcym w postaci kanalizacji sanitarnej bez zezwolenia zarządcy drogi - przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego".W dalszej części uzasadnienia organ I instancji przedstawił sposób wyliczenia kary pieniężnej w wysokości 610, 80 zł za umieszczenie liniowego urządzenia obcego w jezdni (4,86 m˛ x 100,00 zł/m˛ = 486,00 zł: 366 dni = 1,32 zł x 46 dni x 10 = 610,80 zł).W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji podał, że w dniu 7 lutego 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie w związku ze stwierdzeniem braku w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 15 lutego 2024 r. zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr 152, dz. nr 149, w miejscowości Resko, ul. Wojska Polskiego, obręb Resko dla umieszczonego liniowego urządzenia obcego w postaci kanalizacji sanitarnej.Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego DW 152 nastąpiło na podstawie decyzji nr 201/2013, RDW.04/DT/4273/201/2013 z dnia 23 sierpnia 2013 r. na okres 10 lat. Powyższa decyzja wygasła z dniem 31 grudnia 2023 r.W dniu 16 lutego 2024 r., do Rejonu Dróg Wojewódzkich w Gryficach wpłynął wniosek Gminy z dnia 12 lutego 2024 r. o przedłużenie decyzji zezwalającej na umieszczenie liniowego urządzenia obcego w postaci kanalizacji sanitarnej w drodze wojewódzkiej nr 152. Zezwolenie zostało wydane od dnia 16 lutego 2024 r., czyli od daty wpływu wniosku do dnia wskazanego we wniosku, tj. do 31 grudnia 2033 r. (decyzja z dnia 6 marca 2024 r. nr ZZDW-ZU4.426.66.2024- dopisek Sądu).W dniu 12 marca 2024 r. Gmina złożyła wniosek o odstąpienie od nałożenia na nią kary pieniężnej.Dnia 5 kwietnia 2024 r. organ I instancji wydał decyzję nr ZZDW.KAR.18.2024, w której nałożył na Gminę Resko karę za zajęcie pasa drogowego w związku z umieszczoną kanalizacją sanitarną w drodze wojewódzkiej nr 152 w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 15 lutego 2024 r., bez zezwolenia zarządcy drogi w kwocie 610,80 zł.Nie zgadzając się z powołaną decyzją Gmina złożyła od niej odwołanie.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 r. nr SKO.WD.472/1715/2024, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozstrzygnięcia.W dniu 10 października 2024 r., przedstawiciel Gminy zapoznał się z aktami sprawy zebranymi w trakcie postępowania administracyjnego i oświadczył, że jego zdaniem, brak było możliwości zapoznania się z oryginałami dokumentów, a ponadto w decyzji "pierwotnej" z 2013 r. brak jest informacji (zapisu) o konieczności przedłużenia zezwolenia dla umieszczonego urządzenia na następny okres użytkowania. Wniósł o zapis w decyzjach "o bezterminowości umieszczonych urządzeń" w przedmiotowym pasie drogowym.W notatce urzędowej z 10 października 2024 r. pracownik organu wskazał, że przedstawicielowi Gminy udostępniono oryginały dokumentów, tj.: decyzji nr 201/2013 z dnia 23 sierpnia 2013 r.; protokołu z dnia 28 sierpnia 2013 r. z umieszczenia w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr 152 w miejscowości Resko kanalizacji sanitarnej; protokołu odbioru technicznego z umieszczenia przez Gminę Resko kanalizacji sanitarnej w dniu 28 sierpnia 2013 r.; decyzji z dnia 6 marca 2024 r. zezwalającej na zajęcie pasa drogowego na nowy okres oraz notatki służbowej z dnia 16 września 2024 r. potwierdzającej umieszczenie urządzenia w postaci kanalizacji sanitarnej w pasie DW 152 w miejscowości Resko przy ul. Wojska Polskiego, na które zostało wydane w dniu 27 sierpnia 2013 r. zezwolenie – decyzja nr 201/2013. Reszta akt sprawy była udostępniona w systemie elektronicznego obiegu dokumentów.Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wydał opisaną wyżej decyzję i wskazał, że nie ma obowiązku informowania strony o konieczności ponownego składania wniosku. Decyzja jednoznacznie określa okres zezwolenia na umieszczenie urządzenia w pasie drogowym. Ponadto strona jest jednostką samorządu terytorialnego, która w zakresie swojej działalności również wydaje decyzje o zajęciu pasa drogowego. Według organu I instancji, Gminie znany jest zakres obowiązków podmiotu, który chce korzystać z pasa drogowego w celach niezwiązanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego oraz przepisy u.d.p. Organ I instancji wskazał, że brak jest podstaw prawnych do ujęcia w decyzji o zajęciu pasa drogowego zapisu o bezterminowości umieszczonych tam urządzeń.Organ I instancji podał, że decyzja z dnia 23 sierpnia 2013 r., zezwalająca na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr 152 dla umieszczonego przyłącza kanalizacji sanitarnej wygasła z dniem 31 grudnia 2023 r. Podkreślił, że we wniosku o zajęcie pasa drogowego Gmina wskazała powierzchnię i okres zajęcia pasa drogowego. Decyzją z 6 marca 2024 r. nr ZZDW-ZU4.426.66.2024 Gmina otrzymała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego do 31 grudnia 2033 r. za roczną opłatą.W ocenie organu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że Gmina w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 15 lutego 2024 r. nie posiadała zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego w związku z czym prawidłowe było nałożenie na nią kary. W ww. okresie Gmina nie wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, choć w dniu 11 stycznia 2024 r. dokonała wpłaty w kwocie 486 zł w związku z decyzją z 23 sierpnia 2013 r., która straciła ważność w dniu 31 grudnia 2023 r.Bez znaczenia dla rozpoznania sprawy, w ocenie organu, pozostają wyjaśnienia Gminy o błędzie spowodowanym dużą ilością tożsamych decyzji oraz fakt dokonania opłaty rocznej za kolejny rok zajęcia pasa drogowego, w sytuacji gdy zaniechano obowiązku wystąpienia do właściwego organu o stosowne zezwolenie na zajęcie tego pasa drogowego. Przesłanką niezbędną do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że w pasie drogowym umieszczone zostało określone urządzenie i nastąpiło to bez zgody zarządcy drogi. Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy. Podnoszony przez Gminę fakt przeoczenia upływu terminu wydanego zezwolenia, organ I instancji ocenił jako brak należytej staranności prowadzenia własnych spraw.Organ I instancji podniósł, że przepisy u.d.p. nie przewidują instytucji "przedłużenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego", a tym samym strona zamierzająca zajmować pas drogowy przez okres dłuższy, niż wynikający z wcześniej uzyskanego zezwolenia, zobowiązana jest wystąpić o wydanie nowej decyzji. Wskazał, że karę pieniężną wymierza się w wysokości 10-krotności opłaty podstawowej, przyjmując stawkę podstawową określoną w § 3 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku.W dalszej części uzasadnienia organ I instancji przeanalizował przesłanki wynikające z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i uznał, że brak było podstaw do zastosowania ww. przepisu. Zdaniem organu waga naruszenia prawa nie była znikoma. Okoliczności, że nie powstało żadne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, ani mienia oraz że urządzenia nie są widoczne i nie zagrażają ruchowi drogowemu, a także wniesienie opłaty nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy. Według organu I instancji, Gmina miała świadomość, że wydane zezwolenie na zajęcia pasa drogowego jest czasowe, winna zatem przed upływem jego ważności wystąpić z kolejnym wnioskiem. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie miało charakteru incydentalnego, lecz charakteryzowało się trwałością. Organ I instancji podał, że choć Gmina zaprzestała naruszenia prawa, to nastąpiło to dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie przez złożenie wniosku o zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Ponadto dla możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od ukarania muszą wystąpić łącznie dwie przesłanki: znikomość naruszenia prawa i zaprzestanie naruszenia prawa.Nie zgadzając się z powołaną decyzją Gmina złożyła od niej odwołanie, zarzucając przy tym organowi naruszenie przepisów postępowania.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wydało w dniu 16 kwietnia 2025 r. decyzję nr SKO.WD/472/3726/2024, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 23 października 2024 r.Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przytoczył treść art. 40 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 5, ust.11, ust. 12 u.d.p. oraz wyjaśnił, że ww. przepisy narzucają ramy koniecznych ustaleń w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.Organ odwoławczy wskazał, że przesłankami wymierzenia kary administracyjnej są zajęcie pasa drogowego i brak zezwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie lub przekroczenie terminu zajęcia pasa drogowego.Organ odwoławczy podał, że kanalizacja sanitarna umieszczona w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr 152 w dniu 28 sierpnia 2013 r., niezmiennie pozostawała w granicach pasa drogowego, przy czym w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 15 lutego 2024 r. nastąpiło to bez zezwolenia zarządcy drogi (nielegalnie). Gmina nie kwestionowała powyższych ustaleń faktycznych.Zarzuty odwołania koncentrują się na wykazaniu naruszenia przez organ I instancji gwarancji procesowych strony, w szczególności uniemożliwienie zapoznania się z oryginałami dokumentów zgromadzonych w toku postępowania oraz na nieuwzględnieniu podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.W ocenie organu odwoławczego, nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu niezapewnienia Gminie możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przy braku wykazania skutków tego naruszenia dla skarżącej. Organ odwoławczy wskazał, że Gminie zapewniono możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści. Przedstawiciel Gminy, zapoznając się z materiałem dowodowym wskazał na brak oryginalnych dokumentów. Strona nie podała jednak jakich to dokumentów oryginalnych w aktach nie było i jakie w związku z tym wywodzi skutki dla podjętych przez organ I instancji ustaleń faktycznych i zakwestionowania orzeczenia co do istoty sprawy. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.Organ odwoławczy wskazał, że brak odstąpienia od nałożenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. został należycie uzasadniony. Przy ocenie skutków naruszenia prawa nie ma podstaw do uwzględnienia okoliczności w postaci uiszczenia przez Gminę opłaty za okres zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz braku wpływu nielegalnego zajęcia pasa drogowego na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w kwestii braku znikomości naruszenia prawa - w aspekcie podmiotowym - uwzględniając w szczególności fakt, że Gmina jest podmiotem publicznoprawnym - jako jednostka samorządu terytorialnego, a jej organ, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi na podstawie art. 19 ust. 1 u.d.p. Organ wykonawczy Gminy, jakim jest burmistrz, pełniąc funkcję zarządcy drogi ma pełną świadomość praw i obowiązków związanych z zajęciem pasa drogowego, i jak słusznie wskazał organ I instancji, nie może zasłaniać się brakiem zapisu w decyzji udzielającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o konieczności wystąpienia z kolejnym wnioskiem, w razie potrzeby przedłużenia okresu zezwolenia. W sprawie nie zaistniała okoliczność obiektywnie uniemożliwiająca zachowanie się zgodnie z przepisem.Gmina złożyła skargę na ww. decyzję i wniosła o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji oraz o umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.Zarzuciła organowi naruszenie:1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 189f k.p.a., przez bezpodstawne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez organ I instancji, podczas gdy postępowanie w pierwszej instancji winno zostać umorzone albowiem waga naruszenia prawa jest znikoma, a skarżąca zaprzestała naruszeń, co przemawia za okolicznością uzasadniającą zasadność odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej w przedmiotowym zakresie;2. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez niedokonanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie nieuwzględnienie okoliczności, że skarżąca przesłała do organu wniosek o przedłużenie zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego, w tym uiszczenia przez skarżącą opłaty za zajmowanie pasa drogowego po przekroczeniu terminu wskazanego w decyzji zezwalającej, w konsekwencji czego doszło do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo iż w następstwie złożonego wniosku skarżącej zostało wydane zezwolenie na dalsze zajmowanie przedmiotowego pasa drogowego do 31 grudnia 2033 r.;3. art. 189f k.p.a., przez błędną wykładnię i nieprawidłowe dokonanie ustaleń dotyczących braku przesłanek pozwalających na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec skarżącej, mimo że w przedmiotowym stanie faktycznym owe przesłanki zostały spełnione.W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje:Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a.").Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach kognicji, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.Niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek organu, który wydał zaskarżoną decyzję, któremu to wnioskowi nie sprzeciwiła się strona skarżąca (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).Spór dotyczy wymierzenia skarżącej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p., zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.Stosownie do art. 40 ust. 2 u.d.p., zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:1) prowadzenia robót w pasie drogowym;2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam;4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (art. 40 ust. 3 u.d.p.). Szczegółowy sposób ustalenia opłaty, uzależniony od celu zajęcia, regulują przepisy art. 40 ust. 4-6 u.d.p.Na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego:1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2,2a lub 2c,3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.W sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 15 lutego 2024 r.Zgodzić należy się z organem, że okoliczność złożenia wniosku o zajęcie pasa drogowego w dniu 16 lutego 2024 r. oraz dokonanie opłaty na podstawie decyzji z dnia 23 sierpnia 2013 r., która wygasła w dniu 31 grudnia 2023 r., a także wydanie decyzji z dnia 6 marca 2024 r. zezwalającej na dalsze zajmowanie pasa drogowego nie miały wpływu na wynik sprawy. Również fakt, że nie powstało żadne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi, ani mienia oraz że urządzenia przesyłowe nie są widoczne i nie zagrażają ruchowi drogowemu pozostawał bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.Przesłanką niezbędną do wymierzenia kary pieniężnej jest ustalenie, że podmiot dokonał zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Odpowiedzialność administracyjna za nieuprawnione zajęcie pasa drogowego ma charakter obiektywny. Jest niezależna od winy sprawcy. Podnoszony przez Gminę fakt przeoczenia upływu terminu wydanego zezwolenia, organ prawidłowo ocenił jako brak należytej staranności prowadzenia własnych spraw.Z akt wynika, że organ rozważył możliwość zastosowania w sprawie odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodzić należy się z organem, że waga naruszenia prawa przez skarżącą nie była znikoma. Skarżąca miała świadomość, że wydane zezwolenie na zajęcia pasa drogowego jest czasowe, winna zatem przed upływem jego ważności wystąpić z kolejnym wnioskiem. Słusznie również organ podkreślił, że skarżąca zna przepisy u.d.p., gdyż organ Gminy sam wydaje orzeczenia na podstawie tych przepisów.Zdaniem Sądu, zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia nie miało charakteru incydentalnego, lecz charakteryzowało się trwałością. Zaprzestanie naruszenia prawa przez Gminę nastąpiło dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie przez złożenie wniosku o zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Dla możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od ukarania muszą wystąpić łącznie dwie przesłanki: znikomość naruszenia prawa i zaprzestanie naruszenia prawa. Brak jednej z nich wyłącza możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.Zdaniem Sądu, organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Organ zebrał materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Zaskarżona decyzja posiada uzasadnienie faktyczne i prawne.Słusznie również organ wskazał, że dane służące do wyliczenia kary zostały podane przez samą skarżącą we wniosku o zajęcie pasa drogowego. Z akt wynikało, że zajęcie pasa drogowego w związku z umieszczeniem kanalizacji sanitarnej nie zmieniło się od wydania decyzji z dnia 23 sierpnia 2013 r.Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.. skargę oddalił.