Wyrok - III SA/Po 324/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 30 września 2025
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Inspekcja sanitarna, Choroby zawodowe. Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarUchylono zaskarżoną decyzję. Inspekcja sanitarna, Choroby zawodowe. Dnia 30 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2025 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 27 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskar
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
powód
odwołujący
świadek
odwołujący / ubezpieczony
biegły
Data orzeczenia
30 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Izabela Paluszyńska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 27 marca 2025 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 75 §1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako K.p.a.), art. 5 ust. 1 pkt 4a, art. 12 ust. 2 pkt 1 oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2024 r., poz. 416), art. 235(1) i art. 237 § 1 pkt 3-6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r., poz. 1465, dalej jako Kodeks pracy, K.p.) w zw. z § 5 ust. 1 i § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1836, dalej także jako Rozporządzenie) po rozpatrzeniu odwołania G. G. (dalej także jako skarżąca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 05 grudnia 2024 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia tj.: przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat pod postacią guzków głosowych twardych (poz. 15 pkt 1), wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych (poz. 15 pkt 2), niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (poz. 15 pkt 3) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wydana ona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] 05 maja 2023 r. otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej, złożone przez skarżącą. Ustalono, że skarżąca w okresie od 01 września 1983 r. do 1999 r. była zatrudniona w Szkole Podstawowej w [...] na stanowisku nauczyciel. Przebywała na urlopie macierzyńskim od 1984 do 1985 r. oraz na urlopie wychowawczym od 1985 r. do 1986 r. Przebywając na urlopie wychowawczym pracowała 8 h tygodniowo w bibliotece.Od 01 września 1999 r. wykonuje obowiązki zawodowe w Zespole Szkolno-Przedszkolnym [...] w [...], na stanowisku nauczyciela, w pełnym wymiarze. Trzykrotnie przebywała na urlopie dla poratowania zdrowia: w roku szkolnym 2010/2011, od 07 stycznia 2020 r. do 06 stycznia 2021 r. oraz od 01 czerwca 2022 r. do 30 kwietnia 2023 r.[...] Centrum Medycyny Pracy w [...] 14 czerwca 2024 r. wydało orzeczenie lekarskie znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. W uzasadnieniu wskazano, że wykonano badania lekarza specjalisty medycyny przemysłowej, lekarzy specjalistów otolaryngologa i foniatry (dwukrotnie), badania videostroboskopowe (dwukrotnie), badanie audiometryczne. Rozpoznano przewlekły nieżyt krtani w stopniu lekkim. Nie stwierdzono w narządzie głosu zmian o typie guzków głosowych twardych, niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, które stanowią podstawę do rozpoznaniu choroby zawodowej narządu głosy.Od tego orzeczenia lekarskiego skarżąca odwołała się do jednostki orzeczniczej II stopnia.Orzeczeniem lekarskim z 24 października 2024 r. nr [...] Instytut Medycyny Pracy [...] w [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u skarżącej. W uzasadnieniu wskazano, że badaniem laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano dysfonię hyperfunkcjonalną. Nie wykazano zmian w obrębie narządu głosu charakterystycznych dla skutków wieloletniego narażenia na nadmierny wysiłek głosowy w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, które dają podstawę do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Jednostka orzecznicza II stopnia oceniła, że stwierdzone zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych.Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 235(1) K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.Organ ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dot. przebiegu zatrudnienia skarżącej za bezsporny i wiarygodny. Orzeczenia lekarskie mają walor dowodu z opinii biegłego, nie znalazł podstaw by ten materiał kwestionować.W odwołaniu skarżąca wskazała, że w reakcji na wyniki badań przeprowadzonych w jednostkach orzeczniczych poddała się badaniu w Centrum Zdrowia [...] sp. z o.o. w [...]. Załączyła badanie przeprowadzone przez lekarza audiologa i foniatrę A. K. i napisała, że badanie wskazuje na zmiany przerostowe na brzegach obu fałdów głosowych.Opisaną na wstępie decyzją z 27 marca 2025 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.Podkreślił, że pismem z 15 stycznia 2025 r. zwrócił się z prośbą do [...] Centrum Medycyny Pracy w [...] o dodatkową konsultację oraz zajęcie stanowiska w sprawie w związku z dokumentacją medyczną przesłaną przez skarżącą.Jednostka orzecznicza I stopnia w opinii uzupełniającej z 25 lutego 2025 r. oceniła, że dostarczona dokumentacja nie wnosi żadnych nowych i istotnych informacji, uzasadniając stanowisko o braku istotnych rozbieżności między opiniami lekarzy leczących skarżącą a jednostkami orzeczniczymi.Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ocenił, że organ I instancji prowadził postępowanie prawidłowo. Kwestionowanie ustaleń zawartych w treści orzeczenia lekarskiego uznał za bezpodstawne. Skarżąca przeszła wielospecjalistyczne badania diagnostyczne, w sprawie wydano dwa obiektywne orzeczenia lekarskie przez niezależne, uprawnione i wyspecjalizowane jednostki medyczne. Orzeczenia te są zgodne, gdyż w żadnym z nich u odwołującej nie stwierdzono choroby zawodowej. Organ ocenił orzeczenia lekarskie jako prawidłowo uzasadnione, zrozumiałe, spójne i kompletne.W skardze G. G., zastępowana przez zawodową pełnomocnik, wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia. Nadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Zarzucono naruszenie:1) przepisu § 8 w zw. z § 4 ust 1, § 5 ust 1 Rozporządzenia oraz art. 235(1) Kodeksu pracy w zw. z pkt 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że stwierdzone u pracownika - nauczyciela z wieloletnim stażem zmiany przerostowe obu fałdów głosowych, dysfonia zawodowa z niewydolnością fonacyjną głośni - nie stanowią choroby zawodowej narządu głosu, podczas gdy prawidłowa analiza dokumentacji medycznej prowadzi do odmiennego wniosku i istnienia podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu,2) art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 78, art. 80, art. 84 K.p.a. w zw. z art. 235(1) Kodeksu Pracy i w zw. z pkt 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia:a) poprzez zaniechanie podjęcia odpowiednich czynności zmierzających do pełnego wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji, gdy tymczasem z materiału dowodowego zdaniem pełnomocnika wynika, że w razie prawidłowego ustalenia okoliczności sprawy nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji w takim kształcie,b) poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę,c) poprzez zaniechanie inicjatywy organu i nieprzeprowadzenie dowodów z urzędu, mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie powstania u skarżącej choroby zawodowej narządu głosu, w tym wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy dokumentacją medyczną skarżącej a wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi;3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodziły podstawy do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji.Pełnomocnik wniosła, powołując się na art. 78 § 1 i art. 84 K.p.a., o powołanie biegłego sądowego z dziedziny laryngologii ze specjalizacją zaburzeń głosu oraz biegłego sądowego foniatry celem ustalenia w sposób jednoznaczny czy u skarżącej występują wtórne zmiany przerostowe strun głosowych, niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Nadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z badań skarżącej przez wymienionego w skardze specjalisty laryngologa z zakresu zaburzeń głosu i słuchu na potwierdzenie choroby zawodowej narządu głosu u skarżącej, przy czym pełnomocnik zastrzegła, że całość wyników badań skarżąca otrzyma na początku maja 2025 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu aczkolwiek z powodu innego niż wskazane w skardze, który Sąd wziął pod uwagę z urzędu. Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Zgodnie z art. 235(1) Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Na podstawie art. 235(2) Kodeksu pracy rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Z powyższego wynika, że za chorobę zawodową można uznać jedynie zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania.Szczegółowe warunki dotyczące rozpoznania chorób zawodowych oraz procedury, w jakiej do tego dochodzi, zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836), stanowiącym również podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z § 2 tego Rozporządzenia, wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia. W załączniku, w poz. 15 wykazu chorób zawodowych wymieniono przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde (poz. 15 pkt 1), wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych (poz. 15 pkt 2), niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (poz. 15 pkt 3). Sąd z aprobatą stwierdza, że prowadzone postępowanie dotyczyło wszystkich postaci choroby narządu głosu z tego przepisu.Przepisy ww. Rozporządzenia zawierają własne normy regulujące postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, które stanowią lex specialis wobec przepisów K.p.a.Zgodnie z § 4 ust. 1 Rozporządzenia właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, w szczególności przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia, o której mowa w § 5 ust. 2, to jest m. in. do poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy.Właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1). Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 Rozporządzenia).Pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 Rozporządzenia).Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika (§ 8 ust. 1 Rozporządzenia). W orzecznictwie NSA (np. wyrok z 20 stycznia 2023 r. II GSK 847/22, Lex) podkreślono, że organ jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej, gdyż takiej wiedzy nie posiadają ani organy administracyjne, ani sądy i tym samym nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. Organ wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej (medycznej) orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem - organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany (np. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1353/23, Lex). Sąd podkreśla, że opisane stanowisko nie jest kwestionowane w orzecznictwie. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się też, że postępowanie w sprawie choroby zawodowej nie jest nakierowane na ustalenie stanu zdrowia pracownika ani nieograniczone badania stanu jego zdrowia, ale ma na celu jedynie stwierdzenie, czy choroba strony wymieniona w wykazie ma zawodową etiologię. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że pracownik cierpi na chorobę, o której mowa w załączniku do rozporządzenia, to jedynym obowiązkiem organu pozostaje ustalenie istnienia związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem, a warunkami pracy, w jakich strona ją wykonywała, ustalając jednocześnie stopień prawdopodobieństwa wystąpienia tego związku.Co istotne w realiach kontrolowanej sprawy, stosownie do § 8 ust. 2 Rozporządzenia, w razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez żądanie od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, lub podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału.W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy po otrzymaniu dokumentacji lekarskiej razem z odwołaniem, zwrócił się do jednostki orzeczniczej o wydanie opinii uzupełniającej, aby rozwiać wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącej. Sąd ocenia jako prawidłowe zachowanie organu odwoławczego polegające na zwróceniu się o dodatkową konsultację, skoro do wniosku została załączona dokumentacja medyczna: wyniki badań. Jak wskazano powyżej, organy sanitarne oraz sądy nie mają wiedzy a więc i uprawień aby oceniać dokumentację medyczną. Nadto organ odwoławczy merytorycznie rozpatruje sprawę w jej całokształcie.Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest naruszenie przez organ odwoławczy wyżej cytowanego przepisu § 8 ust. 2 Rozporządzenia. W myśl tego przepisu to jednostka orzecznicza II stopnia powinna przeprowadzić dodatkową konsultację, odnieść się do materiału dołączonego do odwołania. Jednostki orzecznicze II stopnia są instytutami badawczymi w dziedzinie medycyny pracy (§ 5 ust. 3 Rozporządzenia), a precyzyjnie rzecz ujmując, to instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy mogą być jednostkami orzeczniczymi II stopnia. Sąd nie znajduje podstaw, aby odstąpić od wykładni literalnej § 8 ust. 2 Rozporządzenia i zaakceptować zwrócenie się przez organ odwoławczy do jednostki orzeczniczej I stopnia.Zgodnie z treścią art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z materiału dowodowego nie wynika, żeby organ odwoławczy zwrócił się o dodatkową konsultację także do jednostki orzeczniczej II stopnia.Odnosząc się do wniosków dowodowych skargi Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola administracji publicznej odbywa się na podstawie akt sprawy, a zatem co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed tym sądem, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ administracji. Podkreślić należy, że art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza, a tym bardziej ustaleń faktycznych, które nie są kwestionowane, lecz odmiennie oceniane, przy tym dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu ("sąd może"). Skoro ustawodawca w art. 106 § 3 P.p.s.a. nie wymienił innych środków dowodowych niż dokumenty, to brak podstaw do stosowania rozszerzającej wykładni tego przepisu i dopuszczenia możliwości prowadzenia przez sąd administracyjny postępowania dowodowego w zakresie szerszym niż dowody wymienione expressis verbis w tym przepisie. Z tych względów w ramach postępowania przed sądem administracyjnym przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, zeznań świadków, czy opinii biegłego jest niedopuszczalne.Na tej podstawie Sąd uznał wnioski procesowe zawarte w skardze za całkowicie bezzasadne. Z kolei ocena argumentów skargi jest przedwczesna wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.Ponownie prowadząc postępowanie organ II instancji, uwzględniając aktualną dokumentację lekarską skarżącej po czym organ wystąpi do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, przesyłając całą dokumentację medyczną przedłożoną na etapie postępowania odwoławczego. Następnie rozstrzygnie sprawę, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu.Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.. nie wymienił innych środków dowodowych niż dokumenty, to brak podstaw do stosowania rozszerzającej wykładni tego przepisu i dopuszczenia możliwości prowadzenia przez sąd administracyjny postępowania dowodowego w zakresie szerszym niż dowody wymienione expressis verbis w tym przepisie. Z tych względów w ramach postępowania przed sądem administracyjnym przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, zeznań świadków, czy opinii biegłego jest niedopuszczalne.Na tej podstawie Sąd uznał wnioski procesowe zawarte w skardze za całkowicie bezzasadne. Z kolei ocena argumentów skargi jest przedwczesna wobec stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.Ponownie prowadząc postępowanie organ II instancji, uwzględniając aktualną dokumentację lekarską skarżącej po czym organ wystąpi do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, przesyłając całą dokumentację medyczną przedłożoną na etapie postępowania odwoławczego. Następnie rozstrzygnie sprawę, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu.Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.