Postanowienie - I SAB/Op 110/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu - z dnia 30 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] w K. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Głubczycach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie [...] w K. (dalej: strona, StowOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] w K. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Głubczycach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie [...] w K. (dalej: strona, Stow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Role w sprawie
wnioskodawca / wnioskodawczyni
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
30 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Przewodniczący
Beata Kozicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi wniesionej przez Stowarzyszenie [...] w K. (dalej: strona, Stowarzyszenie, wnioskodawca, P.) do tut. Sądu, pismem datowanym na dzień 18 listopada 2025 r., jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Weterynaryjnego w Opolu [dalej: organ, PPIW, Inspektor, organ] w sprawie udostępnienia stronie informacji publicznej na jej wniosek z 24 sierpnia 2025 r., kierowany do organu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej: ustawa lub udip.Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Stowarzyszenie wnioskiem z 24 sierpnia 2025 r. P. złożonym do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w Głubczycach za pośrednictwem e-mail, zwróciło się o udzielenie informacji publicznej w zakresie, czy inspekcja weterynaryjna:1) posiada możliwość weryfikacji zawartości owadów i/lub robaków i/lub pajęczaków i/lub składników pochodzących od nich (np. szelak E904, koszelina E120) w produktach żywnościowych;2) jest w posiadaniu informacji, ile w Polsce istnieje zakładów produkujących i/lub przetwarzających żywność, dodających do produktów żywnościowych robaki i/lub owady i/lub pajęczaki i/lub składniki od nich pochodzące (np. szelak E904, koszelina E120);3) ma kompetencje do identyfikacji, który gatunek owada i/lub robaka i/lub pajęczaka został dodany do produktów żywnościowych i/lub który składnik od nich pochodzący (np. szelak E904, koszelina E120) został dodany do produktów żywnościowych;4) ma kompetencje w zakresie przeprowadzania kontroli zakładów produkujących i/lub przetwarzających żywność w kwestii obecności w produktach żywnościowych owadów i/lub robaków i/lub pajęczaków i/lub w kwestii obecności w produktach żywnościowych składników pochodzących od owadów i/lub robaków i/lub pajęczaków (np. szelak E904, koszelina E120).Jednocześnie Stowarzyszenie wniosło o udostępnienie raportów z kontroli dot. ilości robaków i/lub owadów i/lub pajęczaków oraz składników od nich pochodzących (np. szelak E904, koszelina E120) w produktach żywnościowych dla lat 2023, 2022, 2021, 2020, 2019 i 2018. Zwróciło się przy tym o udostępnienie:a) raportów, w których będą podane konkretne ilości robaków i/lub owadów i/lub pajęczaków i/lub składników od nich pochodzących dla produktów żywnościowych badanych pod kątem obecności robaków i/lub owadów i/lub pajęczaków i/lub składników od nich pochodzących (np. szelak E904, koszelina E120);b) innych dokumentów urzędowych, innych niż raporty z kontroli, dotyczących pkt. 1-5.Ponadto wniosło o podanie imion i nazwisk osób, wraz z nazwą pełnionych przez nich stanowisk służbowych, które w imieniu tutejszej inspekcji weterynaryjnej przeprowadzały kontrole, o których mowa w pkt. 5. Równocześnie Stowarzyszenie podniosło, że o ile inspekcja weterynaryjna nie posiada ww. informacji i/lub dokumentów, w tym raportów z kontroli, to wnosi o wskazanie nazwy instytucji publicznej i miejsce jej siedziby, która będzie właściwa do udzielenia odpowiedzi.Stowarzyszenie wskazało, że odpowiedź w postaci skanu pisma lub elektronicznego oficjalnego pisma organu podpisanego przez upoważnioną osobę prosi o przekazanie zwrotnym e-mailem.W dniu 27 sierpnia 2025 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek, przesyłając ją na wskazany przez wnioskodawcę adres poczty elektronicznej. Wiadomość wysłana drogą e-mail wraz z załącznikiem została nadana ze służbowej skrzynki. Organ w odpowiedzi udzielonej stronie w piśmie poinformował ją, że:ad. 1) nie posiada kompetencji ani technicznych możliwości weryfikowania zawartości owadów, robaków w produktach żywnościowych;ad. 2) nie posiada informacji o zakładach na terenie Polski, które produkują lub dodają owady. Zaznaczył, przy tym, że tego rodzaju działalność może podlegać kompetencjom innych instytucji, takich jak: Państwowa Inspekcja Sanitarna (Sanepid), Inspekcja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (IJHARS), Główny Inspektorat Sanitarny (GIS);ad. 3) nie posiada kompetencji ani technicznych możliwości weryfikowania zawartości owadów w ogólnych produktach żywnościowych dostępnych na rynku. Równocześnie organ zaznaczył, że PIW w Głubczycach nie prowadzi rutynowych analiz składu produktów żywnościowych w kierunku identyfikacji obecności owadów i nie dysponuje laboratorium ani kompetencjami przypisanymi do takiego zakresu badań;ad. 4) nie posiada kompetencji do przeprowadzania kontroli w zakładach produkujących żywność zawierającą owady, robaki itd.Ponadto organ podał, że pracownicy PIW Głubczyce w latach 2018-2023 nie przeprowadzali żadnych kontroli dotyczących hodowli robaków, owadów wykorzystywanych do produkcji żywności i dlatego też nie posiada żadnej dokumentacji.Wobec takiej odpowiedzi strona wniosła opisaną na wstępie skargę do tut. Sądu na bezczynność organu w zakresie udostępnienia jej informacji publicznej, w sposób w niej zakreślony.W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Autor skargi zaznaczył, że P. otrzymało odpowiedź w formie roboczego pliku, przez co nie wiadomo czy odpowiedź organu jest tą właściwą, a ponadto – na co wskazał – odpowiedź organu została udostępniona w formie niezgodnej ze wnioskiem.Zdaniem strony organ trwa w bezczynności, ponieważ udostępnił błędnie wnioskowaną informację publiczną.Autor skargi podniósł także, że organ ma obowiązek udzielić informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku. Wyjaśnił, że w świetle art. 13 ust. 1 udip o prawidłowym udostępnieniu informacji publicznej (wyłączającym stan bezczynności organu) można mówić jedynie wówczas, gdy udostępniona informacja jest w pełni tożsama z informacją objętą wnioskiem (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12 oraz z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 35/13).Ponadto, na co zwrócił uwagę, zgodnie z art. 14 ust. 1 udip, to wnioskodawca, a nie adresat wniosku, decyduje o sposobie i formie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Jeżeli zaś organ nie ma możliwości realizacji wniosku w sposób i formie określonych przez wnioskodawcę (chociażby z przyczyn technicznych), wówczas zobowiązany jest do zastosowania trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 udip. Z kolei, jeżeli udostępnienie informacji publicznej w sposób i formie określonej przez wnioskodawcę naraziłoby organ na dodatkowe koszty, wówczas jest on uprawniony do obciążenia tymi kosztami wnioskodawcy na zasadzie art. 15 ust. 1 udip.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania sądowego.W uzasadnieniu argumentował, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie nakłada obowiązku opatrywania odpowiedzi udzielanej e-mailem kwalifikowanym podpisem elektronicznym - chyba że wnioskodawca wyraźnie zażądał takiej formy, czego w tej sprawie nie uczynił. Zaznaczył, że sądy administracyjne WSA i NSA wielokrotnie podkreślają, że udostępnienie informacji jest czynnością materialno-techniczną, nie wymaga formy decyzji ani podpisu spełniającego wymogi KPA, odpowiedź może być wysłana e-mailem bez kwalifikowanego podpisu.Zdaniem organu brak podpisu nie oznacza, że organ był bezczynny, zwłaszcza, że informację udzielono, a skarżący mógł się z jej treścią zapoznać.Organ podniósł, że skarżący nie kwestionuje otrzymania odpowiedź a jedynie podnosi kwestie formalne niezwiązane z istotą sprawy. Tymczasem – jak stwierdził –bezczynność występuje wyłącznie wtedy, gdy organ nie podejmuje czynności, do których jest zobowiązany. W niniejszej sprawie, na co zwrócił uwagę, czynność została podjęta i zrealizowana terminowo.Dalej organ wskazał, że w świetle przedstawionych faktów i argumentów skarga jest oczywiście bezzasadna. Zaznaczył, że wykonał obowiązek wynikający z udip poprzez udzielenie odpowiedzi. W jego ocenie ewentualny zarzut dotyczący formy podpisu - nawet jeśli podnoszony w dobrej wierze - nie kreuje stanu bezczynności.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga podlegała odrzuceniu.Na podstawie art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa], kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Według art. 149 § 1 ppsa, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a ppsa jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 ppsa, gdy stwierdzi, że nie zaistniał stan bezczynności lub przewlekłości działania organu wykonującego administrację publiczną. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej środkiem zaskarżenia. Jednak przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ppsa. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia choćby jednej z wymienionych przesłanek niedopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym organ pismem z 27 sierpnia 2025 r. zakończył postępowanie wszczęte wnioskiem Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej, udzielając mu odpowiedzi na pytania w nim zawarte. Okoliczność tę potwierdziła w skardze również sama strona, wyjaśniając, że otrzymała od organu pismo datowane na 27 sierpnia 2025 r., stanowiące w jej ocenie "roboczy plik", przez co – jako uznało – nie wiadomo czy odpowiedź organu jest tą właściwą. Tym samym zdaniem Stowarzyszenia odpowiedź organu została udostępniona w formie niezgodnej ze wnioskiem.W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie istotna jest treść odpowiedzi, poza terminem jej udzielenia – co nie jest w sprawie sporne ani kontestowane. Otóż organ co do meritum wskazał, że nie posiada informacji żądanych informacji, nie jest właściwy, czy też nie posiada kompetencji ani technicznych możliwości weryfikowania zawartości owadów, robaków w produktach żywnościowych, nie prowadzi rutynowych analiz składu produktów żywnościowych w kierunku identyfikacji obecności owadów i nie dysponuje laboratorium ani kompetencjami przypisanymi do takiego zakresu badań czy wreszcie nie prowadził kontroli stąd bezprzedmiotowe stały się odpowiedzi na pytania z tym zakresem związane.W tych okolicznościach w ocenie Sądu organ zrealizował ustawową powinność załatwienia wniosku w sposób określony przez normodawcę. Skoro ustawodawca w takich właśnie sytuacjach, tj. braku posiadanych informacji, nie określił organowi wymogów formalnych, to takich nie może kreować wnioskodawca. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Odmiennie kreuje się powinność organu wówczas gdy posiada żądane dane i przekazuje je stronie, wówczas związany jest ex lege – co wynika z ustawy – sposobem wskazanym przez stronę. Z tym przypadkiem nie mamy do czynienia w sprawie. Podkreślenia wymaga, że organ odpowiedział na wniosek akcentując brak posiadanych informacji. Tym samym nie przekazał zmaterializowanych (merytorycznych) danych.Zaznaczenia wymaga, że wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19). Zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania. Przywołana wyżej uchwała wprawdzie dotyczy wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność w sprawach załatwianych aktami lub czynnościami organu administracji publicznej innymi niż decyzje, lecz objętymi kognicją sądów administracyjnych, tj. także do skargi wniesionej na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Uchwała składu 7 sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 ppsa), a ponadto ma ona ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 ppsa). Z przepisu tego wynika, że żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA. Skład, który nie podziela stanowiska wyrażonego w uchwale, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi NSA.Sąd orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela pogląd wyrażony w powołanej wyżej uchwale i jest nim związany. Wskazana uchwała ma zastosowanie również do spraw z zakresu udostępniania informacji publicznej.Mając na względzie dotychczas podniesione wyjaśnić należy, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien on – zgodnie z art. 13 ust. 1 udip – udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 udip udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 udip). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 udip) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 udip).W formie zwykłego pisma, odformalizowanego, informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 udip, a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.Mając tym samym na uwadze powyżej podniesione Sąd wyjaśnia, że choć wymieniona uchwała z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, nawiązuje do zakończenia postępowania administracyjnego aktem ostatecznym, co nie miało miejsca w realiach rozpoznawanej sprawy, to poparta została ogólnym spostrzeżeniem, że wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym. Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu – w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej – stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu – w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania – zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (por. postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. akt II OSK 1131/24, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23 – wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych i uchwała dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).Zdaniem Sądu, na gruncie udip nie można zatem mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej czy też poinformuje wnioskodawcę o tym, że nie dysponuje żądaną informacją, nie posiada żądanej informacji i dokumentami z nią związanymi.Powtórzenia – z uwagi na zarzuty skargi – wymaga, że udostępnienie informacji może nastąpić tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, będące w posiadaniu takich informacji. Nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje (nawet jako suma informacji prostych - w przypadku informacji przetworzonej), czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji braku informacji oraz w wypadku, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności.W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 807/07, z 23 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 4955/21). W przytoczonych judykatach wskazuje się, co w pełni podziela skład orzekający w tej spawie, że prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji nieposiadania żądanej informacji publicznej organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności.Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, przypomnieć trzeba, że strona przedmiotowa skargę wniosła już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie informacji (odpowiedzi) przez organ pismem z 27 sierpnia 2025 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Oznacza to w realiach rozpoznawanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku strony skarżącej w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane jej wnioskiem zostało zatem zakończone przez organ przed wniesieniem skargi przez udzielenie odpowiedzi pismem z 27 sierpnia 2025 r.Powyższa okoliczność, w przekonaniu Sądu, uwzględniając stanowisko NSA wyrażone w powołanej wyżej uchwale, uzasadnia odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, z powodu braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako bezczynność niedająca się usunąć ze względu na załatwienie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie. Innymi słowy, skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, jako wniesiona przez skarżącą już po udzieleniu informacji publicznej przez organ, czyli po zakończeniu postępowania przez skarżony organ, nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa.Ze względu jednak na specyfikę sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd, przez rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź w aspekcie jej adekwatności do treści pytań sformułowanych przez wnioskodawcę i stwierdził, że na każde z pytań organ udzielił odpowiedzi.Wyjaśnić przy tym należy, że Stowarzyszenie otrzymało żądaną informację publiczną, względnie odpowiedź, że organ żądanych informacji nie posiada. W ocenie Sądu organ prawidłowo zareagował na wniosek Stowarzyszenia.Tym samym Sąd doszedł do przekonania, że organ właściwe zareagował na wniosek strony, o czym szerzej powyżej, odpowiadając na poszczególne pytania. Tym samym, w dniu wniesienia skargi, nie pozostawał bezczynny w sprawie z wniosku strony skarżącej.W opisanym wyżej stanie sprawy Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa..