Wyrok - II OSK 15/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. cudzoziemcy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2025 r. sygn. akt II SAB/Gl 86/25 w sprawie ze skargi D. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego wOddalono skargę kasacyjną. cudzoziemcy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 września 2025 r. sygn. akt II SAB/Gl 86/25 w sprawie ze skargi D. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Antas
Podstawa prawna
art. 37
kpa
art. 64
kpa
art. 63
kpa
art. 61
akpa
art. 149
ppsa
art. 141
ppsa
art. 151
ppsa
art. 188
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 30 września 2025 r. o sygn. II SAB/Gl 86/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi D. S. (dalej: skarżąca) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego (dalej: Wojewoda) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności, która nie miała miejscaz rażącym naruszeniem prawa (pkt 1), zobowiązał Wojewodę do wydania aktuw terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) oraz zasądził od Wojewodyna rzecz skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 4).Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wywiódł Wojewoda, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w części, tj. co do pkt 1, 2 i 4.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:1. niezastosowanie art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 167 ze zm.; dalej "ustawa o pomocy") w związku z art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainyw związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854; dalej "ustawa zmieniająca z 2024 roku") poprzez wadliwe uznanie, że przepisy te nie mogły stanowić podstawy do kolejnego przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 rokuz uwagi na ich niezgodność z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, podczas gdy przepisy art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy w związku z art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej z 2024 roku wprowadzają środki proporcjonalne do zaistniałej sytuacji związanej z ciągle trwającą wojną na Ukrainie, a więc brak było podstawdo odmowy zastosowania ww. przepisów,2. błędną wykładnię art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy wobec uznania, żeart. 100d ust. 1 ustawy wymaga uwzględnienia nadzwyczajnych okoliczności istniejących w chwili orzekania w sprawie podczas, gdy treść art. 100d ust. 1 nie zawiera takiego wymogu, a w konsekwencji wadliwe uznanie, że mamy do czynienia bezczynnością organu w sytuacji, gdy art. 100d ust. 1 ustawy wykluczał możliwość stwierdzenia bezczynności,3. błędne zastosowanie art. 100d ust. 1 ustawy w zw. z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP polegające na uznaniu, że rozwiązania legislacyjne przewidziane w art. 100d ustawy o pomocy przewidujące zawieszenie biegu terminów w postępowaniach o udzielenie zezwoleń pobytowych zainicjowanych wnioskami cudzoziemców powodują, że strona pozbawiona jest prawa do sądu, co narusza zasadę proporcjonalności i prawa do sądu, podczas gdy przepis art. 100d ustawy nie narusza ww. przepisów Konstytucji RP,4. wadliwe zastosowanie art. 188 pkt 1 i 2, art. 184, art. 195 ust. 1, art. 178 ust. 1 i art. 7, art. 2 i art. 8 ust. 2 a także art. 31 ust. 3 i art. 37 ust. 2 Konstytucji RPw sytuacji, gdy sądy administracyjne nie są co do zasady sądami powołanymido oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP, jak również podczas gdy w świetle zasady legalizmu sędziowie sądów administracyjnych są związani Konstytucjąi ustawami, oraz podczas gdy sądy powinny dążyć do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych, a ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowychi niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia przepisów Konstytucji RP, jak również wobec tego, że ograniczenia dotyczące praw cudzoziemców, w tym te dotyczące prawa do sądu, mogą być dalej idące niż ma to miejsce wobec obywateli polskich,5. art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie rozwiązanie legislacyjne przyjęte w art. 100d ust. 1 (a wcześniej w art. 100c ust. 1 ustawy) jest sprzeczne z dyspozycją art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r.w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników państw trzecich przebywających legalniew państwie członkowskim (Dz.U. UE. L 2011.343.1; dalej "dyrektywa 2011/98/UE"),a zatem nie mogło znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, a organ dokonał wadliwej interpretacji przepisów ustawy o pomocy, skutkującej przyjęciem, że nie rozpoczęły biegu terminy załatwienia sprawy,6. art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy o pomocy w zw. z art. 91ust. 3 Konstytucji RP i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w zw. z art. 5ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE poprzez uznanie, że przepis art. 100d ustawyo pomocy nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie jako sprzecznyz dyspozycją art. 5 ust. 2 i ust. 4 ww. dyrektywy,7. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez bezpośrednie zastosowanie normy art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE, określającej maksymalny termin wydania decyzji w sprawie jednolitego zezwolenia na pobyt i pracę oraz bieg i sposób obliczenia tego terminu, podczas gdy dyrektywy są aktami adresowanymi do państw członkowskich,8. art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy o pomocy poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu, podczas gdy na mocy tego przepisu termin na załatwienie sprawy nie upłynął.Zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 12 § 1 oraz art. 35 § 1 - § 3 i § 5 oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego(t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej "k.p.a.") i art. 100d ustawy poprzez błędne przyjęcie, że sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w przepisie szczególnym (art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach), a postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem zasady szybkości postępowaniai z naruszeniem ustawowych terminów załatwienia sprawy, co spowodowało stwierdzenie bezczynności, podczas gdy na mocy art. 100d ustawy nie mogło dojść do stwierdzenia bezczynności, względnie podczas, gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był konfliktem zbrojnym na Ukrainie, niedoborami kadrowymi oraz okolicznościami sprawy, to jest skomplikowanym jej charakterem i koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego, a zatem podyktowany był przyczynamiod organu niezależnymi, za które organ nie ponosi winy, przez co z bezczynnością nie mieliśmy do czynienia,2. art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w niniejszej sprawie nie mogło dojść do stwierdzenia bezczynności z uwagi na treść art. 100d ustawy, względnie podczas, gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był konfliktem zbrojnym na Ukrainie, niedoborami kadrowymi oraz okolicznościami sprawy, to jest skomplikowanym jej charakterem i koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego, a zatem podyktowany był przyczynami od organu niezależnymi,za które organ nie ponosi winy, przez co z bezczynnością nie mieliśmy do czynienia a tym samym również i nie może dojść do stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa,3. art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec braku wskazania w uzasadnieniu wyroku argumentacji przemawiającej za uznaniem, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, jak również braku wyjaśnienia podstaw zasądzenia na rzecz skarżącego kwoty 200 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego,4. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 12 § 1, art. 35 § 1-3 i § 5, art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 210 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 100d ustawy polegającena nieoddaleniu skargi na bezczynność organu postępowania, mimo że na mocyart. 100d ustawy nie mogło dojść do stwierdzenia bezczynności, gdyż nie upłynął jeszcze termin na załatwienie sprawy, względnie gdy z bezczynnością nie mieliśmy do czynienia,5. art. 149 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 100c ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i 2,ust. 4, art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i 2, ust. 4 ustawy o pomocy poprzez uwzględnienie skargi co było rezultatem niezastosowania wymienionych przepisów ustawy o pomocy, podczas gdy skarga powinna być oddalona,6. art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 i art. 35 w zw. art. 7, oraz art. 77 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 112a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r.o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.; dalej "ustawao cudzoziemcach") poprzez błędne przyjęcie, że przekroczony został termin określony w art. 112a, co spowodowało stwierdzenie bezczynności organu, podczas gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był okolicznościami niezależnymi od organu oraz charakterem sprawy, tj. kwestią pandemii koronawirusai wprowadzonymi ograniczeniami w funkcjonowaniu administracji państwowej, w tym Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, niedoborami kadrowymi, znaczną ilością wpływających wniosków pobytowych, absencjami chorobowymi, konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy, dodatkowymi nowymi zadaniami związanymi z wizami krajowymi i Kartą Polaka oraz koniecznością zgromadzenia materiału dowodowego,7. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1, art. 35 § 1 - 3 i § 5 oraz art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 112a ustawy o cudzoziemcach, polegające na nieoddaleniu skargi na bezczynność organu mimo, że postępowanie administracyjne – biorąc pod uwagę konflikt zbrojny na terytorium Ukrainy, stan epidemii i wywołane nimi ograniczeniaw funkcjonowaniu administracji państwowej, w tym Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego, znaczną ilość wpływających wniosków pobytowych, dodatkowe nowe obowiązki związane z wizami krajowymi i Kartą Polaka, niedobory kadrowe, absencje chorobowe oraz konieczność zgromadzenia materiału dowodowego – nie było prowadzone dłużej, niż było to niezbędne do załatwienia sprawy,8. art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ustawy o pomocy poprzez ich wadliwe zastosowanie w sytuacji, gdy na mocy art. 100d ustawy nie mogło dojśćdo stwierdzenia bezczynności.Wobec tak postawionych zarzutów wniesiono o uchylenie wyrokuw zaskarżonej części i rozpoznane sprawy co do istoty na zasadzie art. 188 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w całości, ewentualnie, o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z 15 grudnia 2025 r. zawarł odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. Wskazał m.in., że zarzut niezasadnego uznania przez Sąd dopuszczenia się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, jest bezprzedmiotowy i niejasny, gdy w zaskarżonym wyroku uznano, że bezczynność Wojewody nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183§ 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczonew skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesionąw niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżony wyrok odpowiada prawu.Przede wszystkim zauważyć należy, że Sąd I instancji ustalił stan faktyczny, którego w skardze kasacyjnej nie kwestionowano, przywoływanie zaś poczynionych ustaleń na tym etapie postępowania nie jest wymagane, gdyż znajdują się onew uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wypada jedynie przypomnieć, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu26 października 2022 r. Pismem z 3 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się m.in. o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się niniejsze postępowanie, wniosek w tym zakresie ponowił pismem z 27 stycznia 2025 r. W dniu 24 lutego2025 r. do organu wpłynęło ponaglenie. Skargę na bezczynność Wojewody złożono 29 kwietnia 2025 r. i do dnia jej rozpoznania danego wniosku nie rozpatrzono.W świetle dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń stwierdzić należy, że miał w niej zastosowanie art. 100c ustawy o pomocy w okresie od dnia złożenia przez skarżącą wniosku do 31 grudnia 2022 r., zaś art. 100d ustawy o pomocyod 1 stycznia 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. Ostatnio powołany przepis nie miał zaś zastosowania od 1 lipca 2024 r. W tym zakresie należy wskazać na przyjmowaną już w podobnych sprawach argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego,w szczególności w wyrokach z 19 maja 2025 r. o sygn.: II OSK 2931/24, II OSK 2744/24, II OSK 2919/24, II OSK 2920/24 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query; dalej "CBOSA"), w których przyjęto, że istnieją podstawy, aby uznać, że art. 100d ustawyo pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r.I tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznano,że przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy na okres po 30 czerwca 2024 r., nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (tak np. wyroki NSA: z 3 lipca 2025 r. o sygn. II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r. o sygn. II OSK 3111/24, z 26 sierpnia 2025 r. o sygn.II OSK 3109/24, z 19 sierpnia 2025 r. o sygn. II OSK 379/25, dostępne w CBOSA). Innymi słowy, przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samymz oczywistym naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z 2007 r. nr 303, poz. 1). Tym samym, oceny bezczynności albo przewlekłościw sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy, należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r.Podkreślenia wymaga, że na Wojewodzie ciążył obowiązek podejmowania przewidzianych prawem czynności w celu załatwienia danego wniosku, w tym zmierzających do usunięcia jego braków formalnych, zarówno na podstawie art. 64§ 2 k.p.a., jak i przepisów ustawy o cudzoziemcach. W myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. o sygn. I OPS 2/13 (dostępnaw CBOSA), skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63 § 2-3a k.p.a.), o ile nie znajdują zastosowania okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania. Braki formalne podania mają istotny wpływ na dalsze prowadzenie postępowania, jednakże nie można uznać, że niekompletny wniosek nie powoduje zawisłości sprawy przed organem administracji publicznej. Wprawdzie Wojewoda w toku procedowania nad wnioskiem skarżącej podejmował szereg czynności nakierowanych na załatwienie sprawy w zgodziez obowiązującymi w danym zakresie regulacjami, niemniej pomimo upływu kilkunastu miesięcy od wpływu wniosku oraz wniesienia przez skarżącą ponaglenia, do dnia rozpoznania skargi podania o udzielenie zezwolenia na pobyt nie rozpatrzył. Skoro postępowanie w sprawie skarżącej wszczęto 26 października 2022 r.,to Wojewoda miał wystarczająco dużo czasu, aby do chwili wydania zaskarżonego wyroku sprawę załatwić. W realiach niniejszej sprawy zawieszenie biegu terminóww danym okresie – przy poczynionych w jego trakcie czynnościach, w zgodzie zresztą z art. 100d ust. 2 ustawy o pomocy, oraz konieczności uwzględnienia zdarzeń mających znaczenie dla oceny bezczynności Wojewody począwszyod 1 lipca 2024 r., gdy trudno wówczas po stronie Wojewody odnaleźć aktywność zmierzającą do rozpoznania wniosku skarżącej – pozostaje w gruncie rzeczy bez wpływu na fakt stwierdzonej przez Sąd I instancji bezczynności.W rozpoznawanej sprawie termin wydania decyzji określa art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym podstawowy termin na rozpoznanie wniosku wynosi 60 dni. Jednakże począwszy od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. terminy na załatwienie spraw dotyczących m.in. zezwoleń na pobyt czasowy nie biegły (art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy), zaś od 1 lipca 2024 r. bieg terminów na załatwienie spraw z danego zakresu, nie był już zawieszonyi oceny bezczynności w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawyo pomocy, należało dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych po powołanej dacie. W odniesieniu zatem do okresu od 1 lipca 2024 r. do dnia wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (30 września 2025 r.) stwierdzić należy, że termin załatwienia sprawy skarżącej, wynoszący zgodnie z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach 60 dni, upłynął 29 sierpnia 2024 r. W konsekwencji w chwili wydania zaskarżonego wyroku zachodziła bezczynność Wojewody w rozumieniuart. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a..W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że Sąd I instancji, orzekając w dniu 30 września 2025 r., nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów uwzględniając skargę na bezczynność. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega równocześnie wagę argumentów podniesionych przez Wojewodę,a dotyczących znacznego obciążenia organu w związku z liczbą spraw pobytowych, jakie wpływają do organu, ich skomplikowanego charakteru, rodzącego konieczność gromadzenia materiału dowodowego. Argumenty te są aktualne równieżw odniesieniu do okresu po 30 czerwca 2024 r. Wymaga jednakże podkreślenia,że okoliczności te nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do oddalenia skargina bezczynność po tej dacie, skoro możliwość dalszego zawieszenia biegu terminów przewidzianych na załatwienie wniosków cudzoziemców o wydanie zezwoleńna pobyt, a co za tym idzie stanowiąca usprawiedliwienie dla występującej bezczynności, została wyłączona. Sąd I instancji zasadnie uwzględnił natomiast wspomniane argumenty, stwierdzając, że bezczynność, której dopuścił się Wojewoda, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.W konsekwencji niezrozumiałym pozostaje argumentacja Wojewody na rzecz zarzutu niezasadnego stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, gdy Sąd I instancji kwalifikowanej wady nie stwierdził, czemu dał wyrazw uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podał w szczególności, że jak wynikaze szczegółowo przedstawionego przebiegu postępowania, do sprawy wpływaływ kolejnych terminach liczne dokumenty skarżącej, w tym zmiana celu pobytu, mająca wpływ na konieczność przedłożenia i analizy dodatkowej dokumentacji. Podobnie ocenić należy zarzucany w skardze kasacyjnej brak wyjaśnienia podstaw zasądzenia na rzecz skarżącej kwoty 200 złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji wskazał bowiem w punkcie 4 sentencji wyroku kwotę 597 złotych, w uzasadnieniu zaś, jego końcowej części, wymienił poszczególne kwoty, których suma stanowiła koszty sądowe, których obowiązek zasądzeniaod Wojewody na rzecz skarżącej orzeczono zgodnie z treścią zaskarżonego wyroku.Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji Wojewoda pozostawał w bezczynności, co zasadnie stwierdzonow zaskarżonym wyroku, zobowiązując Wojewodę do wydania aktu w określonym terminie. Skoro zatem wyrok objęty skargą kasacyjną odpowiada prawu, skutkowało to jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a....