sygn. II SA/Ol 119/26 31 marca 2026 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie

Wyrok - II SA/Ol 119/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie - z dnia 31 marca 2026

Teza
Oddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [..], nr [..] w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę. UZASOddalono skargę. Policja, Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [..], nr [..] w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę. UZAS
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Przedmiot skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb rozprawa
Tematy
skarga administracyjna kontrola administracyjna
Role w sprawie
zmarły emeryt/funkcjonariusz apelujący / skarżący
Data orzeczenia 31 marca 2026
Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Przewodniczący Ewa Osipuk
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [..], nr [..] w przedmiocie wypłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę.

UZASADNIENIE
Decyzją z 9 października 2025 r. Komendant Powiatowy Policji [...] (dalej: "KPP", "organ pierwszej instancji") odmówił M.N. (dalej: "skarżący") wypłaty wyrównania: uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej za 2023 r., a także wypłaty kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, w związku ze zwolnieniem 25 lutego 2023 r. ze służby w Policji.KPP podał, że postanowieniem z 4 czerwca 2025 r., w sprawie [...] Sąd Rejonowy w Olsztynie przekazał sprawę w ww. przedmiocie do rozpoznania KPP, a Sąd Okręgowy w Olsztynie postanowieniem z 9 lipca 2025 r., w sprawie [...] oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie. Wobec tego KPP zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia uprawnienia do wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji 25 lutego 2023 r. Zaznaczył, że postępowanie to prowadzone było w sprawie ustalenia prawa do określenia świadczeń, a nie ustalenia ich wysokości.Wyjaśnił ponadto, że uposażenie za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczenia jednorazowe związane ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda roczna), były realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w dacie zwolnienia ze służby. Późniejsze zmiany przepisów, w tym podwyższenie kwoty bazowej lub mnożników uposażenia zasadniczego, nie skutkowały obowiązkiem ponownego ustalenia wysokości świadczeń należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, gdyż nie było ku temu podstawy prawnej. KPP stwierdził, że art. 41 ust. 1 z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666 z późn. zm., dalej: "ustawa okołobudżetowa") został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. KPP podkreślił, że świadczenia pieniężne związane z odejściem funkcjonariusza ze służby mają charakter jednorazowy. Nie są to świadczenia okresowe, które mogą podlegać korektom w czasie.Dodał, że postanowieniem zwrócił skarżącemu wniosek w części dotyczącej wypłaty odsetek.W złożonym odwołaniu skarżący podał, że wysokość przyznanego mu uposażenia została ustalona zgodnie z obowiązującymi w dacie wypłaty przepisami prawa, tj. art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Wywiódł jednocześnie, że art. 41 tej ustawy w sposób oczywisty stoi w sprzeczności z art. 32 ust. 1 i 2, art. 2, art. 7 i art. 67 ust. 11 Konstytucji. Stwierdził, że z treści art. 2 Konstytucji wynika, że adresaci norm prawnych mają prawo oczekiwać, że regulacja prawna nie zostanie zmieniona na ich niekorzyść w sposób arbitralny i zaskakujący. Podkreślił, że rozwiązanie wyłączające z systemu podwyżek żołnierzy i funkcjonariuszy odchodzących na emeryturę w styczniu i w lutym zostało zastosowane jedynie w ww. ustawie. Taka sytuacja nie nastąpiła ani w latach poprzednich, ani w 2024 r., co wskazuje na nieuzasadnione odstępstwo od periodycznego stosowania przepisów prawa w odniesieniu do poszczególnych grup społecznych ze względu na termin odejścia ze służby. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 32 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw, który obejmuje również żołnierzy i funkcjonariuszy, podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od 1 stycznia danego roku. Wprowadzenie podwyżek z wyrównaniem od stycznia danego roku stanowi więc regułę. Tym samym, gdyby nie krzywdzący mechanizm wprowadzony przepisami epizodycznymi na 2023 r., skarżący byłby objęty waloryzacją uposażenia.Skarżący zaznaczył, że z uzasadnienia projektu do ustawy okołobudżetowej wynika, że mechanizm waloryzacji od marca 2023 r. miał na celu zachęcenie do pozostania w służbie, co jednak nie stanowi reakcji na żadne nadzwyczajne okoliczności, które uzasadniałoby pozbawienie funkcjonariuszy prawa do waloryzacji. Ustawodawca nie może w sposób arbitralny kształtować treści norm prawnych kształtujących prawa obywateli, traktując je jako instrument do osiągnięcia celów bieżącej polityki kadrowej.Zdaniem skarżącego art. 41 ustawy dyskryminuje osoby, które od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. przeszły na emeryturę. Zauważył, że podwyższenie kwoty bazowej od 2023 r. skutkowało nie tylko zmniejszeniem uposażenia zasadniczego, ale również zmniejszeniem innych świadczeń wynikających ze stosunku służbowego (m.in. odprawy emerytalne, ekwiwalent za niewykorzystany urlop), a także zmniejszeniem podstawy wysłużonych emerytur (obniżając je o 7,8%). W poprzednich i kolejnych latach takie rozwiązanie nie zostało zastosowane i funkcjonariusze odchodzący na emeryturę w styczniu i lutym byli włączani w system podwyżek, tak jak inne grupy zawodowe.Skarżący podkreślił ponadto, że art. 41 ustawy okołobudżetowej miał szczególnie dyskryminacyjny charakter wobec niego, gdyż ustawodawca nie uwzględnił, że poza zwolnieniem na własną prośbę w związku z nabyciem prawa do emerytury, przyczyną rozwiązania stosunku służbowego, mógł być stan zdrowia funkcjonariuszy, co miało miejsce w jego przypadku. Warmińsko-Mazurska Rejonowa Komisja Lekarska w Olsztynie orzeczeniem z 31 marca 2023 r. orzekła, że z uwagi na stan zdrowia jest on trwale niezdolny do służby. Komisja uznała, że jest inwalidą III grupy, zaś inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą i istnieje od 31 marca 2022 r. Odejście skarżącego na emeryturę było więc niezależne od niego, gdyż było podyktowane złym stanem jego zdrowia. Stosownie zaś do art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm.), policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie (dalej: "KWP") decyzją z 15 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.KWP wskazał, że w myśl art. 99 ust. 3 ustawy o Policji przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad, które określa ustawa budżetowa. Przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na 2023 r. zastosowanie miał art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U z 2023 poz. 256), na mocy którego ustalono kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1.740,64 zł. Stwierdził, że art. 41 ustawy okołobudżetowej wskazuje wprost, że od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażenia stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r. z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270), tj. 1.614,69 zł. Zauważył, że skoro 25 lutego 2023 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji, to wyrównanie uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok, nie obowiązywało.KWP wyjaśnił, że art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji wskazują jednoznacznie, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia, w sytuacji gdy po stronie zainteresowanego brak jest prawa do uposażenia.KWP wywiódł, że wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została znacząco zwaloryzowana.W złożonej skardze skarżący, działający przez adwokata, zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61 § 1 i 3 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") przez utrzymanie w mocy decyzji KPP, w sytuacji gdy nie występował do organu z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. Pomimo tego wydana została merytoryczna decyzja. Zarzucił też naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez zaniechanie uchylenia decyzji KPP i umorzenia postępowania w pierwszej instancji z uwagi na brak podstaw podmiotowych do wydania rozstrzygnięcia dotyczącego wysokości uposażenia, gdyż skarżący nie był w dacie wydania rozstrzygnięcia funkcjonariuszem.Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 8 Konstytucji RP przez jego niezastosowanie przy jednoczesnym zastosowaniu art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej, który jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2, art. 2, art. 7 i art. 67 ust. 11 Konstytucji.Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji KPP i umorzenie postępowania (pkt I), ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji KPP po uprzednim stwierdzeniu niekonstytucyjności art. 41 ustawy okołobudżetowej (pkt II). Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów, oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi i zażądanie z Sądu Rejonowego w Olsztynie akt sprawy [...] i przeprowadzenie dowodu z dokumentów zawartych w tych aktach na okoliczności wskazane w skardze.Skarżący wywiódł, że postępowanie w tej sprawie mogło być wszczęte wyłącznie na wniosek skarżącego, gdyż dotyczy ono jego uprawnień, a nie obowiązków publicznoprawnych. W konsekwencji, skoro skarżący nie domagał się tego wyraźnie, niedopuszczalne było wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji. Organy Policji mogą bowiem kształtować w drodze postępowania administracyjnego prawo do uposażenia jedynie funkcjonariuszy pozostających w służbie, po zwolnieniu ze służby były funkcjonariusz nie traci roszczeń z tytułu prawa do uposażenia lub innych świadczeń pieniężnych, natomiast ich rozpoznanie nie następuje w ramach procedury administracyjnej, lecz sądowej przed sądami powszechnymi.W ocenie skarżącego organy obu instancji błędnie uznały jego pozew o zapłatę za wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Od ponad 2 lat skarżący nie jest już bowiem funkcjonariuszem Policji, zatem organom Policji nie przysługuje kompetencja do kształtowania jego prawa do uposażenia. Organ mógł, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wezwać skarżącego do sprecyzowania stanowiska i wskazania czy domaga się wszczęcia postępowania administracyjnego. Zaznaczył, że na kognicję sądu powszechnego konsekwentnie wskazywał w pozwie i zażaleniu na postanowienie sądu rejonowego, stwierdzające niedopuszczalność drogi sądowej i przekazujące sprawę do rozpoznania KPP.Skarżący przyznał, że wysokość przyznanego mu uposażenia została ustalona zgodnie zobowiązującymi w dacie wypłaty przepisami prawa, tj. z uwzględnieniem art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, lecz stoi na stanowisku, że WSA winien wydać rozstrzygnięcie z pominięciem tego niekonstytucyjnego przepisu. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą niezgodności art. 41 ww. ustawy z przepisami Konstytucji i odesłał do argumentacji zawartej w tym zakresie w uzasadnieniu pozwu, zażaleniu i załączonych do skargi dokumentach. Dodał, że w analogicznej sprawie orzekały sądy powszechne, uwzględniając powództwa funkcjonariusza Straży Granicznej, Służby Więziennej i Straży Pożarnej o zapłatę tytułem wyrównania zaległego uposażenia.W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.Stwierdził ponadto, w toku postępowania administracyjnego dopuszczono dowód z dokumentów z akt sprawy z sądu rejonowego, zatem wniosek skarżącego w tym zakresie jest bezprzedmiotowy.Jako niezrozumiały ocenił zarzut dotyczący niezasadności prowadzenia postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy sąd rejonowy przekazał sprawę do rozpoznania KPP, a skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie kwestionował przyjętego postępowania w odwołaniu. Dodał, że możliwe było umorzenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., o ile taki wniosek zostałby złożony.KWP zauważył, że wygaśnięcie stosunku służbowego nie pozbawia możliwości wydania decyzji administracyjnej, a tym samym kontroli sądowoadministracyjnej, co potwierdza utrwalona linia orzecznicza w zakresie wykładni art. 115a ustawy o Policji, który utracił moc 6 listopada 2018 r. w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz.U. poz. 2102). Sądy administracyjne nie kwestionowały wydanych przez organy Policji decyzji w stosunku do funkcjonariuszy policji, którzy zostali zwolnieni nawet kilkanaście lat przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny.Na rozprawie 31 marca 2026 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko zawarte w skardze. Jednocześnie zmodyfikował wniosek z punktu I i wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Pełnomocnik organu podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Wyjaśnił, że funkcjonariusze masowo odchodzili ze służby, gdyż od 1 marca 2023 r. była waloryzacja emerytur o 14,8 %, a ci, którzy zostali otrzymali podwyżkę w wysokości 7,8 %.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Przede wszystkim należy stwierdzić, że błędne jest wyrażone w skardze stanowisko o niedopuszczalności prowadzenia przez KPP postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania za styczeń i luty 2023 r., wypłaconych skarżącemu: uposażenia, odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy oraz nagrody rocznej za 2023 r., w sytuacji gdy skarżący nie złożył wprost wniosku do KPP o jego wszczęcie, lecz pozew o zapłatę, a postanowieniem z 4 czerwca 2025 r., w sprawie [...] Sąd Rejonowy w Olsztynie przekazał sprawę z pozwu skarżącego do rozpoznania KPP, a Sąd Okręgowy w Olsztynie postanowieniem z 9 lipca 2025 r., w sprawie [...] oddalił zażalenie skarżącego na to postanowienie.Przede wszystkim należy podzielić stanowisko zawarte w wyrokach z: 24 kwietnia 2020 r. I OSK 2844/19, 23 lutego 2023 r. III OSK 3266/21, III OSK 3293/21, III OSK 3337/21, III OSK 3346/21, III OSK 3544/21, III OSK 3655/21, III OSK 3496/21 i III OSK 3736/21, z 28 lutego 2023 r. III OSK 2816/21, z 2 marca 2023 r. III OSK 3885/21, z 21 czerwca 2023 r. III OSK 3379/21, III 3475/21 i III OSK 3486/21, z 18 kwietnia 2024 r. III OSK 4170/21, III OSK 4251/21 i III OSK 4219/21, z 7 czerwca 2024 r. III OSK 4132/21 i III OSK 4167/21 czy z 24 czerwca 2024 r. III OSK 3221/23 (powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w których Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wszelkie roszczenia finansowe funkcjonariuszy Policji wynikające z ich stosunku służbowego, a do takich z całą pewnością należy, np. ekwiwalent za niewykorzystany urlop, mogą być dochodzone przez policjantów wyłącznie na drodze administracyjnej i sądowoadministracyjnej. Jak bowiem wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2001 r., II SA 2591/01, inne rozumowanie prowadziłoby do pozbawienia funkcjonariuszy Policji ochrony prawnej w dochodzeniu ich roszczeń ze stosunku służbowego, który jest stosunkiem administracyjnoprawnym, i w stosunku do którego nie stosuje się przepisów prawa pracy i nie ma możliwości realizacji takiego rodzaju roszczeń przed powszechnym sądem pracy.W związku z tym, w orzecznictwie nie jest również sporne, że zagadnienia związane z uposażeniem policjanta i jego prawem do innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, do których należy m.in. prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy, mieści się w pojęciu spraw osobowych, których załatwienie następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że pozytywne załatwienie sprawy następuje przez podjęcie czynności materialno-technicznej wypłaty przysługującego świadczenia, natomiast odmowa wypłaty policjantowi równoważnika pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, w związku ze zwolnieniem ze służby na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji następuje w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 30.10.2018 r., K 7/15, publ. w OTK-A 2018/65; wyroki NSA: z 15.11.2011 r. I OSK 575/11, z 15.04.2014 r. I OSK 542/13, z 12.04.2022 r. III OSK 4337/21). Te same zasady odnieść należy do żądania wypłaty wyrównania ekwiwalentu, gdyż jest to również roszczenie finansowe funkcjonariusza, dla którego, jak i dla pozostałych roszczeń związanych z uposażeniem policjanta i innych świadczeń pieniężnych związanych ze służbą, przewidziana jest droga administracyjna.Zauważyć przy tym należy, że wszystkie sprawy dotyczące wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, które rozpoznawane były przez sądy administracyjne, inicjowane były przez byłych już funkcjonariuszy. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypłacany bowiem jest w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza, zatem dochodzenie roszczeń z tego tytułu następuje już po zakończeniu służby.W przypadku zatem zgłoszenia przez funkcjonariusza lub byłego funkcjonariusza żądania wypłaty świadczeń, dla którego to żądania właściwa jest droga administracyjna, organ nie może zaniechać rozpoznania tego żądania, narażałby się bowiem na zasadny zarzut bezczynności. To nie strona bowiem decyduje o wyborze trybu załatwienia jej żądania, w sytuacji gdy przepisy prawa nie dają jej takiego wyboru. Z uwagi na brak cofnięcia żądania, gdyż nie miało to miejsca w niniejszej sprawie ani po doręczeniu pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani na etapie postępowania odwoławczego, organy Policji były zobowiązane do jego merytorycznego rozpoznania.Wybór właściwego trybu procedowana przez organ, podlega kontroli sądu administracyjnego. Wbrew zarzutowi skargi, w niniejszej sprawie organy Policji obu instancji nie naruszyły przepisów o właściwości rzeczowej.Oceny tej nie zmienia przywołana w skardze uchwała Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2006 r. III PZP 1/05 (OSNP 2006/15-16/227). W uchwale tej mowa jest bowiem o odsetkach za opóźnienie w wypłacie uposażenia (nie zaś o uposażeniu). Roszczenie odsetkowe oparte jest na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego i należy do drogi przed sądem powszechnym. Żądania odsetkowe, o których przecież nie orzekał organ w niniejszej sprawie, nie należą do drogi administracyjnej (zob. wyrok NSA z 3.02.2015 r. I OSK 1467/13).Zasadnie natomiast w skardze wywiedziono, że co do zasady, niedopuszczalne jest działanie przez organ z urzędu w sprawach, w których przepis prawa wymaga wniosku strony.Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z przepisu tego wynikają dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. W obu przypadkach czynności powodujące wszczęcie postępowania powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom i być podjęte przez podmioty uprawnione. Przy czym podkreślić trzeba, że art. 61 § 1 k.p.a. musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania stosunku materialnoprawnego danej treści. Jeśli zatem przepisy szczególne wyraźnie określają przypadki wszczęcia postępowania na wniosek bądź z urzędu, organ jest związany tymi regulacjami (z wyjątkiem art. 61 § 2 k.p.a.). Przyjęte w art. 61 § 1 k.p.a. rozwiązanie oznacza, że organ administracji obowiązany jest do przestrzegania przepisów regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie, przyjmuje się bowiem zgodnie, że naruszenie zasady skargowości stanowi rażące naruszenie przepisów prawa procesowego w związku z przepisem prawa materialnego, co obwarowane jest sankcją nieważności decyzji (zob. np. wyroki NSA z 28.10.2015 r. II OSK 2465/15 i z 25.03.2026 r. III OSK 2786/24).Należy również podzielić stanowisko, że organ administracji ma obowiązek wyjaśnienia rzeczywistej woli podmiotu wnoszącego podanie, jeśli jest ono niejasne lub zakres żądania budzi wątpliwości. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że o tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie podanie decyduje strona, która je wniosła. W przypadkach gdy treść żądania budzi wątpliwości, organ administracji nie jest więc uprawniony do samodzielnego precyzowania czy zmiany treści żądania, gdyż mogłoby to prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Jeżeli zatem pismo zostało zredagowane w sposób niezręczny, niezrozumiały, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony, obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie rzeczywistej intencji wnoszącego podanie. Konsekwentnie, jeśli z pisma wprost wynika wola strony, organ nie ma obowiązku aby żądać sprecyzowania pisma (zob. np. wyroki NSA z: 9.08.2006 r. I OSK 1134/05, 13.06.2025 r. I OSK 2522/23, 16.02.2024 r. I OSK 2214/20, 25.01.2021 r. I OSK 3898/18).W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, również te reguły nie zastały naruszone.KPP miał bowiem wszelkie podstawy, aby uznać się za właściwy i rozpoznać merytorycznie pozew (przekazany temu organowi przez sąd powszechny prawomocnym postanowieniem) jako wniosek o wszczęcie postępowania w zakresie waloryzacji wskazanych w nim: uposażenia i świadczeń pieniężnych.Wskazać bowiem także należy, że jak wynika z art. 66 § 3 zd. pierwsze k.p.a., jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. W § 4 art. 66 ustawodawca przewidział natomiast wprost, że organ nie może zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy. Sytuacja taka bezspornie zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W tej sytuacji KPP nie był uprawniony do zwrotu skarżącemu podania – pozwu, nawet gdyby nieprawidłowo uznał się za niewłaściwy.Na marginesie tylko można dodać, że uwzględnienie żądania pełnomocnika skarżącego i zastosowanie przez KWP art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji KPP w całości i w tym zakresie umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo stwierdzenie przez sąd nieważności obu decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, spowodowałoby, że skarżący zostałby całkowicie pozbawiony drogi sądowej do merytorycznej weryfikacji przedmiotowej sprawy.Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, przypomnieć należy, że podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636), ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666, dalej także: "ustawa okołobudżetowa") oraz przepisy ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270).Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy o Policji). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy o Policji). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy o Policji).Cytowane przepisy odnoszą się do policjanta pełniącego służbę.W myśl art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.Zatem, możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Nie można zatem ustalić wzrostu uposażenia w sytuacji, gdy po stronie osoby zainteresowanej brak jest prawa do uposażenia. Uposażenie jest świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia pozostaje (por. m.in. wyroki NSA z 24.09.2014 r. I OSK 1317/13, z 24.01.2025 r. III OSK 3269/23).Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W myśl ust. 2 tego artykułu minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat.Stosownie zaś do art. 102 ww. ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymał brzmienie określone w załączniku do tego rozporządzenia. Rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r.W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1.740,64 zł. Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270).Stosownie natomiast do art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy – w wysokości 1.614,69 zł.Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1.740,64 zł obowiązywała przy obliczaniu uposażeń funkcjonariuszy Policji w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia tych uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1.614,69 zł, ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022.Organy Policji obu instancji prawidłowo uznały, że przytoczone wyżej przepisy nie przewidują podstaw prawnych umożliwiających uwzględnienie żądania skarżącego, w sytuacji gdy został on zwolniony ze służby w Policji z dniem 25 lutego 2023 r., a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy dopiero od 1 marca 2023 r.Podkreślić należy, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy, którym za służbę w styczniu i lutym 2023 r. przysługiwało prawo do otrzymania uposażenia. Wysokość uposażenia – wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń 2023 i za luty 2023 r. – była bowiem zdeterminowana dla każdego funkcjonariusza tą samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1.614, 69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej.Jak zasadnie wskazano w zaskarżonych decyzjach, prawodawca nie przewidział żadnych regulacji prawnych, na podstawie których możliwe byłoby wypłacenie funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r., wypłaty "wyrównania" wypłaconego uposażenia i innych świadczeń związanych z odejściem ze służby. Brak przepisów prawa w tym zakresie uniemożliwia organowi dokonywanie naliczeń, a następnie "wyrównanie" uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na 2023 r.Wobec brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., ale przyjętą przez ustawodawcę formę zmiany zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy widzieć w kategorii podwyżki płac od tej daty, a nie jako waloryzacji i "wyrównania" wypłaconych już uposażeń za styczeń i luty 2023 r.W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 tej ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej.Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. Jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń. Zwrócić bowiem należy uwagę, że pomiędzy 1 stycznia 2023 r. a 1 marca 2023 r. funkcjonariusze pozostający w służbie po 1 marca 2023 r. mogli zmienić grupę zaszeregowania i choćby dla tej grupy funkcjonariuszy podwyżka wynagrodzenia nie była w żaden sposób powiązana z wynagrodzeniem wypłaconym pomiędzy 1 stycznia a 28 lutego 2023 r. Podwyżka ta nie jest bowiem liczona od różnicy pomiędzy wynagrodzeniem rzeczywiście wypłaconym za styczeń i luty 2023 r., a wynagrodzeniem hipotetycznym, jakie byłoby funkcjonariuszowi wypłacone za ten okres, gdyby ustawodawca wprowadził waloryzację wynagrodzeń od 1 stycznia 2023 r., a nie od 1 marca 2023 r.Natomiast funkcjonariusze, którzy nie zmienili grupy zaszeregowania w tym okresie, aby uzyskać kwotowe "wyrównanie", musieli pozostawać w służbie do końca 2023 r. Nie jest zatem tak, że funkcjonariusz odchodzący ze służby 1 marca 2023 r. powinien otrzymać wszystkie żądane przez skarżącego świadczenia, w tym waloryzację wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r. Wprowadzenie mechanizmu podwyżki wynagrodzenia funkcjonariusza Policji zawsze spowoduje różnice w sytuacji osoby zwalnianej ze służby przed dniem wprowadzenia tej podwyżki w porównaniu z sytuacją osoby zwalnianej z dniem wprowadzenia podwyżki. Wolą skarżącego nie jest zatem doprowadzenie do pełnej równości wszystkich funkcjonariuszy Policji w zakresie kwot nominalnych uzyskiwanych w chwili zwolnienia ze służby, ale do przesunięcia momentu zmiany sytuacji funkcjonariuszy z 1 marca 2023 r. na 1 stycznia 2023 r., aby zmiana ta objęła także i jego.Zasadnie w skardze zwrócono uwagę, że mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. miał zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie obchodzili ze służby. W uzasadnieniu do tej ustawy akcentowano, że celem tego mechanizmu jest skłonienie do pozostania w służbie. Ponieważ dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od marca 2023 r., art. 41 ust. 3 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r., który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie do obliczania uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji.Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżanej decyzji pozostaje okoliczność, że skarżący zostałby zwolniony ze służby po wydaniu orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej z 31 marca 2023 r. o trwałej niezdolności do służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a także okoliczności, które zdecydowały o zwolnieniu skarżącego ze służby już w lutym 2023 r., w tym jego stan zdrowia. Również bowiem w takich sytuacjach brak jest przepisów prawa, które umożliwiłby uwzględnienie żądań skarżącego.W realiach niniejszej sprawy sąd nie znalazł podstaw, aby dokonać kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 i stwierdzić jego niezgodność z Konstytucja RP.Przede wszystkim należy podnieść, że niedopuszczalne jest domaganie się od sądu administracyjnego, aby ten pominął korzystające z domniemania konstytucyjności regulacje prawne o randze ustawowej i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepisy Konstytucji RP, kierując się wyrażoną w art. 8 zasadą nadrzędności ustawy zasadniczej i jej bezpośredniego stosowania (zob. np. wyroki NSA z 26.09.2007 r. II FSK 1013/06 i z 12.07.2006 r. II OSK 548/06). W polskim modelu kontroli konstytucyjności prawa domniemanie zgodności przepisu ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Jeżeli sąd jest przekonany o niezgodności przepisu z Konstytucją lub ma w tym względzie wątpliwości, powinien – na podstawie art. 193 Konstytucji RP – zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim pytaniem prawnym. Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji RP, Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw z Konstytucją. Wprawdzie z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP wynika obowiązek sądu stosowania postanowień Konstytucji we wszystkich sytuacjach, gdy będą one dotyczyły rozpoznawanej sprawy, jednakże brak jest podstaw do przyjęcia, aby powołany przepis mógł być również wykorzystywany do usuwania niezgodności między ustawami a Konstytucją.Ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) musi być więc ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 21.08.2024 r. II OSK 174/24). Sytuacja taka może zachodzić szczególnie, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, gdy Trybunał stwierdził niekonstytucyjność określonej normy prawnej zamieszczonej w przepisie tożsamym, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem lub gdy sposób rozumienia przepisu ustawy wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (por. wyroki SN z 8.01.2009 r. I CSK 482/08 OSNC-ZD 2009/4/95; z 17.03.2016 r. sygn. V CSK 377/15 OSNC 2016/12/148). Nie jest również możliwe odmówienie zastosowania przepisu ustawy w danej sprawie, bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP.Żaden z ww. przypadków odmowy zastosowania przepisu ustawy nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie. Tym samym niezasadne jest stanowisko skarżącego, że w przypadku art. 41 ustawy okołobudżetowej miała miejsce oczywista niezgodność z Konstytucją. Żaden przepis Konstytucji nie wprowadza obowiązku waloryzowania świadczeń od 1 stycznia danego roku, a jednocześnie zakazu ich waloryzowania od innej daty. Zauważyć należy, że np. zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1749), obowiązującym od 1 stycznia 2004 r., emerytury i renty podlegają corocznie waloryzacji od dnia 1 marca.W skardze wywiedziono, że art. 41 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. ma naruszać konstytucyjne zasady: demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz równości i zakazu dyskryminacji (art. 32 Konstytucji RP).Wbrew temu poglądowi, przepis ten nie ma charakteru dyskryminującego i spełnia wymogi konstytucyjne.Zgodnie z art. 32 Konstytucji wszyscy są równi wobec prawa (ust. 1), zakazuje się dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (ust. 2). Konstytucyjna zasada równości nakazuje nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa, podmiotom odznaczającym się tą samą cechą istotną, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, aby nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają. W każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii, muszą być traktowane równo, a podmioty należące do istotnie różnych kategorii mogą być traktowane różnie (por. wyroki TK: z 6 marca 2007 r. P 45/06, OKK ZU nr 3/A/2007, poz. 22 i z 23 listopada 2010 r. K 5/10, OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106).Jeżeli zatem prawodawca różnicuje podmioty prawa, które charakteryzują się wspólną cechą istotną, to wprowadza odstępstwo od zasady równości. Różnicowanie podmiotów prawa, charakteryzujących się wspólną cechą istotną, jest dopuszczalne (nie narusza zasady równości), ale warunkiem sine qua non, jest jasno sformułowane kryterium, na podstawie którego zróżnicowanie jest dokonywane. Nie wolno dokonywać zróżnicowania według dowolnie ustalonego kryterium. Kryterium to musi mieć charakter relewantny, czyli pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma oraz ma służyć realizacji tego celu i treści. Innymi słowy - wprowadzone różnicowanie musi mieć charakter racjonalnie uzasadniony. Kryterium zróżnicowania musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostają naruszone w wyniku nierównego traktowania podmiotów podobnych. Musi ponadto pozostawać w związku z zasadami, wartościami i normami konstytucyjnymi, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych. Wszelkie odstępstwa od nakazu równego traktowania podmiotów podobnych muszą zawsze znajdować podstawę w odpowiednio przekonujących argumentach (zob. np. wyroki TK: z 23.11.2010 r. K 5/10; z 19.04.2011 r. P 41 /09, OTK ZU nr 3/A/2011, poz. 25; z 18.06.2013 r., K 37/12, OTK ZU, nr 5/A/2013, poz. 60; z 5.11.2013 r. K 40/12, OTK ZU nr 8/A/2013, poz. 120; z 17.06.2014 r., P 6/12, Dz.U. z 2014 r., poz. 898).Nierówne traktowanie podmiotów nie musi oznaczać dyskryminacji lub uprzywilejowania, skutkującego oceną o naruszeniu standardu określonego w art. 32 Konstytucji. Zasada równości nie oznacza swego rodzaju zakazu zróżnicowania przez prawodawcę podmiotów, znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej lub prawnej. Zróżnicowanie może, a nawet powinno być wprowadzane, jeżeli jest uzasadnione innymi wartościami konstytucyjnymi (por. np. wyrok NSA z 24.05.2018 r., I OSK 2792/17). Ustawodawca ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych, aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa.Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza więc zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał prawo do emerytury, która od 1 marca 2023 r. została zwaloryzowana o 14,8 % i jak podał na rozprawie pełnomocnik KWP, była wyższa niż podwyżka wynagrodzenia, wynosząca tylko 7,8 %.Konkludując, należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, że prawo do uposażenia za dany miesiąc i prawo do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda), powstają i są realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawa te są związane, a brak normy prawnej wyklucza możliwość wstecznej waloryzacji wypłaconych prawidłowo świadczeń.Sąd nie dopuścił wnioskowanego w skardze dowodu z załączonego do skargi wniosku podmiotu trzeciego kierowanego do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności ustawy z Konstytucją, gdyż nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Natomiast odpis pozwu (z załącznikami), który stanowił akta [...], został przekazany wraz z ww. postanowieniem sądu o przekazaniu sprawy KPP i stanowił następnie część akt sprawy administracyjnej.W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.., skargę należało oddalić.