Wyrok - I SA/Go 41/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - z dnia 31 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi S spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatnośOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi S spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatnoś
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Przewodniczący
Alina Rzepecka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
S1. sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca, strona, Spółka) wniosła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego AriMR w [...] (dalej: organ, Dyrektor) z [...] września 2025 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] zs. w [...] (dalej: organ I instancji, Kierownik) z [...] sierpnia 2024 r. odmawiającej przyznania skarżącej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023.W sprawie został przez organy ustalony następujący stan faktyczny.W dniu 19 czerwca 2023 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacjii Modernizacji Rolnictwa w [...] zs. w [...] wpłynął wniosek Spółki o przyznanie płatności w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2023. Na podstawie złożonego wniosku i zmiany do niego, obszar do jakiego Spółka ubiegała się o płatności bezpośrednie na 2023 r. wyniósł 242,01 ha i został zlokalizowany na działkach rolnych: -/ "A" o areale 16,17ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "B" o areale 6,25ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "C" o areale 19,23ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "D" o areale 4,39ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "E" o areale 42,18 na działkach ewidencyjnych o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "F" o areale 0,41ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "G" o areale 12,69ha, na działkach ewidencyjnych o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "H" o areale 21,01ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "I" o areale 4,25ha, na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "J" o areale 45,42ha, na działkach ewidencyjnych o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "K" o areale 4,07ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "L" o areale 11,12ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), - "M" o areale 4,21ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "N" o areale 23,24ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "O" o areale 20,43ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]), -/ "P" o areale 7,03ha na działce ewidencyjnej o nr [...] (obręb ew. [...]).Działki rolne zadeklarowano w ramach następujących schematów pomocowych:- podstawowego wsparcia dochodów (dalej: płatność PWD), obszar 242,01 ha, - płatności redystrybucyjnej (dalej: płatność RDST), obszar 30 ha, - płatność do powierzchni uprawy buraka cukrowego (dalej: płatność cukrowa), obszar 30,35 ha, - uzupełniającej płatności podstawowej (przejściowe wsparcie krajowe; dalej UPP,obszar 131,08 ha, - płatność do krów (20 sztuk),- płatność do bydła (21 sztuk).Ponadto we wniosku zadeklarowano ekoschemat Rolnictwo węglowe i zarządzanie składnikami odżywczymi, a ramach którego strona zgłosiła realizację następujących praktyk: - uproszczone systemy upraw (dalej: USU), obszar 168,46 ha, - opracowanie i przestrzeganie planu nawożenia wariant podstawowy (dalej: OPN), obszar 235,85 ha.Dodatkowo strona zadeklarowała ekoschemat - Dobrostan zwierząt do wariantu: -/ Dobrostan krów mamek – wypas, -/ Dobrostan krów mamek – ściółka, -/ Dobrostan krów mamek – wybieg, -/ Dobrostan krów mamek - zwiększona powierzchnia bytowao co najmniej 50%, -/ Dobrostan opasów – ściółka, -/ Dobrostan opasów – zwiększona powierzchnia bytowa o co najmniej 50%.Wraz z wnioskiem o przyznanie płatności strona złożyła załączniki graficzne (31 szt.), na których zaznaczone zostały działki rolne deklarowane do płatności, a także oświadczenie o obszarach i elementach nieprodukcyjnych, informację o numerach identyfikacyjnych krów oraz bydła, załączniki z numerami identyfikatorów krów mamek oraz opasów, a także umowę do płatności cukrowej.Następnie 19 lipca 2025 r. strona dokonała zmiany we wniosku, którą wycofaław ramach ekoschematu - Dobrostan zwierząt warianty: Dobrostan krów mamek - wypas, Dobrostan krów mamek - ściółka, Dobrostan krów mamek - zwiększona powierzchnia bytowa o co najmniej 50%, natomiast zadeklarowała Dobrostan krów mamek - system otwarty oraz dołączyła oświadczenie o braku zmian w planie poprawy dobrostanu zwierząt.Pismem z [...] kwietnia 2024 r. Kierownik wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień dotyczących prowadzenia działalności rolniczej na działkach zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2023.W odpowiedzi, 25 kwietnia 2024 r. przedłożono wyjaśnienie S. S. (dalej: S. S.), reprezentującego Spółkę, oraz załączniki, tj.: -/ decyzję Starosty [...][...] (pozwolenie na budowę wiaty), -/ zaświadczenie z [...] kwietnia 2015 r. dot. zakończenia budowy (dot. przebudowy z rozbudową budynku gospodarczego na działce nr [...] ob. [...], gm. [...]), -/ decyzję Wojewody [...] nr [...] (pozwolenie na budowę zbiornika retencyjnego),-/ odpis zwykły księgi wieczystej, -/ zestawienie sald i obrotów za okres od 1 stycznia 2023 r. do 31 grudnia 2023 r., -/ rejestry zakupów VAT - styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2023 r.z [...] kwietnia 2024 r., -/ rejestr VAT sprzedaży - styczeń, luty, marzec, kwiecieńmaj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2023 r.- z [...] kwietnia 2024 r., -/ listę płac nr [...] oraz ZUS DRA RCA za grudzień2023 r., -/ fakturę VAT nr [...] zakupu agregatu do uprawy pasowej Cz. ST 600 12R z [...] stycznia 2024 r., potwierdzenie transakcji z [...] stycznia 2024 r. na kwotę 193 417,50 zł oraz umowę wspólnego użytkowania przedmiotu z [...] stycznia 2024 r., -/ rachunek zysków i strat za rok 2023, -/ bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2023 r., -/ umowę sprzedaży bydła ze spółki T.B. wraz z fakturą [...] z [...] czerwca 2023 r. oraz potwierdzeniem przelewu z [...] czerwca 2023 r., -/ deklarację na podatek rolny na rok 2023 wraz z potwierdzeniem zapłaty podatku z [...] marca 2023 r., [...] września 2023 r. oraz [...] listopada 2023 r., -/ deklarację na podatek leśny na rok 2023, -/ ewidencję środków trwałych - amortyzacja podatkowa z [...]kwietnia 2023 r.W piśmie S. S. (ówczesny Prezes Spółki) wskazał, że skarżąca: -/ w 2007 r. zaciągnęła kredyt na zakup nieruchomości zorganizowanej w [...] (wartość 3 800 000,00 zł) oraz przejęła, tj. zatrudniła, 3 pracowników od Pana K. (poprzedniego właściciela); -/ w ostatnim czasie został zakupiony agregat do uprawy pasowej wspólnie z P. S., W. S. oraz spółką T. B.; -/ dokonała inwestycji w modernizację oraz budowę szeregu budynków, stołów paszowych, płyty gnojowej, pozwalających zmienić profil hodowli bydła mięsnego na pół towarowy, a dodatkowo kupuje bydło (odsadki) u innych hodowców bydła (pierwsza partia została zakupiona z zewnątrz do siedziby stada Spółki [...] czerwca 2023 r. od spółki T. B.); -/ w 2012 r. wybudowała zbiornik retencyjny o pow. lustra wody 0,8ha, celem nawadniania oraz utrzymania poziomu wody gruntowej, rozwinięto hodowlę bydła mięsnego na dużą skalę z budynkamii infrastrukturą XXI wieku, a inwestycje te posłużą doraźnemu zyskowi i będą na siebie pracowały i spłacały się przez wiele lat; -/ w Spółce zatrudnione są 4 osoby na stałe.Organ I instancji 10 lipca 2024 r. przeprowadził analizę powiązań kapitałowo-personalnych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wskazał, że S. S. posiada40 ze 100 udziałów w spółce T. B. oraz 600 z 1200 udziałów w Spółce.Wyjaśnił też, że równolegle ze sprawą dotyczącą przyznania płatności dla skarżącej na 2023 r. prowadził sprawy dotyczące wniosku S. S. oraz podmiotu T. B. sp. z o. o. (dalej: T. B.) o przyznanie płatności na 2023 r. Uwzględnił przedstawione w odrębnych postępowaniach wyjaśnienia i dokumenty.Organ I instancji poddał wniosek Spółki kontroli administracyjnej zgodniez art. 100 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 1741; dalej: Plan Strategiczny).W jej wyniku stwierdził, że: -/ wzajemne powiązanie personalne i kapitałowe skarżącej oraz T. B. z osobą S. S., -/ zarządzanie przez niego utworzonymi spółkami, -/ reprezentowanie ich przed ARiMR, -/ wspólny adres prowadzenia działalności rolniczej, -/ wspólny adres siedzib stada, -/ swobodna wymiana płodów rolnych, -/ wspólne zakupy, -/ wspólne korzystanie z maszyn - wskazują, że utworzono mechanizm pozwalający na ominięcie przepisów zawartych w Planie Strategicznym,tj. art. 27 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 4 i 5 oraz Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawaniai wypłaty płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi łub innymi szczególnymi ograniczeniami w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. 2023 poz. 483 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW), tj. § 3 ust.2.Kierownik ocenił, że w sprawie istnieje pełna zależność podmiotów w kontekście powiązań kapitałowych i osobowych. Pod względem formalnym spółki funkcjonują odrębnie, jednakże w rzeczywistości są w pełni zależne od siebie i zarządzane przez tę samą osobę, tj. S. S.. Stwierdził, że brak jest możliwości samodzielnego funkcjonowania wraz z pełną zależnością funkcjonalną od podmiotów i osób trzecich powiązanych kapitałowo i osobowo, stanowi niepodważalną przesłankę uznania, że stworzono sztuczne warunki celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy UE.Ustalił, że udziałowcami Spółki są: S. S. oraz R. S. (małżonkowie). S. S.wnioskuje jednocześnie o płatności jako rolnik indywidualny, a dodatkowo małżonkowie oraz P. S. i W. S. (synowie) są udziałowcami podmiotu T. B. i, który również wnioskuje w ARiMR o płatności. Podkreślił, że S. S., R. S. oraz ich synowie, razem ze Spółką oraz T. B. są także udziałowcami podmiotu S2. sp. z o. o. – dalej: S2. (nie wnioskuje o płatności). Stwierdził zatem, że zidentyfikowane wyżej podmioty łączą te same osoby występujące w organach zarządczych oraz łączy ich współzależność funkcjonalno-ekonomiczna.Wskazał także na fakt, że ww. spółki ubiegają się o płatności do krów i bydła, których siedziby zarejestrowane są pod tym samym adresem, tj. [...] (gm. [...]). Siedziby stad znajdują się na działce nr [...] (dawniej [...]), będącej własnością skarżącej. Zwrócił również uwagę na kwestię nabycia w 2023 r. przez Spółkę 39 sztuk bydła od T.B..Stwierdził, że z potencjału skarżącej i gospodarstwa S. S. został stworzony sztucznie podmiot T. B. dla celów uzyskania dodatkowych płatności. Wyodrębnienie stada dla T. B. ze Spółki oraz przypisanie posiadania gruntów rolnych, na zasadzie dzierżawy dla T.B., a następnie wnioskowanie przez niego o dopłaty z funduszy UE przy współzależności funkcjonalnej od S. S. i podmiotów z nim powiązanych, w tym skarżącej już wcześniej wnioskującej o płatności, było wynikiem sztucznego procesu multiplikowania podmiotów wnioskujących o płatności.Kierownik ustalił, że w tym mechanizmie pozyskiwania zwiększonych dopłat występują również osoby fizyczne, które pełnią w ww. spółkach funkcje zarządcze (rodzina S.). Stwierdził, że ww. fakty świadczą o działaniu celowym, pozwalającym na ominięcie uwarunkowań ograniczających wartość i kwoty dotacji dla pojedynczego gospodarstwa.Wskazał, że multiplikując wnioski o płatności bezpośrednie S. S. dążył do uzyskania wyższych płatności niż wynikające z przepisów prawa. Zaznaczył, że zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 Planu Strategicznego płatność RDST przysługuje maksymalnie do powierzchni 27 ha i do obszaru nie większego niż 300 ha. Zatem ubieganie się o przedmiotową płatność w ramach kilku zmultiplikowanych podmiotów spowodowało, że S. S. uzyskał zwielokrotnienie tego limitu, czyli możliwość uzyskania zwielokrotnionej płatności. Podobnie rzecz ma się w odniesieniu do płatności do krów oraz płatności do bydła, gdzie regulacje art. 29 ust. 2 i ust. 3 Planu Strategicznego ograniczają możliwość przyznania pomocy finansowej na podmiot do 20 szt. rzeczonych rodzajów zwierząt. Kierownik ustalił, że prowadząc działalność w ww. opisany sposób S. S. wraz z osobami pełniącymi w powołanych spółkach funkcje zarządcze (R. S., P. S., Pan W. S.) mieli na celu również obejście przepisów ograniczających wielkość wsparcia dla pojedynczego producenta nie tylko w ramach płatności bezpośrednich, płatności zwierzęcych, ale również w ramach płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (dalej: płatność ONW), gdzie obowiązuje maksymalny limit pomocy finansowej ograniczony do 75 ha.Oceniając całokształt zgromadzonego materiału Kierownik stwierdził, że poprzez wyodrębnienie z potencjału strony oraz gospodarstwa S. S. spółki T. B., mamy do czynienia ze sztucznym podziałem dla celów uzyskania dodatkowych płatności. W następstwie poczynionych ustaleń uznał, że ww. działania wyczerpały przesłanki obiektywne i subiektywne obligujące organ do zastosowania art. 62 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UW) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. U. UE L2021.435.187; dalej: Rozporządzenie 2021/2116), zgodnie z którym bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa Unii, państwa członkowskie podejmują skuteczne i proporcjonalne kroki w celu unikania obchodzenia przepisów prawa Unii i zapewniają, w szczególności, aby osobom fizycznym ani prawnym nie przyznawano żadnych korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.Tym samym, brak możliwości samodzielnego funkcjonowania wraz z zależnością funkcjonalną od podmiotów i osób trzecich, powiązanych kapitałowo i personalnie, stanowi niepodważalną przesłankę do uznania, że stworzono sztuczne warunki celem zwiększenia kwot pozyskiwanych z funduszy UE, a tym samym Spółce płatności na 2023 r. nie przysługują.W związku z powyższym decyzją z [...] sierpnia 2024 r. Kierownik odmówił stronie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2023 r. Stwierdził, że w świetle okoliczności sprawy, mając na uwadze strukturę osobową, powiązania organizacyjne poszczególnych podmiotów, sposób funkcjonowania Spółki wskazuje na działania dążące do uzyskania wyższych płatności niż wynikającez przepisów prawa. Udostępnienie potencjału swojego gospodarstwa, tj. strony na rzecz T. B., tj. wyodrębnienie stada zwierząt oraz budynków, w celu ominięcia limitu liczbowego zwierząt wynikającego z art. 29 ust. 4 i 5 Planu Strategicznego i uzyskania wyższych płatności oraz dodatkowych płatności DZ. Podział stada nastąpił wyłącznie dla celów uzyskania dodatkowych płatności. Tym samym przyznanie wnioskowanych płatności byłoby sprzeczne z przepisami art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE. L 1995.312.1; dalej: Rozporządzeniem nr 2988/95) stanowiącego, że działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzecznyz odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści. Mając na względzie powyższe okoliczności zastosował konsekwencje wynikające z art. 62 rozporządzenia 2021/2116.Strona wniosła odwołanie, które uzupełniła kolejnym pismem, które wpłynęło do Kierownika 24 grudnia 2024 r. Do tego pisma pełnomocnik strony przedłożył chronologię powstania powiązanych gospodarstw (S. S. oraz T. B. i skarżącej) wraz z konkluzją oraz wnioski złożone przez S. S. o przyznanie płatności za lata 2022 oraz 2023.Kolejno - 25 kwietnia 2025 r. wpłynęło do Dyrektora pismo uzupełniające J. P., reprezentującego skarżącą, w którym wskazał, że Spółka zarzuca dodatkowo Kierownikowi naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego oraz wnosio przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów, tj. aktu notarialnegoz [...] kwietnia 2007 r., stanowiącego warunkową umowę sprzedaży (nabycia gruntów); aktu notarialnego z [...] maja 2007 r., stanowiącego umowę nabycia nieruchomości; faktury nr [...] z [...] lutego 2020 r. za wykonanie płyty gnojowej wraz z protokołem odbioru robót oraz potwierdzeniem dokonania przelewu; faktury VAT nr [...] z [...] grudnia 2019 r. na zakup wozu paszowego wraz z potwierdzeniem przelewu; umowy z [...] lutego 2021 r. na wykonanie instalacji fotowoltaicznej wraz z fakturą nr [...] z [...] marca 2021 r.; faktury nr [...] z [...] listopada 2021 r. na zakup ładowarki teleskopowej wraz z protokołem zdawczo-odbiorczym oraz potwierdzeniem przelewu; faktury VAT zaliczkowa nr [...] z [...] grudnia 2021 r. oraz [...] z [...] czerwca 2021 r. na zakup kosiarki dyskowej oraz zgrabiarki wraz z protokołem przekazania sprzętu z [...] czerwca 2021 r. oraz potwierdzeniem dokonania przelewów; faktury VAT [...] na zakup włóki łąkowo- polowej.Jednocześnie zarzucono poczynienie ustaleń faktycznych w sposób sprzecznyz charakterem relacji występujących pomiędzy Spółką a jej wspólnikami, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dowolną jego ocenę i poczynienie ustaleń faktycznych w sposób sprzeczny z materiałem dowodowym, błędne uznanie zaistnienia elementu obiektywnego sztucznych warunków, wadliwe uzasadnienie decyzji.Następnie 23 maja 2025 r. do organu wpłynął wniosek pełnomocnika o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj.: oświadczenia Spółki o posiadaniu odpowiedniego sprzętu - maszyn do wykonywania działalności rolniczej oraz przykładowe faktury VAT. Następnie 24 lipca 2025 r. wpłynął wniosek pełnomocnika o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj.: raportu z czynności kontrolnych nr [...], decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2024 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę wiaty wraz z infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] w [...] oraz zaświadczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] maja 2025 r. dotyczącego zakończenia budowy.Dyrektor orzekając o utrzymaniu w mocy orzeczenia Kierownika w ramach podstaw prawnych wyszczególnił m.in. art. 20, art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 1-3, art. 27 ust .1 i 2, art. 29 ust .1 i 3, art. 32 ust. 1, art. 35 ust. 1 i 2, art. 36 ust. 1-3, art. 38 ust. 1 i 2 Planu Strategicznego, art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95, art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2115.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie wskazał, że Spółka została utworzonai zarejestrowana w KRS [...] czerwca 2007 r. przez S. S. oraz R. S.(małżonkowie), którzy są wspólnikami i jednocześnie zasiadają w jej zarządzie. Następnie małżonkowie wraz z synami, tj. P. S. i W. S., [...] maja 2015 r. założyli T. B.. Dominujący wpływ w tej spółce posiadają małżonkowie jako główni udziałowcy i reprezentanci (S. S. formalnie pełnił funkcję prezesa do [...] listopada 2023 r.). S. S., jako prezes i główny udziałowiec w spółkach S1. oraz T. B. miał w 2023 r. bezpośredni wpływ na ich funkcjonowanie.Organ stwierdził, że zasadnicze znaczenie w zakresie odmowy przyznania stronie płatności na 2023 r. ma fakt, że podmioty prawa handlowego, tj. Spółka oraz T. B., jak również S. S., zostały uznane za podmioty stwarzające sztucznie warunki w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w postępowaniach prowadzonych nie tylko przed organami ARiMR (za 2022 r.), ale też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. (zob. wyroki w sprawach o sygn. akt: I SA/Go 133/24, I SA/Go 134/24, I SA/Go 135/24, 136/24 oraz I SA/Go 199/24). W przypadku skarżącej 3 października 2024 r. WSA wydał prawomocne wyroki: sygn. akt I SA/Go 195/24,1 SA/Go 196/24,1 SA/Go 197/24 oraz I SA/Go 198/24, którymi oddalono skargi Spółki.Organ zaakcentował, że ww. wyroki dla organów ARiMR stanowiły punkt wyjścia do przeprowadzenia analizy w zakresie tego, czy Spółka w 2023 r. zmieniła sposób funkcjonowania w odniesieniu do roku poprzedniego, w którym stwierdzono, żez potencjału skarżącej i gospodarstwa S. S. został stworzony sztucznie podmiot T. B. dla celów uzyskania dodatkowych płatności.W ocenie Dyrektora w 2023 r. strona działała w zakresie rolnictwa w sposób tożsamy jak w 2022 r., a w toku prowadzonego postępowania Spółka nie przedstawiła przekonywujących dowodów pozwalających uznać ją za wyodrębnionego, samodzielnego oraz działającego na własną rzecz, rachunek i ryzyko producenta rolnego. Zdaniem organu, zasadnicze znaczenie ma fakt, że gospodarstwa należące formalnie do podmiotów prawa handlowego: S1. oraz T. B., jak również do osoby fizycznej tj. S. S., należy uznać za jedno gospodarstwo prowadzone przez powiązane rodzinnie i kapitałowo osoby, stanowiące w rzeczywistości jednego rolnika w rozumieniu art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115. W konsekwencji, uznał skarżącą za sztucznie wykreowany w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR, w wysokości wyższej niż możliwej do uzyskania w ramach pojedynczego gospodarstwa.Organ wyjaśnił, że jak wynika z danych zawartych w KRS skarżąca została zarejestrowana [...] czerwca 2007 r. (data wpisu w KRS), a od momentu zawiązania Spółki całość udziałów posiada małżeństwo S. S. (początkowo 62,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów) i R. S. (początkowo 37,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów). Małżonkowie są wyłącznymi udziałowcami w Spółce. Od momentu zawiązania Spółki do [...] maja 2024 r. (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 - formalna zmiana dokonana w KRS [...] lipca 2024 r.) funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił S. S., a R.S. pełni funkcję członka zarządu. Małżonkowie posiadają względem skarżącej status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644).S. S. 8 lipca 2024 r. formalnie zaprzestał pełnienia funkcji Prezesa Zarząduw Spółce (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 r. do 31 maja 2024 r.), a jako nowego członka zarządu powołano W. S. (syn Państwa S., również ubiegający się o płatności z ARiMR). Za formalną zmianą zarządu Spółki w KRS nie poszła natomiast zmiana w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, zgodnie z którym S. S. w dalszym ciągu posiada status beneficjenta rzeczywistego i wspólnika Spółki. Ponadto przed organami ARiMR również nie została dokonana zmiana reprezentacji Spółki i S. S. w dalszym ciągu pełni funkcję reprezentanta Spółki.Następnie S. S. wraz z małżonką - [...] maja 2015 r. (data wpisu w KRS) zarejestrowali T. B.. Od momentu zawiązania spółki całość udziałów w niej posiada rodzina: małżonkowie S. S. (40% udziałów) oraz R. S. (40% udziałów) oraz ich synowie tj. W. S. (10% udziałów) i P. S. (10% udziałów). Od momentu zawiązania T. B. do [...] listopada 2023 r. (data wpisu w KRS) funkcję prezesa zarządu tej spółki pełnił S. S.. Aktualnie funkcję tę wypełnia P. S. (syn), a wiceprezesem spółki jest R. S., która posiada względem T. B. status beneficjenta rzeczywistego. Podobnie jak w przypadku skarżącej, w T. B. 100% udziałów ma rodzina Państwa S., w tym S. S. i jego małżonka R. S.. Zarówno w przypadku strony, jak i powiązanej spółki T. B., S. S. jako Prezes Zarządu spółki, wraz z małżonką podpisał Informację Dodatkową do sprawozdania finansowego za rok 2023 (dostępne w systemie KRS), pomimo że w T. B. nie pełnił już funkcji Prezesa (od [...] listopada 2023 r. formalnie Prezesem jest P. S.). W dokumentacji złożonej w sprawie T. B. za 2023 r. załączona została informacja dodatkowa do sprawozdania za 2023 r. (wersja papierowa) podpisana przez P.S. oraz z dodatkowym zapisem dotyczącym zmian formalnych w spółce. Jednakże inna wersja została wysłana elektronicznie do KRS, a inna przedłożona w ARiMR, co – zdaniem Dyrektora – potwierdza pozorność zmian dokonywanych w organach tych spółek.Organ zwrócił też uwagę na funkcjonowanie kolejnej spółki tj. S. (nie wnioskuje o płatności w ARiMR,), w której udziałowcami są: S. S., P. S., W.S., R. S. oraz spółki: T. B. i skarżąca, a S. S. (później W. S.) i R. S. są w zarządzie skarżącej. S. prowadzi księgowość dla T. B. oraz skupuje płody rolne od powiązanych podmiotów (faktura VAT [...] oraz [...]). Dopełnieniem szeregu wskazanych powiązań personalno-kapitałowych jest fakt, że R. S. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą "PHU R. S.", która wg PKD zajmuje się m.in. działalnością usługową wspomagającą produkcje roślinną.Opisane aspekty, rozpatrywane na kanwie zarządczo-właścicielskiej, pozostały praktycznie niezmienione w 2023 r. w odniesieniu do 2022 r., a finalnie opisane więzi rodzinne pomiędzy stroną i pozostałymi osobami fizycznymi i prawnymi, stanowią istotny element powiązań osobowych. W ocenie Dyrektora więzi te ułatwiływ znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby dominowały. Więzi te miały także wpływ na udzielenie S. S. pełnomocnictw przez jego synów (również ubiegają się w ARiMR o płatności), wymagających niewątpliwie dużego zaufania mocodawców do plenipotenta. Zdaniem organu, wzajemne powiązania, uzależnienia i korelacje osiągają taką skalę i takie natężenie, że wskazują na świadome i skoordynowane działanie w ramach jednego kompleksu produkcyjnego, zarządzanego przez S. S..S. S. wraz z małżonką inwestował w rozbudowę gospodarstwa należącego do skarżącej położonego w miejscowości [...]. W 2013 r. rozpoczęto przebudowęz rozbudową budynków gospodarczych na działce nr [...] (ob. [...] gm. [...] - później dz. nr [...] - zaświadczenie dot. zakończenia budowy z [...] kwietnia 2015 r.). Spółka inwestowała w rozbudowę terenu pod hodowlę zwierząt, a mianowicie wybudowała płytę obornikową w kompleksie budynków pod adresem [...] na dz. nr [...] (faktura nr [...] oraz protokół odbioru robót w piśmie uzupełniającym z [...] kwietnia 2025 r. - wartość 295 815,00 zł) oraz wykonała instalację fotowoltaiczną o wartości 69 495,00 zł (umowa na wykonanie instalacji fotowoltaicznej zawarta [...] lutego 2021 r. oraz faktura [...] z [...] marca 2021 r. w piśmie uzupełniającym z [...] kwietnia 2025 r.). Wszelkie koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa, tj. zaopatrzenie w wodę i odbiór ścieków (umowa nr [...] o zaopatrzenie w wodę i odbiór ścieków z [...] maja 2012 r. zawarta przez stronę na dostawę wody oraz odbiór ścieków w gospodarstwie położonym pod adresem [...]) czy opłata za energię elektryczną ponosiła wyłącznie skarżąca.W lipcu 2007 r. Spółka zakupiła (zgłoszone do systemu ARiMR 6 lipca 2007 r.) 36 sztuk bydła, tj. 20 szt. od J. S. oraz 16 szt. od K. J.. W związku z wejściem w życie od 2015 r. przepisów o płatnościach do zwierząt Spółka wnioskowała o płatności do bydła.Organ zauważył, że strona stworzyła gospodarstwo, na terenie miejscowości [...], z pełną infrastrukturą do prowadzenia hodowli bydła. Posiadała w pełni wyposażone pomieszczenia gospodarcze, posiadała umowy na odbiór ścieków, dostawę wody, prądu, które były przez nią opłacane. Tak przygotowana infrastruktura w pełni dostosowana do wymogów weterynaryjnych i przepisów Unii Europejskiej zostaje wydzierżawiona przez S. S. i R. S., zarząd i wspólników strony, dla T. B..Następnie S1., czyli de facto S. S., dokonuje podziału pogłowia bydlęcego w siedzibie Spółki przenosząc je do kolejnej spółki, tj. T. B.. Podmiot ten po jego utworzeniu w 2015 r. nie wnioskował o płatności zwierzęce. Taki stan rzeczy uległ zmianie w 2018 r., kiedy to [...] maja 2018 r. została zarejestrowana siedziba stada T. B.. Siedziba ta zlokalizowana jest pod adresem: [...], działka ewidencyjna nr [...] (wcześniej [...]- przedmiot umowy dzierżawy zawartej [...] maja 2018 r.). Umiejscowienie przedmiotowej siedziby stada jest tożsame z siedzibą stada skarżącej, z którym T.B. - będąc reprezentowanym przez R. S. - podpisał [...] maja 2018 r. umowę o świadczenie usług (w jej imieniu S. S.) w zakresie obsługi bydła. Ponadto [...] maja 2018 r., pomiędzy skarżącą a T. B., zawarta została umowa dzierżawy zabudowanej części działki [...] o pow. 0,8 ha (ob. [...]). Działka ta została przez T. B. wydzierżawiona "w celu prowadzenia na niej chowu i hodowli bydła. Co istotne, strony ustanowiły czynsz dzierżawny za użytkowanie działki w wysokości 50 dt (według średniej ceny GUS za rok ubiegły) za każdy rok, jednakże "ze względu na potrzebne remonty i inwestycje ogrodzenia strony ustaliły, że pierwsza płatność w określonej wysokości dzierżawca zapłaci z końcem 2023 roku". Żadna ze spółek nie określiła jednak, czy wskazana płatność została dokonana.Jednocześnie T. B. [...] maja 2018 r. nabył od skarżącej 20 szt. zwierząt gospodarskich (faktura nr [...]), które już w 2018 r. zostały zgłoszone w ramach płatności do bydła. Kolejna transakcja w zakresie kupna-sprzedaży zwierząt pomiędzy tymi spółkami następowały: [...] grudnia 2018 r., kiedy to T. B. nabył od strony kolejne 30 szt. zwierząt (21 jałówek oraz 9 byków - faktura z [...] grudnia 2018 r. nr [...]) oraz [...] grudnia 2018 r. gdy T. B. nabył od skarżącej 10 szt. jałówek (faktura z [...] grudnia 2018 r. nr [...]).Natomiast w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. S. S. wskazał, że [...] czerwca 2023 r. Spółka zakupiła 22 szt. bydła młodzież do dalszego odchowu oraz 17 szt. jałówek ze spółki T. B. (umowa z [...] czerwca 2023 r., Faktura [...] oraz potwierdzenie zapłaty). Wyjaśnił, że zakup ten został dokonany w celu zmiany profilu hodowli bydła mięsnego na pół towarowy, tj. hodowla mamek i odchów odsadki do masy ciała 700kg. W tym też celu dokonane zostały prace inwestycyjne oraz budowa szeregu budynków, stołów paszowych i płyty gnojowej. Organ zauważył natomiast, że reprezentant Spółki wskazuje na zakup pierwszej partii zwierząt "z zewnątrz" do siedziby stada, a faktycznie zakup dokonany został od T. B., a zatem od powiązanego podmiotu, który pierwsze zwierzęta zakupił od skarżącej, a która świadczy dla spółki T. B. usługę w zakresie obsługi bydła i od której T. B. dzierżawi działkę wraz zabudowaniami pod chów i hodowlę. Ponadto S. S. w piśmie uzupełniającym do odwołania z [...] grudnia 2024 r. wskazuje, że od czerwca 2023 r. T. B. zmienił technologię chowu bydła. Wspomniał przy tym, że bydło hodowane przez T. B. jest na ciągłym wybiegu, ma stół paszowy, ma stały dostęp do wody i nie wymaga szczególnej opieki. O stole paszowym S. S. wspomina także w piśmie dotyczącym hodowli prowadzonej przez skarżącą wskazując, że ta także zmieniła profil hodowli i w tym celu dokonane były modernizacjew gospodarstwie, w tym m.in. stół paszowy. Zdaniem Dyrektora ten sam stół paszowy służy obu spółkom przy hodowli bydła, te same osoby obsługują zwierzęta i pod tym samym adresem znajdują się obie siedziby stada, zatem trudno tu znaleźć odrębnośćw ich prowadzeniu. W dalszym ciągu prowadzony jest ruch zwierząt w obrębie tych samych osób, w tych samych budynkach i z wykorzystaniem tych samych narzędzi. Wszystko odbywa się w jednej miejscowości i w jednym gospodarstwie. W stosunku do ustaleń z roku 2022 w chowie i hodowli zwierząt nie zostało nic zmienione.Organ ocenił, że S. S., za pomocą strony, stworzył infrastrukturę dostosowaną do przepisów weterynaryjnych i Unii Europejskiej, niezbędną do prowadzenia hodowli bydła. Następnie utworzył T. B., który jedynie formalnie, a nie faktycznie, prowadził hodowlę bydła, w celu pozyskiwania dodatkowych płatności do zwierząt (ze względu na ograniczenia ilościowe).Dyrektor dokonał analizy przemieszczeń zwierząt prowadzonych przez T. B. od 2018 r., tj. od rozpoczęcia wnioskowania o płatności do krów i do bydła. I tak, do stada ([...]) ww. podmiotu przybyło łącznie 62 szt. zwierząt, w tym 61 szt. ze stada ([...]) skarżącej oraz 1 szt. w 2024 r. ze stada ([...]) Przedsiębiorstwa D. S. sp. z o. o., z którego w latach 2019-2022 4 szt. pozyskała skarżąca. Z kolei ze stada T. B. (przy uwzględnieniu wycieleń) od 2018 r. wybyło 243 szt. zwierząt, z czego: 154 szt. z powrotem do stada strony oraz 80 szt. zwierząt do podmiotu O. sp. z o. o.Z kolei do stada skarżącej w opisywanym okresie przybyło 161 szt. zwierząt, z czego 154 szt. od T.. B. (organ zarządczy S1. w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. informował, że nabył zwierzęta u innych hodowców "z zewnątrz"). Natomiast ze stada Spółki wybyło (uwzględniając wycielenia) 710 szt. zwierząt, z czego: 61 do T. B., a 602 szt. do O. sp. z o. o. (dokumenty "obrót stad"). Reszta przemieszczeń dokonywanych przez ww. spółki, powiązane z S. S., z podmiotami zewnętrznymi ma - w ocenie organu - charakter marginalny. Zatem S. S. nadzorował i dokonywał fikcyjnego obrotu zwierzętami pomiędzy spółkami. Zwierzęta na papierze przemieszczały się między Spółką a T.B., bo faktycznie usytuowane są pod tym samym adresem. Opisane transfery na linii skarżąca – T. B. doprowadziły do stanu umożliwiającego ubieganie się przez T.B. o płatności do bydła w 2018 r., a od 2019 r. (w tym również w 2023 r.) i do bydła i do krów, w maksymalnej wysokości (do 20 szt. zwierząt każdego rodzaju - art. 16 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 i ust. 3 ustawy) oraz dodatkowo do płatności DZ. Jednocześnie zarówno strona, jak i T.B., mające te same osoby zarządzające oraz siedziby stada zlokalizowane w tym samym miejscu, mają (również w 2023 r.) jednego zasadniczego - tego samego zewnętrznego kontrahenta (O. sp. z o. o. - f-ra [...] w piśmie z [...] maja 2025 r.), który skupuje od spółek zwierzęta. Uwzględniając fakt, że siedziba stad obu ww. spółek znajduje się de facto w tym samym miejscu, Dyrektor przedmiotowe transfery zwierząt uznał za fikcję w prowadzonej działalności związanej z hodowlą zwierząt.W toku prowadzonego postępowania dotyczącego przyznania płatności na 2023 r. 24 kwietnia 2024 r. organ zarządczy T. B.złożył m.in. pismo z [...] kwietnia 2024 r., w którym spółka poinformowała, że podjęto uchwałę o likwidacji siedziby stada w [...] oraz cyt. "zorganizowania siedziby stada bydła mięsnego nie budzącej wątpliwości ARiMR". Organ zauważył, po pierwsze, że wobec daty planowanych działań (likwidacja siedziby stada) przedmiotowych aspektów nie można odnosić do 2023 r. (którego dotyczy postępowania), a po drugie, 17 maja 2024 r. spółka złożyła informację (datowana na [...] maja 2024 r.), której clou stanowi, że hodowla bydła w siedzibie stada w [...] będzie kontynuowana. Innymi słowy, status quo w odniesieniu do symbiozy w jakiej funkcjonują siedziby stada T.B. oraz skarżącej w 2023 r. zostało w pełni zachowane, a aspekt ten utwierdził organ w przekonaniu, że w przypadku ww. spółek występuje fikcja w zakresie odrębności w prowadzonej działalności związanej z hodowlą zwierząt.Dyrektor zwrócił uwagę na fakt, że [...] maja 2018 r. T. B. - będąc reprezentowanym przez R. S. - zawarł umowę o świadczenie usług (w jej imieniu S. S.) w zakresie obsługi bydła. Jednakże osobami reprezentującymi obie spółki są ci sami beneficjenci rzeczywiści, czy też te same osoby decyzyjne w każdej ze spółek, tj. S. S. i R. S.. W pierwotnej umowie brak jest precyzyjnego określenia wysokości wynagrodzenia za świadczone usługi, co w ocenie organu jest niedopuszczalne w kontekście funkcjonowania spółek kapitałowych, czy jakichkolwiek stron zawieranych umów. Okoliczność ta została wprawdzie doprecyzowana aneksami (wniesionymi do akt sprawy T. B. 24 kwietnia 2024 r.) z [...] maja 2018 r. (kwota 2000 zł) oraz [...] grudnia 2021 r. (kwota 3000 zł).Organ zauważył jednak, że ani z ww. umowy ani z przedłożonych aneksów nie wynika, czy są to kwoty netto czy brutto, brak jest również skonkretyzowania terminu w jakim . B. ma dokonywać comiesięcznej płatności na rzecz strony. Kwestie te są istotne jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że Spółka 25 kwietnia 2024 r. wniosła do akt sprawy m.in. szereg dokumentów w postaci rejestru sprzedaży i zakupu VAT.Z materiału tego wynika, że na rzecz strony w 2023 r. przekazywane były comiesięczne przelewy, których wysokość nie koreluje z zapisami wskazanymi w aneksie z [...] grudnia 2021 r. do umowy z [...] maja 2018 r. (zapisy w rejestrze VAT sprzedaży Spółki dot. miesięcy: od stycznia do czerwca, listopad oraz grudzień 2023 r., dodatkowo w lipcu 2023 r. brak płatności). W przypadku przedłożonej dokumentacji istnieją zasadnicze rozbieżności pomiędzy zapisami umowy na obsługę zwierząt (wraz z aneksami), a wysokością płatności dokonywanych przez T. B..Wątpliwości organu wzbudziły również zapisy dotyczące nieprawidłowego wykonania umowy (art. 6 ust. 2) czy naruszenia klauzuli poufności (art. 5 ust. 3 umowy w związku z brakiem sprecyzowania wysokości kar podmiot T. B. w sposób całkowicie dowolny mógłby obciążać skarżącą karami finansowymi). Co więcej, z zawartej umowy nie sposób określić czy podmiot, który ma się zajmować obsługą zwierząt gospodarskich dysponuje odpowiednimi ku temu zasobami technicznymii personalnymi. W tym stanie rzeczy organ uznał umowę za sporządzoną jedynie na potrzeby prób udokumentowania odrębności opisywanych podmiotów, a nie zawartąw celu faktycznej współpracy pomiędzy stronami umowy. Całość dokumentacji przedstawiona do ARiMR jest tylko jednym dokumentem przedłożonym w postępowaniu administracyjnym, który wg strony miał potwierdzić niezależność i odrębność funkcjonowania. Jednakże jest dokumentem sporządzonym w oparciu o fikcję funkcjonowania, gdyż rzeczywistość pozostaje niezmieniona i dalej wszystko prowadzone jest w jednym gospodarstwie przez powiązane osoby.Organ zauważył (względem 2022 r.) podjęte w 2023 r. próby zmiany korekty w działaniach ww. spółek, które jednak nie dały podstaw do uznania obu ww. podmiotów za odrębne. Nadto, za całkowicie pozorny (okoliczność niezmieniona w 2023 r. względem 2022 r.) uznał rozdział stad ww. spółek, skoro zlokalizowane są one w tym samym miejscu. Aspekt ten pozostaje w ocenie organu odwoławczego aktualny mimo tego, że organ zarządczy sygnalizował, że w roku 2023 nastąpiła zmiana profilu hodowli prowadzonej przez poszczególne spółki (T. B. prowadzi hodowlę tzw. odsadków, które przekazuje - 39 szt. w roku 2023 - na tucz do skarżącej - pismo z [...] kwietnia 2024 r.). Dyrektor uznał, że nawet gdyby uznać tę okoliczność za faktycznie mającą miejsce, to nie zmienia to faktu, że - wobec braku zatrudnionych pracowników - bydłem należącym formalnie do T. B.konsekwentnie zajmują się pracownicy zatrudnieni w Spółce, którzy jednocześnie zobowiązani są do zajmowania się sztukami zwierząt należącymi formalnie do podmiotu, w którym są zatrudnieni.Opisywana pozorność w rozdziale stad wynika również z tego, że stado skarżącej, tak jak i podmiotu T. B., fizycznie zlokalizowano w tym samym miejscu (wydzielona część działki nr [...] w obrębie [...]) stanowiącym de facto kompleks kilku zabudowań gospodarczych należących do tych samych osób i wspólnie obsługiwanych przez tę samą grupę osób. Sposób rozmieszczenia siedzib stad i siedzib spółek kapitałowych, sposób sprawowania opieki nad zwierzętami (zbiorczo przez pracowników strony), w połączeniu z opisaną powyżej analizą struktury własnościowej spółek oraz ich strukturą organizacyjną wskazują na istniejące powiązania osobowe, a także powiązania organizacyjne i gospodarcze, z wiodącą (w u 2023 r.) rolą S. . oraz R.S., jako osób posiadających określone kompetencje decyzyjne w ramach powiązanych podmiotów. Kompetencje te wynikają przy tym bądź z tytułu posiadanych udziałów w spółkach kapitałowych, bądź z tytułu prawa reprezentacji, bądź też z zakresu udzielonych pełnomocnictw.Ww. działania osób decyzyjnych (tych samych) dla podmiotów T.B. oraz skarżącej świadczą o świadomym i przemyślanym działaniu, nakierowanym na zmaksymalizowanie możliwych do uzyskania płatności, w tym płatności do zwierząt. W ocenie organu, ww. koordynacja miała na celu pozyskanie dodatkowych płatności i nie byłaby możliwa, gdyby pomiędzy omawianymi podmiotami nie istniały ścisłe związki o charakterze osobowym, gospodarczym i organizacyjnym.Jednocześnie organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania nie uwzględnił - z powodu sumy opisywanych okoliczności - wniosku dowodowego wniesionego w piśmie uzupełniającym z [...] kwietnia 2025 r. w zakresie przeprowadzenia kontroli na miejscu w siedzibie stada Spółki oraz T. B. celem wykazania, że mimo tego, że na jednej działce zarejestrowane są dwie siedziby cyt. "to jednak znajdują się w różnych miejscach, są przedzielone budynkiem spichlerza i budynkiem gorzelni i biur, a podmioty te prowadzą faktycznie dwie różne hodowle". Dyrektor wyjaśnił, że dokonanie podziału stad poprzez wyodrębnienie im odgrodzonych od siebie powierzchni bytowych (okoliczność zmieniona w u 2023 r. względem 2022 r., gdzie organy zarządcze spółek nie podnosiły tego typu sugestii) jest czynnością stricte techniczną. Okoliczność ta nie przesądza zatem od razu, że mamy do czynieniaz dwoma niezależnymi podmiotami prowadzącymi odrębne gospodarstwa skoro szereg innych - wskazywanych w niniejszej decyzji okoliczności - świadczy o czymś zupełnie przeciwnym. Dyrektor podkreślił, że strona nie przedstawiła odrębnych dokumentów obu spółek świadczących o ponoszonych kosztach przy obsłudze zwierząt, tj. woda, ścieki, pasza, prąd itp. Ocenił więc, że wszystkie ww. koszty ponoszone są przez rodzinę S.. Ostatecznie przesądził, że w okolicznościach sprawy przeprowadzenie takiego dowodu nie jest niezbędne. Ponadto ustalenia dotyczące tego, jak funkcjonuje jedno, zunifikowane gospodarstwo rodziny S., zostały już wyjaśnione w oparciu o inne dowody i nie zostały one podważone.Na s. 31-32 zaskarżonej decyzji organ przedstawił w tabeli analizę podmiotów,w których w 2023 r. jako osoba kluczowa występuje S. S., jak również deklarowanych przez nie powierzchni oraz zwierząt, które podlegają modulacji. Łącznie poddane analizie podmioty zadeklarowały obszar 645,28 ha. W tabeli przedstawiono obszary zgłoszone przez podmioty powiązane w ramach: płatności PWD, RDST, płatności ONW, płatności do krów oraz bydła.Organ wskazał, że Skarżąca zaczęła aplikować o dopłaty do gruntów od 2007 r. Wówczas to - po zawiązaniu Spółki - zawnioskowała po raz pierwszy do płatności w ARiMR zgłaszając działki nr: [...] oraz [...] (obręb [...]). Niniejsze działki nabyte zostały [...] maja 2007 r. na podstawie umowy sprzedaży pomiędzy M. K., a S. S. i R.S., w imieniu Spółki (w organizacji).W latach 2013-2017 Spółka deklarowała do płatności działkę nr [...] (ob. [...]) należącą do S. S. oraz R. S.. W 2023 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie, skarżąca zgłosiła do płatności następujące działki: [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. Działki [...]oraz [...] powstały w wyniku podziału [...], natomiast działki [...]w wyniku podziału działki [...].Jak wynika z danych zawartych w systemie prowadzonych przez ARiMR, na podstawie art. 9a Ustawy EP, w latach 2007-2023 o płatności do ww. działek ubiegał się następujący podmiot: działka ewidencyjna nr [...] (przed podziałem [...]) deklarowana była: -/ w latach 2006 przez S. S., -/ w latach 2007-2023 przez Spółkę. Działka ewidencyjna nr [...] deklarowana była w latach 2007-2023 przez Spółkę. Działki ewidencyjne [...] (przed podziałem [...]) deklarowane były w latach 2006 przez S. S., w latach 2007-2023 przez Spółkę. Działka ewidencyjna [...] deklarowana była w latach 2007-2023 przez stronę. Jak wynika z powyższego, S. S. był jedynym użytkownikiem działek w roku 2006. Pomimo tego postanowił działki zakupić na Spółkę, a nie na siebie, co w kontekście wnioskowania o płatności obszarowe jest to nieakceptowalne. Ponadto działka nr [...] (obręb [...]) jest dzierżawiona i zgłaszana do płatności przez T. B., na mocy umowy dzierżawy z [...] maja 2017 r. zawartej pomiędzy T.B., a S. i R. S. (współwłasność z żoną). Jednakże, mimo zawarcia umowy dzierżawy ze spółką T. B., w 2017 r. skarżąca wciąż użytkowała i zgłaszała ww. działkę do płatności mimo, że na podstawie § 5 umowy z [...] maja 2017 r. pożytki przysługujące do dzierżawionej działki przysługują dzierżawcy, tj. T. B.. W sprawie za 2023 r. T.B. przedłożył porozumienie zawarte pomiędzy skarżącą a T. B. [...] maja 2017 r. (w roku poprzednim organy ARiMR zarzuciły nieścisłości w tym zakresie). Niemniej organ poddał w wątpliwości, czy owe porozumienie faktycznie zostało zawarte [...] maja 2017 r., a nie w okresie bieżącym na potrzeby wyjaśnienia nieprawidłowości wskazanych przez organy ARiMR. Podkreślił bowiem, że umowa dzierżawy zawarta jest pomiędzy S. i R. S. a podmiotem T. B.. Jednakże po stronie wydzierżawiającego, czyli S. i R. S., podpis złożyła R. S. (beneficjent rzeczywisty T. B.), natomiast po stronie spółki S. S. (ówczesny prezes T. B.). Oznacza to, że de facto ww. umowa została zawarta przez te same osoby po stronie wydzierżawiającego (R. i S. S.) i dzierżawcy (S. S. w imieniu spółki). Natomiastw przypadku porozumienia do ww. umowy dzierżawy, po stronie skarżącej podpisał się S. S., natomiast po stronie T.B. podpisała się R. S.. Zatem po raz kolejny te same osoby podpisały porozumienie pomiędzy skarżącą i T. B., co umowę dzierżawy. Przy czym S. S. raz występuje jako przedstawiciel T.B., a następnym jako strony. Jest to kolejny dowód na pozorne kreowanie stosunków gospodarczych między powiązanymi podmiotami, zarządzanymi prze te same osoby. Działania S. S. - jako osoby decyzyjnej w opisywanych spółkach kapitałowych - wpisują się w kreacje sztucznych warunków w celu pozyskania płatności w kwotach większych niż przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.Ponadto Dyrektor zwrócił uwagę, że rażąco przeważająca część transakcji odbywa się wprost na linii powiązań rodzinno-biznesowych. Spółka w sprawie za 2023 r. nie przedłożyła dokumentów w zakresie obrotu środkami ochrony roślin oraz zakupu materiału siewnego. W związku z tym organ przeanalizował rejestr zakupów VAT za poszczególne miesiące 2023 r. Z dokumentów tych wynika, że w przeważającej mierze, skarżąca posiłkuje się przede wszystkim współpracą z firmą PHU R.S., a więc prywatną działalnością gospodarczą R. S., tj. wspólnika i beneficjenta rzeczywistego strony (35 faktur zakupowych). Ponadto strona dokonywała także zakupów od podmiotów powiązanych tj. Gospodarstwo S. S. (3 faktury, tj. [...]oraz [...]), a także Gospodarstwo P. S. (3 faktury, tj. [...]oraz [...]) oraz Gospodarstwo W. S. (2 faktury, tj[...]oraz [...]).Ponadto w sprawie ustalono, że dla wszystkich opisywanych podmiotów,tj. skarżącej, T. B., S2., bilanse za 2023 r. oraz informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego sporządziła ta sama osoba, tj. M. T., zatrudniona na podstawie umowy o pracę w Spółce. W przypadku T. B. usługi księgowe wykonuje natomiast S2.. Zatem te same osoby, stanowiące czynnik zarządczy ww. spółek, generują wzajemnie koszty i przychody, a S2. jest zatem nie tylko kontrahentem skupującym od powiązanych podmiotów płody rolne, ale i podmiotem prowadzącym księgowość (M. T. zatrudniona jest jednocześnie w S2. i w Spółce).Powyższe kwestie dodatkowo utwierdziły Dyrektora w przekonaniu, że strona, podobnie jak szereg pozostałych podmiotów, jest częścią centralnie zarządzanego organizmu gospodarczego, a czynnikiem łączącym wszystkie podmioty są osoby S. S. oraz R. S.. Organy zarządcze w postaci tych samych osób, powiązanych rodzinnie i kapitałowo, nie przywiązują uwagi do usystematyzowania kwestii kluczowych z punktu widzenia funkcjonowania podmiotów prawa handlowego. Tego typu podejście utwierdziło organ w przekonaniu, że mam do czynienia de facto z jednym, spójnym gospodarstwem rolnym.Dyrektor dokonał również na podstawie dostępnej w KRS i przedłożonej przez Spółkę dokumentacji (rachunek zysków i strat, bilans za 2023 r., informacja dodatkowa) oceny działalności Spółki od strony finansowej. W jej wyniku zauważył zasadniczą zmianę w odniesieniu do 2022 r., tzn. strona w 2023 r. uzyskała zysk ze sprzedaży, jak również zysk ogółem. Natomiast aspekt ten nie przekreśla tego, że formalnie grunty, zwierzęta i infrastruktura należące do Spółki stanowią część większego gospodarstwa znajdującego się w 2023 r. pod kontrolą S. S.. Organ zwrócił też uwagę na wybiórczość w tej dokumentacji, co m.in. wynika z faktu, że we wniosku dowodowym pełnomocnik Spółki przedłożył w ARiMR przykładowe faktury, jednakże pominął całkowicie faktury od powiązanych podmiotów, tj. PHU R. S., S2., czy gospodarstwa członków rodziny S., a które stanowią główny trzon dostawców środków ochrony roślin, materiału siewnego, czy też odbiorców płodów rolnych, a które wynikają z comiesięcznych zestawień sprzedaży i zakupów VAT. Okoliczność ta w sposób zasadniczy ukazuje sposób działania organu zarządczego T. B. i wzbudziła wątpliwości organu w zakresie rzetelności przedkładanej dokumentacji.Dyrektor zwrócił uwagę, że w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. S. S. wskazał m.in., że w ostatnio przedmiotowa spółka wraz z: Gospodarstwem P. S., Gospodarstwem W. S. oraz T. B., zakupiła agregat do uprawy pasowej firmy Cz.. Oznacza to, że te same osoby, powiązane rodzinnie i kapitałowo, podjęły decyzję o wspólnym zakupie maszyny uprawowej, którą zamierzają wykorzystywać do prac polowych de facto w jednym (w ocenie organu odwoławczego) zunifikowanym gospodarstwie. Kwestie współużytkowania ww. agregatu jego współwłaściciele dookreślili w umowie z [...] stycznia 2024 r. wspólnego użytkowania przedmiotu. Jednocześnie z dołączonej faktury z [...] stycznia 2024 r. nr [...] wynika wprost, że każdy ze współwłaścicieli posiada w zakupywanym agregacie 25% udziałów.Zdaniem Dyrektora powyższe ukazuje, jak bardzo ww. podmioty są od siebie uzależnione pod względem funkcjonalnym i decyzyjnym. Wspólny zakup maszyny rolniczej - jakkolwiek prawnie dozwolony - utwierdził organ w przekonaniu, że Spółka, mocą decyzji swoich zarządców, stwarza jedynie pozory funkcjonowania jako odrębna jednostka działająca na własną rzecz, ryzyko i rachunek. W rzeczywistości deklarowane grunty, zwierzęta oraz infrastruktura znajdująca się formalnie w ewidencji środków trwałych powiązanych podmiotów stanowią część większej całości składającej się na jedno gospodarstwo w rozumieniu art. 3 pkt 2 Rozporządzenia nr 2021/2115, na które składają się również infrastruktura i grunty będące w posiadaniu S. S. oraz T.B..Organ odniósł się również do kwestii zużycia paliwa. Na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalił, że skarżąca w paliwo zaopatrywana była przez P.-L. sp. z o. o. [faktura z [...] września 2023 r. nr [...] (7000 litrów), faktura z [...] września 2023 r. nr [...] (2500 litrów), faktura z [...] października 2023 r. nr [...] (3000 litrów)]. Łącznie - tylko wg przedłożonej dokumentacji - na stronę zakupione zostało (w okresie niespełna 1 miesiąca) 12,5 tys. litrów oleju napędowego. W toku prowadzonego postępowania ustalono również, że przez ww. podmiot paliwowy zaopatrywane było również Gospodarstwo S. S. [faktura z [...] września 2023 r. nr [...] (2500 litrów), faktura z [...] października 2023 r. nr [...] (10000 litrów)]. Ponadto Gospodarstwo S. w S. - na podstawie przedłożonej dokumentacji - w olej napędowy zaopatrywane było również przez E. sp. z o. o. [(faktura z [...] lipca 2023 r. nr [...] oraz faktura z [...] sierpnia 2023 r. nr [...]) - łącznie tylko wg przedłożonej dokumentacji i w okresie ponad 2 tygodni zakupione zostało 10 tys. litrów oleju napędowego]. Ten sam podmiot zaopatrywał również T. B. sp. z o.o. [(faktury: z [...] maja 2023 r. nr [...], z [...] lipca 2023 r. nr [...],z [...] lipca 2023 r. nr [...] oraz z [...] sierpnia 2023 r. nr [...]) - łącznie tylko wg przedłożonej dokumentacji - na spółkę T. B. zakupione zostało (w okresie 3 miesięcy od końca maja do końca sierpnia 2023 r.) 20 tys. litrów oleju napędowego]. Wskazane ilości zakupionych paliw obligują wymienione podmioty do posiadania zbiornika paliwowego. Ze zgromadzonego w sprawach ww. podmiotów materiału dowodowego wynika, że T. B. zbiornikiem takim nie dysponuje (brak w wykazie środków trwałych), więc korzysta w tym zakresie ze zbiorników należących do S. S. (s. 2 wyjaśnień z [...] sierpnia 2024 r.). Zbiornikiem paliwowym nie dysponuje (brak wskazania w przedłożonej ewidencji środków trwałych) także skarżąca, a zatem również korzysta z tych samych zbiorników należących do S. S.. Paliwo zakupione odrębnie przez każdą ze spółek przechowywane jest w zbiornikach należących do S. S., który z kolei musi przechowywać również paliwo zakupione na cel własnej działalności.Przedmiotowy aspekt ukazuje wzajemne uzależnienie funkcjonalne podmiotów, w których rolę kluczową pełni S. S.. Organ podkreślił przy tym, że na tle sfery księgowo-finansowej, ww. podmioty oddzielnie kupują olej napędowy do maszyn rolniczych, lecz przechowywanie oraz pobieranie oleju napędowego z jednego zbiornika ukazuje faktyczny sposób funkcjonowania T. B., skarżącej oraz Gospodarstwa S. S..O wzajemnej zależności – zdaniem organu – świadczą również podobne kanały dystrybucji płodów rolnych oraz dostępu do środków produkcji, czy kanał dystrybucjiw produkcji zwierzęcej (S2. sp. z o. o., P. L. P. S.A., A.P. sp. z o. o., O. sp. z o. o.). W tym przypadku wskazał na aspekt związany z uprawą buraka cukrowego. Mianowicie, w 2022 r. uprawę buraka cukrowego deklarował S. S. oraz T. B., natomiast w 2023 r. uprawę buraka cukrowego deklarowała również skarżąca. Wszystkie umowy kontraktacji (w imieniu Gospodarstwa S. S. oraz skarżącej i T. B.) podpisał S. S. (umowy kontraktacji nr [...]oraz [...]). Dodatkowo do umów Gospodarstwa S. S. oraz T. B. dołączone zostały aneksy, którymi m.in. zlecono dostawę wysłodków, a więc paszy dla zwierząt, do miejscowości [...], a więc do gospodarstwa skarżącej, którym de facto zarządza i nadzoruje S. S..Na etapie postępowania odwoławczego Dyrektor dokonał również analizy siedzib podmiotów oraz osób fizycznych składających wnioski o płatności na 2023 r.,a powiązanych z beneficjentem rzeczywistym zdecydowanej większości przedmiotowych spółek tj. osobą S. S. oraz adresów do korespondencji, jakie osoby reprezentujące przedmiotowe spółki podały rejestrując się w ARiMR jako producenci rolni (tabela na s. 38 zaskarżonej decyzji). Zauważył, że te same adresy podane jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji przewijają się we wszystkich podmiotach prawa handlowego oraz wśród osób fizycznych, które zgłosiły do płatności bezpośrednich na rok 2023 (aspekt tożsamy w latach wcześniejszych). Ponadto, ten sam adres mailowy czy numer telefonu ([...]oraz [...]), wykazane są w bazie ARiMR do kontaktu z podmiotem składającym wnioski. Adres elektroniczny do korespondencji, tj. [...] występuje również na polisie ubezpieczeniowej seria [...] nr [...] wystawionej na S. S. oraz polisach [...] nr [...] oraz [...] nr [...] gdzie ubezpieczającym jest T. B.. O ile zabieg taki jest prawnie dozwolony, to zdaniem Dyrektora, w okolicznościach sprawy potwierdza, że S. S. i R. S. są osobami dominującymi w tych spółkach. Organ podkreślił jednocześnie, że pod adresem: [...], zarejestrowana jest również jednoosobowa działalność gospodarcza PHU R. S., która zaopatruje ww. podmioty w środki ochrony roślin. Ponadto wg danych zawartych w systemie, o którym mowa w art. 4 Ustawy EP, pod przedmiotowym adresem umiejscowione zostały również formalne siedziby gospodarstw W. S. oraz P. S. (synowie). Z kolei siedziby stad zwierząt gospodarczych spółek: skarżącej oraz T. B. zlokalizowane są również w jednym miejscu ([...]). W ocenie organu ww. adres to formalna siedziba Spółki wykreowana na potrzeby umiejscowienia siedziby podmiotu wnioskującego o płatności. Adres ten jest także formalną siedzibą szeregu innych podmiotów powiązanych.Z kolei biorąc pod uwagę fakt, że strona jako jedyna wśród środków trwałych posiada budynki, w tym budynek biurowy, budynki gospodarcze, cielętnik, oborę, halę na bale itd., to faktycznie zarządzanie jednym, spójnym gospodarstwem S. S. odbywa się z miejscowości [...], z punktu umiejscowienia siedzib stad: skarżącej oraz T.B.. Wskazane okoliczności dodatkowo utwierdziły organ w przekonaniu, że skarżąca, podobnie jak i szereg pozostałych wskazywanych podmiotów, są elementem większej całości zarządzanej przez S. S., a grunty oraz zwierzęta zgłoszone do płatności przez Spółkę nie stanowią odrębnego gospodarstwa rolnego, a część gospodarstwa S. S..Dyrektor ocenił, że ww. podmiotom, w tym skarżącej, nie można przypisać statusu gospodarstwa rolnego stanowiącego oddzielną jednostkę, zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym. Nie można ponadto stwierdzić, żeww. podmioty (skarżącej, T. B. oraz Gospodarstwo S. S.) posiadają własne odrębne kierownictwo, albowiem w roku 2023 (pomimo dokonywania zmian personalnych w strukturach organów zarządczych spółek) dominujący wpływ na ich działalność zawsze posiada S. S.. Skład organów zarządczych ww. spółek zawsze jest taki sam i składa się ze S. S. i R. S., która dodatkowo - poprzez jednoosobową działalność gospodarczą - kreuje finansową stronę działania swoich własnych podmiotów wnioskujących o płatności. Wobec tego ww. spółki oraz Gospodarstwo S. S. są powiązane fundamentalnie na płaszczyźnie właścicielskiej i zarządczej, tworząc de facto jedno gospodarstwo rolne. Pozycja jaką w ww. spółkach zajmują S. S. oraz R. S. pozwoliła w swobodny sposób kreować ekonomiczną stronę działań wszystkich opisanych wyżej wnioskodawców z rodziny S.. Więzi rodzinne pomiędzy osobami fizycznymi pozostającymi wspólnikami poszczególnych podmiotów, które to więzi w przedmiotowej sprawie stanowiły istotny element powiązań osobowych, ze swojej istoty ułatwiaływ znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby fizyczne dominowały. Cel takich działań jest w ocenie organu jednoznaczny i skupia się na pozyskaniu płatności z ARiMR dla kilku pozornie odrębnych gospodarstw w kwotach dużo wyższych niż przysługujące jednemu, spójnemu gospodarstwu rolnemu.W konsekwencji powyższego organ nie zgodził się, by skarżącą uznać za podmiot wyodrębniony, w szczególności w sferze kierowniczej i funkcjonalnej, lecz jest jedynie częścią większego organizmu stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, dysponującą łącznie ponad 645 ha gruntów rolnych oraz ponad 300 sztuk zwierząt.Organ wskazał, że spółki zawiązane przez S. S., w których udziałowcami jest cała rodzina S., należy uznać należy za powiązane, gdyż ww. osoby są wyłącznymi udziałowcami i zarządzającymi w przedmiotowych spółkach, a tym samym wywierają na nie znaczący wpływ. Pomiędzy ww. podmiotami istnieją zarówno powiązania osobowe, jak również kapitałowe. Są one pod wyłączną kontrolą S. S. i jego najbliższej rodziny, a o byciu podmiotami powiązanymi wskazuje wprost aktualny prezes zarządu spółki T. B. w piśmie z [...] maja 2024 r. Dokumentacja opisana w decyzji – zdaniem Dyrektora - potwierdza tylko, że wszystkimi podmiotami zarządza S. S., udostępnia sprzęt, płody rolne, paliwo, budynki, koordynuje jako jedno ciało.Reasumując Dyrektor stwierdził, że strona, której właścicielem jest rodzina S., pozorowała samodzielne gospodarstwo rolne, a organ nie odnajduje w zgromadzonym materialne dowodowym przesłanek wskazujących na inne przyczyny takiego stanu rzeczy, jak chęć obejścia regulacji prawnych ograniczających wysokość wsparcia przysługującego pojedynczemu gospodarstwu rolnemu. W ocenie organu zamiarem S. S., pod kontrolą którego w 2023 r. pośrednio bądź bezpośrednio - znajdował się areał około 645 ha gruntów uprawowych oraz ponad 300 szt. bydła, było zmultiplikowanie podmiotów mogących ubiegać się o dopłaty obszarowe, w celu uzyskiwania ich w wyższej wysokości, poprzez ominięcie limitów kwotowych i powierzchniowych oraz przepisów o degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa. Jednakże te zmultiplikowane podmioty nie można uznać za samodzielne gospodarstwa, albowiem są ze sobą dokumentnie powiązane w aspekcie właścicielskim, zarządzane przez zawężoną grupę osób, a produkcja rolnicza oraz zwierzęca, jak i obrót płodami rolnymi jest realizowana systemem zlecania (w dużym stopniu przy pomocy powiązanych podmiotów).W dalszej kolejności organ przedstawił szacunki ukazujące, jakie zyski można osiągnąć poprzez sztuczny podział znacznego areału gruntów rolnych (w omawianym przypadku 645 ha) oraz zwierząt i przypisania rozdzielonych gruntów i zwierząt na utworzone w tym celu podmioty, które następnie - pod pozorem prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego - aplikują o dopłaty. Potencjalny zysk wyniósłby w przypadku: -/ płatności RDST 16 286,40 zł, -/ płatności związanej do bydła oraz płatności związane do krów (przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt każdego rodzaju) 15 657,40 zł, -/ płatności ONW 7 831,25 zł (szczegółowe wyliczenia na s. 42-44 zaskarżonej decyzji).Organ podkreślił, że każdy z opisanych w zaskarżonej decyzji podmiot powiązany ze S. S. deklarował w 2023 r. działki bądź do płatności bezpośrednich, bądź do płatności ONW, bądź też w obu wskazanych programach pomocowych. Zatem przyjmując do wyliczeń ograniczenia powierzchniowe oraz określone w stosownych przepisach, w przypadku zgłoszenia określonych powierzchni działek przez jeden podmiot otrzymały one płatności po stawkach uzależnionych od powierzchni (im większy obszar, tym mniejsza wysokość płatności). Natomiast zgłaszanie gruntów przez odrębne jednostki, pozorujące samodzielne gospodarstwa rolne, pozwoliłoby zwielokrotnić w sposób nieuprawniony wysokość otrzymanej pomocy w zakresie obu ww. rodzajów płatności.W ocenie Dyrektora, utworzony przez S. S. i powiązane z nim rodzinnie osoby mechanizm utworzenia spółek - w tym skarżącej - zgłaszających grunty oraz zwierzęta jako odrębne podmioty, ma charakter działania ukierunkowanego na obejście przepisów prawa określonych w art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 4 i 5 Planu Strategicznego, jak również § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 Rozporządzenia ONW, a co za tym idzie zwielokrotnienie wysokości uzyskanych płatności.Organ wyjaśnił, że mechanizm sztucznego multiplikowania podmiotów przezS. S. umożliwia obejście przepisów prawa materialnego ustanawiającego limity powierzchniowe i kwotowe dla poszczególnych rodzajów płatności obowiązujące dla pojedynczego gospodarstwa rolnego, a tym samym umożliwia pokaźne zwiększenie zysków z tytułu ubiegania się o płatności bezpośrednie, a także płatności ONW. Z akt sprawy wynika, że spółki bezpośrednio powiązane ze S. S. zarządzane są w identyczny sposób. Podmioty te bazują na infrastrukturze technicznej należącej bezpośrednio do S. S., bądź też formalnie do spółek, w którym tenże jest osobą decyzyjną. Wymienione podmioty (Gospodarstwo S. S., T. B., skarżąca) należy traktować jako jeden organizm gospodarczy, tj. jako jedno gospodarstwo rolne stanowiące majątek S. S., które zarządzane jest przez zamkniętą grupę osób powiązanych rodzinnie ze S. S.. Organ nie kwestionuje faktu, że każda z wymienionych w decyzji spółek kapitałowych posiada odrębny byt prawny i funkcjonuje odrębnie w sferze finansowo-księgowej. Jednakże nie oznacza to - pomimo posiadania działek gruntu rolnego (deklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności) - że można im przypisać status odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą. Działalność tych podmiotów zdecydowanie nie wpisuje się w założenia wynikające definicji gospodarstwa.W okolicznościach sprawy należy uznać, że S. S. powołał do życia skarżącą, będącym posiadaczem działek gruntu rolnego, budynków i całej infrastruktury gospodarczej oraz zwierząt. Następnie powołał do życia T. B., który stał się formalnym posiadaczem działek gruntu rolnego (w przeważającym stopniu należących formalnie do S. S. bądź jego małżonki) oraz zwierząt (pochodzących wyłącznie ze stada skarżącej, zarządzanej przez S. S.), a to - w ocenie organu odwoławczego - zrealizowane zostało w celu ominięcia limitów kwotowych przysługujących jednemu gospodarstwu rolnemu oraz umożliwienie ubiegania się o dodatkowe płatności, m. in. płatności DZ. W 2023 r. opisywane aspekty zostały praktycznie niezmienione w odniesieniu do 2022 r., w dalszym ciągu S. S. oraz powiązane podmioty postępują w takim sam sposób, korzystają z tej samej infrastruktury, przedkładają te same dokumenty. Obraz jaki rysuje się z opisanych wyżej okoliczności ukazuje fikcję w samodzielności i odrębności każdego z opisanych podmiotów.Dyrektor nie doszukał się innych powodów, dla których takie "rozpisanie gruntów", czy podział stada mogło zostać dokonane. W jego ocenie możliwość zwiększenia dopłat poprzez ominięcie przepisów modulacyjnych z nawiązką przysłaniało twórcom opisanego mechanizmu wady wynikające z konieczności utrzymywania ww. spółek prawa handlowego, np. konieczność poniesienia kosztów założenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, powołaniu zarządów, realizacji obowiązku sporządzania sprawozdań finansowych. W jego ocenie zamiarem twórców opisanego mechanizmu było obejście przepisów prawa materialnego ograniczającego wielkość wsparcia dla pojedynczego gospodarstwa rolnego należącego de facto doS. S..Zdaniem Dyrektora zabieg polegający na wykreowaniu przez S. S. nowych podmiotów, tj. skarżącej oraz T.B., mogących formalnie ubiegać się o płatności bezpośrednie (oraz inne formy pomocy finansowej) poprzez formalne przydzielenie tym podmiotom gruntów rolnych czy poszczególnych zwierząt, ma formę czynności pozornej. Nowo powstałe podmioty nie stanowią odrębnych i samodzielnych gospodarstw rolnych, będących zorganizowaną całość gospodarczą, gdyż ich działalność i tak opiera się na infrastrukturze technicznej i potencjale pracowniczym zależnym od S. S. (aspekt nie zmieniony w odniesieniu do 2022 r.)W okolicznościach sprawy mamy do czynienia z jednym organizmem gospodarczym,w ramach którego grunty rolne zostały sztucznie "rozpisane", a zwierzęta podzielone, na zmultiplikowane podmioty. Podmioty te nie są samodzielne na płaszczyźnie technicznej i ekonomicznej, a działalność rolnicza jest prowadzona w sposób tożsamy dla każdego podmiotu. Kierownictwo tegoż organizmu tworzą w ocenie organu odwoławczego S. S. oraz powiązane z nim rodzinnie osoby fizyczne - jako osoby pełniące funkcje zarządcze.W ocenie organu działania realizowane przez S. S. - jako siłę sprawczą przedsięwzięcia - nie są typowe w stwierdzonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy. Nie znajduje bowiem uzasadnienia stworzenie struktury składającej się z kilku podmiotów w celu prowadzenia przez nie działalności rolniczej na gruntach rolnych stanowiących majątek jednej osoby, czy podziału stada i pozornego przemieszczania tych zwierząt, wyłącznie pomiędzy podmiotami powiązanymi. Takie stanowisko uzasadnia przede wszystkim fakt prowadzenia działalności w sposób tożsamy, na bazie infrastrukturalnej oraz kadrowej należącej do S. S. bądź powiązanych z nim rodzinnie i kapitałowo osób. Zdaniem Dyrektora, wyjaśnienia oraz dokumentacja przedłożona w sprawie jednoznacznie potwierdzają, że to S. S. i R. S. dokonują wszelkich czynności związanych z działalnością spółek. S. S. decyduje jakie uprawy należy siać, jakie płodozmiany dla danego podmiotu realizować, a R. S. w ramach tego działania sprzedaje odpowiedni materiał do uprawy i realizowania celów. Dodatkowo fikcyjne przemieszczenia zwierząt pomiędzy skarżącą i T. B. dobitnie pokazują, że ww. spółki nie są odrębnymi podmiotami, a całość nadzoruje S. S.. Ponadto wszelkie czynności wykonują niby pracownicy Spółki, zarówno w gospodarstwie pracodawcy, jak i T. B.. Wszelkie opłaty związane z gospodarstwem zawarte zostały na stronę i ona ponosi te koszty, a obejmują one gospodarstwo spółki T. B.i S. S.. Czyli działanie S. S. spowodowało, że skarżąca dołożyła swoimi działaniami do stworzenia fikcyjnego podmiotu jakim jest T.B.. Jednoznacznie skarżąca, poprzez pozorowanie działania, brała udział w tym procederze, który stworzył S. S..W ocenie organu zasadniczy cel multiplikacji podmiotów spełniających formalne kryteria do ubiegania się o płatności bezpośrednie zmierza do obejścia przepisów prawa materialnego, a tym samym jest sprzeczny z celem przepisów regulujących wspieranie rolników. W obowiązującym stanie prawnym rozdzielanie zasobów gruntowych na mniejsze części, przekazane w posiadanie różnym podmiotom czy bezzasadny podział stada przekładałoby się na przyznanie płatności z ominięciem przepisów modulujących. Działanie takie byłoby dopuszczalne, jedynie pod warunkiem, że dojdzie do rzeczywistego podziału dużego gospodarstwa na mniejsze części, a wnioskujący o pomoc rzeczywiście obejmą w posiadanie wydzielone im działki czy nabyte zwierzęta i staną się w ten sposób odrębnymi producentami rolnymi, co w przypadku S. S. i powiązanych z nim podmiotów nie ma miejsca.Dyrektor ocenił, czy w sprawie występuje element obiektywny (ogół obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty) i subiektywny (wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek). Podkreślił przy tym, że na podstawie art. 104 Rozporządzenianr 2021/2116 utraciło moc Rozporządzenie nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r.w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94,(WE nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(Dz. U.UE.L.2013.347.549). Jednocześnie dotychczasowy przepis prawa regulujący kwestię sankcjonowania beneficjentów za tworzenie sztucznych warunków (art. 60 Rozporządzenia nr 1306/2013) został zastąpiony przez regulację określoną w art. 62 Rozporządzenia nr 2021/2116, zgodnie z którym bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa Unii, państwa członkowskie podejmują skuteczne i proporcjonalne kroki w celu unikania obchodzenia przepisów prawa Unii i zapewniają, w szczególności, aby osobom fizycznym ani prawnym nie przyznawano żadnych korzyści wynikającychz prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.Organ doszedł do przekonania, że w rozpatrywanej sprawie wystąpił element, tj. obiektywny, jak i subiektywny, co stanowi podstawę do stwierdzenia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków wymaganych do otrzymania wsparcia. Element obiektywny polegał na wykreowaniu przez S. S. podmiotów, w tym skarżącej, wnioskujących w 2023 r. o płatności bezpośrednie (oraz innych rodzajów pomocy finansowej), którego gospodarstwo posłużyło do stworzenia T. B. z potencjału Spółki, będących w istocie rzeczy jednym rolnikiem, prowadzącym jedno, wieloczłonowe gospodarstwo rolne. Stworzyło to możliwość uzyskania odrębnie przez te podmioty, a de facto S. S., wsparcia w wysokości wyższej, niż mogłaby zostać przyznana, gdyby te podmioty ubiegały się o przyznanie płatności jako jeden rolnik. Natomiast w ramach istnienia elementu subiektywnego przeprowadzono analizę powiązań istniejących pomiędzy stroną, a innymi podmiotami powiązań o charakterze osobowym, funkcjonalnym (organizacyjnym), biznesowym i własnościowym. W ramach tej analizy poddano ocenie historię rejestracji poszczególnych podmiotów uznanych za powiązane, siedzib, deklarowanych powierzchni, wymiennego deklarowania działek, stanu zaplecza gospodarczego (maszyny, budynki gospodarcze), umiejscowienie siedzib stad i przemieszczenie zwierząt.W ocenie Dyrektora działalność S. S. i powiązanych z nim osób stoiw sprzeczności do celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 33 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ponieważ prowadzi do zwiększenia nierówności w dochodowości gospodarstw rolnych, poprzez ominięcie przepisów dotyczących limitów powierzchniowych, kwotowych i degresywności obowiązujących dla pojedynczego gospodarstwa.Dalej uznał, że wszelkie działania w sferze prowadzenia działalności rolniczeji ubiegania się o przyznanie płatności związane były bezpośrednio z działalnościąS. S., występującego bądź to w charakterze pełnomocnika, bądź reprezentanta, bądź właściciela poszczególnych podmiotów, czy w końcu właściciela środków produkcji, wykorzystywanych przez te podmioty. Organ wskazał tu na więzi rodzinne pomiędzy osobami fizycznymi pozostającymi beneficjentami rzeczywistymi poszczególnych podmiotów, które stanowiły istotny element powiązań osobowychi ułatwiały w znaczącym stopniu porozumienie pomiędzy osobami fizycznymi, a także pomiędzy osobami fizycznymi i spółkami, w których strukturach te same osoby fizyczne dominowały. Jego zdaniem uprawnione jest twierdzenie, że multiplikacja wniosków pochodzących od formalnie niezależnych podmiotów, stanowiących w istocie jednego rolnika jako grupę osób, o której mowa w definicji zawartej w art. 3 pkt 1 rozporządzenia 2021/2115, ukierunkowana była na uzyskanie płatności bezpośrednich z pominięciem ustanowionych prawem wspólnotowym ograniczeń, zarówno kwotowych, jaki powierzchniowych.Ponadto "przeniesienie" zwierząt z potencjału stada skarżącej na rzecz stada spółki T.B. - de facto ze stada S. S. do stada S. S. - i ubieganie się o płatności do zwierząt przez podmiot T. B. miało na celu ominięcie skutków modulacji oraz degresywnych stawek płatności, czyli stoi w sprzeczności z celami wspólnej polityki rolnej. S. S. najpierw samodzielnie prowadził gospodarstwo, jednakże korzystając z możliwości zwiększenia płatności stworzył sieć spółek uzależnionych od siebie. Najpierw doposażył skarżącą w grunty położone w miejscowości [...], które sam wcześniej użytkował. Potem doposażył gospodarstwo strony w budynki i wszelką niezbędną infrastrukturę do hodowli bydła w kompleksie [...]. Tak wyposażone gospodarstwo dostosowane do przepisów Unii Europejskiej dzieli, aby stworzyć kolejną spółkę, tj. T. B.. Przekazuje jej do użytkowania budynki oraz zwierzęta, aby ta mogła z biegiem czasu korzystać z płatności do krów i bydła oraz płatności DZ. Spółka udostępniła i wykonuje wszelkie czynności na gruntach swoim sprzętem rolnym. S. S. również z tego sprzętu korzysta, bo sam nie posiada kombajnu i siewnika. Produkty rolne z 3 gospodarstw przechowywane są w zbiornikach Spółki, gdyż on takie zaplecze posiada. Przy czym S. S. sprawuje tę Spółkę we wszystkich działaniach. Organ zaznaczył przy tym, że w sytuacji gdyby płatności przyznano do jednego stada i całości areału pozostającego pod kontrolą S. S. i powiązanych z nim rodzinnie osób, kwota wsparcia byłaby znacznie niższa od łącznej kwoty jaką otrzymałyby te podmiotyz osobna. Zatem działanie Spółki polegające na stworzeniu sztucznego mechanizmu służącego obejściu przepisów o modulacji – w ocenie organu odwoławczego– w sposób oczywisty było sprzeczne z celem wsparcia jakim było zapewnienie konkurencyjności gospodarstw.Dyrektor ostatecznie stwierdził, że w wyniku powołania podmiotów powiązanych kapitałowo, osobowo i menedżersko oraz dokonania podziału między te podmioty gruntów wykorzystywanych do produkcji, a także wyodrębnienia nowego stada zwierząt, zgłaszanych przez te podmioty do płatności, doszło do stworzenia w sposób sztuczny warunków do przyznania pomocy. Tym samym w jego ocenie - w świetle okoliczności sprawy wykazanych w decyzji - przyznanie płatności bezpośrednich na2023 r. na rzecz skarżącej, zarządzanej przez S. S., stałoby w oczywistej sprzeczności nie tylko z zasadami rzetelnego finansowania i wydatkowania środków unijnych, ale przede wszystkim z celami wspólnej polityki rolnej.Z analizy całego tego materiału - zdaniem organu - wynika wniosek, że zarówno w roku 2023 jak i latach poprzednich dominującą tendencją było nakładanie ograniczeń (kwotowych, powierzchniowych, ilościowych) na wszystkie programy finansowanew ramach wspólnej polityki rolnej. Ma to związek z nałożeniem obowiązku przestrzegania rocznych pułapów budżetowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 Rozporządzenia nr 2021/2116. Punkt 16 preambuły do Rozporządzenia nr 2021/2116 stanowi, że z myślą o zapewnieniu, aby kwoty przeznaczone na finansowanie WPR nie przekraczały rocznych pułapów, należy utrzymać mechanizm dyscypliny finansowej służący dostosowaniu poziomu wsparcia bezpośredniego.W związku z powyższym na podstawie art. 17 ust. 1 Rozporządzenia nr 2021/2116 komisja określa współczynnik korygujący dla interwencji w formie płatności bezpośrednich (...) jeżeli prognozy dotyczące finansowania interwencji i środków finansowanych w ramach odpowiedniego podpułapu w danym roku budżetowym wskazują, że mające zastosowanie pułapy roczne zostaną przekroczone. Współczynnik korygujący ma zastosowanie do płatności, które mają zostać przyznane rolnikomz tytułu interwencji i szczególnych środków, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, jeśli kwota tych płatności przekracza 2000 EUR na dany rok kalendarzowy.Organ odwoławczy wskazał ponadto, że charakterystyczną cechą rozdziału środków bezpośredniego wsparcia dochodów wśród rolników jest przydzielanie nieproporcjonalnych kwot płatności stosunkowo małej liczbie dużych beneficjentów. Więksi beneficjenci nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu. Ponadto możliwość dostosowania ułatwia większym beneficjentom gospodarowanie przy niższym poziomie jednolitego wsparcia. Wprowadzenie mechanizmów modulacji i degresywności płatności w działaniach realizowanych w ramach wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ma również służyć zrównoważonemu rozdziałowi płatności wśród małych i dużych beneficjentów, a tym samym przeciwdziałać koncentracji środków finansowych w największych gospodarstwach i zapobiegać niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, a w efekcie zmierzać do podniesienia indywidualnych dochodów osób pracujących w tych gospodarstwach. Charakterystyczną cechą rozdziału środków pomocowych jest wsparcie dochodów rolników. Producenci prowadzący działalnośćw wielkohektarowych gospodarstwach rolnych, dzięki ich zdolności do eksploatowania korzyści skali, nie wymagają jednolitego wsparcia na tym samym poziomie, aby skutecznie osiągnąć cel polegający na wsparciu dochodu.W sprawie nie może być mowy o realizacji tego celu, gdyż spółki powiązane ze S. S. oraz grunty i zwierzęta deklarowane przez osoby prawne z nim powiązane stanowią spójną i wzajemnie się uzupełniającą całość zorganizowaną ekonomicznie i technologicznie, więc uzyskują dodatkową korzyść w postaci efektu skali, przez co nagradzanie takich gospodarstw zwiększonymi płatnościami obszarowymi jest niezgodne z ideą zrównoważonego rozwoju.W ocenie organu odwoławczego w sprawie doszło do stworzenia sztucznych warunków w celu uniknięcia skutków zmniejszenia poziomu wsparcia, ponieważ zmniejszenie to wystąpiłoby w sytuacji, kiedy o płatności bezpośrednie ubiegałby się jeden podmiot prowadzący jedno gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 3 pkt 2 Rozporządzenia 2021/2115. Niewątpliwie stworzenie sztucznych warunków stoi w sprzeczności z celami wsparcia bezpośredniego, rozumianymi jako zrównoważone przydzielanie proporcjonalnych kwot płatności małym i dużym beneficjentom, posiadającym w świetle przepisów unijnych status rolnika prowadzącego samodzielne gospodarstwo rolne. Dyrektor podkreślił, że celem pomocy dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej nie jest wspieranie podmiotów, które pozorują status rolnika. Jeżeli natomiast mamy do czynienia ze stworzeniem tylko pozorów (sztucznych warunków), by uzyskać dopłaty, jest to sprzeczne z celami systemu wsparcia producentów rolnych.Powyższe cele nie mogą być uznane za spełnione w sytuacji, gdy zwierzęta - tylko formalnie należące do Spółki, a w rzeczywistości do S. S. - są następniez tego potencjału wydzielane i stają się przedmiotem deklaracji o unijne dotacje ze strony tworzonych podmiotów prawa handlowego. Następuje fikcyjny obrót między spółkami, gdyż faktycznie pozostają w tym samym miejscu i u tych samych osób.W ocenie Dyrektora brak jest możliwości uznania, że skarżąca wraz z powiązanymi podmiotami, wypełnia cele wspólnej polityki rolnej jakimi są: wspieranie konkurencyjności rolnictwa, zapewnienie bezpieczeństwa dostaw czy stabilizacja rynków. Spółka swymi działaniami dołożyła wkładu, aby cały mechanizm był fikcyjny, sztuczny. Czyli de facto brała udział i była w pełni świadoma, że działania takiew przypadku płatności bezpośrednich są zakazane, a jednak w dalszym ciągu uczestniczyła w tym procederze. Zaakcentował, że spółki S. S. nie konkurują ze sobą, bowiem realizują jednolitą strategię w zakresie procesów produkcyjnych, korzystają z tych samych kanałów zaopatrywania (R. S., GR S. S.) i zbytu (O. P. F. sp. z o. o.). Korzystają z tych samych maszyn rolniczych, budynków gospodarczych i magazynowych. W sprawie mamy de facto do czynienia z koncentracją gruntów rolnych przez powiązaną rodzinnie grupę osób, jak również koncentracją prac agrotechnicznych wykonywanych przez te same osoby fizyczne w podmiotach powiązanych, a to jest w oczywisty sposób sprzeczne ze zrównoważonym rozwojem wiejskich gospodarek i społeczności.Ponadto wyodrębnienie kilku powiązanych podmiotów, na powyższych zasadach przekonało organ odwoławczy, że doszło do nadużycia przepisów o ograniczeniach kwotowych, powierzchniowych czy ilościowych, delimitujących wysokość możliwego wsparcia w ramach płatności, poprzez pozorne wykreowanie powiązanych ze sobą podmiotów i rozdrobnienie areału posiadanej ziemi, celem zmaksymalizowania pożądanego wsparcia. Formalnie odrębne podmioty, stanowiły w istocie jedną powiązaną osobowo, gospodarczo, i organizacyjnie jednostkę, prowadzącą wieloczłonowe, acz zunifikowane gospodarstwo rolne, co prowadzi do wniosku, że cele wsparcia polegające na bardziej zrównoważonym rozwoju obszarów wiejskich nie zostały osiągnięte.Wskazane wyżej podmioty (T. B., skarżąca, Gospodarstwo S. S.) w sposób oczywisty nie są w stanie spełnić celów wskazanych w art. 5 Rozporządzenia nr 2021/2115, bowiem nie istnieją - każdy z osobna - jako odrębne gospodarstwa. Natomiast podjęły się wykreowania - mocą decyzji osób zarządzających - jedynie obiektywnych okoliczności umożliwiających osiągnięcie celu wsparcia rolników na skutek multiplikowania wielu pozornie odrębnych gospodarstw rolnych, w ramach których składane były wnioski o przyznanie płatności bezpośrednich czy ONW. Stworzenie większej ilości koordynowanych przez rodzinę S. pozornie tylko odrębnych gospodarstw i związane z tym wnioskowanie przez owe osoby, w tym skarżącej, o przyznanie płatności w ww. schematach zmierzało do obejścia limitu zwierząt i stawek degresywnych.W ocenie organu, poprzez obejście ograniczeń liczbowych i powierzchniowych nie mogły zostać osiągnięte cele wsparcia, które realizują przepisy wprowadzające ograniczenia, w tym m.in. wspieranie konkurencyjności rolnictwa, zrównoważony rozwój obszarów wiejskich, zapobieganie niekorzystnemu traktowaniu małych gospodarstw, przeciwdziałanie koncentracji środków w największych gospodarstwach czy zrównoważony rozdział płatności wśród małych i dużych beneficjentów. Cele te dają się zrekonstruować w oparciu o treść regulacji normatywnych - punkt 16 preambuły do Rozporządzenia nr 2021/2116 czy też art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia jako - w ogólności - ideę objęcia wsparciem mniejszych gospodarstw, które w przeciwieństwie do gospodarstw dużych, nie korzystają z efektu skali.W konsekwencji Dyrektor doszedł do przekonania, że w sprawie nastąpiło sztuczne tworzenie warunków w celu uzyskania korzyści finansowej. Powyższe jest sprzeczne z celami prawa wspólnotowego i ma na celu ominięcie szeregu wymienionych już w decyzji przepisów prawa krajowego i narusza tym samym art. 4ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95. Z uwagi na fakt, że stosunki gospodarcze są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej, należało odmówić skarżącej przyznania płatności bezpośrednich na rok 2023.Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę w, której zaskarżonej decyzji zarzuciła:A. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznego polegające na tym, że organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego niemających oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności organ odwoławczy błędnie przyjął, że:a) skarżąca i T. B. korzystają z tego samego stołu paszowego, podczas gdy mają osobne stoły paszowe,b) skarżąca i T. B. wykorzystują te same budynki i infrastrukturę do hodowli zwierząt, podczas gdy każda ze spółek ma osobne obiekty do hodowli bydła,c) S. S. dokonywał fikcyjnego obrotu zwierzętami pomiędzy spółkami. Zwierzęta na papierze przemieszczały się między S1. a T. B., bo faktycznie usytuowane są pod tym samym adresem, podczas gdy zwierzęta powyższych spółek znajdują się w różnych miejscach, o czym mowa powyżej, a sam S. S. nie prowadzi hodowli zwierząt i nie ubiegał się o dopłaty do nich;d) skarżąca inwestuje duże pieniądze w unowocześnienie obiektów służących hodowli bydła spółki T. B., podczas gdy inwestycje, które są dokonywane przez stronę nie dotyczą obiektów do hodowli bydła T. B.;e) skarżąca i T. B. realizują jednolitą strategię działania, podczas gdy sposób zarządzania bydłem przez ww. spółki jest różny, bydło Spółki jest wypasane na łąkach, a bydło T. B. przez cały rok jest w zagrodzie; skarżąca prowadzi hodowlęw szczególności krów i byków, natomiast T. B.krów-mamek i młodych zwierząt-cielaków;f) T. B.nie zatrudnia pracowników, podczas gdy spółka ta zatrudnia pracownika;g) skarżąca nie posiada własnego zbiornika na paliwo, podczas gdy Spółka posiada własny zbiornik na paliwo, który służy wyłącznie jej potrzebom a nie innych podmiotów. Zbiornik ten nie został uwzględniony w wykazie środków trwałych, ponieważ po jego zamortyzowaniu został przez księgową z niego usunięty. Nie oznacza to jednak, że Spółka takiego zbiornika nie posiada, co błędnie założył organ odwoławczy;h) T.B. nie ponosi kosztów obsługi zwierząt takich jak pasza, podczas gdy bydło spółki T. B. jest karmione wysłodkiem i kiszonką, i są to produkty własnego pochodzenia tej spółki, co oznacza, że T. B. ponosi koszty obsługi zwierząt takie jak pasza;i) stada należące do skarżącej i T.B. są tożsame, podczas gdy nie są tożsame, co potwierdziła chociażby przeprowadzona 23 stycznia 2024 r. kontrolaw ramach działania Dobrostan zwierząt (protokół z kontroli Spółka załączyła do pismaz [...] lipca 2025 r. i wnosiła o przeprowadzenie z niego dowodu), podczas której nie stwierdzono w siedzibie stada Spółki obecności sztuk z żadnego innego stada;j) produkty rolne spółek S1., T. B. oraz S. S. są przechowywane w zbiornikach skarżącej, podczas gdy wszystkie ww. podmioty posiadają swoje własne zaplecze do magazynowania;k) Spółka jako jedyna posiada budynki, podczas gdy zarówno gospodarstwo rolne S. S. wyposażone jest w stanowiące jego własność budynki i budowle, w tym halę magazynową położone w [...] na działce nr [...] w [...] (identyfikator działki [...]) w pobliżu pól S. S., jak również T. B. posiada magazyny zbożowe i garaż na sprzęt rolniczy na działce nr [...], obręb [...],l) S. S. korzysta z kombajnu i siewnika Spółki, podczas gdy S. S. posiada swój własny siewnik - nie korzysta ze sprzętu skarżącej, a w pozostałym zakresie S. S. korzystał z usług kombajnowania osób trzecich – J. B. (faktury VAT nr [...] z [...] lipca 2023 r. oraz [...] z [...] sierpnia 2023 r. zostały przedłożone do akt sprawy S. S.);m) skarżąca oraz T. B. nie prowadziły działalności rolniczej na własną rzecz, ryzyko i rachunek, podczas gdy taką działalność prowadziły.Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Doprowadziło organ do wydania decyzji jedynie w oparciu o arbitralne założenie organu, że skarżącą, T.B. i S. S. należy traktować jako jeden organizm gospodarczy, tj. jako jedno gospodarstwo rolne, a nie w oparciu o fakty i dowody.2. art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 5 Planu Strategicznego polegające na nieprzeprowadzeniu przez organ odwoławczy zawnioskowanego przez Spółkę dowodu z kontroli na miejscu w siedzibie stada skarżącej oraz T. B. w celu wykazania, że podmioty te prowadzą faktycznie dwie różne hodowle, mimo, że organ zajął stanowisko przeciwstawne do postawionej przez Spółkę tezy dowodowej;3. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznego poprzez ustalenie, że skarżąca, T. B. i S. S. należy traktować jako jeden organizm gospodarczy, tj. jako jedno gospodarstwo rolne z uwagi na podobne kanały dystrybucji oraz dostępu do środków produkcji, podczas gdy organ nie ustalił, by lokali rolnicy korzystali z innych kanałów dystrybucji oraz dostępu do środków produkcji;4. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznego poprzez ograniczenie postępowania wyjaśniającego do przeprowadzenia analizy w zakresie tego, czy Spółka w 2023 r. zmieniła sposób funkcjonowania w odniesieniu do 2022 r., co do którego tut. Sąd oddalił skargi Spółki na decyzje odmawiające przyznania jej płatności, podczas gdy związanie organów wyrażoną przez Sąd oceną prawną dotyczy tylko danej sprawy, a więc płatności na 2022 r., nie dotyczy niniejszego postępowania, a przy tym materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest inny i bardziej obszerny, wobec czego organy były zobowiązane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającegow pełnym zakresie;5. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznego polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przejawiające się w błędnym uznaniu przez organ, że Spółce nie można przypisać statusu odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, a Spółka stworzyła sztuczne warunki do uzyskania płatności, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności składanych przez Spółkę wyjaśnień oraz z przedłożonych przez Spółkę dowodóww postaci: wypisów z księgi wieczystej nr [...], wykazu środków trwałych, deklaracji ZUS DRA za grudzień 2023 wystawionej 4 stycznia 2024 r., deklaracji podatkowej na podatek rolny za 2023, sprawozdania finansowego za 2023 r., rejestru zakupów i sprzedaży VAT za miesiące styczeń-grudzień 2023 r., zestawienia sald i obrotów za rok 2023 Spółki, oświadczenia Spółki z [...] kwietnia 2025 r., przykładowych faktur VAT wynika, że Spółka w sposób rzeczywisty prowadzi odrębne gospodarstwo rolne stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą, ponieważ: -/ Spółka prowadzi działalność na własnych gruntach, które zostały zakupione wraz z całym gospodarstwem (budynkami, pracownikami, sprzętem) w 2007 r. od podmiotów niepowiązanych - od małżonków M. K. i B. K., kiedy nie obowiązywały jakiekolwiek limity powierzchniowe ani degresywności i do dopłat w 2023 r. zgłosiła wyłącznie działki stanowiące jej własność, które nabyła w 2007; -/ Spółka posiada pełną infrastrukturę magazynową, oborę, cielętniki i w związku z prowadzoną działalnością korzysta z własnej infrastruktury, -/ Spółka posiada pełne zapiecze techniczne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, w tym maszyny i urządzenia rolnicze, takie jak ciągniki, kombajn, wóz paszowy, agregaty uprawowe, kosiarkę, ładowarkę teleskopową, opryskiwacz połowy, prasę, zgrabiarkę, opryskiwacz, rozrzutnik obornika i do prowadzenia działalności korzysta z własnego sprzętu, jedynie agregat do uprawy pasowej firmy C. Spółka zakupiła wraz z: Gospodarstwem.S., Gospodarstwem W. S. oraz T. B.. Zakup na współwłasność jednej maszyny, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego świadczy jednak o odrębności ww. podmiotów a nie o tym, że mamydo czynienia z jednym gospodarstwem rolnym; -/ Spółka samodzielnie i na własny rachunek zatrudnia na etacie pracowników, którzy wykonywali wszystkie prace polowei wszystkie prace związane z obsługą bydła; Spółka nie korzystała w zakresie tych prac z usług podmiotów zewnętrznych; -/ Spółka współpracuje z wieloma różnymi podmiotami zarówno w zakresie zakupów środków do produkcji rolnej jak również sprzedaży wyprodukowanych przez nią produktów rolnych, co potwierdza jej samodzielność na rynku, a wszystkie transakcje są zawierane przez Spółkę na warunkach rynkowych; -/ Spółka samodzielnie ponosi wszelkie koszty prowadzonej działalności, a z dokumentów finansowych Spółki wynika, że w 2023 r. posiadałaśrodki trwałe o wartości 5 861 239,84 zł, przychody netto ze sprzedaży wyniosły2 453 018,06 zł, na wynagrodzenia przeznaczono 206 420,39 zł, a na cele inwestycyjne wydatkowano - 411 886,71 zł, co oznacza, że Spółka prowadzi działalność na szeroką skalę i nie powstała po to, aby otrzymywać dopłaty z ARiMR, ale prowadzi rzeczywistei samodzielne gospodarstwo rolne i ponosi z tego tytułu własne ryzyko gospodarcze,6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznegow zw. z art. 39 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez błędne przyjęcie przez organ, że Spółka nie jest w stanie wypełnić celów wspólnej polityki rolnej, podczas gdy w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, w przypadku prowadzenia działalności w formie spółek prawa handlowego, za brak realizacji celów wspólnej polityki rolnej były uznawane przede wszystkim takie przypadki, kiedy spółki nie zatrudniały żadnych pracowników, nie posiadały zaplecza technicznego niezbędnego do prowadzenia upraw, a w prowadzonej działalności korzystały wyłącznie z usług zewnętrznych podmiotów powiązanych (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 10 września 2020 r., I SA/Go 236/20). Tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie wynika, że Spółka nie tylko uprawiałai utrzymywała w dobrej kulturze rolnej własne grunty, wykonując we własnym zakresie wszelkie zabiegi agrotechniczne, utrzymywała dobrostan zwierząt na wysokim poziomie, ale także posiadała i posiada pełne zapiecze techniczne, w tym wysokiej jakości maszyny i urządzenia rolnicze i modernizowała swoje gospodarstwo. Spółka wykonała liczne inwestycje jak wykonanie płyty gnojowej z murkiem bocznymi zbiornikiem na gnojówkę (prace wykonywał Zakład A. U., a koszty robót wyniosły Spółkę 295 815,00 zł), budowa zbiornika retencyjnego "[...]" wraz z mnichami spustowymi i wpustowym, przebudowa z rozbudową budynków gospodarczych na działce nr [...] obręb [...]; wykonanie instalacji fotowoltaicznej na budynku położonym w [...], zakup ładowarki teleskopowej, kosiarek, zgrabiarki czy włóki łąkowo-polowo-hydraulicznej, co przyczynia się do wzrostu wydajności rolnictwa oraz sprzyja racjonalnemu rozwojowi produkcji rolnej. Spółka zatrudnia pracowników, w 2023 r. na etacie w Spółce było 4 pracowników, którzy byli zgłoszeni do ubezpieczeń i otrzymali od Spółki wynagrodzenie, co przyczynia się do zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej. Niewątpliwie zatem Spółka realizuje cele wspólnej polityki rolnej;7. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 Planu Strategicznego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami logikii doświadczenia życiowego, przejawiające się w uznaniu przez organ, że S. S. wykreował nowe podmioty w postaci spółek z ograniczoną odpowiedzialnością w celu uzyskania dostępu do limitowanych płatności ustalonych prawem wspólnotowym, podczas gdy strona niniejszego postępowania – S1. powstała, nabyła grunty zgłaszane do dopłat oraz zakupiła bydło w 2007 r., czyli wiele lat przed wprowadzeniem jakichkolwiek przepisów odnoszących się do degresywności czy limitu powierzchniowego, wobec czego nielogiczne jest stawianie zarzutów, że celem powstania Spółki było omijanie przepisów, które w czasie jej powstania w ogóle nie były wprowadzone;8. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, które nie wskazuje faktów, które organ odwoławczy uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodnościi mocy dowodowej oraz narusza zasadę przekonywania, ponieważ nie wyjaśnia dostatecznie przyczyn, z powodu których organ uznał, że Spółka stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia,w szczególności organ odwoławczy nie wyjaśnił: -/ dlaczego Spółce, która ma własne nieruchomości, dysponuje własną infrastrukturą, zapleczem technicznymi pracownikami, którzy wykonują dla Spółki wszystkie prace połowę i prace związanez obsługą bydła, która to Spółka samodzielnie ponosi koszty swojej działalnościi prowadzi inwestycje na dużą skalę, nie można przypisać statusu odrębnego gospodarstwa rolnego stanowiącego zorganizowaną całość gospodarczą, -/ w jaki sposób zakup gruntów przez Spółkę w 2007 r. i zgłaszanie ich od tego momentu do dopłat obszarowych, stanowiło obejście przepisów w celu skorzystania z limitowanych płatności, skoro w czasie, kiedy Spółka powstała i nabyła grunty oraz zwierzęta zgłaszane do dopłat, nie obowiązywały żadne przepisy ani nie było nawet sygnalizowane, że będą obowiązywały w przyszłości takie przepisy, które wprowadzałyby jakiekolwiek limity powierzchniowe czy degresywności.B. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:1. art. 62 Rozporządzenia 2021/2116 oraz art. 4 ust. 3 Rozporządzenia nr 2988/95 poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię tych przepisów i uznanie, że zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofaniecałej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższych przepisów, potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 28 maja 2024 r., III SA/Gd 96/24; orzeczenie prawomocne) powinna prowadzić do wniosku, że zwrot "korzyści" oznacza wyłącznie tą część płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków,a zatem ewentualna odmowa powinna dotyczyć tylko kwot uzyskanych ze stworzenia sztucznych warunków, a nie całej kwoty dofinansowania;2. art. 62 Rozporządzenia 2021/2116 oraz art. 4 pkt 3 Rozporządzenia 2988/95 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę na ich podstawie przyznania Spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, o które ubiegała się we wnioskuo przyznanie płatności na 2023 r., podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Spółka nie stworzyła sztucznych warunkóww celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia;3. art. 2 ust. 2 pkt 1) lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644; dalej: ustawa AML) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i skoncentrowanie całej sprawy wokół tego, że S. S. i R. S. posiadają status beneficjenta rzeczywistego na gruncie ustawy AML, podczas gdy normy z tej ustawy nie powinny znaleźć zastosowania w sprawie, ponieważ jest to inna gałąź prawna, normy dotyczące pomocy publicznej związanej z działalnością rolniczą są kompleksowo uregulowane i nie przewidują takiej instytucji jak beneficjent rzeczywisty, instytucja beneficjenta rzeczywistego została określona na gruncie ustawy AML w zupełnie innych celach dotyczących przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy.Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej według norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.) strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z załączonych do niniejszej skargi:a) dokumentacji fotograficznej wraz z opisem x 12 przedstawiającej: -/ działkę [...]w [...] z zaznaczonymi siedzibami stada spółek S1. i T. B., -/ stół paszowy w oborze należącej do Spółki położonej w miejsc. [...], na działcenr [...], -/ stół paszowy należący do Spółki – B., -/ stół paszowy dla krów mamek, należący do Spółki, -/ stół paszowy dla jałówek, należący do Spółki, -/ stół paszowy dla stada zwierząt należącego do T. B. stanowiący część ogrodzenia terenu, na którym znajdują się zwierzęta należące do T. B. –z pozostałych stron teren jest ogrodzony murem betonowym i metalowym, -/ podwórze gospodarstwa rolnego Spółki, na których znajduje się obora oraz zbiornik paliwa na olej napędowy, należące do Spółki położone w miejsc. [...], na działce nr [...],-/ zabudowania gospodarstwa rolnego S. S., położone w miejsc. [...]w [...], działka nr [...] w M[...], -/ wjazd na posesję gospodarstwa rolnego Spółki ogrodzonej betonowo-ceglanym murem i bramą, -/ magazyny zbożowe, plac oraz garaż na sprzęt T. B., które posiada na podstawie umowy dzierżawy z [...] października 2023 r.- na okoliczność, że skarżąca oraz T. B. i S. S. prowadzą odrębne gospodarstwa rolne, że skarżąca oraz T.B. prowadzą odrębne hodowle zwierząt, że stado ww. spółek funkcjonują i przebywają w dwóch różnych miejscach, oddzielonych ogrodzeniem i pasem drogi, że każda ze spółek posada oddzielne stoły paszowe, że Spółka posiada własny zbiornik na paliwo, że gospodarstwa S. S. i T. B. posiadają zabudowania,b) spisu z natury środków trwałych nr [...] na okoliczność, że skarżąca posiada własny zbiornik na paliwo.W odpowiedzi na skargę Dyrektor, podtrzymując stanowisko zawartew zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi w całości.Na rozprawie przeprowadzonej 19 marca 2026 r. Sąd, działając na podstawieart. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwana dalej "P.p.s.a."), postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do skargi na wskazane w skardze okoliczności.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia.Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.Oznacza to, że Sąd nie zastępuje w orzekaniu organów administracyjnych, a jedynie kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, i w przypadku ustalenia, że narusza ona prawo - uchyla ją.Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd stwierdził, że została ona wydana zgodnie z prawem.Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora z [...] września 2025 r. utrzymująca decyzję organu I instancji z [...] sierpnia 2025 r. wydaną w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2023.Podkreślić należy, że postępowanie przed organami ARiMR cechuje odrębność proceduralna, ponieważ niektóre z zasad postępowania określone w przepisach k.p.a., w przypadku postępowań dotyczących przyznania płatności uległy znacznemu ograniczeniu.W art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 8 luty 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r., poz. 1741 ze zm., dalej: Planem Strategiczny) wskazano, że w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się.Ponadto W art. 66 ust. 2 Planu Strategicznego wskazano, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.Oznacza to, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ uprawniony jest do rozważenia, czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło.Co istotne, gdy organ zmierza do odmowy przyznania płatności, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę sztucznych warunków do jej uzyskania, obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności spoczywa na organie. Należy jednak pamiętać, że specyfika postępowania dowodowego w tego typu sprawach powoduje, że większość, a czasami wręcz całość dowodów istotnych dla tego aspektu sprawy jest w posiadaniu wnioskodawcy. Ten ostatni, jak już wspomniano, ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a)-c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 608 ze zm.) – zwanego dalej "Rozporządzeniem 1307/2013", "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą, "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego; "działalność rolnicza" oznacza: (i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.Oznacza to, że rolnikiem, a zatem podmiotem, który może występować o przyznanie płatności, jest osoba fizyczna lub prawna (ewentualnie grupa takich osób), która: - posiada odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, - zarządza nimi, - aktywnie prowadzi produkcję, hodowlę, uprawę, utrzymuje użytki rolne itd.Zdaniem Sądu, podmiot występujący o przyznanie płatności ma obowiązek dysponowania odpowiednimi dowodami wskazującymi, że spełnia wszystkie trzy ww. warunki. W toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ ma pełne prawo dokonać weryfikacji wszystkich oświadczeń wnioskodawcy.Poczynione przez Sąd zastrzeżenia są niezbędne, ponieważ zasadniczym elementem argumentacji organu, dotyczącej stworzenia przez stronę "sztucznych warunków", jest twierdzenie, że nie prowadzi ona działalności rolniczej jako wyodrębniony, samodzielny podmiot działający na własny rachunek i ryzyko, lecz stanowi element jednego gospodarstwa współtworzonego przez podmioty powiązane osobowo i kapitałowo, które w istocie funkcjonują jako jeden rolnik, a przyjęta struktura organizacyjna służy sztucznemu mnożeniu podmiotów w celu uzyskania wyższych płatności.W niniejszym postępowaniu rolą Sądu jest ocena, czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie uznały, że strona skarżąca oraz pozostałe podmioty, w sposób sztuczny stworzyły warunki niezbędne do uzyskania płatności w wyższej wysokości.Organy uznały, że organizacja działalności rolniczej Skarżącej, jak i pozostałych osób oraz podmiotów wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy dokonały oceny aspektów związanych z faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie. Strona skarżąca prowadziła przy pomocy najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne.Organy przyjęły, że przyznanie wnioskowanych płatności byłyby korzyścią uzyskaną w wyniku stworzenia sztucznych warunków i stałoby w sprzeczności z celami sektorowego prawodawstwa rolnego, co uzasadnia odmowę ich przyznania na podstawie art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116.Podkreślić należy, że zagadnienie skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów, została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Co istotne, środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3.11.2016 r. akt II GSK 3579/16).Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013, ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo.Pojęcie "sztuczne warunki" utrwaliło się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnej w kolejnych okresach programowania i było formułowane w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, iż warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo wspólnotowe nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia owych sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawa w sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa unijnego.W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że ustalenie stworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnego i subiektywnego (Wyrok Trybunału z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np. w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r. w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawie C-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1 - 239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022, C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominął w tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności.W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny, to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści.Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii.W wyroku z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności – motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia.Z powołanych orzeczeń TSUE, wynika, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodnie z celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28.03.2017 r., II GSK 138/17).Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne. Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo.W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres.Podkreślić należy, że zasadniczym celem wsparcia, jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Oznacza to, że przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa.Zdaniem Sądu organy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną we wskazanych wyrokach TSUE. Ustaliły prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych podmiotów. Trafnie skonkludowały, iż wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły jeden, centralnie zarządzany organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do zamierzonej koordynacji działań ukierunkowanej na uzyskanie korzyści sprzeczne z celami wsparcia polegającej na obejściu mechanizmów modulacji płatności: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności. Organ zasadnie uznał, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, iż działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie.Organ prawidłowo ustalił i ocenił szereg okoliczności potwierdzających powyższe twierdzenie. Najważniejszymi z nich są:1. powiązania właścicielskie i zarządcze w ramach strony skarżącej oraz podmiotów powiązanych, przejawiające się w tym, że jak wynika z danych zawartych w KRS skarżąca została zarejestrowana [...] czerwca 2007 r. (data wpisu w KRS), a od momentu zawiązania Spółki całość udziałów posiada małżeństwo S. S. (początkowo 62,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów) i R. S. (początkowo 37,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów). Małżonkowie są wyłącznymi udziałowcami w Spółce. Od momentu zawiązania Spółki do 31 maja 2024 r. (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 - formalna zmiana dokonana w KRS [...] lipca 2024 r.) funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił S. S., a R. S. pełni funkcję członka zarządu. Małżonkowie posiadają względem skarżącej status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644). S. S. 8 lipca 2024 r. formalnie zaprzestał pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w Spółce (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 r. do 31 maja 2024 r.), a jako nowego członka zarządu powołano W. S. (syn Państwa S., również ubiegający się o płatności z ARiMR). Za formalną zmianą zarządu Spółki w KRS, jak trafnie wskazał to organ, nie poszła natomiast zmiana w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, zgodnie z którym S. S. w dalszym ciągu posiada status beneficjenta rzeczywistego i wspólnika Spółki. Ponadto przed organami ARiMR również nie została dokonana zmiana reprezentacji Spółki i S. S. w dalszym ciągu pełni funkcję reprezentanta Spółki. Następnie S. S. wraz z małżonką - [...] maja 2015 r. (data wpisu w KRS) zarejestrowali T. B.. Całość udziałów pozostaje w rękach jednej rodziny, tj. małżonków S.S. (40%) i Re. S. (40%) oraz ich synów – W. S. (10%) i P. S.(10%); do dnia [...] listopada 2023 r. funkcję prezesa zarządu pełnił S. S., natomiast obecnie funkcję tę sprawuje P. S., zaś wiceprezesem jest R. S., będąca jednocześnie beneficjentem rzeczywistym spółki; R. S. oraz S. S. są również beneficjentami rzeczywistymi w spółkach S2. sp. z o.o. oraz S1. sp. z o.o., przy czym w tej ostatniej pozostają jedynymi udziałowcami (po 50%) i pełnili w 2023 r. funkcje w zarządzie; dodatkowo S2.sp. z o.o., prowadząca obsługę księgową m.in. dla T. B. sp. z o.o., posiada strukturę udziałową obejmującą te same osoby fizyczne (S., R., P. i W. S.) oraz podmioty powiązane, co potwierdza koncentrację kontroli właścicielskiej i zarządczej w obrębie jednej rodziny;2. zmniejszenie powierzchni gruntów deklarowanych do płatności przez S.a S. w związku z utworzeniem spółki T. B. sp. z o.o. w 2015 r., przejawiające się w tym, że pomiędzy rokiem 2014 a 2015 nastąpił spadek deklarowanego przez niego areału z 393,73 ha do 267,14 ha, co pozostawało w bezpośrednim związku z przekazywaniem gruntów do spółki, której był współtwórcą i w której pełnił funkcje zarządcze,3. skarżąca oraz T. b. sp. z o.o. posiadają siedziby stad w tym samym miejscu, T.B. korzysta z infrastruktury S1.na podstawie umowy, a umowy pomiędzy tymi podmiotami zawierane są przez te same osoby (R. S. i S. S.); ponadto S1. świadczy na rzecz T. B. usługi w zakresie obsługi bydła, część zwierząt w stadzie T. B. pochodzi ze S1., a pomiędzy spółkami występuje stały przepływ zwierząt w obie strony oraz korzystanie z tego samego odbiorcy zwierząt, tj. O. P. Fo. sp. z o. o.,4. w zakresie obsługi bydła, jak i wykonywania prac rolnych, czynności były realizowane przez te same osoby, niezależnie od formalnego podziału na poszczególne podmioty, co potwierdzają m.in. umowa z dnia [...] maja 2018 r. dotycząca obsługi bydła, umowa zlecenia z dnia [...] maja 2024 r. na prace agrotechniczne, rozliczenia finansowe pomiędzy spółkami, a także oświadczenia P. i W.S. o wykonywaniu prac przy użyciu sprzętu pochodzącego z gospodarstw udziałowców oraz o wspólnym podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności rolniczej, przy czym brak precyzyjnego określenia wynagrodzenia i zasad rozliczeń,5. skarżąca w zakresie nabywania środków ochrony roślin oraz materiału siewnego korzysta przede wszystkim z usług podmiotu PHU R. S., stanowiącego działalność gospodarczą jej wspólnika i beneficjenta rzeczywistego,6. brak odrębnej infrastruktury technicznej w zakresie magazynowania paliwa, przejawiający się w tym, że skarżąca nie dysponowała w 2023 r. własnym zbiornikiem paliwowym (brak w ewidencji środków trwałych 2023 r., zbiornik taki skarżąca wykazała w arkuszu spisu z natury środków trwałych nr [...]- dowód dopuszczony przez Sąd na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r.) i korzysta w tym zakresie ze zbiorników należących do S. S., z których korzysta również T. B. sp. z o.o., mimo że każda ze spółek dokonuje odrębnych zakupów paliwa, co wskazuje na wspólne wykorzystywanie zaplecza technicznego,7. wzajemne użyczenie powierzchni magazynowych oraz parku maszynowego,8. te same adresy wskazywane są zarówno jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji, a także pojawiają się w odniesieniu do osób fizycznych ubiegających się o płatności bezpośrednie, co występuje nie tylko w roku 2023, ale również w latach wcześniejszych.Przypomnieć należy, że strona skarżąca, zaczęła aplikować o dopłaty do gruntów od 2007 r. Wówczas to - po zawiązaniu spółki - zawnioskowała po raz pierwszy do płatności w ARiMR zgłaszając dziatki nr: [...] oraz [...] (obręb[...]). Niniejsze działki nabyte zostały w dniu [...].05.2007 r. na podstawie umowy sprzedaży pomiędzy M. K., a S. S. i R. S., w imieniu spółki S1. (w organizacji). W latach 2013-2017 spółka deklarowała do płatności działkę nr [...] (ob. [...]) należącą do S. S. oraz R. S.. W roku 2023 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie, strona skarżąca zgłosiła do płatności następujące działki: [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. Działki [...] oraz [...] powstały w wyniku podziału działki [...], natomiast działki [...] w wyniku podziału działki [...].Jak wynika z danych zawartych w systemie prowadzonych przez ARiMR, na podstawie art. 9a Ustawy EP, w latach 2007-2023 o płatności do powyższych działek ubiegał się następujący podmiot: działka ewidencyjna nr [...] (przed podziałem [...]) deklarowana była: - w latach 2006 przez S. S., w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1.; - działka ewidencyjna nr [...] deklarowana była: - w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1.; - działki ewidencyjne [...] (przed podziałem [...]) deklarowana była: - w latach 2006 przez S. S., - w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1.; - działki ewidencyjne [...] deklarowana była:- w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1..Z powyższego wynika, że S. S. był jedynym użytkownikiem działek w roku 2006. Pomimo tego faktu, postanowił działki zakupić na spółkę, a nie na siebie.Wskazać również należy, że działka nr [...] (obręb [...]) jest dzierżawiona i zgłaszana do płatności przez spółkę T. B., na mocy umowy dzierżawy z dnia [...].05.2017 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o. o., a S. i R. S. (współwłasność z żoną). Jednakże, mimo zawarcia umowy dzierżawy ze spółką T. B., w roku 2017 spółka S1. wciąż użytkowała i zgłaszała wskazana działkę do płatności mimo, iż na podstawie § 5 umowy z dnia [...].05.2017 r. pożytki przysługujące do dzierżawionej działki przysługują dzierżawcy, tj. spółce T.B..Na tle powyższych ustaleń należy zwrócić uwagę na okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, które dodatkowo potwierdzają trafność oceny przyjętej przez organ. W szczególności sposób zawierania umów dzierżawy z dnia [...] maja 2017 r. i [...] maja 2021 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o. o. a S. S. w kontekście art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, zgodnie z którym "w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników". Niezależnie od wątpliwości, co do prawidłowości reprezentacji, okoliczności ich zawarcia oraz sposób funkcjonowania stron wskazują, że miały one jedynie charakter formalny. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że prace na rzecz spółki wykonywane były przez członków rodziny bez wynagrodzenia (oświadczenie z dnia [...] października 2023 r.), co może wskazywać na korzystanie przez spółkę z nieodpłatnych świadczeń, a także brak odniesienia do ich ewentualnego ujęcia w rozliczeniach podatkowych. Dodatkowo dokumenty mające świadczyć o odrębności organizacyjnej, dotyczące zatrudnienia pracownika oraz zgłoszeń do ZUS, odnoszą się dopiero do roku 2024 – jak wynika z informacji spółki T. B. z dnia [...] lipca 2024 r., pracownik M. D. wykonywał od wiosny 2024 r. zabiegi agrotechniczne na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] maja 2024 r., a od dnia 1 czerwca 2024 r. został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy i zgłoszony do ubezpieczenia w dniu 4 czerwca 2024 r. – co potwierdza, że w okresie objętym postępowaniem taka odrębność nie występowała.W ocenie Sądu organy trafnie ustaliły, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty, zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. Prawidłowo określił hipotetyczną wartość tych korzyści, wskazując, że sztuczny podział gospodarstwa o powierzchni ok. 645 ha na kilka powiązanych podmiotów umożliwia istotne zwiększenie płatności poprzez obejście limitów systemowych. W szczególności w zakresie płatności RDST podział na trzy podmioty pozwala na uzyskanie ok. 16 286,40 zł, podczas gdy przy jednym gospodarstwie płatność ta w ogóle by nie przysługiwała. W odniesieniu do płatności zwierzęcych rozdzielenie stada na dwa podmioty skutkuje zwiększeniem wsparcia z ok. 15 657,40 zł do 31 314,80 zł, a więc o ok. 15 657,40 zł, natomiast w przypadku płatności ONW podział gruntów pomiędzy dwa podmioty prowadzi do wzrostu płatności z ok. 7 831,25 zł do ok. 15 662,50 zł, tj. o ok. 7 831,25 zł, co łącznie potwierdza, że mechanizm multiplikacji podmiotów prowadzi do zwielokrotnienia należnych płatności względem sytuacji, w której działalność byłaby prowadzona w ramach jednego gospodarstwa.Jeśli chodzi o funkcjonowanie w roku 2023 opisywanych spółek kontrolowanych przez S. S. oraz jego samego na płaszczyźnie ekonomicznej, to trafnie stwierdził organ, że rażąco przeważająca część transakcji odbywa się wprost na linii powiązań rodzinno-biznesowych. Strona skarżąc w sprawie za rok 2023 r. nie przedłożyła dokumentów w zakresie obrotu środkami ochrony roślin oraz zakupu materiału siewnego. Z dokonanej przez organ analizy rejestr zakupów VAT za poszczególne miesiące roku 2023 wynika, że w przeważającej mierze, strona skarżąca posiłkuje się przede wszystkim współpracą z firmą PHU R.S., a więc prywatną działalnością gospodarczą R. S. tj. wspólnika i beneficjenta rzeczywistego S1. sp. z o. o. Ponadto spółka S1. dokonywała także zakupów od podmiotów powiązanych tj. Gospodarstwo S. S. (3 faktury tj. [...] oraz [...]), a także Gospodarstwo P. S. (3 faktury tj. [...] oraz [...]) oraz Gospodarstwo W. S. (2 faktury tj. [...] oraz [...]).Z ustaleń organów wynika nadto, że dla wszystkich opisywanych podmiotów, tj. S1. sp. z o. o., T. B.sp. z o. o., S2. sp. z o. o., bilanse za rok 2023 oraz informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego sporządziła ta sama osoba tj. M. T., zatrudniona na podstawie umowy o pracę w S1. sp. z o. o. W przypadku spółki T. B. usługi księgowe wykonuje natomiast spółka S1.. Zatem te same osoby, stanowiące czynnik zarządczy w/w spółek, generują wzajemnie koszty i przychody, a S1. sp. z o. o. jest zatem nie tylko kontrahentem skupującym od powiązanych podmiotów płody rolne, ale i podmiotem prowadzącym księgowość (M. T. zatrudniona jest jednocześnie w S2. sp. z o. o. i w S1. sp. z o. o.).W świetle tych ustaleń prawidłowo uznał organ, że wskazane podmioty w ustalonych w sprawie okolicznościach wykazują pozorność w samodzielnym funkcjonowaniu.Organ odwoławczy zauważa zasadnicza zmianę w odniesieniu do roku 2022 tzn. strona skarżąca w roku 2023 uzyskała zysk ze sprzedaży, jak również zysk ogółem. Natomiast aspekt ten, jak trafnie wskazał organ, nie przekreśla tego, że formalnie - co wynika z przedstawianego opisu - grunty, zwierzęta i infrastruktura należące do S1. sp. z o. o. stanowią część większego gospodarstwa znajdującego się w roku 2023 pod kontrolą S. S.. Znamienna jest wybiórczość w przedkładaniu dokumentacji, a teza taka wynika z faktu, iż we wniosku dowodowym pełnomocnik spółki przedłożył w ARiMR przykładowe faktury, jednakże pominął całkowicie faktury od powiązanych podmiotów tj. PHU R. S., S2. sp. z o.o., czy gospodarstwa członków rodziny S., które stanowią główny trzon dostawców środków ochrony roślin, materiału siewnego, czy też odbiorców płodów rolnych, a które wynikają z comiesięcznych zestawień sprzedaży i zakupów VAT.Przypomnieć należy, uwzględniając pewne, niemające wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy za 2023 r., zmiany, że strona Skarżąca oraz T. B., jak również S. S., zostały uznane za podmioty stwarzające sztucznie warunki w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w postępowaniach prowadzonych nie tylko przed organami ARiMR (za 2022 r.), ale też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. (zob. wyroki w sprawacho sygn. akt: I SA/Go 133/24, I SA/Go 134/24, I SA/Go 135/24, 136/24 orazI SA/Go 199/24). W przypadku skarżącej 3 października 2024 r. WSA wydał prawomocne wyroki: sygn. akt I SA/Go 195/24,1 SA/Go 196/24,1 SA/Go 197/24 orazI SA/Go 198/24, którymi oddalono skargi Spółki.W świetle poczynionych ustaleń Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że działalność podmiotów ubiegających się o płatności była w istocie prowadzona w ramach jednego, centralnie zarządzanego i funkcjonalnie spójnego organizmu gospodarczego, a jej wyodrębnienie na kilka podmiotów nie miało charakteru rzeczywistej autonomii, lecz jedynie formalny. W konsekwencji zgłaszanie gruntów i stad przez powiązane podmioty, które nie prowadziły samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej względami gospodarczymi, należy ocenić jako działanie o charakterze sztucznym w rozumieniu art. 62 rozporządzenia 2021/2116, polegające na wykreowaniu takiego stanu faktycznego, który formalnie odpowiada przesłankom uzyskania wsparcia, lecz w rzeczywistości zmierza do osiągnięcia korzystniejszego efektu niż ten, który wynikałby z normalnego przebiegu działalności gospodarczej. Oceny tej nie zmienia okoliczność formalnego wyodrębnienia poszczególnych podmiotów, skoro, jak trafnie wskazano w orzecznictwie, istotne znaczenie ma rzeczywisty charakter relacji gospodarczych, a nie ich pozór. Dodatkowo należy podkreślić, że Skarżąca nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła istnienia racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego dla przyjętego modelu funkcjonowania, polegającego na rozdrobnieniu jednego gospodarstwa na kilka powiązanych podmiotów, mimo że model ten generuje dodatkowe koszty związane z funkcjonowaniem odrębnych struktur organizacyjnych. W świetle regulacji prawa unijnego, w szczególności art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116, jak również utrwalonego orzecznictwa TSUE i NSA, brak takiego uzasadnienia, przy jednoczesnym istnieniu ścisłych powiązań oraz koordynacji działań, stanowi istotną przesłankę przyjęcia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.Za trafnością ustaleń organu w zakresie celu stworzenia sztucznych warunków przemawia również to, że analiza obejmowała działalność Skarżącej w powiązaniu z aktywnością tych samych osób fizycznych uczestniczących w funkcjonowaniu innych podmiotów, co pozwoliło na odtworzenie rzeczywistego mechanizmu działania oraz ocenę korzyści wynikających ze składania wniosków o płatności w ramach powiązanej struktury. Ustalenia te zostały oparte na obiektywnych okolicznościach, co odpowiada standardom wynikającym z orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach C-434/12 oraz C-176/20), nakazującym weryfikację obiektywnych dowodów wskazujących, że poprzez sztuczne stworzenie warunków zmierzano do uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Prawidłowo również oceniono, że działania skarżącej i podmiotów powiązanych nie realizowały celów Wspólnej Polityki Rolnej określonych w art. 39 ust. 1 TFUE oraz art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013, w szczególności nie służyły mechanizmowi wspierania mniejszych gospodarstw poprzez degresję i ograniczenia płatności, ani nie przyczyniały się do poprawy konkurencyjności rolnictwa, rozumianej zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i rynkowym. Przeciwnie, przyjęty model działania prowadził do obejścia tych mechanizmów, co w świetle regulacji unijnych i ich celu uzasadniało odmowę przyznania wsparcia.W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenie takiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia. Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia owych "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1772/18).W ocenie Sądu w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwala na przyjęcie, że spełnione zostały zarówno przesłanka obiektywna, jak i przesłanka subiektywna stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności objętej wnioskiem skarżącej, a powyższe rozważania odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do wszystkich zarzutów skargi.Powyższe uwagi odnoszą się - bezpośrednio lub pośrednio - do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącą.Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. nie stosuje się.Ponadto W art. 66 ust. 2 Planu Strategicznego wskazano, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.Oznacza to, że prowadząc postępowanie mające na celu zweryfikowanie wniosku o przyznanie płatności organ uprawniony jest do rozważenia, czy w przypadku danego beneficjenta nie wystąpiły okoliczności dotyczące wykreowania tzw. sztucznych warunków pozwalających na uzyskanie płatności w kwotach wyższych niż te, które by stronie przysługiwały gdyby do stworzenia takich warunków nie doszło.Co istotne, gdy organ zmierza do odmowy przyznania płatności, z uwagi na stworzenie przez wnioskodawcę sztucznych warunków do jej uzyskania, obowiązek wykazania istnienia tej okoliczności spoczywa na organie. Należy jednak pamiętać, że specyfika postępowania dowodowego w tego typu sprawach powoduje, że większość, a czasami wręcz całość dowodów istotnych dla tego aspektu sprawy jest w posiadaniu wnioskodawcy. Ten ostatni, jak już wspomniano, ma obowiązek przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a)-c) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L z 2013 r. Nr 347, str. 608 ze zm.) – zwanego dalej "Rozporządzeniem 1307/2013", "rolnik" oznacza osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, której gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz która prowadzi działalność rolniczą, "gospodarstwo rolne" oznacza wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego; "działalność rolnicza" oznacza: (i) produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; (ii) utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.Oznacza to, że rolnikiem, a zatem podmiotem, który może występować o przyznanie płatności, jest osoba fizyczna lub prawna (ewentualnie grupa takich osób), która: - posiada odpowiednie jednostki wykorzystywane w działalności rolniczej, - zarządza nimi, - aktywnie prowadzi produkcję, hodowlę, uprawę, utrzymuje użytki rolne itd.Zdaniem Sądu, podmiot występujący o przyznanie płatności ma obowiązek dysponowania odpowiednimi dowodami wskazującymi, że spełnia wszystkie trzy ww. warunki. W toku kontroli wniosku o przyznanie płatności organ ma pełne prawo dokonać weryfikacji wszystkich oświadczeń wnioskodawcy.Poczynione przez Sąd zastrzeżenia są niezbędne, ponieważ zasadniczym elementem argumentacji organu, dotyczącej stworzenia przez stronę "sztucznych warunków", jest twierdzenie, że nie prowadzi ona działalności rolniczej jako wyodrębniony, samodzielny podmiot działający na własny rachunek i ryzyko, lecz stanowi element jednego gospodarstwa współtworzonego przez podmioty powiązane osobowo i kapitałowo, które w istocie funkcjonują jako jeden rolnik, a przyjęta struktura organizacyjna służy sztucznemu mnożeniu podmiotów w celu uzyskania wyższych płatności.W niniejszym postępowaniu rolą Sądu jest ocena, czy organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie zasadnie uznały, że strona skarżąca oraz pozostałe podmioty, w sposób sztuczny stworzyły warunki niezbędne do uzyskania płatności w wyższej wysokości.Organy uznały, że organizacja działalności rolniczej Skarżącej, jak i pozostałych osób oraz podmiotów wymienionych w decyzji, zmierzała do ominięcia przepisów zmniejszających wysokość poszczególnych płatności dla gospodarstw z większym areałem lub ilością bydła. Organy dokonały oceny aspektów związanych z faktycznym użytkowaniem gruntów, ich zarządzeniem oraz współdziałaniem osób je użytkujących i deklarujących do płatności. Analiza ta wykazała, że gospodarstwa rolne były ściśle powiązane osobowo, organizacyjne i ekonomicznie. Strona skarżąca prowadziła przy pomocy najbliższych de facto jeden organizm gospodarczy, stanowiący jedno gospodarstwo rolne.Organy przyjęły, że przyznanie wnioskowanych płatności byłyby korzyścią uzyskaną w wyniku stworzenia sztucznych warunków i stałoby w sprzeczności z celami sektorowego prawodawstwa rolnego, co uzasadnia odmowę ich przyznania na podstawie art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116.Podkreślić należy, że zagadnienie skutku sztucznego tworzenia warunków uprawniających do otrzymania płatności przez beneficjentów, została jednolicie uregulowana w przepisach unijnych w odniesieniu do obu filarów Wspólnej Polityki Rolnej. Co istotne, środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. W myśl art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści (por. wyrok NSA z 3.11.2016 r. akt II GSK 3579/16).Jednak ani przepisy rozporządzenia nr 1306/2013, ani obowiązującego wcześniej rozporządzenia nr 65/2011, nie precyzują, na czym może polegać sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania płatności, pozostawiając tym samym rozstrzygnięcie tego zagadnienia organom stosującym prawo.Pojęcie "sztuczne warunki" utrwaliło się w regulacjach Wspólnej Polityki Rolnej w kolejnych okresach programowania i było formułowane w prawie niezmienionym brzmieniu. Tworzenie sztucznych warunków zostało uznane za naruszenie interesów finansowych UE. W okresach programowych 2014-2020 i 2023-2027 relewantne przepisy zostały ujęte w art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 oraz art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 435 z 6 grudnia 2021 r.). Z powyższych przepisów wynika, że nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, iż warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Prawo wspólnotowe nie określa jednak kryteriów oceny utworzenia owych sztucznych warunków. Kryteria te zostały sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zakaz tworzenia sztucznych warunków stanowi klauzulę generalną, która ma na celu zapobieganie stosowania prawa w sposób schematyczny, prowadzący do skutków mijających się z celem, dla którego to prawo zostało ustanowione. Dotyczy to pozyskiwania korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa unijnego.W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że ustalenie stworzenia sztucznych warunków wymaga zbadania elementu obiektywnego i subiektywnego (Wyrok Trybunału z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrzawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija). Podobne stanowisko zajmował już wcześniej ETS np. w wyroku z 14.12.2000 r., w sprawie C-110/99, Emsland- Starkę GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-11569; wyroku z 21.07.2005 r. w sprawie C-515/03, Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Zbiór Orzeczeń, s. 1-07355; wyroku z 16.03.2006 r. w sprawie C-94/05, Emsland-Starke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanover, Zbiór Orzeczeń 2006, nr 3A, s. 1-2619; wyroku z 11.01.2007 r. w sprawie C-279/05 Vonk Dairy Products, Zbiór Orzeczeń s. 1 - 239, w którym podkreślał, że zaistnienie subiektywnego elementu może zostać również wzmocnione poprzez dowód zmowy mogącej przyjąć postać zamierzonej koordynacji pomiędzy różnymi inwestorami ubiegającymi się o pomoc w ramach systemu wsparcia, w szczególności gdy projekty inwestycyjne są identyczne lub gdy istnieje więź geograficzna, ekonomiczna, funkcjonalna, prawna lub personalna pomiędzy projektami. Stanowisko TSUE stało się ostatnio mniej korzystne dla beneficjentów po wyroku TSUE z dnia 7 kwietnia 2022, C-176/20 SC Avio Lucos SRL przeciwko Agentia de Platisi Interventie Pentru Agricultura - Central Judetean Doli i Agentia de Plati si Interventie Pentru Agricultura (APIA) - Aparat Central (www.eur-lex.europa.eu). TSUE potwierdził, że oceny czy doszło do tworzenia sztucznych warunków należy dokonać w oparciu o istnienie elementu obiektywnego i subiektywnego w działaniach wnioskodawcy, ale pominął w tym wyroku, że do uznania zaistnienia sztucznych warunków do uzyskania płatności rolniczych, nakierowanie na pozyskanie tych płatności nie musi być wyłącznym celem wnioskującego o płatności.W wyroku z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2607/18, Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że pojęcie sztucznego tworzenia warunków jest pojęciem nieostrym, jego znaczenie ustalić należy w toku wykładni na tle okoliczności konkretnego przypadku. Sztuczny, to przymiotnik określający coś, co zostało wytworzone w sposób nienaturalny, w innym celu, niż nastąpiłoby w ramach normalnego porządku rzeczy. Sztuczny charakter czynności prawnych można przypisać takim czynnościom, których sens sprowadza się do wywołania określonego skutku, który nie wystąpiłby, gdyby obrót gospodarczy toczył się swobodnie i uczciwie. Kreowanie w ten sposób przesłanek uzyskania pomocy publicznej jest w świetle art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 niedopuszczalne. Stwierdzenie tego rodzaju nieprawidłowości prowadzić bowiem musi jak stanowi ten przepis do nieprzyznania lub wycofania już przyznanej korzyści.Dalej Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z unormowaniem tym koresponduje art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013. Przepis ten nie odwołuje się do zamiaru kierunkowego wnioskodawcy, a więc nie stanowi o tym, by wyłącznym celem jego działania było uzyskanie nienależnej korzyści. Tak też ten przepis rozumiany jest w najnowszym orzecznictwie TSUE. Wprawdzie wcześniej TSUE zajmował bardziej liberalne dla beneficjentów pomocy stanowisko, bo przyjmował, że o sztucznym tworzeniu warunków w rozumieniu tego przepisu można mówić jedynie wówczas, gdy wyłącznym celem działania wnioskodawcy było uzyskanie nienależnej pomocy (zob. np. wyrok z 12 września 2013 r., nr C-434/12, ZOTSiS 2013/9/I-546 i cytowane tam orzecznictwo), jednak obecnie odstąpiono od tego poglądu. W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. nr C-176/20 TSUE wyjaśnił, że ze sztucznymi warunkami w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy "z jednej strony z ogółu obiektywnych okoliczności wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków przewidzianych we właściwym uregulowaniu cel realizowany przez to uregulowanie nie został osiągnięty, a z drugiej strony wykazano wolę uzyskania korzyści wynikającej z uregulowania Unii poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych dla jej uzyskania", nie odwołując się już do wyłącznego celu działania wnioskodawcy. Wskazano także w uzasadnieniu tego orzeczenia, że art. 60 rozporządzenia 1306/2013 odpowiada zgodnie z jego brzmieniem co do zasady art. 29 rozporządzenia 1782/2003, dokonującemu kodyfikacji dotychczasowego orzecznictwa Trybunału, zgodnie z którym podmioty prawa nie mogą się w sposób oszukańczy lub stanowiący nadużycie powoływać na przepisy prawa Unii.W wyroku z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt. I GSK 1776/22 wskazano, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje o płatności – motyw 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia.Z powołanych orzeczeń TSUE, wynika, że w ramach badania elementu subiektywnego (zamiaru) organ posiada kompetencję do badania okoliczności związanych z powstaniem grupy producentów, a ponadto takie badanie może podejmować przed dokonaniem płatności oceniając, czy nie stworzono w sposób sztuczny warunków wymaganych do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Organ może zatem oceniać zamiar stanowiący element towarzyszący czynnościom na etapie zawiązywania grupy oraz składania wniosków o płatność. Wobec tego to, na ten moment należy rozważać intencje poszczególnych członków przyszłej grupy producentów, jak i oceniać okoliczności towarzyszące zawiązaniu danej grupy, które to okoliczności mogą wskazywać na sztuczne stworzenie warunków dla uzyskania wsparcia niezgodnie z celami systemu wsparcia (zob. wyr. NSA z 28.03.2017 r., II GSK 138/17).Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie I GSK 1772/18, że utworzenie wielu gospodarstw rolnych, powiązanych ze sobą osobowo, kapitałowo, organizacyjnie i technicznie, a następnie złożenie wielu odrębnych wniosków o przyznanie płatności rolnych na poszczególne działki rolne, z pominięciem modulacji, która ogranicza przyznanie pomocy ze względu na powierzchnię gruntów rolnych wskazuje na stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych. Bez znaczenia pozostaje to, że każdy z tych podmiotów może wykazać się posiadaniem gruntów rolnych uprawianych rolniczo oraz to, że posiada wyodrębnienie organizacyjno-prawne. Nie wyklucza to bowiem tego, przy zaistnieniu dodatkowych okoliczności, że podmioty te podjęły czynności prawne i faktyczne wprawdzie bezpośrednio nieobjętych zakazem prawnym, ale które w istocie zmierzają do osiągnięcia skutku zakazanego przez prawo.W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości takie zachowanie nie może być objęte ochroną prawną i może być odpowiednio sankcjonowane (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości (druga izba) z 16 marca 2006r. w sprawie C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; pkt 52-53). Ocena gospodarstwa rolnego musi obejmować, w sytuacjach budzących wątpliwości, nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z jego funkcjonowaniem, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku. Ocena ta powinna również uwzględniać charakter zadań jakie mogą być finansowane z budżetu UE na rozwój obszarów wiejskich (na podstawie krajowych planów strategicznych rozwoju obszarów wiejskich) i powinna niewątpliwie łączyć się z oceną dokonywaną w pozostałych płatnościach rolnych i obowiązujących tam modulacji za dany okres.Podkreślić należy, że zasadniczym celem wsparcia, jest pomoc w przeprowadzeniu restrukturyzacji rolnictwa i poprawy warunków gospodarowania i życia na terenach wiejskich oraz pomoc w ochronie środowiska naturalnego przed dalszą jego degradacją. Wsparcie to jest oparte na mechanizmie mającym na celu stopniowe obniżanie płatności dla rolników na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, a także na zasadzie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich. Oznacza to, że przepisy prawa krajowego i unijnego sprzeciwiają się przyznaniu płatności podmiotom, których zasadniczym celem podejmowanych działań jest dążenie do uzyskania jak największej płatności, a nie realizacja jednego z celów zgrupowanych wokół czterech osi wsparcia. Można założyć, że gdyby nie było takiego wsparcia finansowego ze strony Państwa czy UE, to działalność byłaby prowadzona w ramach jednego podmiotu (gospodarstwa rolnego) a nie kilku podmiotów gospodarczych. Tak więc, mimo że działania polegające na utworzeniu wielu podmiotów, posiadanie gruntów rolnych, czy też powierzenie wykonania prac rolnych innemu podmiotowi są prawnie dopuszczalne, to jednak muszą one być skonfrontowane z przepisami regulującymi mechanizm przyznawania płatności, które wykluczają przyznawanie płatności podmiotom, które z uwagi na swoją sytuację ekonomiczną i pozycję na rynku rolnym takiej pomocy nie powinny oczekiwać. Podmioty te, ukrywając faktyczny sposób i zakres prowadzonej działalności, de facto nie prowadzą działalności rolniczej opartej na zasadzie swobody i konkurencyjności, a więc nie spełniają zasadniczego kryterium pozwalającego na przyznanie jakiejkolwiek pomocy nie tylko w zakresie rolnictwa.Zdaniem Sądu organy wykazał istnienie przesłanek odmowy przyznania płatności zgodnie z wykładnią sformułowaną we wskazanych wyrokach TSUE. Ustaliły prawidłowo powiązania rodzinne i kapitałowe poszczególnych podmiotów. Trafnie skonkludowały, iż wskazane podmioty w działalności rolniczej, współtworzyły jeden, centralnie zarządzany organizm gospodarczy. Tym samym, że poprzez ukształtowanie struktury własności gruntów i stad oraz podporządkowanie wspólnemu celowi gospodarczemu, doszło do zamierzonej koordynacji działań ukierunkowanej na uzyskanie korzyści sprzeczne z celami wsparcia polegającej na obejściu mechanizmów modulacji płatności: pułapów powierzchniowych, współczynnika redukcji, współczynnika korygującego oraz - w przypadku innych płatności - szczeblowo degresywnych stawek płatności. Organ zasadnie uznał, że o sztuczności warunków stworzonych do uzyskania płatności świadczył fakt, iż działalność zaangażowanych podmiotów, w tym strony skarżącej, nie miała charakteru odrębnego. Strona nie działała autonomicznie.Organ prawidłowo ustalił i ocenił szereg okoliczności potwierdzających powyższe twierdzenie. Najważniejszymi z nich są:1. powiązania właścicielskie i zarządcze w ramach strony skarżącej oraz podmiotów powiązanych, przejawiające się w tym, że jak wynika z danych zawartych w KRS skarżąca została zarejestrowana [...] czerwca 2007 r. (data wpisu w KRS), a od momentu zawiązania Spółki całość udziałów posiada małżeństwo S. S. (początkowo 62,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów) i R. S. (początkowo 37,5 %, następnie od 2014 r. 50% udziałów). Małżonkowie są wyłącznymi udziałowcami w Spółce. Od momentu zawiązania Spółki do 31 maja 2024 r. (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 - formalna zmiana dokonana w KRS [...] lipca 2024 r.) funkcję prezesa zarządu Spółki pełnił S. S., a R. S. pełni funkcję członka zarządu. Małżonkowie posiadają względem skarżącej status beneficjenta rzeczywistego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz. U. z 2025 r. poz. 644). S. S. 8 lipca 2024 r. formalnie zaprzestał pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w Spółce (zgodnie z pismem z [...] czerwca 2024 r. do 31 maja 2024 r.), a jako nowego członka zarządu powołano W. S. (syn Państwa S., również ubiegający się o płatności z ARiMR). Za formalną zmianą zarządu Spółki w KRS, jak trafnie wskazał to organ, nie poszła natomiast zmiana w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych, zgodnie z którym S. S. w dalszym ciągu posiada status beneficjenta rzeczywistego i wspólnika Spółki. Ponadto przed organami ARiMR również nie została dokonana zmiana reprezentacji Spółki i S. S. w dalszym ciągu pełni funkcję reprezentanta Spółki. Następnie S. S. wraz z małżonką - [...] maja 2015 r. (data wpisu w KRS) zarejestrowali T. B.. Całość udziałów pozostaje w rękach jednej rodziny, tj. małżonków S.S. (40%) i Re. S. (40%) oraz ich synów – W. S. (10%) i P. S.(10%); do dnia [...] listopada 2023 r. funkcję prezesa zarządu pełnił S. S., natomiast obecnie funkcję tę sprawuje P. S., zaś wiceprezesem jest R. S., będąca jednocześnie beneficjentem rzeczywistym spółki; R. S. oraz S. S. są również beneficjentami rzeczywistymi w spółkach S2. sp. z o.o. oraz S1. sp. z o.o., przy czym w tej ostatniej pozostają jedynymi udziałowcami (po 50%) i pełnili w 2023 r. funkcje w zarządzie; dodatkowo S2.sp. z o.o., prowadząca obsługę księgową m.in. dla T. B. sp. z o.o., posiada strukturę udziałową obejmującą te same osoby fizyczne (S., R., P. i W. S.) oraz podmioty powiązane, co potwierdza koncentrację kontroli właścicielskiej i zarządczej w obrębie jednej rodziny;2. zmniejszenie powierzchni gruntów deklarowanych do płatności przez S.a S. w związku z utworzeniem spółki T. B. sp. z o.o. w 2015 r., przejawiające się w tym, że pomiędzy rokiem 2014 a 2015 nastąpił spadek deklarowanego przez niego areału z 393,73 ha do 267,14 ha, co pozostawało w bezpośrednim związku z przekazywaniem gruntów do spółki, której był współtwórcą i w której pełnił funkcje zarządcze,3. skarżąca oraz T. b. sp. z o.o. posiadają siedziby stad w tym samym miejscu, T.B. korzysta z infrastruktury S1.na podstawie umowy, a umowy pomiędzy tymi podmiotami zawierane są przez te same osoby (R. S. i S. S.); ponadto S1. świadczy na rzecz T. B. usługi w zakresie obsługi bydła, część zwierząt w stadzie T. B. pochodzi ze S1., a pomiędzy spółkami występuje stały przepływ zwierząt w obie strony oraz korzystanie z tego samego odbiorcy zwierząt, tj. O. P. Fo. sp. z o. o.,4. w zakresie obsługi bydła, jak i wykonywania prac rolnych, czynności były realizowane przez te same osoby, niezależnie od formalnego podziału na poszczególne podmioty, co potwierdzają m.in. umowa z dnia [...] maja 2018 r. dotycząca obsługi bydła, umowa zlecenia z dnia [...] maja 2024 r. na prace agrotechniczne, rozliczenia finansowe pomiędzy spółkami, a także oświadczenia P. i W.S. o wykonywaniu prac przy użyciu sprzętu pochodzącego z gospodarstw udziałowców oraz o wspólnym podejmowaniu decyzji dotyczących prowadzenia działalności rolniczej, przy czym brak precyzyjnego określenia wynagrodzenia i zasad rozliczeń,5. skarżąca w zakresie nabywania środków ochrony roślin oraz materiału siewnego korzysta przede wszystkim z usług podmiotu PHU R. S., stanowiącego działalność gospodarczą jej wspólnika i beneficjenta rzeczywistego,6. brak odrębnej infrastruktury technicznej w zakresie magazynowania paliwa, przejawiający się w tym, że skarżąca nie dysponowała w 2023 r. własnym zbiornikiem paliwowym (brak w ewidencji środków trwałych 2023 r., zbiornik taki skarżąca wykazała w arkuszu spisu z natury środków trwałych nr [...]- dowód dopuszczony przez Sąd na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r.) i korzysta w tym zakresie ze zbiorników należących do S. S., z których korzysta również T. B. sp. z o.o., mimo że każda ze spółek dokonuje odrębnych zakupów paliwa, co wskazuje na wspólne wykorzystywanie zaplecza technicznego,7. wzajemne użyczenie powierzchni magazynowych oraz parku maszynowego,8. te same adresy wskazywane są zarówno jako siedziby spółek, jak i adresy do korespondencji, a także pojawiają się w odniesieniu do osób fizycznych ubiegających się o płatności bezpośrednie, co występuje nie tylko w roku 2023, ale również w latach wcześniejszych.Przypomnieć należy, że strona skarżąca, zaczęła aplikować o dopłaty do gruntów od 2007 r. Wówczas to - po zawiązaniu spółki - zawnioskowała po raz pierwszy do płatności w ARiMR zgłaszając dziatki nr: [...] oraz [...] (obręb[...]). Niniejsze działki nabyte zostały w dniu [...].05.2007 r. na podstawie umowy sprzedaży pomiędzy M. K., a S. S. i R. S., w imieniu spółki S1. (w organizacji). W latach 2013-2017 spółka deklarowała do płatności działkę nr [...] (ob. [...]) należącą do S. S. oraz R. S.. W roku 2023 r., którego dotyczy niniejsze postępowanie, strona skarżąca zgłosiła do płatności następujące działki: [...] położone w woj. [...], powiecie [...], gminie [...], obrębie [...]. Działki [...] oraz [...] powstały w wyniku podziału działki [...], natomiast działki [...] w wyniku podziału działki [...].Jak wynika z danych zawartych w systemie prowadzonych przez ARiMR, na podstawie art. 9a Ustawy EP, w latach 2007-2023 o płatności do powyższych działek ubiegał się następujący podmiot: działka ewidencyjna nr [...] (przed podziałem [...]) deklarowana była: - w latach 2006 przez S. S., w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1.; - działka ewidencyjna nr [...] deklarowana była: - w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1.; - działki ewidencyjne [...] (przed podziałem [...]) deklarowana była: - w latach 2006 przez S. S., - w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1.; - działki ewidencyjne [...] deklarowana była:- w latach 2007-2023 przez sp. z o.o. S1..Z powyższego wynika, że S. S. był jedynym użytkownikiem działek w roku 2006. Pomimo tego faktu, postanowił działki zakupić na spółkę, a nie na siebie.Wskazać również należy, że działka nr [...] (obręb [...]) jest dzierżawiona i zgłaszana do płatności przez spółkę T. B., na mocy umowy dzierżawy z dnia [...].05.2017 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o. o., a S. i R. S. (współwłasność z żoną). Jednakże, mimo zawarcia umowy dzierżawy ze spółką T. B., w roku 2017 spółka S1. wciąż użytkowała i zgłaszała wskazana działkę do płatności mimo, iż na podstawie § 5 umowy z dnia [...].05.2017 r. pożytki przysługujące do dzierżawionej działki przysługują dzierżawcy, tj. spółce T.B..Na tle powyższych ustaleń należy zwrócić uwagę na okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego, które dodatkowo potwierdzają trafność oceny przyjętej przez organ. W szczególności sposób zawierania umów dzierżawy z dnia [...] maja 2017 r. i [...] maja 2021 r. zawartej pomiędzy T. B. sp. z o. o. a S. S. w kontekście art. 210 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, zgodnie z którym "w umowie między spółką a członkiem zarządu oraz w sporze z nim spółkę reprezentuje rada nadzorcza lub pełnomocnik powołany uchwałą zgromadzenia wspólników". Niezależnie od wątpliwości, co do prawidłowości reprezentacji, okoliczności ich zawarcia oraz sposób funkcjonowania stron wskazują, że miały one jedynie charakter formalny. Ponadto z materiału dowodowego wynika, że prace na rzecz spółki wykonywane były przez członków rodziny bez wynagrodzenia (oświadczenie z dnia [...] października 2023 r.), co może wskazywać na korzystanie przez spółkę z nieodpłatnych świadczeń, a także brak odniesienia do ich ewentualnego ujęcia w rozliczeniach podatkowych. Dodatkowo dokumenty mające świadczyć o odrębności organizacyjnej, dotyczące zatrudnienia pracownika oraz zgłoszeń do ZUS, odnoszą się dopiero do roku 2024 – jak wynika z informacji spółki T. B. z dnia [...] lipca 2024 r., pracownik M. D. wykonywał od wiosny 2024 r. zabiegi agrotechniczne na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] maja 2024 r., a od dnia 1 czerwca 2024 r. został zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy i zgłoszony do ubezpieczenia w dniu 4 czerwca 2024 r. – co potwierdza, że w okresie objętym postępowaniem taka odrębność nie występowała.W ocenie Sądu organy trafnie ustaliły, że zabieg polegający na zgłoszeniu przez odrębne podmioty, zarządzanych wspólnie gruntów rolnych, prowadzić mógł do uzyskania dodatkowych korzyści finansowych w porównaniu z sytuacją, gdyby o płatności ubiegał się jeden podmiot. Prawidłowo określił hipotetyczną wartość tych korzyści, wskazując, że sztuczny podział gospodarstwa o powierzchni ok. 645 ha na kilka powiązanych podmiotów umożliwia istotne zwiększenie płatności poprzez obejście limitów systemowych. W szczególności w zakresie płatności RDST podział na trzy podmioty pozwala na uzyskanie ok. 16 286,40 zł, podczas gdy przy jednym gospodarstwie płatność ta w ogóle by nie przysługiwała. W odniesieniu do płatności zwierzęcych rozdzielenie stada na dwa podmioty skutkuje zwiększeniem wsparcia z ok. 15 657,40 zł do 31 314,80 zł, a więc o ok. 15 657,40 zł, natomiast w przypadku płatności ONW podział gruntów pomiędzy dwa podmioty prowadzi do wzrostu płatności z ok. 7 831,25 zł do ok. 15 662,50 zł, tj. o ok. 7 831,25 zł, co łącznie potwierdza, że mechanizm multiplikacji podmiotów prowadzi do zwielokrotnienia należnych płatności względem sytuacji, w której działalność byłaby prowadzona w ramach jednego gospodarstwa.Jeśli chodzi o funkcjonowanie w roku 2023 opisywanych spółek kontrolowanych przez S. S. oraz jego samego na płaszczyźnie ekonomicznej, to trafnie stwierdził organ, że rażąco przeważająca część transakcji odbywa się wprost na linii powiązań rodzinno-biznesowych. Strona skarżąc w sprawie za rok 2023 r. nie przedłożyła dokumentów w zakresie obrotu środkami ochrony roślin oraz zakupu materiału siewnego. Z dokonanej przez organ analizy rejestr zakupów VAT za poszczególne miesiące roku 2023 wynika, że w przeważającej mierze, strona skarżąca posiłkuje się przede wszystkim współpracą z firmą PHU R.S., a więc prywatną działalnością gospodarczą R. S. tj. wspólnika i beneficjenta rzeczywistego S1. sp. z o. o. Ponadto spółka S1. dokonywała także zakupów od podmiotów powiązanych tj. Gospodarstwo S. S. (3 faktury tj. [...] oraz [...]), a także Gospodarstwo P. S. (3 faktury tj. [...] oraz [...]) oraz Gospodarstwo W. S. (2 faktury tj. [...] oraz [...]).Z ustaleń organów wynika nadto, że dla wszystkich opisywanych podmiotów, tj. S1. sp. z o. o., T. B.sp. z o. o., S2. sp. z o. o., bilanse za rok 2023 oraz informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego sporządziła ta sama osoba tj. M. T., zatrudniona na podstawie umowy o pracę w S1. sp. z o. o. W przypadku spółki T. B. usługi księgowe wykonuje natomiast spółka S1.. Zatem te same osoby, stanowiące czynnik zarządczy w/w spółek, generują wzajemnie koszty i przychody, a S1. sp. z o. o. jest zatem nie tylko kontrahentem skupującym od powiązanych podmiotów płody rolne, ale i podmiotem prowadzącym księgowość (M. T. zatrudniona jest jednocześnie w S2. sp. z o. o. i w S1. sp. z o. o.).W świetle tych ustaleń prawidłowo uznał organ, że wskazane podmioty w ustalonych w sprawie okolicznościach wykazują pozorność w samodzielnym funkcjonowaniu.Organ odwoławczy zauważa zasadnicza zmianę w odniesieniu do roku 2022 tzn. strona skarżąca w roku 2023 uzyskała zysk ze sprzedaży, jak również zysk ogółem. Natomiast aspekt ten, jak trafnie wskazał organ, nie przekreśla tego, że formalnie - co wynika z przedstawianego opisu - grunty, zwierzęta i infrastruktura należące do S1. sp. z o. o. stanowią część większego gospodarstwa znajdującego się w roku 2023 pod kontrolą S. S.. Znamienna jest wybiórczość w przedkładaniu dokumentacji, a teza taka wynika z faktu, iż we wniosku dowodowym pełnomocnik spółki przedłożył w ARiMR przykładowe faktury, jednakże pominął całkowicie faktury od powiązanych podmiotów tj. PHU R. S., S2. sp. z o.o., czy gospodarstwa członków rodziny S., które stanowią główny trzon dostawców środków ochrony roślin, materiału siewnego, czy też odbiorców płodów rolnych, a które wynikają z comiesięcznych zestawień sprzedaży i zakupów VAT.Przypomnieć należy, uwzględniając pewne, niemające wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy za 2023 r., zmiany, że strona Skarżąca oraz T. B., jak również S. S., zostały uznane za podmioty stwarzające sztucznie warunki w celu uzyskania płatności dystrybuowanych przez ARiMR w postępowaniach prowadzonych nie tylko przed organami ARiMR (za 2022 r.), ale też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. (zob. wyroki w sprawacho sygn. akt: I SA/Go 133/24, I SA/Go 134/24, I SA/Go 135/24, 136/24 orazI SA/Go 199/24). W przypadku skarżącej 3 października 2024 r. WSA wydał prawomocne wyroki: sygn. akt I SA/Go 195/24,1 SA/Go 196/24,1 SA/Go 197/24 orazI SA/Go 198/24, którymi oddalono skargi Spółki.W świetle poczynionych ustaleń Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że działalność podmiotów ubiegających się o płatności była w istocie prowadzona w ramach jednego, centralnie zarządzanego i funkcjonalnie spójnego organizmu gospodarczego, a jej wyodrębnienie na kilka podmiotów nie miało charakteru rzeczywistej autonomii, lecz jedynie formalny. W konsekwencji zgłaszanie gruntów i stad przez powiązane podmioty, które nie prowadziły samodzielnej działalności rolniczej uzasadnionej względami gospodarczymi, należy ocenić jako działanie o charakterze sztucznym w rozumieniu art. 62 rozporządzenia 2021/2116, polegające na wykreowaniu takiego stanu faktycznego, który formalnie odpowiada przesłankom uzyskania wsparcia, lecz w rzeczywistości zmierza do osiągnięcia korzystniejszego efektu niż ten, który wynikałby z normalnego przebiegu działalności gospodarczej. Oceny tej nie zmienia okoliczność formalnego wyodrębnienia poszczególnych podmiotów, skoro, jak trafnie wskazano w orzecznictwie, istotne znaczenie ma rzeczywisty charakter relacji gospodarczych, a nie ich pozór. Dodatkowo należy podkreślić, że Skarżąca nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła istnienia racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego dla przyjętego modelu funkcjonowania, polegającego na rozdrobnieniu jednego gospodarstwa na kilka powiązanych podmiotów, mimo że model ten generuje dodatkowe koszty związane z funkcjonowaniem odrębnych struktur organizacyjnych. W świetle regulacji prawa unijnego, w szczególności art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116, jak również utrwalonego orzecznictwa TSUE i NSA, brak takiego uzasadnienia, przy jednoczesnym istnieniu ścisłych powiązań oraz koordynacji działań, stanowi istotną przesłankę przyjęcia, że doszło do sztucznego stworzenia warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia.Za trafnością ustaleń organu w zakresie celu stworzenia sztucznych warunków przemawia również to, że analiza obejmowała działalność Skarżącej w powiązaniu z aktywnością tych samych osób fizycznych uczestniczących w funkcjonowaniu innych podmiotów, co pozwoliło na odtworzenie rzeczywistego mechanizmu działania oraz ocenę korzyści wynikających ze składania wniosków o płatności w ramach powiązanej struktury. Ustalenia te zostały oparte na obiektywnych okolicznościach, co odpowiada standardom wynikającym z orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach C-434/12 oraz C-176/20), nakazującym weryfikację obiektywnych dowodów wskazujących, że poprzez sztuczne stworzenie warunków zmierzano do uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Prawidłowo również oceniono, że działania skarżącej i podmiotów powiązanych nie realizowały celów Wspólnej Polityki Rolnej określonych w art. 39 ust. 1 TFUE oraz art. 4 rozporządzenia nr 1305/2013, w szczególności nie służyły mechanizmowi wspierania mniejszych gospodarstw poprzez degresję i ograniczenia płatności, ani nie przyczyniały się do poprawy konkurencyjności rolnictwa, rozumianej zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i rynkowym. Przeciwnie, przyjęty model działania prowadził do obejścia tych mechanizmów, co w świetle regulacji unijnych i ich celu uzasadniało odmowę przyznania wsparcia.W rozpoznawanej sprawie ocenie podlegała suma działań składających się na stworzenie takiej struktury gospodarczej (przy wykorzystaniu gruntów, do których prawa posiadały powiązane kapitałowo i osobowo podmioty), która istniała w momencie składania wniosków, jak również tego, czy na gruncie przepisów dotyczących płatności działania te miały na celu maksymalizację globalnie zsumowanych kwot wsparcia. Takie ujęcie stanowi perspektywę oceny istnienia owych "sztucznych warunków" w rozumieniu art. 62 rozporządzenia nr 2021/2116. Jak wcześniej wskazano, organy ARiMR uwzględniły tę perspektywę w swych ustaleniach faktycznych. O czym już była mowa, w sytuacjach budzących wątpliwości, ocenie podlegają nie tylko okoliczności związane bezpośrednio z funkcjonowaniem rolnika, ale również te, które wskazują na jego pozycję na rynku rolnym, jego relacje (powiązania) gospodarcze, organizacyjne z innymi podmiotami występującymi na tym rynku (wyrok NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 1772/18).W ocenie Sądu w sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne, a zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i pozwala na przyjęcie, że spełnione zostały zarówno przesłanka obiektywna, jak i przesłanka subiektywna stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności objętej wnioskiem skarżącej, a powyższe rozważania odnoszą się pośrednio lub bezpośrednio do wszystkich zarzutów skargi.Powyższe uwagi odnoszą się - bezpośrednio lub pośrednio - do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącą.Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.