Wyrok - II SA/Kr 254/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 31 marca 2026
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części. Planowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi D. K. i L. K. na uchwałę nr XLV/601/2014 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka – obszar "D" I. stwieStwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części. Planowanie przestrzenne, Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi D. K. i L. K. na uchwałę nr XLV/601/2014 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka – obszar "D" I. stwie
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Agnieszka Nawara-Dubiel
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
UZASADNIENIE
L. K. i D. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr XLV/601/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar "D" zaskarżając uchwałę w jej części graficznej ustalającej przeprowadzenie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW i nieprzekraczalnej linii zabudowy przez działkę nr [...] w miejscowości B., powiat wielicki, gmina W.. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie przepisów:1. art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: u.p.z.p.) w związku z art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności,2. art. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. poprzez bezzasadne ograniczenie przysługującego skarżącym prawa własności w odniesieniu do działki nr [...] położonej w miejscowości B. oraz zarezerwowanie pasa terenu o szerokości ok. 6-7 m wzdłuż całej działki (ok. 75 m) i przeznaczenie tego gruntu pod drogę wewnętrzną, co skutkuje brakiem możliwości zabudowy pozostałej części tej działki zgodnie z planem skarżących ze względu na niewystarczającą szerokość, ograniczoną przez wyznaczenie drogi wewnętrznej i nieprzekraczalnej linii zabudowy.Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w jej części graficznej ustalającej przeprowadzenie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW i nieprzekraczalnej linii zabudowy przez działkę nr [...] w miejscowości B., powiat wielicki, gmina W., a także o zasądzenie na rzecz skarżących należnych kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonej w miejscowości B., oznaczonej jako działka [...], powiat wielicki, gmina W., co potwierdza wpis w księdze wieczystej. Nieruchomość ta następnie (tj. gdy byli już właścicielami nieruchomości) objęta została planem miejscowym, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2014 r. Nr XLV/601/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. - obszar "D", zgodnie z którym została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowa, przy czym część działki została przeznaczona na przeprowadzenie drogi wewnętrznej oznaczonej symbolem KDW i nieprzekraczalnej linii zabudowy.W związku z planem wybudowania na wydzielonym fragmencie działki nr [...] domu jednorodzinnego zlecone zostały prace projektowe, podczas których okazało się, że projekt nie może zostać zrealizowany z uwagi na ograniczenia związane z przeznaczeniem w zaskarżonym MPZP części działki nr [...] pod drogę wewnętrzną i obszar nieprzekraczalnej linii zabudowy. Przeznaczenie części ww. działki w skarżonej uchwale pod drogę wewnętrzną skutkuje brakiem możliwości zabudowy pozostałej części tej działki zgodnie z planowanym zamierzeniem budowlanym, polegającym na wybudowaniu domu jednorodzinnego frontem do drogi dojazdowej wewnętrznej od strony działki nr [...] (aktualnie procedowane jest kupno udziałów w celu uzyskania dojazdu do działki nr [...] od strony wschodniej).W tej sytuacji należy uznać, że nieruchomość skarżących nie może być użytkowana zgodnie z planami i zamierzeniami rodzinnymi, co stanowi ograniczenie prawa własności. Skarżący wskazali, że przeznaczenie części działki w MPZP utrudnia swobodne rozmieszczenie domu i wykonanie go według wybranego projektu (szerokość całkowita domu wynosi 17 m), zawęża działkę inwestycyjną. Droga wraz z nieprzekraczalną linią zabudowy ograniczają skarżących aż o 6 m; ustalenia planu przewidujące drogę dojazdową nie mają uzasadnienia merytorycznego; droga wewnętrzna nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a gminie nie przysługuje tytuł prawny do gruntu, po którym przeprowadzona droga wewnętrzna KDW ma przebiegać.Gmina nie może zatem bez zgody skarżących przystąpić do budowy takiej drogi. Wszystkie działki budowlane wokół działki nr [...] mają zapewnione dojazdy (dojazdy do działek zostały już wykonane), więc przewiduje się, że zaprojektowana droga nigdy nie powstanie, a jedynie ogranicza i przeszkadza w procesie budowania domu.Wobec powyższego przeznaczenie w planie części działki nr [...] pod drogę z ustaleniem nieprzekraczalnej linii zabudowy pomniejsza działkę nr [...] mimo, że droga wewnętrzna przewidziana w planie nigdy nie powstanie - nie ma takiej potrzeby, jej przeznaczenie pod drogę "zostanie tylko na papierze".Planowany do wybudowania dom jednorodzinny będzie miał dostęp do drogi poprzez działkę nr [...], która jest przeznaczona na drogę dojazdową, a jej współwłaścicielami są właściciele działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obecnie trwa procedowanie kupna udziałów w ww. działkach w celu dojazdu od strony wschodniej.Stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części stanowić będzie usankcjonowanie aktualnego (istniejącego) stanu faktycznego w zakresie układu komunikacyjnego, który zapewnia dojazd do wszystkich działek inwestycyjnych w okolicy działki nr [...].Skarżący przywołali zapisy zaskarżonej Uchwały. Przepis § 41 ust. 1 Uchwały ustala, że wyznacza się tereny tras komunikacyjnych (m.in. KDW) obejmujące układ drogowy obszaru. Dla drogi oznaczonej symbolem KDW plan ustala szerokość 6 m (§41 ust. 3 pkt 2 Uchwały). Przepis § 41 ust. 6 Uchwały stanowi, że sytuowanie zabudowy względem dróg określa nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona na rysunku planu; dopuszcza się rozbudowę (z ograniczeniem określonym w ust. 7), remont, przebudowę i nadbudowę istniejących budynków zlokalizowanych w całości lub częściowo poza tą linią - przy zachowaniu przepisów odrębnych; realizacja nowych budynków lub ich części poza nieprzekraczalną linią zabudowy jest możliwa wyłącznie w przypadku plombowego uzupełniania zabudowy przy zachowaniu zgodności z przepisami odrębnymi oraz pod warunkiem uwzględnienia zakazu określonego w ust. 7.Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy wskazali, że posiadają interes prawny, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, we wniesieniu skargi. Ich interes prawny został naruszony ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego zaskarżoną Uchwałą - projektowana droga KDW przebiega przez ich działkę na całej jej długości, tj. ok 128 metrów ingerując w prawo własności poprzez ograniczenie jego wykonywania i narzucenie określonego sposobu zagospodarowania.Skarżący wskazali, że podjęli próbę ochrony swoich interesów i w dniu 11.12.2025 r. składając stosowne pismo wzywające usunięcia naruszenia prawa i dokonanie zmian w MPZP poprzez wykreślenie drogi wewnętrznej KDW wraz z nieprzekraczalną linią zabudowy, wskazując na okoliczności przytaczane również w niniejszej skardze.Na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Urząd Miasta i Gminy w Wieliczceodpowiedział (pismo błędnie datowane na dzień 24.11.2025 r.) i odmówił zmiany przeznaczenia działek w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy Wieliczka - obszar "D" wskazując na konieczność przeprowadzenia całej procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy u.p.z.p. i poinformował, że w przypadku podjęcia przez Radę Miejską w Wieliczce uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany ww. MPZP mieszkańcy będą mogli składać odpowiednie wnioski. Tym samym wniosek skarżących nie został uwzględniony, przy czym Gmina nie wyraziła zgody na zmiany MPZP nie tyle ze względów merytorycznych, co proceduralnych.W ww. piśmie wskazano również, że obowiązujący plan dopuszcza zabudowę mieszkaniową na działce nr [...], niemniej z uwagi na ograniczenia przewidziane planem (droga, nieprzekraczalna linia zabudowy) realizacja inwestycji w planowanym przez skarżących zakresie staje się niemożliwa, ponieważ droga KDW wraz z nieprzekraczalną linią zabudowy zawęża działkę aż o 6 m, co uniemożliwia wybudowanie domu frontem od strony drogi dojazdowej (od działki [...]).Skarżący wskazali, że z uwagi na przyszłe plany inwestycyjne dotyczące budowy kolejnego domu jednorodzinnego, najlepszym rozwiązaniem jest usytuowanie obecnej inwestycji równolegle do krótszego boku działki. Biorąc więc pod uwagę, że jako właściciele nieruchomości zostali ograniczeni w wykonywaniu prawa własności wystąpienie z niniejszą skargą stało się konieczne i jest uzasadnione.Wskazali również, że zaskarżana Uchwała była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, m. in. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 904/21, gdzie WSA stwierdził nieważność przedmiotowej Uchwały części okolicznej działki w zakresie w jakim działka położona była w terenie oznaczonym symbolem KDW oraz w zakresie wrysowanej w niej linii zabudowy. Rozstrzygnięcie w powyższej sprawie potwierdza brak istnienia podstawy prawnej do wyznaczania dróg wewnętrznych na działkach stanowiących własność prywatną.W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Wieliczka wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że w ocenie organu zaskarżona uchwała nie narusza prawa a wszelkie zarzuty podniesione przez skarżących są bezzasadne.Plan, stosownie do wymogów konstytucyjnych i ustawowych, chroni własność prywatną w takim zakresie, który nie narusza istoty prawa własności. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, które w przypadkach uzasadnionych mogą skutkować rozwiązaniami planistycznymi powodującymi ograniczenia w zakresie prawa własności. W planach takich jak zaskarżony, to jest planach dla dużych obszarów, nie ma możliwości całkowitego wykluczenia ingerencji we własność prywatną, choć oczywiście te ingerencje są stosowane jedynie w zakresie niezbędnym dla celu realizacji koniecznego i uzasadnionego interesu publicznego.Zakres ingerencji we własność prywatną został staranie wyważony w projekcie planu - w tym rozpatrywania uwag z wyłożenia do publicznego wglądu i procedury uzgodnień z zarządcami poszczególnych kategorii dróg szereg wstępnych rozwiązań zostało zweryfikowanych. Zrezygnowano, po szczegółowych analizach zastrzeżeń właścicieli gruntów, z szeregu dróg (przeważnie dojazdowych i wewnętrznych), bądź zmieniono ich trasę lub je skrócono. W efekcie minimalizowano "zajętość" terenu pod drogi do stanu, który zapewni możliwość podstawowej obsługi komunikacyjnej terenów zabudowy istniejącej i projektowanej. Konieczność wyważenia interesu publicznego i interesów prywatnych w zakresie przeznaczenia terenów, warunków ich zagospodarowania i użytkowania jest nieodłącznie związana z procesami planowania przestrzennego. Dlatego też, przed sporządzeniem projektu planu, w ramach fazy wstępnej wykonano niezbędne analizy. Analizy obejmowały zagadnienia przestrzenne, środowiskowe, ekonomiczno-gospodarcze i społeczne. Analizy objęły także zgłoszone wnioski indywidualne do planu jak i postulaty wniesione przez organy właściwe w sprawach opiniowania i uzgodnień. Analizy były także dokonywane w fazach późniejszych - po procedurach opiniowania i uzgadniania oraz wyłożenia do publicznego wglądu, a ich wyniki były uzasadnieniem zmian wprowadzanych sukcesywnie do projektu planu. Przebieg prac planistycznych potwierdził znaną prawidłowość, że istnieje w wielu elementach rozbieżność między oczekiwaniami (celami) prywatnymi a interesem publicznym.Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż w zaskarżanym planie nie nastąpiło nadużycie władztwa planistycznego. Ustalenia projektu planu nie są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego. Zgodnie z wymogami art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie naruszają ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) – określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1153, dalej u.s.g.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis ten determinuje legitymację skargową, a także - zwłaszcza w przypadku kontroli aktów prawa miejscowego takich jak uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakres rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem; w konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Także potencjalne naruszenia procedury planistycznej mogą być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy pozostają w związku z interesem prawnym skarżącego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2017 r., II SA/Kr 1037/17, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić - jak stanowi art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 1130, dalej "u.p.z.p.") - tylko w razie istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. W zakresie kontroli uchwał organów gmin kryterium zgodności z prawem zostało sprecyzowane w art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa.Skarżący dopełnili wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz mają oni niewątpliwy interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, bowiem są właścicielami działki [...] w miejscowości B., położnej na terenie objętym ustaleniami zaskarżonej uchwały.Zaskarżona uchwała była już niejednokrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (m. in.: prawomocny wyrok w sprawie ze skargi Wojewody Małopolskiego z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1629/15; wyrok NSA II OSK 697/17). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że skontrolował z urzędu legalność zaskarżonego planu również w zakresie nie objętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. i nie stwierdził, aby – z wyjątkiem, który został w wyroku uwzględniony - plan został sporządzony z istotnym naruszeniem trybu i zasad jego sporządzania.Zaskarżona uchwała była też przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (m. in.: prawomocny wyrok z dnia 5 listopada 2021 r. w sprawie sygn. II SA/Kr 904/21).W tej sytuacji w obecnie prowadzonym postępowaniu Sąd kontrolował zaskarżoną uchwałę tylko w takim zakresie, w jakim jej ustalenia dotyczą naruszenia interesu prawnego skarżących.Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być tak skonstruowany, aby zapewniona była możliwość obsługi komunikacyjnej terenów budowlanych. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku, gdy regulacje planu miejscowego będą na tyle efektywne, że gwarantować będą pewność powstania planowanego układu komunikacyjnego. Zapewnienie wymaganego (w przypadku działek budowlanych) dostęp do drogi publicznej, nie może bowiem być uzależniane od późniejszej, niepewnej i nieoczywistej zgody właścicieli nieruchomości, na których planowany układ drogowy ma być finalnie zrealizowany. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wyznaczenia ciągu komunikacyjnego - drogi wewnętrznej - na działkach prywatnych nie gwarantuje osiągnięcia celu w postaci zapewnienia możliwości realizowania, z wykorzystaniem tej drogi, obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Na takie bowiem wykorzystanie terenu, nadal będzie konieczne uzyskanie zgody właściciela działki (działek), przez którą ma ten ciąg przebiegać.Zauważyć przy tym trzeba, iż nie jest dopuszczalne wywłaszczenie nieruchomości z przeznaczeniem na cele realizacji dróg niepublicznych (wewnętrznych) - co wynika a contrario z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399). Zgodnie z tym przepisem, celem publicznym w rozumieniu ustawy będzie jedynie wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego. Zatem, prywatne działki przeznaczone pod drogi wewnętrzne, z uwagi na swe położenie i połączenie z drogami publicznymi pełnią de facto funkcję dróg publicznych, i to bez przyznania właścicielowi należnego odszkodowania za faktyczne wywłaszczenie (por. także wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r.; sygn. akt II OSK 3314/14).Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty - w postaci budowy gminnych dróg - należy do zadań własnych gminy (por. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym). Jak przy tym zasadnie wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Kr 434/14) jeżeli dany obszar przeznaczony w planie miejscowym pod zabudowę nie ma dostępu do drogi publicznej, to przed uchwaleniem planu należy ustanowić odpowiednią służebność drogową bądź w planie należy objąć jego granicami taki obszar, aby obsługa komunikacyjna została zagwarantowana. Takiej gwarancji nie daje jednak wyznaczenie drogi wewnętrznej na działkach prywatnych właścicieli. Przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zawierają podstawy do wyznaczania dróg wewnętrznych, ciągów pieszo-jezdnych, dojazdów itp. na działkach prywatnych. Dlatego też przyjmować należy, że "system komunikacyjny", o którym mowa w powołanym na wstępie art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., to system dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Jeżeli zatem istnieje konieczność urządzenia nowych dróg, to tylko jako dróg publicznych. Niedopuszczalne jest więc planowanie powstania, modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 ww. ustawy, na drogach prywatnych. We wskazanym wyżej wyroku sąd podkreślił, że rada gminy nie dysponuje kompetencją do planowania (urządzania) dróg wewnętrznych na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, bez zgody ich właścicieli. Stanowiłoby to nie tylko przekroczenie władztwa planistycznego poprzez naruszenie prawa własności, ale też powodowałoby złudne, pozorne przeświadczenie, że zapis planu dotyczący drogi wewnętrznej przewidzianej na gruntach tylko prywatnych daje jakiekolwiek prawo do korzystania z nich przez inne osoby niż właściciele (podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Po 482/19). Podobny pogląd wyraził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30.06.2020 r., sygn. II SA/Kr 33/20.Podzielając przedstawione wyżej poglądy sądów administracyjnych należy zwrócić uwagę, że jak wynika z § 15 pkt. 2 lit. b części tekstowej zaskarżonego planu miejscowego - określającego zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury komunikacyjnej - uzupełniający układ drogowy stanowią między innymi drogi wewnętrzne (oznaczone zbiorczym symbolem KDW) "wydzielone na rysunku planu, nie będące drogami publicznymi". Podobnie w § 12 zaskarżonej uchwały, ustalającym zasady wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, jako przestrzenie publiczne wskazane zostały drogi publiczne oznaczone symbolami KDG, KDZ, KDL, KDD. Nie ma wśród mnich dróg wewnętrznych oznaczonych symbolami KDW. Oznacza, to spójny przekaz: drogi oznaczone symbolem KDW to drogi niepubliczne, służące w zamyśle Rady Gminy Wieliczka skomunikowaniu terenów, jednak zaprojektowane na gruntach prywatnych. W kontekście wyżej przedstawionych poglądów takie rozwiązanie należy uznać za niedopuszczalne. Jak bowiem już podkreślono, brak jest podstawy prawnej do wyznaczania dróg wewnętrznych na działkach prywatnych.Jeżeli zaś chodzi o wyznaczenie na działce skarżących nieprzekraczalnej linii zabudowy to należy wskazać, że linia zabudowy jest integralną częścią drogi publicznej przypisaną do rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Zgodnie z przepisami art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 z późn. zm.) linię zabudowy określa się jako usytuowanie w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni danego rodzaju drogi (autostrada, ekspresowa, krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna). Skoro zatem działka skarżących nr [...] nie graniczy z żadną drogą publiczną, to zbędne staje się wyznaczanie linii zabudowy na terenie przyległym do pasa drogowego. Nadto skoro linia zabudowy nie została wskazana jako linia "obowiązująca" to należy przyjąć, że nie została wyznaczona dla ukształtowania zaplanowanego ładu przestrzennego, a tylko dla celów zachowania odległości od wyznaczonej drogi wewnętrznej.Tym samym Sąd w niniejszej sprawie w pełni podzielił stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w podobnej sprawie dotyczącej zaskarżonej uchwały w prawomocnym wyroku z dnia 5 listopada 2021 r., sygn. II SA/Kr 904/21.Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku, na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] w miejscowości B., w zakresie w jakim położona jest w terenie oznaczonym symbolem KDW oraz w zakresie wrysowanej na niej nieprzekraczalnej linii zabudowy.O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 300 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi.., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 300 zł składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi.