Wyrok - II SA/Gl 1573/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 31 marca 2026
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. pomoc społeczna, Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi H.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 października 2025 r. nr SKO.PS/41.5/7442025/13660 w przedmiocie odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decUchylono decyzję I i II instancji. pomoc społeczna, Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Asesor WSA Aneta Majowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze skargi H.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 29 października 2025 r. nr SKO.PS/41.5/7442025/13660 w przedmiocie odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną dec
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
zasądzenie alimentów na rzecz małoletniego dziecka od rodzica
Typ sprawy
sprawa cywilna rodzinna - alimenty
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
przedstawiciel ustawowy dziecka
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Aneta Majowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Prezydent Miasta W. decyzją z dnia 4 sierpnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz art. 61 ust. 2 pkt 2b, art. 64 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1214, dalej zwaną również u.p.s.) zobowiązał skarżącego H.P. do ponoszenia opłaty za pobyt matki – K.P. w domu pomocy społecznej (dalej jako DPS) od dnia jej umieszczenia w DPS i ustalił wysokość opłaty na kwotę 2997,18 zł miesięcznie, a jednocześnie zwolnił go z ponoszenia odpłatności do kwoty 1098,85 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył, mające zastosowanie w sprawie, przepisy ustawy o pomocy społecznej. Następnie wskazał, że decyzją z dnia 9 lipca 2025 r. matka skarżącego została skierowana do Domu Pomocy Społecznej w K. Zgodnie z Zarządzeniem Starosty [...] z dnia 27 stycznia 2025 roku, średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w wymienionym DPS od 1 lutego 2025 r. wynosił 6336,41 zł. Decyzją z dnia 18 lipca 2025 roku ustalono odpłatność K.P. za jej pobyt w domu pomocy społecznej w wysokości 2785,05 zł miesięcznie. Organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż miesięczny dochód skarżącego i jego żony wynosi 10932,35 zł, a po uwzględnieniu wszystkich wydatków, miesięczne obciążenia rodziny wynoszą 9833,50 zł. Skarżący zamieszkuje w [...] od 1 grudnia 1988 roku. Dochód na osobę w jego rodzinie wynosi 5466,18 zł., a kwota stanowiąca różnicę między dochodem na osobę w rodzinie a 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie tj. 2469,00 zł wynosi 2997,18 zł ( 5466,18 zł - 2469,00 zł). Organ podniósł, że wobec tego odpłatność skarżącego za pobyt matki w DPS powinna wynosić 2997,18 zł miesięcznie. Pismem z dnia 2 lipca 2025 r. organ zaproponował skarżącemu kwotę zobowiązania w wysokości 2000,00 zł miesięcznie, a w przypadku braku zgody na powyższą propozycję, zwrócił się o wskazanie kwoty, którą jest w stanie ponosić. Skarżący w dniu 19 czerwca 2025 r. złożył wniosek o zwolnienie z ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej na podstawie art. 64 ustawy o pomocy społecznej. Organ stwierdził podstawy do częściowego zwolnienia skarżącego z przedmiotowej opłaty, przy zastosowaniu art. 64 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, przeprowadził analizę budżetu domowego (dochodów i wydatków) rodziny skarżącego, uwzględniając wszystkie podane przez niego wydatki. Po odliczeniu miesięcznych wydatków w wysokości 9833,50 zł od miesięcznego dochodu rodziny w wysokości 10932,35 zł, (wyliczonego według średniego kursu Narodowego Banku Polskiego z dnia wydania decyzji administracyjnej) ustalił, że rodzinie pozostaje do dyspozycji kwota 1098,85 zł. Wskazał, że przyznane zwolnienie w zakresie kwoty 1898,33 zł miesięcznie należy uznać - w świetle sytuacji dochodowej skarżącego - za wystarczające. Dodał, że o terminie umieszczenia matki skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w K., poinformuje go w odrębnym piśmie.W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia 29 października 2025 r. utrzymało w mocy wyżej wymienioną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy o pomocy społecznej określające krąg osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej oraz zasady ustalania wymienionej opłaty. Organ przedstawił wykładnię tych przepisów cytując wybrane orzeczenia sądowe. Następnie wskazał, że stan faktyczny sprawy nie jest przedmiotem sporu. Zarówno treść decyzji ustalającej odpłatność mieszkańca domu pomocy społecznej, średni koszt utrzymania mieszkańca domu pomocy społecznej oraz sytuacja dochodowa strony są ustalone w sposób prawidłowy. Następnie organ podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż strona nie zawarła umowy w trybie art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Stwierdził, że wobec braku zawarcia przez stronę umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s., zaistniały podstawy do ustalenia odpłatności w drodze decyzji administracyjnej. W podsumowaniu wskazał, że organ pierwszej instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Zastosował właściwe przepisy prawa i odpowiednio uzasadnił swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji. Dodał, że podzielił słuszność tych ustaleń, a ponadto podniósł, że w przedmiotowej sprawie zagwarantowano stronie czynny udział w postępowaniu i zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie.W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem – podniósł zarzut naruszenia przez organ art. 64 u.p.s. w związku z art. 77 i art. 7 K.p.a. oraz art. 103 ust. 2 u.p.s. i art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. poprzez niewyjaśnienie aktualnej sytuacji materialnej skarżącego, nieprawidłowe określenie wysokości jego dochodów, bez uwzględnienia rzeczywistych wydatków i zobowiązań, a także dochodów i zobowiązań jego żony i przyjęcie wskutek błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący jest w stanie ponosić opłatę za pobyt matki w DPS. Ponadto zarzucił brak rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie wniosku skarżącego, dotyczącego zwolnienia go w całości z opłaty za pobyt matki w DPS oraz brak prawidłowego uzasadnienia decyzji. Podniósł zarzut braku rzetelnego i opartego na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, wyjaśnienia przesłanek obciążenia go opłatą za pobyt jego matki w DPS w pełnej wysokości, wynikającej z matematycznego wyliczenia i brak uwzględnienia okoliczności warunkujących zastosowanie art. 64 u.p.s. Zarzucił również naruszenie przy wydaniu decyzji, art. 61 ust. 2 pkt 2a u.p.s. w zw. z art. 103 ust. 2 u.p.s. przez ustalenie wysokości nałożonego na niego zobowiązania w drodze decyzji przez matematyczne ustalenie różnicy między uzyskiwanym dochodem, a wysokością 300 % kryterium dochodowego, a tym samym brak zabezpieczenia skarżącemu godziwych warunków egzystencji.Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji i o zmianę decyzji organu I instancji poprzez całkowite zwolnienie z opłaty, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.Sprawa - na wniosek organu - została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., bowiem pełnomocnik skarżącego – w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu tego wniosku przez organ - nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, stwierdzić należało, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu wymienionej decyzji oraz decyzji organu I instancji doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania.Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja w sprawie ustalenia opłaty skarżącego za pobyt matki w domu pomocy społecznej.Podkreślenia zatem wymagało, że skarżący jako zstępny mieszkanki domu pomocy społecznej jest osobą wymienioną w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., a zatem należy do kręgu osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za jej pobyt w DPS.Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.s., opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą: - 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu; - 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.Dodać należało, że opłata obciążająca małżonka, wstępnych i zstępnych za pobyt danej osoby w domu pomocy społecznej może zostać nałożona albo na podstawie umowy zawartej w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. albo na podstawie decyzji administracyjnej.Zgodnie zaś z art. 103 ust. 2 u.p.s., kierownik ośrodka pomocy społecznej albo dyrektor centrum usług społecznych, o którym mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych, ustala w drodze umowy z małżonkiem, zstępnymi przed wstępnymi mieszkańca domu wysokość wnoszonej przez nich opłaty za pobyt tego mieszkańca w domu pomocy społecznej, biorąc pod uwagę wysokość dochodów i możliwości. Wobec tego, zawierając umowę, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., kierownik ośrodka pomocy społecznej bierze pod uwagę nie tylko dochody, ale i możliwości osoby zobowiązanej. W piśmiennictwie wskazuje się, że interpretację pojęcia "możliwości", o którym mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s., ustawodawca pozostawia organowi. Jednakże przez "możliwości" należy rozumieć zdolność do ponoszenia obciążeń finansowych związanych z pobytem mieszkańca domu w domu pomocy społecznej, w perspektywie sytuacji osobistej, zdrowotnej, rodzinnej i majątkowej osoby zobowiązanej. Mogą to być również przesłanki uzasadniające zwolnienie z opłaty (zob. I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, Lex el.). W kontekście oceny możliwości osoby zobowiązanej, uwzględnieniu podlegają okoliczności życiowe, rodzinne i osobiste, które mogą zmniejszać zdolność danej osoby do ponoszenia opłaty.Natomiast według art. 61 ust. 2d u.p.s., w przypadku odmowy przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2, wysokość ich opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej ustala w drodze decyzji organ gminy właściwej zgodnie z art. 59 ust. 1, z uwzględnieniem ograniczeń, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i art. 103 ust. 2.Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w pierwszej kolejności organ jest zobowiązany do przeprowadzenia czynności zmierzających do zawarcia z osobami zobowiązanymi umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. Dopiero wówczas, gdy osoba zobowiązana odmawia zawarcia umowy, organ ustala w drodze decyzji administracyjnej wysokość przedmiotowej opłaty. W sytuacji, w której osoba zobowiązana odmawia zawarcia umowy, ale wyraża zgodę na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 61 ust. 2d u.p.s.), organ ustalając wysokość opłaty powinien uwzględnić nie tylko kryterium dochodowe, określone w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., lecz także możliwości osoby zobowiązanej (por. wyrok NSA z 20 lipca 2023 r., I OSK 1620/23, publ. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").Z akt sprawy wynika, że organ I instancji przesłał pełnomocnikowi skarżącego pismo z dnia 2 lipca 2025 r., w którym przedstawił dokonane w sprawie ustalenia dotyczące wysokości dochodów oraz wydatków rodziny skarżącego oraz propozycję opłaty w kwocie 2 000 zł miesięcznie. Jednocześnie zwrócił się do skarżącego o złożenie oświadczenia w terminie 14 dni, czy wyraża zgodę na przyjęcie tego zobowiązania, a jeśli nie, to o wskazanie własnej propozycji w tym zakresie.Następnie organ stwierdził w decyzji, iż "strona nie wyraziła zgody na jakąkolwiek odpłatność" i że w związku z powyższym organ upoważniony był do jej ustalenia w drodze decyzji administracyjnej.Natomiast ze zgromadzonego w aktach materiału dokumentacyjnego wynika, że organ nie przesłał skarżącemu – reprezentowanemu przez pełnomocnika – projektu umowy określającej wysokość przedmiotowej opłaty za pobyt jego matki w domu pomocy społecznej. Według zaś cytowanego wyżej art. 61 ust. 2d u.p.s., jednym z warunków, które muszą być spełnione aby organ - w drodze decyzji - ustalił wysokość opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej – jest odmowa przez osobę wymienioną w ust. 1 pkt 2, zawarcia umowy, o której mowa w art. 103 ust. 2 u.p.s. Dla spełnienia tego warunku konieczne jest zatem przesłanie wymienionej osobie, projektu przedmiotowej umowy, a nie jakiegokolwiek pisma zawierającego propozycję wysokości opłaty. Tylko w razie przedłożenia konkretnego projektu umowy, może bowiem mieć miejsce odmowa jej zawarcia, o której to odmowie stanowi art. 61 ust. 2d u.p.s.Co do powyższej kwestii organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż strona nie zawarła umowy w trybie art. 103 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Następnie stwierdził, że "wobec braku zawarcia przez stronę umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s., zaistniały podstawy do ustalenia odpłatności w drodze decyzji administracyjnej". Tymczasem brak zawarcia umowy, o której stanowi art. 103 ust. 2 u.p.s., tylko wtedy daje podstawę do ustalenia odpłatności w drodze decyzji, jeśli jest wynikiem odmowy zawarcia umowy przez osobę wymienioną w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. Wyraźnie jest o tym mowa w cytowanym wyżej art. 61 ust. 2d u.p.s. W razie braku spełnienia tego warunku, brak jest podstaw do wydania decyzji.Pomimo szczególnie istotnego znaczenia tej kwestii, organ odwoławczy nie dostrzegł braku w powyższym zakresie i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.Ponadto z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażającą się dwukrotnym rozpatrzeniem i rozstrzygnięciem sprawy, organ odwoławczy zobligowany był do wydania decyzji w wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania merytorycznego. W ramach tego postępowania miał obowiązek ponownie ocenić dowody i przeanalizować wszystkie istotne okoliczności sprawy, a także odnieść się do zarzutów i twierdzeń zawartych w odwołaniu.W ramach kontroli zgodności z prawem wymienionego rozstrzygnięcia wskazać zatem należało, że – jak podkreśla się w orzecznictwie – "istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 K.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym" (por. wyrok NSA z 24.04.2020 r., I OSK 3400/19, dostępny w CBOSA).Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ - poza przytoczeniem przepisów ustawy o pomocy społecznej i dokonaniem ich wykładni oraz omówionym wyżej stwierdzeniem braku zawarcia umowy w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s. - ograniczył się jedynie do oceny sprowadzającej się do tego, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy.Organ odwoławczy całkowicie pominął zatem przeprowadzenie postępowania merytorycznego - zarówno ponowną ocenę dowodów jak i analizę istotnych okoliczności sprawy, a także w najmniejszym nawet stopniu nie odniósł się do zarzutów odwołania.Podkreślenia zaś wymagało, że skarżący w odwołaniu zarzucił przede wszystkim, nieustalenie przez organ jego aktualnej sytuacji materialnej, nieprawidłowe określenie wysokości jego dochodów, rzeczywistych wydatków i zobowiązań, a także nieuwzględnienie jego aktualnej sytuacji życiowej, rodzinnej, osobistej i ograniczenia możliwości płatniczych w związku z chorobą i niepełnosprawnością.Zarzuty dotyczyły zatem uchybień w zakresie ustalenia kwestii o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Z uwagi na zawartość materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w sprawie, organ – w ramach rozpoznania odwołania - zobligowany był więc do rozważenia możliwości podjęcia czynności przy zastosowaniu art. 52 K.p.a., tj. zwrócenia się przez organ I instancji, w drodze pomocy prawnej, do organu administracji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego w [...], o wezwanie go do złożenia wyjaśnień w ramach wywiadu środowiskowego, z określeniem przez organ okoliczności będących przedmiotem wyjaśnień.Natomiast w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania, pominął także przeprowadzenie postępowania merytorycznego - zarówno ponowną ocenę dowodów jak i analizę istotnych okoliczności sprawy, o czym była mowa wyżej.W konsekwencji przeprowadzenia w określonych wyżej ramach, kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji stwierdzić zatem należało, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., a w przypadku decyzji organu odwoławczego – również art. 15 K.p.a. Wymienione naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczyły bowiem zaniechania przeprowadzenia ustaleń i czynności o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy.Ze wskazanych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Uwzględnienie skargi nastąpiło zatem częściowo z innych powodów niż w niej wskazane. Według bowiem art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z powyższych rozważań, dokona analizy istotnych okoliczności w określonym wyżej zakresie, a następnie wyda decyzję spełniającą wszystkie warunki określone w art. 107 K.p.a.Przepis art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł.. stanowił podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł.