Wyrok - I SA/Łd 93/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 31 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Prawo miejscowe, skargi organów gminy na czynności nadzorcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy specjalista Dorota Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi Rady Gminy Andrespol na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r. nr 25/77/2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały Rady Gminy AndOddalono skargę. Prawo miejscowe, skargi organów gminy na czynności nadzorcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy specjalista Dorota Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi Rady Gminy Andrespol na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r. nr 25/77/2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności w części uchwały Rady Gminy And
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Gortych-Ratajczyk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Rada Gminy Andrespol, pismem z dnia 16 stycznia 2026 r., złożyła skargę na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 19 listopada 2025 r. nr 25/77/2025 stwierdzającą nieważność w części uchwały nr XX/199/25 Rady Gminy Andrespol z dnia 17 października 2025 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.Strona skarżąca zaskarżonej w całości ww. uchwale zarzuciła naruszenie przepisów:• prawa materialnego - art. 5 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 707 ze zm.) dalej: u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, że użycie przez Radę Gminy Andrespol sformułowania "łączna powierzchnia użytkowa" przy różnicowaniu stawek podatku zmienia przedmiot opodatkowania, modyfikuje podstawę opodatkowania oraz wykracza poza ustawowe upoważnienie; pomimo, iż w rzeczywistości kryterium to stanowi jedynie dopuszczalną przesłankę różnicowania stawek mieszczącą się w szerokim, otwartym katalogu art. 5 ust. 3 u.p.o.l.;• prawa procesowego - art. 91 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2025 r., poz. 1153) dalej: u.s.g. poprzez sporządzenie uzasadnienia uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej bez przeprowadzenia wykładni językowej, systemowej czy funkcjonalnej, ograniczając się do twierdzeń o modyfikacji przedmiotu i podstawy opodatkowania bez przedstawienia jakiejkolwiek analizy prawnej wykazującej, w jaki sposób użycie kryterium "łącznej powierzchni użytkowej" miałoby prowadzić do takiej modyfikacji.Z uwagi na powyższe naruszenia prawa Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.W ocenie Gminy, przyjęte w zaskarżonej uchwale rozwiązanie polegające na zróżnicowaniu stawek podatku od nieruchomości w zależności od łącznej powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej mieści się w granicach upoważnienia ustawowego. Zdaniem Gminy, kryterium łącznej powierzchni użytkowej budynków lub ich części jest uzasadnione i nie prowadzi do zmiany przedmiotu ani podstawy opodatkowania, lecz stanowi jedynie doprecyzowanie zasad stosowania stawek podatkowych w ramach kompetencji przyznanych radzie gminy.Uzasadniając skargę Strona akcentowała kompetencję rady gminy do ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. Wskazując w tym zakresie m.in. na art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 3 i ust. 3 u.p.o.l. rada wskazywała m.in. na wynikającą z tych norm dopuszczalność różnicowania stawek podatkowych według kryteriów przedmiotowych, w ramach których mieści się zróżnicowanie stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotu opodatkowania przez wzgląd na wielkość powierzchni przedmiotu opodatkowania. Zdaniem Rady Gminy z uchwały z dnia 17 października 2025 r. wynika, że opodatkowaniu nadal podlegają nieruchomości w postaci budynków lub ich części i nie ma podstaw, aby samo użycie sformułowania "łączna powierzchnia" prowadziło do wniosku, że przedmiotem opodatkowania przestają być budynki lub ich części. Przedmiotowa uchwała, zdaniem Strony, nie prowadzi także do ustalenia podatku od "zbioru budynków" (jak błędnie założyła RIO) lecz stanowi jedynie cechę pomocniczą służącą ustaleniu stawki, a więc element konstrukcyjny innego typu niż przedmiot lub podstawa opodatkowania. Strona podkreśliła, że ostateczna kwota podatku nadal jest obliczana od powierzchni użytkowej każdego budynku z osobna, co jest zgodne z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w konsekwencji, użycie słowa "łączna" nie tworzy nowego przedmiotu opodatkowania, lecz jedynie wprowadza kryterium progowe służące ustaleniu stawki. Strona zwróciła uwagę, że sama konstrukcja deklaracji na podatek od nieruchomości (formularz DN-l/ZDN-1) wymaga wykazania każdego budynku lub jego części osobno, co potwierdza, że przedmiot opodatkowania pozostaje niezmienny, niezależnie od przyjętych przez Gminę kryteriów różnicowania stawek. Skarżąca stoi na stanowisku, iż RIO błędnie utożsamiło sumowanie cechy budynku (powierzchni) z tworzeniem nowego przedmiotu opodatkowania, przedmiotem opodatkowania bowiem nadal pozostają poszczególne budynki, a agregacja dotyczy wyłącznie kryterium stawki.Strona nie zgodziła się również z oceną organu, że przedmiotowa uchwała narusza art. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem podstawą opodatkowania w omawianej uchwale pozostaje niezmiennie powierzchnia użytkowa poszczególnych budynków lub ich części, zgodnie z przepisami u.p.o.l. W ocenie Skarżącej, uchwała Gminy nie wprowadza nowej podstawy opodatkowania, nie modyfikuje jej ani nie zastępuje. Sformułowanie "łącznie" zostało natomiast użyte wyłącznie w celu doprecyzowania zapisów uchwały Gminy, tak aby podatnik deklarujący przedmioty opodatkowania uniknął wątpliwości interpretacyjnych. Z obowiązującego brzmienia uchwały Gminy wynika, że podatnik posiadający trzy budynki (o powierzchni odpowiednio 700 m², 800 m² i 900 m²) o łącznej powierzchni użytkowej przekraczającej 2000 m², powinien zapłacić podatek od nieruchomości według stawki 35,53 zł za każdy posiadany m² powierzchni użytkowej. Słowo "łącznie" nie pełni zdaniem Strony funkcji określającej podstawę opodatkowania, a jedynie doprecyzowanie zróżnicowania stawek podatku od nieruchomości wynikających z uchwały Gminy.Wspierając argumentację skargi Strona wskazała na wypracowane na tle podobnych stanów faktyczno-prawnych stanowisko judykatury oraz praktykę innych gmin wskazującą, iż przyjęty zapis jest powszechnie stosowany przez organy gminne na terytorium kraju.W odpowiedzi na skargę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej wniosło o oddalenie skargi.W ocenie RIO wskutek użycia w § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa i trzy uchwały Rady Gminy Andrespol słowa "łącznej" przy określaniu zróżnicowanych wysokości stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, wbrew twierdzeniom Strony skarżącej, doszło w tej części uchwały Rady Gminy Andrespol do modyfikacji (zmiany) przedmiotu opodatkowania w stosunku do przedmiotu opodatkowania wynikającego z ustawy (budynki lub ich części - art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w uchwale Rady Gminy Andrespol w odniesieniu do budynków lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b u.p.o.l., nie są poszczególne budynki lub ich części, lecz zbiór budynków lub ich części. Zróżnicowanie wysokości stawek podatku w oparciu o kryterium "łącznej powierzchni budynków lub ich części" prowadzi bowiem do nałożenia na podatnika obowiązku agregacji poszczególnych budynków lub ich części, czyli utworzenia z wielu osobnych w świetle ustawy przedmiotów opodatkowania jednego przedmiotu opodatkowania. Rada Gminy Andrespol w § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa i trzy uchwały określiła zróżnicowane wysokości stawek dla innego przedmiotu opodatkowania (zbioru budynków lub ich części) niż unormowany w ustawie (poszczególne budynki lub ich części). Zróżnicowanie w § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa i trzy uchwały Rady Gminy Andrespol nr XX/199/25 wysokości stawek podatku w oparciu o kryterium "łącznej powierzchni budynków lub ich części" prowadzi również, wbrew twierdzeniom Strony skarżącej, do modyfikacji (zmiany) w tej części uchwały podstawy opodatkowania dla budynków lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b u.p.o.l., w stosunku do podstawy opodatkowania wynikającej z ustawy (dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa - art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), bowiem ustaloną wysokość stawek opodatkowania odniesiono nie do powierzchni użytkowej poszczególnych przedmiotów opodatkowania, nie do powierzchni użytkowej poszczególnych budynków lub ich części, lecz do łącznej powierzchni użytkowej zbioru budynków lub ich części. Rada Gminy Andrespol w § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa i trzy uchwały określiła zróżnicowane wysokości stawek za 1 m² dla innej podstawy opodatkowania (łącznej powierzchni użytkowej wszystkich budynków podatnika lub ich części) niż unormowana w ustawie (powierzchnia użytkowa poszczególnych budynków lub ich części).W ocenie RIO teza Gminy, zgodnie z którą "kwota podatku nadal jest obliczana od powierzchni użytkowej każdego budynku z osobna" jest fałszywa. Z § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa i trzy uchwały wynika, że stawki są odniesione do łącznej powierzchni budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej będących we władaniu podatnika w formach określonych w art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Podany przez Stronę przykład obliczenia podatku przez podatnika posiadającego trzy budynki o powierzchni odpowiednio 700 m², 800 m² i 900 m² dowodzi, że Strona skarżąca mimo wielokrotnego powtarzania, że podstawą opodatkowania jest powierzchnia użytkowa poszczególnych budynków lub ich części, oblicza podatek od łącznej powierzchni wszystkich budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, pozostających we władaniu podatnika w formach określonych w art. 3 ust. 1 u.p.o.l. Taki sposób obliczenia podatku w przedstawionym przykładzie jest zgodny z wadliwym postanowieniem § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa i trzy uchwały.W terminie publikacyjnym, w dniu 23 marca 2026 r. Strona skarżąca złożyła pismo procesowe rozszerzając argumentację skargi.W piśmie z dnia 24 marca 2026 r. Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej złożyło głos do protokołu.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola taka sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143) dalej: p.p.s.a. Sądowa kontrola aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do jego uchylenia (art. 148 p.p.s.a.). Badana jest zatem wyłącznie legalność podjętego aktu nadzoru. W przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt nadzoru odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. W przypadku sprawy zainicjowanej skargą jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru nad działalnością organów tej jednostki samorządu terytorialnego, zakres przedmiotowy rozpoznania przez sąd administracyjny tego rodzaju sprawy bezpośrednio obejmuje ten akt nadzoru, ale pośrednio ocena zgodności z prawem dotyczy także zaskarżonego aktu prawa miejscowego. Sąd oddalając skargę, uznaje zasadność ingerencji nadzorczej, zaś uchylając akt nadzoru, pośrednio uznaje brak przesłanek do stwierdzenia nieważności zakwestionowanego aktu prawotwórczego.Jak wynika z akt sprawy, Rada Gminy Andrespol w dniu 17 października 2025 r., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g., art. 5 ust. 1 i 3 u.p.o.l. oraz obwieszczenia Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 1 sierpnia 2025 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2026 (M.P. z 2025 r., poz. 726), Rada Gminy Andrespol podjęła uchwałę w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.Zgodnie z treścią § 1 pkt 2 lit b. tiret 1-3 ww. uchwały Gminy, określa się wysokość stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy Andrespol od budynków lub ich części:b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 28,00 zł od 1 m² powierzchni użytkowej, z tym, że:- od budynków lub ich części o łącznej powierzchni od 400 m² do 1000 m² włącznie - 29,30 zł od 1 m² powierzchni użytkowej,- od budynków lub ich części o łącznej powierzchni od 1000,01 m² do 2000 m² włącznie - 33,34 zł od 1 m² powierzchni użytkowej,- od budynków lub ich części o łącznej powierzchni powyżej 2000 m² - 35,53 zł od 1 m² powierzchni użytkowej.Zaskarżoną uchwałą z dnia 19 listopada 2025 r. Nr 25/77/2025 Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi, działając na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g., stwierdziło nieważność w części uchwały nr XX/199/25 Rady Gminy Andrespol z dnia 17 października 2025 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, w zakresie słowa "łącznej", zawartego w przepisach § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa oraz trzy uchwały, z uwagi na zróżnicowanie wysokości stawki podatku od nieruchomości z naruszeniem art. 5 ust. 3 i 4 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., polegającym na określeniu zróżnicowanych wysokości stawek podatku w oparciu o łączną powierzchnię użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.Ustawowe upoważnienie dla rady gminy do podjęcia tego rodzaju jak ww. uchwały określającej wysokość stawek podatku od nieruchomości zawarte zostało w art. 5 u.p.o.l., z którego ust. 1 pkt 2 lit. b wynika, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 35,53 zł od 1 m² powierzchni użytkowej.Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków (art. 5 ust. 3 u.p.o.l.).Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności (art. 5 ust. 4 u.p.o.l.).W niniejszej sprawie nie jest sporne, czy Gmina Andrespol jest upoważniona do określenia stawek podatkowych, wynika to jasno z ww. przepisów. Sąd z urzędu nie stwierdził też, aby uchwała ta została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów postępowania. Uchybień natury proceduralnej nie stwierdzono także odnośnie do zaskarżonej uchwały oraz udokumentowanego w aktach sprawy przebiegu postępowania nadzorczego.Kwestią sporną jest ustalenie, czy Rada Gminy Andrespol wskazując na ww. zapisy art. 5 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. dokonała prawidłowego zróżnicowania stawek podatku od nieruchomości. Zdaniem Strony skarżącej przyjęte w uchwale rozwiązanie polegające na zróżnicowaniu stawek podatku od nieruchomości w zależności od "łącznej powierzchni użytkowej" budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej mieści się w granicach upoważnienia ustawowego, nie modyfikuje podstawy i przedmiotu opodatkowania.Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uważa, że określenie w § 1 pkt 2 lit. b uchwały Rady Gminy Andrespol zróżnicowanych wysokości stawek podatku od nieruchomości w oparciu o łączną powierzchnię użytkową budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej jest niezgodne z art. 5 ust. 3 i 4 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l., gdyż prowadzi do modyfikacji w tym akcie prawa miejscowego przedmiotu opodatkowania z powodu nałożenia na podatnika obowiązku agregacji poszczególnych budynków lub ich części, czyli utworzenia z wielu przedmiotów opodatkowania jednego przedmiotu opodatkowania, a w konsekwencji prowadzi to również do modyfikacji podstawy opodatkowania, bowiem ustaloną wysokość stawek podatku odniesiono nie do powierzchni użytkowej budynku lub jego części, a do "łącznej" powierzchni użytkowej zbioru budynków lub ich części.W ocenie Sądu w tak zarysowanym sporze na aprobatę zasługuje stanowisko Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej, tym samym Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Posługując się słowem "łącznej" zawartego w przepisach § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa oraz trzy uchwały, Strona skarżąca dokonała różnicowania wysokości stawki podatku od nieruchomości z naruszeniem art. 5 ust. 3 i 4 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.Strony postępowania są zgodne, iż stosownie do przepisu art. 5 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wskazanych w przepisie stawek granicznych. Strony pozostają również zgodne, że wszystkie przykładowo wymienione w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. kryteria różnicowania mają charakter przedmiotowy, co oznacza, iż odmienne stawki mogą być określane dla budynków ze względu na określone cechy tych obiektów objętych opodatkowaniem w tym powierzchnię, a nie cechy ich właścicieli bądź posiadaczy, czyli podatników. Nie jest zatem dopuszczalne, co podziela Sąd, różnicowanie stawek poprzez kryteria podmiotowe.Przypomnieć należy, iż stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części. Z kolei podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa, co jasno wynika z przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. I co istotne, a co wynika z zapisów art. 5 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. - rada gminy może różnicować wysokości stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków, rodzaj prowadzonej działalności. Cytowane przepisy pozwalają zatem na różnicowanie stawek tylko odnośnie "poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania", ale już nie w obrębie tego samego rodzaju przedmiotu opodatkowania, do czego prowadzi posłużenie się przez Gminę słowem "łącznej" w przepisach § 1 pkt 2 lit. b tiret jeden, dwa oraz trzy uchwały.Sąd zgadza się z organem nadzoru, że Rada gminy, określając wysokość stawek podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, posługując się pojęciem "łącznej" zróżnicowała stawki podatku dla zbioru, grupy budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pozostających we władaniu podatnika. Dokonała zatem zróżnicowania w ramach tego samego rodzaju przedmiotu opodatkowania. Tym samym określiła stawki dla innej podstawy opodatkowania ponieważ uczyniła to nie w odniesieniu do powierzchni użytkowej budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ale dla łącznej powierzchni użytkowej grupy, zbioru budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.Wbrew wywodom strony bez znaczenia pozostaje, że na etapie wypełniania deklaracji podatkowej składający wymienia wszystkie budynki czy ich części i sumuje kwoty podatku wyliczone dla każdego przedmiotu opodatkowania jako iloczyn jego powierzchni użytkowej i stawki podatku wynikającej z aktu prawa miejscowego. Czyni to bowiem, sumuje uzyskane kwoty, dopiero po obliczeniu wysokości podatku dla każdego przedmiotu opodatkowania odrębnie z zastosowaniem stawek określonych dla tego właśnie rodzaju przedmiotu opodatkowania a nie z uwagi na ich sumę. Przedmiotem opodatkowania są poszczególne budynki lub ich części danego rodzaju a podstawą opodatkowania odpowiednio ich powierzchnia użytkowa. Pozostawienie pierwotnych zapisów uchwały Rady Gminy Andrespol prowadziłoby do sytuacji, w której dla danego "rodzaju przedmiotu opodatkowania" obowiązywałyby dwie różne stawki podatkowe. W przekonaniu Sądu, w aktualnym stanie prawnym musi obowiązywać taka sama stawka podatku dla danego rodzaju przedmiotu opodatkowania. Ustawodawca posługując się ww. zapisem art. 5 ust. 3 i ust. 4 u.p.o.l. wykluczył możliwość wprowadzenia kryterium progowego służącego ustaleniu stawki w ramach danego rodzaju przedmiotów opodatkowania. Nie można również pominąć, że omawiany podatek od nieruchomości jest daniną publiczną o charakterze majątkowym, jest świadczeniem powiązanym z majątkiem poprzez elementy jego konstrukcji, tj. przedmiot opodatkowania i podstawę opodatkowania. Opłaca się go od władania (art. 3 u.p.o.l.) ściśle określonymi składnikami majątkowymi: gruntami, budynkami lub ich częściami oraz budowlami. Kwotowa stawka powierzchniowa przewidziana dla danego "rodzaju przedmiotu opodatkowania", a więc konkretnego rodzaju mienia, dotyczyć ma go w całości lub dającej się wyodrębnić funkcjonalnie części, niezależnie od powierzchni.Na marginesie dostrzec trzeba, że w powoływanym na potwierdzenie swych racji wyroku NSA z dnia 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt III FSK 406/25 Sąd zgodził się, że "w ramach pojęcia "zróżnicowania stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotu opodatkowania" mieści się wprowadzenie rozróżnienia przez wzgląd na wielkość powierzchni budynków. Nie można jednak pominąć, że sporna w tej sprawie uchwała w kwestionowanym zapisie § 1 ust. 2 pkt 3 określała oddzielne stawki dla przedmiotów opodatkowania, jakimi są budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą, według dopuszczalnego ustawowo kryterium, tj. rodzaju prowadzonej działalności - w analizowanym przypadku działalności polegającej na handlu". Lektura uzasadnienia NSA oraz Sądu I instancji wskazuje, że owszem chodziło w niej o różne stawki ze względu na powierzchnię ale co ważne powierzchnię jednego rodzaju przedmiotu opodatkowania. Nie można tym samym odmówić racji stronie skarżącej co do adekwatności tego orzeczenia NSA jedynie w zakresie podzielenia stanowiska co do dopuszczalności różnicowania stawek przez wzgląd na wielkość powierzchni. Czego w niniejszej sprawie nie kwestionował organ.Reasumując wysokość stawki podatku od nieruchomości może podlegać różnicowaniu ale wyłącznie dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, nie w ramach danego rodzaju przedmiotów opodatkowania.Z tych wszystkich względów, skarga została uznana za niezasadną i podlegała w całości oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Brak było podstaw do jej uwzględnienia na podstawie art. 148 p.p.s.a. jak oczekiwała strona skarżąca.ds. jak oczekiwała strona skarżąca.ds