Wyrok - III SA/Kr 1657/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 31 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie administracyjne. transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. przy udziale Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 października 2025 r.nr BP.501.1658.2025.2058.ML6 w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaskaUchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie administracyjne. transport drogowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Karcz (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant Sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. K. przy udziale Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorstw na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 października 2025 r.nr BP.501.1658.2025.2058.ML6 w przedmiocie kary pieniężnej I. uchyla zaska
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
świadek
prokurator
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Grzegorz Karcz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie administracyjne
UZASADNIENIE
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia 3 października 2025 r. nr BP.501.1658.2025.2058.ML6 po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: Skarżący) utrzymał w mocy wydaną przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji,) decyzję z dnia 8 maja 2025 r. nr WITD.DI.0152.PO.VI1213/72/23/2024/VI1510/25/VI0216 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 500.000 zł (słownie: pięćset tysięcy złotych).Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.Z akt które organ II instancji przekazał do Sądu wraz ze skargą wynika że w dniu 4 października 2023 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (dalej: ITD) zatrzymali do kontroli pojazd m-ki SKODA nr rej. [...], którym kierujący wykonywał transport drogowy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Kierowca wykonał odpłatny przewóz pasażerów z K. do K. w W. i z powrotem na Plac [...] w K. Opłata za usługę wyniosła 300 zł. Pasażerowie nie otrzymali paragonu fiskalnego a przejazd nie został zarejestrowany ani na kasie fiskalnej ani przez taksometr. Kontrolowany pojazd miał lampę z napisem taxi ale nie posiadał oznaczeń miejskich. Kierowca nie okazał licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób samochodem osobowym i podał do protokołu, że zlecenie przewozu dostał od Skarżącego z którym ma nieformalną umową oraz że opłata za przejazd została ustalona przez Skarżącego.Następnie organ I instancji pismem z 5 października 2023 r. zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.Postępowanie zakończono wydaniem przez organ I instancji w dniu 5 grudnia 2023 r. decyzji o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 tyś. zł.Skarżący odwołał się jednak od tej decyzji a organ II instancji uwzględnił to odwołanie i decyzją z 11 kwietnia 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji również dokonał stosownego zawiadomienia Skarżącego, ten zaś przesłał stosowne wyjaśnienia z wnioskami o zawieszenie postępowania oraz przeprowadzenie dowodów.Organ I instancji odmówił jednak zawieszenia postępowania oraz przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów i w dniu 1 października 2024 r. wydał decyzję jak uprzednio o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 tyś. zł.Skarżący odwołał się także i od tej decyzji a organ II instancji decyzją z dnia 13 grudnia 2024 r. po raz wtóry uchylił decyzję organu I instancji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia.W toku prowadzonego po raz kolejny postępowania organ I instancji konsekwentnie odmówił zawieszenia postępowania lecz tym razem przeprowadził dowody z zeznań zatrzymanego do kontroli Przewoźnika oraz z przesłuchania Skarżącego jako strony i finalnie decyzją z dnia 8 maja 2025 r. po raz trzeci z rzędu wydał na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U.2024.1539 ze zm. dalej "u.t.d.") decyzję o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 tyś. zł.Skarżący odwołał się również od tej decyzji lecz tym razem organ II instancji nie uwzględnił odwołania i opisaną na wstępie decyzją z dnia 3 października 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 §1 pkt 1 i art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(t.j.:Dz.U.2024.572 ze zm. dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 oraz pkt 24, art. 5b ust. 1 i ust. 2, art. 5d, art. 5e, art. 27b, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d.Uzasadniając decyzję organ II instancji wyjaśnił jakie przepisy znajdują zastosowanie w sprawie a następnie podał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w dniu 4 października 2023 r. inspektorzy ITD zatrzymali do kontroli pojazd m-ki SKODA nr rej. [...], którym kierowca wykonywał transport drogowy w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Przebieg i wyniki kontroli udokumentowano stosownym protokołem kontroli.Na podstawie tego protokołu, zeznań kierowcy oraz zeznań Skarżącego ustalono, kto był wykonawcą kontrolowanego przewozu a ponadto, że Skarżący umożliwił kontakt kierowcy z klientami i ustalił cenę za przejazd. Takie zachowanie Skarżącego zakwalifikowano jako działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym. Ponadto ustalono, że Skarżący ogłaszał swoje usługi w Internecie reklamując się jako firma specjalizująca się w organizowaniu wycieczek i przewozów. Organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący oferował usługi okazjonalnego przewozu osób 5 samochodami osobowymi o liczbie miejsc 7-9 przy czym część tych usług wykonywał osobiście a część zlecał innym przewoźnikom.Organ wyjaśnił, że dał wiarę zeznaniom kierowcy złożonym w dniu kontroli bo zdaniem organu zostały wówczas złożone spontanicznie, są spójne i szczegółowe. Kierowca opisał w nich sposób w jaki doszło do przekazania zlecenia oraz wskazał szczegóły współpracy ze Skarżącym. Tej wiarygodności organ odmówił późniejszym zeznaniom kierowcy podnosząc, że były one powściągliwe, wymijające i sprzeczne ze sobą. Organ nie dał również wiary wyjaśnieniom Skarżącego podnosząc, że stoją one w sprzeczności z zeznaniami kierowcy.W ocenie organu odwoławczego zarówno kierowca jak i Skarżący działali w celach zarobkowych, przy czym ewentualność że ostatecznie mogło nie dojść do rozliczenia tej konkretnej usługi nie ma większego znaczenia.Zdaniem organu odwoławczego działalność Skarżącego wyczerpywała ustawową definicję pośrednictwa przy przewozie osób, która wymaga odpowiedniej licencji, której Skarżący w dniu kontroli nie posiadał. Zrealizowany zaś w dniu kontroli przejazd miał cechy przewozu okazjonalnego, przy czym kierowca również nie posiadał uprawnienia do wykonywania takich przewozów bo posiadał jedynie licencję na taksówkę.Mając to wszystko na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że skoro Skarżący z naruszeniem ustawy skierował zlecenie przewozu okazjonalnego do podmiotu nieuprawnionego do jego realizacji sam zaś przewóz realizowany był pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą to tym samym Skarżący naruszył przepisy art. 5d i art. 5e u.t.d. a w związku z tym zasadnie obciążono go karą pieniężną na podstawie lp. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d. (500 tyś. zł)Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego skoro z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że Skarżący nie posiadał uprawnień do prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa w przewozach osób okoliczność ta powinna skutkować także nałożeniem kary za naruszenia określone w lp. 2.21, która obciążyłaby Skarżącego dodatkową karą 500 tyś. zł a tym samym kara administracyjna wynikająca z obu tych naruszeń wyniosłaby 1 mln zł czemu jednak na etapie postępowania odwoławczego sprzeciwia się zasada wyrażona w art. 139 kpa.Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie występują żadne okoliczność wyłączające odpowiedzialność Skarżącego. W szczególności nie zweryfikował on czy kierowca posiada odpowiednią licencję na wykonywanie przewozu okazjonalnego choć taki przewóz zlecał jak również nie zweryfikował czy przewoźnik wykona usługę pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 7 osób wraz z kierowcą.Zdaniem organu odwoławczego postępowanie organu pierwszej instancji było prowadzone prawidłowe, bo Skarżący miał zapewnioną w tym postępowaniu możliwość wypowiedzenia się a organ I instancji zebrał i zgromadził dowody konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia.Zdaniem organu odwoławczego nie było potrzeby przesłuchania pasażerów gdyż organ dysponował protokołem kontroli oraz zeznaniami kierowcy a poza tym Skarżący nie potrafił wskazać danych tych pasażerów. Jednocześnie w toku postępowania przesłuchano ponownie kierowcę oraz Skarżącego.Zdaniem organu odwoławczego Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców nie został pozbawiony udziału w postępowaniu skoro ten ograniczył udział do postępowania odwoławczego na wcześniejszym etapie.Kończąc organ odwoławczy wskazał, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d. są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego w związku z czym nie podlegają miarkowaniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Jednakże Skarżący może zwrócić się z wnioskiem o udzielenie ulgi w wykonaniu tej kary.W skardze do WSA Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:• art. 6, art. 8, art. 9, art. 10 k.p.a. tj wydanie decyzji z pominięciem Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, który wstąpił do postępowania na prawach przysługujących prokuratorowi – co stanowi przesłankę do wznowienie postępowania,• art. 6, art. 7, art. 77 §1, art. 80, art. 84 §1, art. 86, art. 11, art. 10 §1, art. 79 §1, art. 97 §1 pkt 4 oraz art. 107 §3 k.p.a. poprzez:o brak zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i pozbawienie strony możliwości ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego co miało istotny wpływ na wynik sprawy,o wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów a także nie nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania pasażerów przewożonych w dniu kontroli przez Kierowcę,o odmowę zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie w sprawie Kierowcy, które nie zostało zakończone ostateczną decyzją z uwagi na fakt, że WSA wyrokiem z 3.06.2025 r. stwierdził nieważność decyzji GITD utrzymującej w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w stosunku do Kierowcy,o zaniechanie tłumaczenia dokumentów obcojęzycznych przez tłumacza przysięgłego,o brak ustalenia daty rzekomego przekazania zlecenia i subsumpcja stanu faktycznego do niewłaściwego stanu prawnego (po nowelizacji z dnia 17.09.2023 r.)a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że Skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób i przekazał zlecenie przewozu osób podmiotowi nie posiadającemu licencji, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby Skarżący prowadził działalność pośrednictwa i przekazał zlecenia podmiotom bez odpowiedniej licencji• art. 4 pkt 24, art. 5b ust. 1, art. 5e, art. 92a ust. 1, 7, 11 w zw. z lp. 2.20 załącznika do ustawy o transporcie drogowym polegające na zastosowaniu ich w brzmieniu po nowelizacji z dnia 17.09.2023 r. i na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 500000 zł za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. lub z naruszeniem art. 5e ustawy w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji przekazywania zleceń o które mowa w art. 4 pkt 24 u.t.d. a z ostrożności procesowej Skarżący wskazuje dodatkowo, że gdyby nawet przyjąć przekazał on zlecenie to przekazał je podmiotowi posiadającemu ważną licencję na przewóz osób taksówką.Z ostrożności procesowej Skarżący podniósł też zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w sytuacji braku wpływu Skarżącego na powstałe naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których Skarżący nie mógł przewidzieć.W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo jej uchylenie w całości wraz z decyzją organu I instancji z powodu wskazanych naruszeń i umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na treść art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanychW odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców wstąpił na prawach przysługujących prokuratorowi do toczącego się przed tutejszym sądem postępowania przychylając się w całości do zarzutów, wniosków i argumentacji Skarżącego wnosząc w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a ewentualnie o jej uchylenie wraz z decyzją wydaną w I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2026.143 dalej: p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy to uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części (art. 145 §1 p.p.s.a.). Z kolei jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach to uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części (art. 145 §2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że skarga zawiera usprawiedliwione podstawy.W sprawie niniejszej osią sporu są dwie grupy zagadnień. Po pierwsze, materialnoprawna kwalifikacja działania Skarżącego a więc to czy jego zachowanie mieściło się w definicji "pośrednictwa przy przewozie osób" oraz czy w realiach sprawy niniejszej doszło do "przekazania zlecenia" w rozumieniu tej konstrukcji. Po drugie, procesowe standardy prowadzenia przez organy obu instancji postępowania w tym także kwestia udziału Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców.Przechodząc do sedna. Stosownie do treści art. 92a ust. 1 pkt. 1 u.t.d. przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 1 000 000 złotych za każde naruszenie przy czym w myśl ust. 7 pkt. 1 powołanego przepisu wykaz tych naruszeń lub warunków przewozu drogowego popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z lp. 2.20 tego załącznika przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 500 000 zł. Upraszczając, opisana kara administracyjna grozi za przekazywanie zleceń (...) przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji (przewozowej), przy czym tego naruszenia tzn. przekazania zleceń nieuprawnionemu przewoźnikowi może dopuścić się tylko i wyłącznie przedsiębiorca prowadzący "pośrednictwo przy przewozie osób".Ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 24 definiuje "pośrednictwo przy przewozie osób" jako działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką – oraz:a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lubb) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lubc) umożliwianiu zwarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz- samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.Co istotne w definicji tej prawodawca posłużył się funktorami zdaniotwórczymi od zdań "oraz", "lub" a dokładniej mówiąc dwuargumentowymi funktorami prawdziwościowymi. W takiej sytuacji zasadnicze znaczenie ma prawidłowa wykładnia użytych przez ustawodawcę spójników "oraz", "lub", determinujących sposób rozumienia przesłanek zastosowania normy prawnej.Odnosząc się w pierwszej kolejności do spójnika "oraz" wskazać należy, że w języku prawnym i prawniczym odpowiada on klasycznej koniunkcji logicznej, co oznacza, iż wszystkie wskazane w przepisie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Użycie tego spójnika wyklucza możliwość alternatywnego traktowania poszczególnych warunków i prowadzi do wniosku, że niespełnienie choćby jednej z nich uniemożliwia zastosowanie normy prawnej. W konsekwencji przepis zawierający spójnik "oraz" konstruuje kumulatywny model przesłanek, który nie podlega modyfikacji w drodze wykładni rozszerzającej.Spójnik "lub" odpowiada natomiast alternatywie nierozłącznej, a więc takiej, w której wystarczające jest spełnienie co najmniej jednej z przesłanek, przy czym dopuszczalne jest również ich łączne ziszczenie się. Jednakże ostateczne znaczenie tego spójnika nie może być ustalane w oderwaniu od kontekstu normatywnego. Zgodzić należy się przy tym z poglądem, że wykładnia spójnika "lub" powinna uwzględniać nie tylko jego podstawowe znaczenie językowe, lecz także ratio legis przepisu oraz konsekwencje przyjęcia określonego rozumienia dla spójności systemu prawa. Niedopuszczalne jest przy tym automatyczne utożsamianie "lub" z alternatywą rozłączną bez przeprowadzenia pogłębionej analizy kontekstu normatywnego.Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, w ocenie Sądu z przyjętej w art. 4 pkt 24 u.t.d. definicji "pośrednictwa przy przewozie osób" wynika, że aby daną aktywność uznać za takie pośrednictwo konieczne jest łączne ustalenie, że:a) dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób (...) oraz zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy (...),lubb) dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób (...) oraz pobieraniu opłaty za przewóz osóblubc) dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób (...) oraz umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwieniu uregulowania opłaty za przewóz osóbprzy czym uwypuklić należy, że każda z tych trzech aktywności (spełniana samoistnie lub w powiązaniu z pozostałymi np. samo "a", samo "b", samo "c" bądź "a i b" lub "a i c" lub "a i b i c" itd. – przyp. Sądu) musi być zrealizowana (...) za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji.Upraszczając. Pośrednikiem przy przywozie osób jest tylko taki przedsiębiorca, który zlecenia przewozu osób wraz z dodatkowymi usługami przekazuje przy pomocy aplikacji mobilnych bądź innych dedykowanych do tego celu środków komunikacji elektronicznej.Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym określone w lp. 2.20 załącznika nr 3 do tej ustawy można przypisać tylko takiemu pośrednikowi, który nie tylko że zlecenia przewozu osób przekazuje przy pomocy dedykowanych do tego aplikacji mobilnych bądź innych środków komunikacji elektronicznej ale również który posiada wymaganą licencję (art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d.) i został ujęty w prowadzonym przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wykazie przedsiębiorców prowadzących pośrednictwo przy przewozie osób (art. 27d u.t.d.).Przemawiają za tym argumenty dwojakiego rodzaju.Po pierwsze celem sankcji określonej w lp. 2.20 jest ochrona bezpieczeństwa przewożonych osób (pasażerów). Tym samym sankcja ta została powiązana z jednej strony z kierowanym do licencjonowanego pośrednika nakazem zlecenia przewozu osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób (art. 5d u.t.d.) oraz z zakazem prowadzenia przez licencjonowanego pośrednika pośrednictwa w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. To zresztą tłumaczy dlaczego ustawodawca nałożył na licencjonowanego przedsiębiorcę pośredniczącego przy przewozie osób obowiązki dotyczące weryfikacji uprawnień przedsiębiorcy przewozowego, któremu w ten sposób a więc za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji przekazuje zlecenia przewozu osób (art. 27 b ust. 1 u.t.d.)Po drugie, w przypadku prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób bez wymaganej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2 pkt 2 u.t.d. w rachubę wchodzi odpowiedzialność za naruszenie lp. 2.21 załącznika nr 3 do ustawy. Innymi słowy pomiędzy karą z lp. 2.20 i karą z lp. 2.21 zachodzi logiczny stosunek wykluczania. W dużym uproszczeniu chodzi bowiem o to, że o ile karę z lp. 2.20 można nałożyć na licencjonowanego przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób za przekazywanie drogą elektroniczną zleceń przewozu osób nielicencjonowanemu przewoźnikowi lub do wykonywania nienormatywnym pojazdem. O tyle karę z lp. 2.21 można nałożyć na nielicencjonowanego pośrednika za przekazywanie drogą elektroniczną zleceń przewozu osób licencjonowanemu przewoźnikowi.Wskazując na powyższe podkreślić jednocześnie trzeba, że w sprawie takiej jak niniejsza, gdzie istota rozstrzygnięcia zależy od precyzyjnej kwalifikacji danej aktywności jako "przekazania zlecenia" w ramach przedstawionej powyżej konstrukcji "pośrednictwa przy przewozie osób" szczególnego znaczenia nabiera kwestia dochowania wierności procesowym standardom prowadzenia przez organy obu instancji postępowania, z uwzględnieniem tak podstawowych punktów odniesienia jak zasady: praworządności (art. 6 k.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a.), informowania stron (art. 9 k.p.a.), wysłuchania stron (art. 10 k.p.a.). Pamiętać przy tym trzeba, że na płaszczyźnie dowodowej organy mają obowiązek wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 §1 k.p.a.) a następnie dokonać oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału (art. 80 k.p.a.).Tymczasem w sprawie niniejszej organy rekonstrukcję stanu faktycznego oparły w istocie tylko na protokole kontroli przewoźnika przeprowadzonej w dniu 4 października 2023 r., na złożonych przez niego wówczas "na gorąco" zeznaniach oraz na dołączonych do akt nieprzetłumaczonych wydrukach ze stron internetowych, pomijając złożone przez Skarżącego pisemne wyjaśniania, złożone zeznania jak również późniejsze zeznania przewoźnika przesłuchanego charakterze świadka. Owszem, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że dał wiarę zeznaniom przewoźnika złożonym w dniu kontroli bo jego zdaniem zostały wówczas złożone spontanicznie natomiast późniejsze zeznania tego przewoźnika były zdaniem organu powściągliwe, wymijające i sprzeczne z wcześniej złożonymi. Natomiast wyjaśnieniom Skarżącego organ nie dał wiary podnosząc, że stoją one w sprzeczności z zeznaniami przewoźnika. Problem jednak w tym, że taka ocena dowodów ma charakter dowolny a nie swobodny, gdyż tego rodzaju argumentacja nie spełnia wymogów wynikających z art. 80 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. W szczególności samo stwierdzenie istnienia sprzeczności pomiędzy dowodami nie stanowi jeszcze ich oceny lecz jedynie identyfikację kolizji, która wymaga rozstrzygnięcia przy użyciu racjonalnych kryteriów z uwzględnieniem również m.in. poziomu wykształcenia osób przesłuchiwanych a także warunków i okoliczności w jakich te zeznania zostały złożone. Trafnie zwraca przy tym uwagę pełnomocnik Skarżącego, że słuchany "na gorąco" kierowca nie musiał zdawać sobie sprawy z sensu i znaczenia użycia frazy "dostania zlecenia" W konsekwencji można zgodzić się z zarzutem skargi i jego uzasadnieniem, że organ nie dążył do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego lecz prowadził postępowanie w celu udowodnienia założonej przez siebie tezy. Co się natomiast tyczy dowodu z nieprzetłumaczonych przez organy stron internetowych zgodzić należy się z poglądem, że pod rządami obowiązującej ustawy o języku polskim organy administracji publicznej zobligowane są do dokonywania w języku polskim zarówno czynności ustnych jak i do prowadzenia w tym języku dokumentacji postępowania co oznacza prawną powinność posługiwania się w postępowaniu administracyjnym przetłumaczonymi dokumentami, gdyż badanie treści dokumentu winno zostać przeprowadzone w języku polskim, który jest językiem postępowania i że dopiero wówczas można powiedzieć, że czynność procesowa polegająca na przeprowadzeniu dowodu z takiego dokumentu została przeprowadzona prawidłowo (por. wyrok NSA z 1.10.2024 r. sygn. akt I OSK 1106/21 oraz wyrok NSA z 15.09.2016 t. I FSK 285/15). Tymczasem w sprawie niniejszej organy w ogóle nie dokonały takiego tłumaczenia co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tym bardziej że na rozprawie w dniu 10 marca 2026 r. Skarżący podał, że przez stronę internetową, którą założył w 2013 r. nie można było uzyskać kontaktu bezpośredniego z kierowcą.Oczywistym błędem organów było również pominięcie udziału Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, który wstąpił do postępowania na prawach przysługujących prokuratorowi przy czym brak doręczenia rzecznikowi decyzji nie spowodował, że nie weszła ona do obrotu prawnego, gdyż dla wejścia decyzji do obrotu prawnego wymagane jest jej doręczenie przynajmniej jednej ze stron, natomiast brak skutecznego doręczenia aktu kolejnym stronom postępowania może stanowić jedynie przesłankę wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 30.05.2025 r. sygn. akt I FSK 305/24). Nie zmienia to jednak faktu, że także i w tym zakresie organ sprzeniewierzył się zasadom postępowania na czele z zasadą praworządności o której mowa w art. 6 k.p.a., bo nie działał na podstawie przepisów prawa ignorując art. 9 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców.Podsumowując. Stwierdzone naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania miały wpływ na wynik sprawy, bo w sprawie niniejszej organy nałożyły karę pieniężną w wysokości 500.000 zł z lp. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy na mikroprzedsiębiorcę (taksówkarza – przyp. Sądu), który jak wynika z przedstawionych przez organ akt administracyjnych "zlecenie" a w istocie kontakt do swoich dawnych klientów udostępnił innemu taksówkarzowi bez wykorzystania dostarczonych lub udostępnionych do tego celu środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Bezspornym przy tym pozostaje, że Skarżący nie posiadał licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób a więc nie był przedsiębiorcą prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób w rozumienie art. 4 pkt 24 u.t.d. oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do tej ustawy. W tych okolicznościach w ocenie Sądu brak było podstaw do zastosowania tej drastycznej sankcji administracyjnej względem Skarżącego. Sam bowiem fakt przekazania przez Skarżącego kontaktu do klienta czy nawet określenie przezeń orientacyjnej ceny przejazdu nie mogło być bowiem utożsamiane z prowadzeniem przez Skarżącego pośrednictwa przy przewozie osób w sytuacji gdy do owego przekazania kontaktu nie doszło przy pomocy dedykowanych do tego celu środków komunikacji elektronicznej a przy tym Skarżący w ogóle nie był licencjonowanym pośrednikiem. Bez znaczenia pozostaje przy tym motywacja Skarżącego związana z udostępnieniem owego kontaktu jak również to czy odbyło się to nieodpłatnie czy też doszło do jakiegoś rozliczenia pomiędzy Skarżącym a skontrolowanym 4 października 2023 r. przewoźnikiem.Na koniec odnotowania wymaga jeszcze jedna istotna kwestia. Mianowicie w myśl art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja została wydana w dniu 3 października 2025 r. a poprzedzającą ją decyzja organu I instancji została wydana w dniu 8 maja 2025 r. Innymi słowy obie te decyzje zostały wydane w czasie, w którym termin określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. jeszcze nie upłynął bo jak wynika z akt administracyjnych a przede wszystkim ze sporządzonego protokołu kontroli naruszenie ujawniono w dniu 4 października 2023 r. Równocześnie nie można tracić z pola widzenia, że na bieg tego terminu nie wpływa wniesienie skargi do sądu administracyjnego, gdyż regulacja wynikająca z art. 189h §4 k.p.a. nie ma tutaj zastosowania. Jak bowiem trafnie zauważył i podniósł to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji w sprawie takiej jak niniejsza reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a §2 k.p.a. wyłącza przepisy Działu IVa k.p.a. i daje pierwszeństwo przepisom odrębnym. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 189a §2 k.p.a. są w tym przypadku przepisy ustawy o transporcie drogowym. Skoro zaś w przywołanym przepisie przewidziano kiedy nie wszczyna się postępowania, a postępowanie wszczęte umarza, to nie można tracić z pola widzenia, że w dacie wyrokowania przez Sąd kompetencja organu do merytorycznego orzekania w sprawie nałożenia kary pieniężnej już nie istnieje z tego względu, że koniec terminu o którym mowa w art. art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. upływał w dniu 4 października 2025 r. (nota bene w dniu następnym po dniu wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji – przyp. Sądu). Sytuacja taka oznacza, że po uchyleniu przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ponowne prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji co do istoty sprawy nie będzie możliwe, gdyż przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. stanowi wprost, że jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat to wszczęte postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, umarza się. Powyższe aktualizowało zatem obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 §3 p.p.s.a. zgodnie z którym w przypadku o którym mowa w art. 145 §1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego umarza jednocześnie to postępowanie (por. wyrok WSA w Krakowie z 24 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 523/23 oraz wyrok NSA z 29 października 2024 r. sygn. akt II GSK 1189/24).Mając to wszystko na względzie Sąd stwierdzając, że zachodzą przyczyny określone w art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak punkcie pierwszym wyroku.Jednocześnie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie administracyjne orzekając o tym w punkcie drugim wyroku.O kosztach postępowania orzeczono w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożył się uiszczony wpis od skargi (5000 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (10.800 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z §2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U.2026.118).. Na zasądzone koszty złożył się uiszczony wpis od skargi (5000 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru (10.800 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z §2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U.2026.118).