Wyrok z 22 sierpnia 2017, sygn. VI Ka 352/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda

Protokolant: sekr. sądowy Robert Wójcik

po rozpoznaniu dnia 18 sierpnia 2017 r.

sprawy A. H. s. J. i I., ur. (...) w W.

obwinionego o wykroczenie z art. 119 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt III W 81/15

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpsw w zw. z art. 45 § 1 kw w zw.
z art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 17 maja 2017 r.) postępowanie przeciwko A. H. o wykroczenie z art. 119 § 1 kw umarza; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz r. pr. P. F. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę
z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT; koszty postępowania w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

VI Ka 352/17

UZASADNIENIE

A. H. został obwiniony o to, że w dniu 2 grudnia 2014 roku w W. przy ul. (...) w sklepie (...) dokonał kradzieży pary butów narciarskich marki N., gdzie suma strat wyniosła 328,59 zł na szkodę sklepu (...) Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 119 § 1 k.w.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt III W 81/15 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego i zarzucił w niej:

1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść wyroku, a polegający na uznaniu, że obwiniony w dniu 4 grudnia 2014 roku działał w stanie pełnej poczytalności;

2.  rażącą niewspółmierność kary w sytuacji, gdy obwiniony, jako osoba długotrwale bezrobotna i bez majątku, nie jest w stanie uiścić takiej kwoty.

Zarzucając powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy obwinionego jest bezzasadna i stanowi jedynie próbę polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a wydany wyrok nie narusza art. 438 pkt 3 i 4 k.p.k.

Sąd ten gruntownie ocenił opinie sądowo-psychiatryczne S. K. oraz J. M. i doszedł do słusznego poglądu, że opinia drugiego z nich zawiera sprzeczności i braki. Opinia biegłego K. była tych sprzeczności pozbawiona, była logiczna i rzetelna, stąd też Sąd oparł się na niej przy ustalaniu poczytalności obwinionego w czasie czynu. W ocenie tego biegłego stan psychiczny obwinionego nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i zdolności pokierowania jego postępowaniem. Sąd Odwoławczy w pełni podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy i wnioski z niej wyciągnięte.

Niezależnie od powyższego należało zaskarżony wyrok uchylić z uwagi na przedawnienie orzekania w sprawie. Czyn zarzucony obwinionemu został popełniony w dniu 4 grudnia 2014 roku, a zgodnie z art. 45 § 1 k.w. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 roku, karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Dlatego też – biorąc pod uwagę brzmienie art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 17 maja 2017 r.) należy stwierdzić, że karalność rozpatrywanego czynu ustała z dniem 4 grudnia 2016 roku, wobec czego postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w.

Z powyższych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.