Postanowienie SN z 17 października 2003, sygn. I PK 390/03
Data orzeczenia
17 października 2003
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Jerzy Kwaśniewski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 17 października 2003 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z powództwa J. A.
przeciwko Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Spółce z o. o. w T.
o przywrócenie do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 października 2003 r.,
kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w T.
z dnia 11 marca 2003 r.,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
U z a s a d n i e n i e
Zgodnie z art. 393 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie
występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 §
2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu
uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.
2
Podstawę rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z art. 52 § 1 KP stanowiło
ustalenie, że powód będąc pracownikiem pozwanego Przedsiębiorstwa
Komunikacji Samochodowej ze swojej winy i z naruszeniem wyraźnego zakazu z
regulaminu pracy, przebywał na terenie zakładu pracy w stanie po spożyciu
alkoholu. W związku z podstawami wyroku, z których podstawa faktyczna nie jest
przez powoda kwestionowana, tylko sens retoryczny – bez znaczenia dla
rozpatrywanej sprawy – mają pytania postawione w kasacji: czy art. 52 § 1 pkt 1 KP
może dotyczyć pracownika będącego na urlopie i czy ciężar dowodu spoczywa na
pracodawcy.