Wyrok z 1 lutego 2018, sygn. VII U 1323/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 lutego 2018 r.

Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka

Protokolant: st. sekr. sądowy Maria Nalewczyńska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. w Warszawie

sprawy R. B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

o wcześniejszą emeryturę (z warunków szczególnych)

na skutek odwołania R. B.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W.

z dnia 8 czerwca 2016 r. znak: (...)

oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

R. B. w dniu 1 sierpnia 2016 r. wniósł odwołanie za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie od decyzji organu rentowego z dnia 8 czerwca 2016 r., znak: (...). Odwołujący zarzucił decyzji naruszenie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia
17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do emerytury z tytułu pracy
w warunkach szczególnych, pomimo zaistnienia nowych okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania. Mając na uwadze powyższe, ubezpieczony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi rentowemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Odwołujący wskazał,
że organ rentowy nie wszczął postępowania i nie zweryfikował, czy przedstawione nowe okoliczności doprowadzą do zmiany ustaleń w zakresie uprawnień emerytalnych ( k. 2-7 a. s.).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w odpowiedzi
na odwołanie z dnia 22 sierpnia 2016 r. wniósł o jego oddalenie na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. Organ rentowy stwierdził, że nie miał podstaw prawnych, aby zgodnie z wnioskiem odwołującego przesłuchać zawnioskowanych świadków oraz odebrać od nich oświadczenia. Oddział wskazał, że wobec już raz oddalonego odwołania ubezpieczonego prawomocnym wyrokiem sądu, sprawa ma powagę rzeczy osądzonej ( k. 10-12 a. s.).

Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 7 lipca 2017 r. dopuścił dowód
z opinii biegłego sądowego ds. BHP celem ustalenia, czy odwołujący był zatrudniony
w warunkach szczególnych w oparciu o zebrany materiał dowodowy ( k. 71 a. s.).

Odwołujący pismem procesowym z dnia 11 października 2017 r. wniósł zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego zarzucając przeprowadzenie analizy w sposób nierzetelny oraz wewnętrzną spójność wniosków. Ubezpieczony wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu BHP. W związku z tym Sąd w dniu 13 października 2017 r. dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego sądowego ( k. 115-117 a. s.).

Odwołujący pismem procesowym z dnia 4 grudnia 2017 r. ponownie wniósł zastrzeżenia do opinii biegłego sądowego oraz zażądał dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu BHP. Ubezpieczony wskazał, że biegły sądowy źle zakwalifikował rodzaj pracy wykonywanej przez ubezpieczonego, ponieważ w świadectwie pracy wymieniony jest dział XIV, pozycja 24, a nie dział XIV, pozycja 13. Ubezpieczony zarzucił również, że świadkowie pracując na tym samym stanowisku otrzymali świadectwo pracy w warunkach szczególnych ( k. 146-147 a. s.).

Sąd na rozprawie z dnia 1 lutego 2018 r. postanowił oddalić wniosek odwołującego
o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego ds. BHP ( k. 157 a. s.).

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

R. B., urodzony w dniu (...), złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w dniu 9 marca 2016 r. wniosek o emeryturę ( k. 1 a. e., tom IV).

Huta (...) w W. w dniu 28 września 1978 r. zawarła z odwołującym umowę o pracę na czas próbny, a następnie w dniu 12 października 1978 r. umowę o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku ślusarza – warsztat remontów wózków podnośnikowych ( k. 52 i 55 a. o.).

Huta (...) w W. w dniu 15 marca 1999 r. rozwiązała z odwołującym umowę o pracę za wypowiedzeniem, który miał upłynąć w dniu 30 czerwca 199 r. z uwagi
na likwidację stanowiska pracy ( k. 4 a. o.).

Zgodnie ze świadectwem wykonywania prac w warunków szczególnym z dnia
30 czerwca 1999 r., odwołujący był zatrudniony w Hucie (...) w okresie od dnia 28 września 1978 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. i wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracę na stanowisku ślusarza wymienioną w wykazie A, dziale XIV pod pozycją 24 stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego ( k. 19 a. e., tom IV).

Zgodnie ze świadectwem pracy z dnia 30 czerwca 1999 r., odwołujący był zatrudniony w Hucie (...) w okresie od dnia 28 września 1978 r. do dnia
30 czerwca 1999 r. i wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracę na stanowisku ślusarza konserwatora wózków ( k. 21 a. e., tom IV, k. 1 a. o.).

Zgodnie ze świadectwem wykonywania prac w warunków szczególnym z dnia
21 czerwca 1999 r., odwołujący był zatrudniony w okresie od dnia 3 października 1972 r.
do dnia 30 czerwca 1999 r., przy czym w okresie od dnia 6 listopada 1974 r. do dnia
30 czerwca 1999 r. wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracę na stanowisku ślusarza wymienioną w wykazie A, dziale XIV pod pozycją 24 stanowiącego załącznik nr 1
do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r.
w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego ( k. 45 a. e., tom IV).

Zgodnie ze świadectwem pracy z dnia 30 czerwca 1999 r., odwołujący był zatrudniony w Hucie (...) w okresie od dnia 3 października 1972 r. do dnia
30 czerwca 1999 r. i wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracę na stanowisku ślusarza konserwatora wózków ( k. 43 a. e., tom IV).

Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. w oparciu o własne ustalenia wydał zaskarżoną decyzję z dnia 8 czerwca 2016 r., znak: (...), zgodnie z którą odmówił wznowienia postępowania w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Organ rentowy wskazał, że złożony wniosek o wcześniejszą emeryturę z tytułu pracy
w warunkach szczególnych dotyczy kwestii już rozstrzygniętej prawomocną decyzją
( k. 55 a. e., tom IV).

Odwołujący pracował jako ślusarz w pełnym wymiarze czasu pracy w systemie czterobrygadowym. Do jego obowiązków należała konserwacja i dbanie o sprawność wózków, wydawanie i przyjmowanie wózków do wywożenia szkła. Wydanie wózka sprowadzało się do sprawdzenia, czy jest sprawny. Ubezpieczony podłączał wózek
do prostownika, uzupełniał elektrolity i dolewał wodę destylowaną. Naprawa odbywała się
na warsztacie bez udziału odwołującego. Ubezpieczony wykonywał drobne naprawy usterek. Praca w połączeniu z kwasem była wykonywana w zależności od potrzeb. Odwołujący 70% czasu pracy przebywał w ładowni, gdzie ładował wózki ( zeznania świadków J. G. i T. O. oraz odwołującego, k. 69-71 a. s.).

Sąd na podstawie opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu BHP ustalił, że okres zatrudnienia odwołującego w okresie od dnia 28 września 1978 r. do dnia
31 grudnia 1998 r. nie spełnia przesłanki wykonywania prac w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na zajmowanym stanowisku, bowiem wykonywał przemiennie prace związane z zapewnieniem:

- sprawności akumulatorów do wózków poprzez opróżnianie, oczyszczanie i wymianę stężonego kwasu siarkowego i płyt ołowianych objęte w wykazie A, dziale XIV pod pozycją 13 stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.;

- eksploatacji wózków poprzez usuwanie drobnych usterek, wykonywanie czynności związanych z przeglądami i konserwacją wózków, monitorowaniem ich sprawności
oraz wydawanie ich do eksploatacji, a także kierowania wózkami w zastępstwie nieobecnych operatorów i pomocy w usuwaniu awarii, które to nie są objęte wymienionym wykazem.

Uznanie prac za wykonywane w szczególnych warunkach jest możliwe, gdy stanowisko
lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika ściśle odpowiada zapisowi zawartemu
w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
oraz prace te wykonywane były stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym
na danym stanowisku pracy. Tymczasem z materiału dowodowego wynika, że odwołujący wykonywał prace związane z zestawieniem i utrzymaniem sprawności baterii akumulatorów do wózków jezdniowych w około 70% obowiązującego go normalnego czasu pracy ( k. 88-98 i 123-129 a. s.).

Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego
w aktach sprawy, w tym akt rentowych i akt osobowych, zeznań świadków J. G. i T. O. oraz w oparciu o dowód z opinii głównej i uzupełniającej biegłego sądowego z zakresu BHP J. P..

Dowody w zakresie, w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia są w części niespójne. Sąd za bezsporny uznał materiał dowodowy związany ze świadczeniem pracy przez ubezpieczonego w spornym okresie oraz ogólny staż pracy. Sąd również uznał co do zasady
wystawione przez pracodawcę dwa świadectwa pracy i dwa świadectwa wykonywania prac
w warunkach szczególnych. Jednakże Sąd uznał, że dokumenty te pozostają ze sobą
w sprzeczności, ponieważ dotyczą innego okresu zatrudnienia odwołującego. Jednak
na podstawie oryginalnych dokumentów zawartych w aktach osobowych w postaci umowy
o pracę i świadectwa pracy, Sąd ustalił, że odwołujący zatrudniony był w Hucie (...) w okresie od dnia 28 września 1978 r. do dnia 30 czerwca 1999 r. Natomiast
Sąd uznał treść znajdującą się w świadectwach wykonywania pracy w warunkach szczególnych za niewiarygodną, gdyż zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności

zeznania świadków nie pozwoliły uznać, aby odwołujący w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał czynności w pełnym wymiarze czasu pracy.

Sąd jednocześnie dał wiarę zeznaniom świadków w zakresie wykonywania przez odwołującego konkretnych czynności w ramach zatrudnienia w spornym okresie czasu.
Na podstawie treści zeznań świadków Sąd ustalił zakres czynności, które wykonywał odwołujący w pełnym wymiarze czasu pracy.

Sąd uznał również w szczególności za wiarygodną, opinie główną i uzupełniającą sporządzone przez biegłego sądowego, który posiada doświadczenie w opiniowaniu podobnych spraw. Wnioski wyprowadzone przez biegłego sądowego na podstawie zeznań świadków
oraz mając na uwadze obowiązujący stan prawny, są logiczne i korelują z pozostałym materiałem dowodowym. Opinie zostały sporządzone w sposób fachowy i wyczerpujący, a ich treść odnosiła się do wszystkich spornych okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do wydania orzeczenia.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie R. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
(...) Oddział w W. z dnia 8 czerwca 2016 r., znak: (...) jest niezasadne i podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd wskazuje, że wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania przez organ rentowy było nieprawidłowe. Zgodnie z argumentacją odwołującego, strona ma prawo do ubiegania się ponownie o świadczenie, kiedy zaistnieją nowe okoliczności w sprawie, do których niewątpliwie zaliczono dowód z zeznań dwóch nowych świadków. Jednakże Sąd na gruncie obowiązujących przepisów prawa jest nieuprawniony do wydania wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję. W związku z tym
Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, traktując jednocześnie decyzję jako odmawiającą prawa do wcześniejszej emerytury z warunków szczególnych. Jedyną kwestią sporną pozostawało ustalenie, czy odwołujący w udowodnionym ponad 25-letnim ogólnym stażem pracy, legitymuje się 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony żądał zaliczenia okresu zatrudnienia w Hucie (...) od dnia
28 września 1978 r. do dnia 31 grudnia 1998 r.

Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach
i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. z 2016 r., poz. 887 z późn. zm.), zwanej dalej ,,ustawą’’, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz

2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

Warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych jest spełnienie przesłanki posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w art. 27 i przesłanki stażu pracy w szczególnych warunkach w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej,
tj. 1 stycznia 1999 r., nieprzystąpienie do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenie wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.

Wykaz prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
o których mowa w powołanym art. 184 ustawy nie podlega wykładni rozszerzającej. Prace te ściśle i jasno zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.
w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach
lub w szczególnym charakterze ( Dz. U. z 1983 r., Nr 8, poz. 43) zwanego dalej ,,rozporządzeniem’’. Jednakże nabycie uprawnień z tytułu wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze podlega dalszym ograniczeniom. Aby daną pracę uznać za wykonywaną w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracownik ma obowiązek wykonywać ją stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, na danym stanowisku pracy w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia.

W myśl art. 32 ust. 2 ustawy, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia, przy czym wiek emerytalny powyższej kategorii pracowników, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których pracownikom tym przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z powyższym rozporządzeniem, aby mężczyzna mógł nabyć prawo do emerytury powinien:

1.  posiadać 25-letni okres zatrudnienia, liczony łącznie z okresami równorzędnymi
i zaliczanymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia);

2.  wykonywać pracę wymienioną w wykazie A ( Prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego), będącym załącznikiem do rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego;

3.  osiągnąć wiek emerytalny wynoszący 60 lat (§ 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia); oraz

4.  być zatrudniony przez co najmniej 15 lat w szczególnych warunkach (§ 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia)

Sąd w trakcie niniejszego postępowania przeprowadził dowód z zeznań świadków.
W oparciu o treść ich przesłuchania, Sąd zważył, że bez wątpienia odwołujący był zatrudniony i wykonywał pracę w spornym okresie czasu. Jednakże dokonując analizy zeznań, Sąd doszedł do przekonania, że ubezpieczony w ciągu ośmiu godzin pracy wykonywał rozmaite czynności. J. G. i T. O. to osoby, które bezpośrednio współpracowały z odwołującym w spornym okresie czasu i posiadali pełną wiedzę na temat czynności, które wykonywał on w ramach pełnego wymiaru czasu pracy. W oparciu
o zeznania świadków Sąd przyjął, że ubezpieczony wykonywał czynności związane
z konserwacją i dbaniem o sprawność wózków, wydawaniem i przyjmowaniem wózków
do wywożenia szkła, podłączaniem wózka do prostownika, uzupełnianiem elektrolitów
i dolewania wody destylowanej czy też z drobną naprawą usterek. Po dokonaniu tychże ustaleń, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego ds. BHP. Na tle zeznań świadków oraz na podstawie logicznej i zbieżnej opinii głównej i uzupełniającej sporządzonej przez biegłego sądowego, nie można przyjąć, ażeby ubezpieczony wykonywał pracę w warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Zgodnie bowiem z orzeczeniem Sądu Najwyższego, ,,dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy i jej wykonywanie w warunkach określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia
7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, a więc stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez osiem godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy). Przy ustalaniu okresów pracy w szczególnych warunkach, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, nie jest dopuszczalne zaliczanie innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika w stopniu powodującym wcześniejszą utratę zdolności do zatrudnienia i nie zostały wymienione w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia. (…) W świetle art. 32 ust. 4 u.e.r.f.u.s. oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia
z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych
w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, pracami w szczególnych warunkach nie są wszelkie prace wykonywane w narażeniu na kontakt z niekorzystnymi dla zdrowia pracownika czynnikami lub prace charakteryzujące się znacznym wysiłkiem fizycznym, lecz jedynie takie, które zostały wymienione w § 4-15 tego rozporządzenia
i wykazach stanowiących załącznik do niego. ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II UK 395/13) Co prawda Sąd zważył, że odwołujący wykonywał pewne czynności zaliczane bezpośrednio do pracy w warunkach szczególnych takie, jak opróżnianie i oczyszczanie wózków, wymiana stężonego kwasu siarkowego czy też płyt ołowianych. Jednakże zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, ażeby świadczył
on pracę w warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy. Należy ponownie wskazać, że biegły sądowy w sposób logiczny, rzetelny i spójny przedstawił swoje stanowisko w sprawie, z którego między innymi jasno wynikało, że odwołujący nie był osobą wykonującą pracę w warunkach szczególnych w pełnym wymiarze czasu pracy.

Dysponując tak zebranymi zeznaniami świadków w toku postępowania sądowego,
Sąd uznał za niewiarygodne dokumenty zawarte w aktach rentowych, wskazujące,
że odwołujący wykonywał pracę w warunkach szczególnych. Sąd zważył, że dokumenty
te wystawione przez pracodawcę nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu
art. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym, ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym, jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w tym dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno, co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego, ,,świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest dokumentem urzędowym
w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która
go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Wydanie przez pracodawcę świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych. Zaświadczenie to jest jedynie dokumentem prywatnym (art. 245 k.p.c.), wydawanym dla celów dowodowych (przede wszystkim dla celów wykazania przed organem rentowym, że pracownik nabył uprawnienia związane z pracą w szczególnych warunkach),
a okoliczności w tym dokumencie potwierdzone przez pracodawcę podlegają weryfikacji zarówno w postępowaniu sądowym, jak i w postępowaniu przed organem rentowym.’’ ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt I UK 137/13)

Na marginesie rozważań prawnych należy wskazać, że odwołujący w toku postępowania sądowego nie przedstawił merytorycznych kontr argumentów
do sporządzonych opinii głównej i uzupełniającej przez biegłego sądowego ds. BHP.
Sąd zważył, że zarzuty kierowane przez ubezpieczonego były niewystarczające oraz bezpodstawne. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe w całości dało podstawy do ustalenia, jakie prace odwołujący faktycznie wykonywał na rzecz swojego pracodawcy. Zeznania dwójki świadków, którzy współpracowali z ubezpieczonym były zbieżne, korelowały ze sobą, a zatem Sąd uznał je za w pełni wiarygodne. Złe, zdaniem odwołującego, zakwalifikowanie rodzaju pracy w wykazie A będącego załącznikiem
do rozporządzenia przez biegłego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż nie wykonywał ich w pełnym wymiarze czasu pracy. Przyjmując nawet błąd w tej materii,
że praca ubezpieczonego powinna być uwzględniona pod pozycją 24, zamiast pod pozycją 13, nie skutkowałaby zmianą zaskarżonej decyzji. Również dowód w postaci otrzymania świadectwa pracy w warunkach szczególnych przez zgłoszonych świadków nie daje podstaw do zaliczenia ubezpieczonemu spornego okresu zatrudnienia do pracy w warunkach szczególnych.

W związku z tym, Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

Zarządzenie: (...)

(...)