Wyrok z 14 marca 2018, sygn. IV U 850/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 marca 2018 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: SSO Anna Guniewska

Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Rykała-Płodzień

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. w Rzeszowie

sprawy z wniosku A. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.

o rentę

na skutek odwołania A. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.

z dnia 12/06/2017 r. znak (...)

zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 12/06/2017r. znak: (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy A. P. prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy poczynając od dnia 1 kwietnia 2017r. do października 2019r.

Sygn. akt: IV U 850/17

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 14 marca 2018r.

Decyzją z dnia 12.06.2017r., znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 1.03.2017r.przeliczył i wznowił wypłatę A. P. renty z tytułu niezdolności do pracy od 01.,04.2017r. do 30.04.2020r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. P. podnosząc, że decyzja jest krzywdząca i nie jest zgodna ze stanem faktycznym, ponieważ jest on całkowicie niezdolny do pracy.

W odpowiedzi na odwołanie, organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca A. P. pobierał rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy do dnia 31.03.2017r. W dniu 1.03.2017r. złożył wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres.

Orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 09.06.2017r. wnioskodawca został uznany za częściowo niezdolnego do pracy do 30.04.2020r.

(dowód: orzeczenie lekarza orzecznika, orzeczenie komisji lekarskiej ZUS w aktach ZUS)

W celu ustalenia stanu zdrowia wnioskodawcy, w szczególności czy jest on całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy, kiedy powstała owa niezdolność do pracy, czy nastąpiła istotna poprawa lub pogorszenie stanu jego zdrowia, a także czy ewentualna niezdolność do pracy ma charakter trwały czy okresowy, Sąd dopuścił i przeprowadził dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu kardiologii – chorób wewnętrznych, neurologii, diabetologii, psychiatrii.

W opinii biegłych sądowych z zakresu kardiologii – chorób wewnętrznych, diabetologii– na podstawie akt sprawy, ZUS, dostępnej dokumentacji medycznej, badania podmiotowego i przedmiotowego ustalili u wnioskodawcy: - stabilną chorobę wieńcową (...), - stan po zawałach serca, (1993, 1996), - stan po zabiegu angioplastyki wieńcowej z implantacją stentu w obrębie LAD (2003), - nadciśnienie tętnicze, - hiperlipidemię mieszaną, - cukrzycę typu 2 w okresie doustnego leczenia hipoglikemizującego.

W oparciu o powyższe uznali, że A. P. po 31.03.2017r. jest nadal całkowicie niezdolny do pracy z przyczyn kardiologicznych na okres 2 lat od daty badania sądowo-lekarskiego, to jest do października 2019r.

W uzasadnieniu stwierdzono, że wnioskodawca w 1993r. i 1996r. przebył zawał serca. W roku 2003 wykonano zabieg angioplastyki wieńcowej z implantacją stentu. W 2006 roku stwierdzono zamknięcie dwóch z trzech podstawowych tętnic wieńcowych – pacjent został zakwalifikowany do leczenia kardiochirurgicznego, na które nie wyraził zgody. Wnioskodawca przez wiele lat uznawany był za całkowicie niezdolnego do pracy . Ostatnio wykonana próba wysiłkowa została przerwana tuż po rozpoczęciu obciążenia z powodu bólu w klatce piersiowej. Lekarz wykonujący badanie opisał niedokrwienne obniżenie odcinka ST. Próba została opisana jako klinicznie i elektrokardiograficznie dodatnia. W ocenie biegłego sądowego z zakresu kardiologii stan kardiologiczny wnioskodawcy od czasu poprzednich orzeczeń ZUS nie uległ istotnej zmianie. W opinii biegłego kardiologa należy uznać za wiarygodny wynik ostatnio wykonanej próby wysiłkowej, kiedy to objawy dławicowe i nasilenie zmian w zapisie EKG wystąpił już po 1 minucie trwania wysiłku. Stan ten uniemożliwia wykonywanie jakiegokolwiek zatrudnienia , również o charakterze niezwiązanym z pracą fizyczną. . Wnioskodawca jest nadal niezdolny do pracy z przyczyn kardiologicznych na okres 2 lat od daty badania sądowo-lekarskiego. Cukrzyca typu 2 leczona lekami doustnymi nie wpływa na zdolność wnioskodawcy do pracy.

Biegły neurolog uznał, że dotychczasowa niezdolność do pracy była spowodowana głównie schorzeniami kardiologicznymi. W badaniu lekarza orzecznika ZUS z 30.03.2015r. w zakresie narządu ruchu i układu nerwowego zanotowano jedynie ograniczenie ruchomości kręgosłupa. Obecny stan neurologiczny badanego jest dobry, schorzenia dyskopatyczno - zwyrodnieniowe są powszechne w grupie wiekowej opiniowanego i typowo przebiegają z dolegliwościami bólowymi. Zawroty głowy nie wpływają na sprawność badanego i nie podlegały szerszej diagnostyce ani terapii. Tym samym stopień zaawansowania schorzeń neurologicznych ich przebieg, a przede wszystkim stan opiniowanego nie powodują długotrwałej niezdolności do pracy.

Sąd Okręgowy dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie wskazanych dowodów. Sąd Okręgowy dał wiarę dowodom z dokumentów, albowiem zostały one sporządzone przez powołane do tego osoby, w zakresie przyznanych im kompetencji i w przepisanej formie, a ich autentyczność i treść nie budziły wątpliwości Sądu.

Sąd Okręgowy dał wiarę opinii biegłych sądowych, albowiem są one fachowe, a ich treść oraz sposób formułowania wniosków nie budzi wątpliwości. Opinie zostały wydane przez biegłych specjalistów, których specjalizacje zawodowe odpowiadają schorzeniom i dolegliwościom wnioskodawcy. Biegli wydali opinię po badaniu wnioskodawcy oraz po wnikliwej analizie dokumentacji jego leczenia. Z treści opinii wynika, że zawierają one wszystkie konieczne elementy (wywiad uzyskany od wnioskodawcy i z zapisu dokumentacji medycznej, rezultaty własnych badań, wskazanie dokumentacji medycznej będącej przedmiotem analizy, rozpoznanie lekarskie i wniosek końcowy dotyczący niezdolności do pracy). Merytoryczna analiza również pozwala na przyznanie opinii biegłych waloru wiarygodności. Podstawę dla rozstrzygnięcia stanowiły wnioski zawarte w opiniach biegłego kardiologa. Sąd uznał tę opinię za w pełni wiarygodną oraz rzetelną.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Odwołanie jest zasadne.

Zgodnie z art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy oraz wysokość tych świadczeń ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na wniosek lub z urzędu ustalono zmianę stopnia niezdolności, brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Renta z tytułu niezdolności do pracy chroni przed ryzykiem niezdolności do pracy. Specyfika powyższego ryzyka przejawia się w niestałości tego stanu faktycznego i prawnego. W związku z tym prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy może ulec zmianom – zmianie kwalifikacji niezdolności do pracy, jej ustaniu lub ponownemu powstaniu. O zmianach w prawie i wysokości świadczeń rentowych przesądza wynik badania lekarskiego przeprowadzonego przez lekarza orzecznika ZUS i komisji lekarskiej ZUS. W toku postępowania sądowego w przedmiocie odwołania od decyzji organu rentowego, która zależna jest od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, Sąd dokonuje weryfikacji stanowiska lekarza, jak i komisji lekarskiej zakwestionowanych przez wnioskodawczynię.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 - 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Za osobę całkowicie niezdolną do pracy uważa się osobę, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnie z poziomem posiadanych kwalifikacji. Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się z jednej strony stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, z drugiej zaś możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.

W niniejszej sprawie należy uznać, że decyzja organu rentowego oparta na treści art. 107 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie była prawidłowa, gdyż u wnioskodawcy nie nastąpiła istotna poprawa stanu zdrowia, która uzasadniałaby uznanie, że jest on jedynie częściowo niezdolny do pracy. Powyższe potwierdziła opinia biegłego sądowego z zakresu kardiologii przeprowadzona w niniejszej sprawie, a która stała się podstawą orzeczenia Sądu. Z zebranego w sprawie, wiarygodnego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że wnioskodawca jest nadal całkowicie niezdolny do pracy na okres od 1.04.2017r. do października 2019r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak na wstępie.