Postanowienie - II GZ 372/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 10 czerwca 2025
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. Wstrzymanie wykonania aktu, Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp.j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 września 2024 r.Uchylono zaskarżone postanowienie. Wstrzymanie wykonania aktu, Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp.j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 września 2024 r.
Data orzeczenia
10 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24, w sprawie ze skargi A. Sp.j. z siedzibą w W. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego (dalej: GIF) z 25 września 2024 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, po rozpoznaniu wniosku Strony, wstrzymał wykonanie ww. decyzji.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:Spółka w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA) na decyzję GIF z 25 września 2024 r. w przedmiocie cofnięcia udzielonego jej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej położonej w Warszawie przy ul. [...] zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji.Uważała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji polegającej na cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki już z samej swej istoty znacząco utrudni prowadzenie dotychczasowej działalności i może spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa. Apteka objęta cofniętym zezwoleniem jest jedyną działalnością Spółki. Jest ona spółką osobową, której wszyscy wspólnicy są obywatelami Polski i funkcjonują w branży farmaceutycznej od wielu lat. Dodała, że w okresie od 1 stycznia 2024 r. do dnia 30 września 2024 r. uzyskała przychód w wysokości 1.622.037,12 zł przy kosztach działalności w kwocie 1.556.981,40 zł co dało zysk (dochód) w wysokości 65.055,72 zł, zatem Skarżąca generuje średniomiesięczny zysk w kwocie ok. 7.200 zł, co potwierdziła oświadczeniem biura rachunkowego, prowadzącego jej księgowość.Skarżąca podnosiła, iż skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest konieczność natychmiastowego zaprzestania prowadzenia ww. apteki. Przy braku wstrzymania decyzji zmuszona będzie do ogłoszenia upadłości, co w konsekwencji wywoła nieodwracalne skutki. W aptece pracują dwie osoby zatrudnione na umowę o pracę oraz jedna osoba zatrudniona na umowę zlecenia, a miesięczne koszty utrzymania pracowników wynoszą średnio ok. 23.000 zł. Pracownicy Ci w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji zostaną zwolnieni z pracy, co spowoduje potrzebę wypłaty wynagrodzenia w okresie wypowiedzenia, odpraw oraz składek ZUS. Skarżąca jest też przekonana, iż odzyskanie personelu będzie niemożliwe, gdyż zwolnieni pracownicy znajdą inną pracę z uwagi na duże zapotrzebowanie rynku na farmaceutów. Jednakże Stronie z tego samego powodu będzie bardzo trudno znaleźć nowych pracowników w przypadku uwzględnienia skargi co także poza aspektem finansowym oznaczać będzie niepowetowaną szkodę dla Spółki.Skarżąca przedstawiła zestawienie stałych wydatków oraz ich kwoty, które będzie musiała pokrywać chcąc utrzymać miejsce na aptekę, równocześnie nie mając przychodów z jej prowadzenia. Do wydatków tych zaliczyła m.in. czynsz najmu, opłaty za media, obsługę serwisową sprzętu komputerowego i programu aptecznego czy obsługę księgową. Wynoszą one łącznie ok. 37.500 zł miesięcznie, na co przedstawiła faktury od stałych dostawców. Skarżąca dodała, że wydanie zaskarżonej decyzji skutkowało również zaleganiem w magazynie apteki asortymentu o wartości w cenach brutto 283.391,16 zł, na który składają się m.in. produkty lecznicze refundowane i leki zagrożone brakiem dostępności. Wyjaśniła, że są to produkty pełnowartościowe, które zgodnie z obowiązującymi przepisami będą musiały zostać zutylizowane na jej koszt, który wyniesie ok. 14.950 zł. Spółka załączyła zestawienie stanu magazynowego na dzień 26 października 2024 r. oraz ofertę cenową utylizacji leków.W związku z powyższymi okolicznościami Spółka podkreśliła, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zmuszona będzie do zgłoszenia wniosku o upadłość co bez wątpienia z samej swej istoty ma nieodwracalny skutek. Ponadto uniemożliwienie sprzedaży produktów leczniczych zagrożonym brakiem dostępności spowoduje nieodwracalny skutek związany z ograniczeniem dostępności do tych leków pacjentom będących potencjalnymi klientami Skarżącej.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o nieuwzględnianie wniosku Spółki o wstrzymanie. W uzasadnieniu swojego stanowiska wyjaśnił, iż 13 listopada 2024 r. GIF wydał postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu podstawy wstrzymania nie mogą stanowić okoliczności będące typowymi skutkami wykonania decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki. Taki tok rozumowania oznaczałby bowiem, że w każdym przypadku, w którym przedmiotem rozstrzygania jest cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej spełnione byłby przesłanki wstrzymania z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Zwykłymi następstwami wykonania ww. decyzji jest bowiem utrata przychodów ze sprzedaży, konieczność zwolnienia pracowników oraz poniesienia kosztów utylizacji produktów leczniczych.Spółka w replice z 27 grudnia 2024 r. na odpowiedź GIF na skargę, podtrzymała dotychczasowe stanowisko.Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniem wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wynikającą z art. 61 § 1 p.p.s.a. zasadę, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jak i wyjątek przewidziany w art. 61 § 3 p.p.s.a., że sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek strony (przedstawiający jej twierdzenia i argumenty, poparte stosownymi dokumentami źródłowymi) wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, uznał wniosek za zasadny i zasługujący na uwzględnienie. Uważał, że nie był kluczowy charakter sprawy, którego skutkiem jest wstrzymanie działalności apteki (cofnięcie zezwolenia na jej prowadzenie), ale istotne były powołane we wniosku szczególne okoliczności i przedstawione przez Spółkę dokumenty, które wystraczająco uprawdopodobniały przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona uprawdopodobniła (co było wystarczające), że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki doprowadzi do sytuacji nieodwracalnej w przypadku późniejszego uwzględnienia skargi.Sąd stwierdził, że aptekę w W. przy ul. [...], która już wcześniej istniała w tej lokalizacji, Spółka prowadzi od 34 lat. Aby zachować to miejsce Skarżąca będzie musiała przez cały czas trwania postępowania sądowego ponosić koszty najmu oraz inne wydatki związane z utrzymaniem lokalu, nie mogąc równocześnie prowadzić tam apteki i uzyskiwać z tego tytułu przychodów. Wypracowany zysk w wysokości 65.055,72 zł pozwoli na opłacenie tych kosztów przez ok. 2 miesiące – Strona oszacowała te wydatki na podstawie dokumentów finansowych na kwotę ok. 37.500 zł miesięcznie. Spółka oświadczyła również, że prowadzenie ww. apteki jest jej jedyną działalnością i nie ma innych źródeł przychodów. Ich pozyskanie, np. poprzez uzyskanie zezwolenia na prowadzenie innej apteki bądź zmianę profilu działalności, jest mało prawdopodobne oraz wymagałoby znacznych nakładów finansowych. Sąd uwzględnił także argument, co do trudności w ponownym pozyskaniu pracowników punktów aptecznych na terenie Warszawy (fakt powszechnienie znany), jak i nieodwracalne skutki związane z utylizacją znacznej ilości produktów leczniczych (o wartości 238.391,16 zł) w tym, co istotne, także produktów refundowanych i zagrożonych brakiem dostępności, co Spółka udokumentowała.Sąd zwrócił również uwagę, że Strona, jako spółka prawa handlowego, w przypadku braku możliwości realizowania bieżących zobowiązań (wynikających m.in. z braku przychodów) zobowiązana będzie do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie później niż w terminie 30 dni od dnia w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, w myśl art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 794). Obowiązek ten zabezpieczony jest sankcją odpowiedzialności majątkowej oraz odpowiedzialności karnej wobec osób, na których spoczywa obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość (m.in. art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa czy art. 586 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych).W rezultacie Sąd doszedł do wniosku, że Spółka uprawdopodobniła, że wskutek wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i dlatego były podstawy do zastosowania wobec Skarżącej wyjątkowej instytucji, tj. wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, o czym orzekł na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Główny Inspektor Farmaceutyczny zaskarżając je w całości. Zarzucał, że zostało wydane z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a., polegającym na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo, że wniosek Strony nie miał usprawiedliwionych podstaw. Wnosił o: na podstawie art. 196 p.p.s.a o wstrzymanie przez WSA wykonania zaskarżonego postanowienia tego Sądu, a na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a o uchylenie zaskarżonego postanowienia w trybie autokontroli i ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wnosił o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji GIF bądź w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie autokontroli, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wystąpił o uchylenie przez NSA zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania.Przede wszystkim podnosił, że wykazywane przez Spółkę okoliczności są w istocie zwykłymi następstwami wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Prezentowany przez WSA pogląd prowadziłby w istocie do sytuacji, że każde rozstrzygnięcie o cofnięciu zezwolenia wiązałoby się z niemożnością wykonania wydanej decyzji i czyniłoby iluzoryczny nadzór organów IF nad obrotem produktami leczniczymi. Szczegółowe argumenty na poparcie powyższych zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu zażalenia.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 13 lutego 2025r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.Strona w piśmie, nazwanym "odpowiedź na zażalenie", wniesionym 9 kwietnia 2025r. (odpis zażalenia otrzymała 25 lutego 2025 r.) wnosiła o oddalenie zażalenia GIF jako oczywiście bezzasadnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie organu - GIF jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie.Wymaga wyjaśnienia, że ustawodawca odnośnie do decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenia apteki nie wprowadził odstępstwa od reguły – wyrażonej wprost w art. 61 § 1 p.p.s.a. - że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Ustawodawca nie przewidział też przesłanek wstrzymania tego typu decyzji według zasad innych niż określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ustawie z dnia 6 września 2001 r.-Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2025 r., poz. 750) wskazano jedynie przypadki w których przepis ten nie znajduje zastosowania. I tak, w myśl art. 108 ust. 4a tego aktu do decyzji, o których mowa w ust. 4 (w tym do decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenia apteki), wydanych na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4a oraz art. 103 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 nie stosuje się art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponieważ takiej podstawy prawnej wprost nie wskazano w zaskarżonej decyzji – zasadne było przeprowadzenie analizy wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i zawartych w nim argumentów pod kątem spełnienia przesłanek ustanowionych art. 61 § 3 p.p.s.a.Zgodnie zaś z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Chodzi o skutki, związane z wykonaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (por. postanowienia NSA z: 19 maja 2025 r., sygn. akt II GZ 325/25; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 42/25; opubl., podobnie jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie są zatem wystarczające ogólne twierdzenia strony skarżącej, nawet jeśli odwołują się one do realnych zdarzeń, procesów lub stanów. Obowiązek skonkretyzowania okoliczności, które mają świadczyć o realizacji ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności – jako związane z wykonaniem zaskarżonego aktu – mogą zostać zakwalifikowane jako realizujące przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku zatem strona powinna wykazać konkretne okoliczności stanowiące podstawę oceny, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności – z uwagi właśnie na te okoliczności - jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GZ 186/25 i powołane w nim orzecznictwo).Z uwagi na charakter rozstrzygnięcia – cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej- generalnie okoliczności związane ze skutkami likwidacji placówki aptecznej są w istocie normalnymi i oczywistymi konsekwencjami wydania oraz wykonania ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. O ich nadzwyczajnym i szczególnym charakterze natomiast mogą przesądzać dalsze następstwa wykonania tego rodzaju orzeczenia w sferze prawnej podmiotu skarżącego, których realna i wiarygodnie wykazana możliwość zaistnienia może być kwalifikowana jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie są jednak tego rodzaju następstwami same czynności związane z likwidacją placówki, w tym związane z utratą przychodów lub pogorszeniem sytuacji finansowej, ponoszeniem dalszych kosztów utrzymania działalności, zachowaniem dotychczasowego stanu zatrudnienia, koniecznością utylizacji zapasów magazynowych produktów leczniczych, utratą stałej klienteli lub narażaniem jej na konieczność realizacji (także ponownie wystawionych recept) w innych placówkach obrotu aptecznego, poniesienie szkód związanych z brakiem możliwości zwrotu stanów magazynowych i w efekcie zachwianie płynności finansowej (por.: postanowienia NSA w sprawie II GZ 42/25, 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II GZ 477/21, przywoływane przez Spółkę). Okoliczności tego rodzaju odpowiadają bowiem istocie konsekwencji prawnych wynikających z treści decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, okoliczności i faktów, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 26 marca 2024 r., sygn. I GZ 321/24; 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338/07; 10 maja 2011 r., sygn. II FZ 106/11; 28 września 2011 r., sygn. I FZ 219/11).Sąd I instancji doszedł do wniosku, że przedstawione przez Skarżącą okoliczności z uwagi na charakter sprawy w wystarczający sposób uprawdopodobniły przesłanki warunkujące wstrzymanie zaskarżonej decyzji.Jednakże w ocenie Sądu odwoławczego, przedstawione przez Sąd I instancji okoliczności mające uzasadnić wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zostały wyczerpująco ocenione, także w kontekście czy rzeczywiście prowadziły do skutków o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., czy też stanowiły wyłącznie oczywiste konsekwencje decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki, jak z kolei wykazywał organ. Sąd I instancji nie rozważał w ramach okoliczności, które wystąpiły albo miałyby nastąpić w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, np. co do trudności w ponownym pozyskaniu pracowników punktów aptecznych na terenie gminy Warszawy, w jakiej relacji wspomniane osoby pozostawały do Spółki, czy były jej wspólnikami, skoro Spółka dołączyła pozytywną opinię samorządu aptekarskiego z 19 września 2024r. co do spełniania przez wspólniczkę Spółki – M. K. warunków do pełnienia funkcji kierownika innej niż objęta decyzją GIF apteki ogólnodostępnej (k. – 75 akt sąd.), a z kolei co do kwestii dalszej działalności Spółki - przedmiotu jej działalności na podstawie danych z rejestru przedsiębiorców KRS.W tej sytuacji Sąd I instancji nie wyjaśnił szczegółowo motywów rozstrzygnięcia, tj. jakie konkretne właściwości stanów lub zdarzeń przedstawionych we wniosku miałyby świadczyć o realnym zaistnieniu niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudno odwracalnych (nieodwracalnych) skutków. Ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu, oparte na twierdzeniach Spółki bez analizy w kontekście argumentacji organu, należy uznać zatem za niewystarczające do stwierdzenia, że kompetencja określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. została wykonana w granicach dopuszczonej przez prawo swobody orzeczniczej.Podnieść również należy, że w świetle art. 141 § 4 p.p.s.a. funkcja uzasadnienia wyroku – a zgodnie z art. 166 p.p.s.a. również uzasadnienia postanowienia - wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie środka zaskarżenia, jego kontroli.W świetle powyższego i nie przesądzając jednocześnie o zasadności oraz potrzebie udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należałoby stwierdzić, że rozpatrując wniosek strony, uzupełniony jej pismami procesowymi, ocenę przedstawionych w nim argumentów Sąd I instancji powinien przeprowadzić z perspektywy przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a., przy rozważeniu argumentacji organu, a co za tym idzie wykazania uprawdopodobnienia zaktualizowania się ich w odniesieniu do strony skarżącej, a co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, które czynić powinno zadość wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.W związku z powyższym, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.