Postanowienie - I OZ 367/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 czerwca 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 924/24 o oddaleniu wniosków o wykładnię wyroku w sprawie ze sprzeciwu M. T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2024 r. nr SKO Gd/3426/23 w przedmiocie opłacania składek naOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 924/24 o oddaleniu wniosków o wykładnię wyroku w sprawie ze sprzeciwu M. T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 7 sierpnia 2024 r. nr SKO Gd/3426/23 w przedmiocie opłacania składek na
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jolanta Rudnicka
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 27 września 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 924/24, oddalił sprzeciw M. T. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 7 sierpnia 2024 r. nr SKO Gd/3426/23 w przedmiocie opłacania składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe (k. 25).Pismem z 20 listopada 2024 r. skarżąca zwróciła się do Sądu I instancji o wykładnię ww. wyroku (k. 57-58). Postanowieniem z 27 listopada 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek skarżącej o wykładnię wyroku z 27 września 2024 r. (k. 62), a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 25 marca 2025 r., sygn. akt I OZ 150/25, oddalił zażalenie skarżącej na ww. postanowienie (k. 149). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że wyrok Sądu I instancji z 27 września 2024 r. nie wywołuje żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie zachodziła więc konieczność dokonania wykładni w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.").W dniu 29 listopada 2024 r. skarżącą złożyła do Sądu I instancji pismo, którym polemizowała z uzasadnieniem wyroku z 27 września 2024 r. (k. 73). Pismem z 5 grudnia 2024 r. Sąd I instancji poinformował skarżącą, że jej wniosek z 20 listopada 2024 r. o wykładnię wyroku został już rozpoznany postanowieniem z 27 listopada 2024 r. Sąd I instancji wezwał również skarżącą do sprecyzowania, czy pismo z 28 listopada 2024 r. stanowi kolejny wniosek o dokonanie wykładni wyroku z 27 września 2024 r. (k. 80). W piśmie z 12 grudnia 2024 r. skarżąca wyjaśniła, że Sąd I instancji nie rozstrzygnął wątpliwości co do treści wyroku, więc domaga się ich rozstrzygnięcia (k. 84). W piśmie z 28 marca 2025 r. skarżąca wskazała na kolejne wątpliwości związane z wykładnią uzasadnienia ww. wyroku (k. 171).Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 158 p.p.s.a., oddalił wnioski skarżącej o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 września 2024 r. (k. 184) W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że treść wniosków skarżącej z 28 listopada 2024 r. i 28 marca 2025 r. o dokonanie wyjaśnienia treści wyroku, nie odnosi się do wątpliwości w zakresie treści uzasadnienia. Zdaniem Sądu I instancji skarżąca we wnioskach podejmuje polemikę ze stanowiskiem Sądu zaprezentowanym w uzasadnieniu wyroku, w szczególności kwestionuje dokonaną przez Sąd kontrolę postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowości przeprowadzenia postępowania przez organ drugiej instancji, a także interpretację i zastosowanie art. 138 § 1 k.p.a. i art. 136 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, tego rodzaju zarzuty nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w trybie art. 158 p.p.s.a., gdyż do tego rodzaju zarzutów naruszenia prawa przewidziana jest skarga kasacyjna. Ponadto Sąd I instancji zauważył, że brak podstaw do wyjaśnienia treści wyroku w niniejszej sprawie został już przesądzony prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2025 r. (k. 185-187).Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca M. T., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (k. 202-204).Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 158 p.p.s.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 września 2024 r., mimo że w ocenie skarżącej jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania zapadłego w sprawie wyroku, co w konsekwencji może zmierzać do niepowetowanych i negatywnych skutków jakie orzeczenie to ma wywołać.W uzasadnieniu zażalenia rozwinięto argumentację na poparcie ww. zarzutu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Celem instytucji, jaką jest oficjalna wykładnia wyroku, jest rozstrzygnięcie wątpliwości, co do jego treści. Wystąpienie o wykładnię nie może więc służyć polemice z treścią zapadłego orzeczenia czy też kwestionowaniu jego zasadności, gdyż do tego przewidziano inne środki prawne. Podobnie omawiana instytucja nie może prowadzić do uzupełnienia czy też modyfikacji rozstrzygnięcia zawartego w wyroku, ani też do rozwinięcia argumentacji przytoczonej na jego uzasadnienie.W niniejszej sprawie, przede wszystkim, należy mieć na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 25 marca 2025 r., sygn. akt I OZ 150/25, stwierdził jednoznacznie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 września 2024 r. nie wywołuje żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie zachodziła więc konieczność dokonania wykładni w trybie art. 158 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd I instancji, rozpoznając ponowne wnioski skarżącej M. T. o wykładnię wyroku z 27 września 2024 r. zobligowany był uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2025 r. – co też prawidłowo uczynił.Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że treść wniosków skarżącej o wykładnię wyroku, nie odnosi się do wątpliwości w zakresie treści uzasadnienia, ale stanowi nieuprawnioną w tym trybie polemikę z wyrokiem. Skarżąca stara się bowiem wykazać wadliwość wyroku z 27 września 2024 r., a nie wskazuje na ewentualne wątpliwości interpretacyjne, które mogłyby zostać wyjaśnione w trybie wykładni wyroku. Rację zatem ma Sąd I instancję, że do podnoszenia zarzutów naruszenia prawa przewidziana jest skarga kasacyjna, a nie wniosek o wykładnię wyroku.W tych okolicznościach zasadnym zatem było wydanie przez Sąd I instancji postanowienia o oddaleniu wniosków skarżącej o wykładnię wyroku z 27 września 2024 r.Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne do Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a..) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.