sygn. III OSK 581/24 30 września 2025 Naczelny Sąd Administracyjny

Wyrok - III OSK 581/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 30 września 2025

Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1672/22 w sprawie ze skarg D. O., J. B., B. A., Ł. A., M. B. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...Oddalono skargę kasacyjną. Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1672/22 w sprawie ze skarg D. O., J. B., B. A., Ł. A., M. B. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...
Najważniejsze informacje

W skrócie

Wynik oddalono skargę
Typ sprawy sprawa nieprocesowa
Etap skarga kasacyjna
Tryb posiedzenie niejawne
Role w sprawie
odwołujący odwołujący / ubezpieczony apelujący / skarżący wnioskodawca
Data orzeczenia 30 września 2025
Sąd Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący Piotr Korzeniowski
Rozstrzygnięcie

Oddalono skargę kasacyjną

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Sławomir Wojciechowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 września 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1672/22 w sprawie ze skarg D. O., J. B., B. A., Ł. A., M. B. i R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 października 2022 r. nr SKO.4170/18/2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dotyczących realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Ł. A. jest wyrok Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 września 2023 roku, sygn. akt II SA/Rz 1672/22, którym oddalono skargi wniesione przez D. O., J. B., B. A., Ł. A., M. B., R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 5 października 2022 r. nr SKO.4170/18/2022 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dotyczących realizacji przedsięwzięcia.Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:Wnioskiem z 1 lipca 2020 r. Gmina T. zwróciła się do Burmistrza T. (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zadania "budowa obwodnicy miasta Tyczyn".Decyzją z 21 lutego 2022r. nr RGO.6220.1.2.2020 Burmistrz T. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanego przedsięwzięcia i jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji określił istotne warunki korzystania ze środowiska.W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że realizacja przedsięwzięcia ma na celu zmniejszenie uciążliwości spowodowanych ruchem na istniejących drogach oraz wyprowadzenie ruchu pojazdów poza centrum miasta T. poprzez budowę obwodnicy. Projektowana droga składać się będzie z dwóch odcinków oznaczonych jako nr 1 i 11. Odcinki drogi objęte wnioskiem posiadać będą długość około 1,75 km, odcinki nawiązania dróg publicznych na skrzyżowaniach około 0,425 km. Burmistrz podał, że po uwzględnieniu kryteriów selekcji określonych w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247) - dalej w skrócie: "u.o.o.ś.", na podstawie których dokonano analizy przewidywanych oddziaływań przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, będące w zasięgu jego oddziaływania uznano, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego zadania i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.W jednobrzmiących odwołaniach strony postępowania zarzuciły wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem, że w realiach opisywanej sprawy brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. Wadliwie sporządzoną analizę hałasu oraz prognozowany wzrost natężenia ruchu, bez uwzględnienia oddziaływania skumulowanego z drogą wojewódzką nr [...]. Nie uwzględniono ponadto lokalizacji inwestycji na terenach zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej oraz jej rzeczywistego wpływu na elementy środowiska.Decyzją z dnia 5 października 2022 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium lub SKO) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.W uzasadnieniu decyzji Kolegium uznało, że wnioskowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. t.j. przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy ją zakwalifikować do grupy przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. "drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 lub obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg lub obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1—5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Dalej organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie, Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie o opinie w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Organy, po uprzednim kilkukrotnym wezwaniu do uzupełnienia Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Inwestycja określona we wniosku inwestora zdaniem organu została szczegółowo opisana i przeanalizowana w dołączonej do wniosku Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia (dalej w skrócie; "KIP"), a organy opiniujące ostatecznie uznały KIP za prawidłową, odpowiednio szczegółową i stwierdziły brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Skoro weryfikacja KIP wskazuje, że ostatecznie spełnia wymagania ustawy, to okoliczność ta, zdaniem organu II instancji uprawniała do wydania decyzji o ww. treści przez organ I instancji. Dalej Kolegium stwierdziło, że w KIP przedstawiono obliczenia związane z emisją hałasu, a badania spełniają Polskie Normy PN ISO 9613-2 "Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas propagacji w przestrzeni otwartej". Mając natomiast na uwadze rodzaj i skalę planowanego zamierzenia oraz jego lokalizację a także zastosowane rozwiązania mające na celu ochronę środowiskową Kolegium uznało, że przedsięwzięcie nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko gruntowo - wodne. Jednocześnie przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływać na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych, wyznaczonych dla jednolitych części wód oraz dla obszarów chronionych. Z uwagi zaś na skalę i charakter inwestycji, w tym modelowanie związane z natężeniem ruchu prognozowanym, czasu pracy źródeł i stężeń substancji w powietrzu i standard jakości powietrza rozpatrzono inwestycję jako liniowe źródło emisji zanieczyszczeń.W skargach o tej samej treści do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie D. O., J. B., M. B., B. A., B. A., R. T. (dalej: "Skarżący") wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W wniesionych skargach podniesiono zarzuty dotyczące między innymi:- naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., które miały skutkować błędnym przyjęciem, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, braków w karcie informacyjnej przedsięwzięcia uniemożliwiających dokonane oceny kryteriów o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.- art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. poprzez zamieszczenie w treści zaskarżonej decyzji dowolnych wniosków bez uzasadnienia przesłanek ich przyjęcia, a nawet naruszających normy prawne ustawy Prawo ochrony środowiska w części dotyczącej ochrony przed hałasem i art. 86c, art. 82 i 84 u.o.o.ś., a także nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji SKO do wszystkich zarzutów odwołujących się sformułowanych w odwołaniach od decyzji pierwszoinstancyjnej;- art. 10 §1 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom odwołującym się czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym i brak umożliwienia im wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów;W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargi uznając, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw.W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organy zasadnie zakwalifikowały planowane przedsięwzięcie do kategorii przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czyli mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony na podstawię art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Dalej Sąd I instancji stwierdził, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. i wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie (RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie (PPIS) oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Zarząd Zlewni w [...] (PGW) o wyrażenie opinii odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby o określenie zakresu raportu. Wszystkie organy współdziałające nie stwierdziły konieczności przeprowadzenia takiej oceny. Zatem organ I jak i II instancji był więc uprawniony do orzeczenia w decyzji środowiskowej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z opinii ww. organów wynika, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko oraz ludzi, nie będzie też negatywnie oddziaływać na stosunki gruntowo - wodne. Zdaniem Sądu I instancji z opisu przebiegu trasy wynika też, że inwestor dla projektowanej trasy wybrał tereny w większości niezagospodarowane, tereny rolne oraz zabudowę mieszkaniową (głównie w pobliżu skrzyżowań projektowanej drogi z istniejącymi drogami). Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza wielkopowierzchniowymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, w tym poza granicami obszarów Natura 2000. Teren przedsięwzięcia nie wpłynie na stan wód powierzchniowych i podziemnych i przebiegać będzie poza obszarem chronionym "Wisłok Środkowy z Dopływami". Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania formalnej poprawności sporządzonej KIP. Strony nie podważyły merytorycznej treści tego dokumentu, który to dokument został przygotowany przez osoby dysponujące w tym zakresie odpowiednim przygotowaniem zawodowym i fachową wiedzą. Nadto podkreślił, iż należy pamiętać, że obecne postępowanie jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego, a jego celem jest wyłącznie ustalenie, czy w sprawie istnieje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, nie zaś kompleksowe i szczegółowe ustalenie parametrów inwestycji. Za nietrafny Sąd uznał zarzuty kwestionujące przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia założenia co do skali prognozowanego ruchu. Z dokumentu tego wynika, że wykorzystano prognozy udziału pojazdów w ruchu wg GDDKiA, a przyjęte natężenie ruchu pojazdów przedstawiono w dokumencie pn. "Projekt koncepcyjny analiza i prognoza ruchu drogowa z września 2020r. dołączonego do analizy akustycznej EPRO z listopada 2021 r. Strony wnoszące skargę nie przedstawiły ekspertyzy, która pozwoliłaby te dane podważyć. Dalej Sąd I instancji uznał, że KIP spełnia wymagania, o których mowa w art. 62a u.o.o.ś. oraz, że poza kompetencją organów orzekających w sprawie lokalizacji inwestycji drogowej jest ocena jej realizacji z uwagi na istnienie innych dróg w okolicy, a także korygowanie terasy, gdyż wiążący dla organów jest zamierzenie przedstawione we wniosku inwestora. Wbrew zarzutom skargi w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.o.o.ś był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, a w szczególności informacje zawarte w KIP, jako kluczowy dowód w sprawie.Sąd I instancji nie stwierdził także podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 10 § 1 oraz art.138 § 1 i § 2 k.p.a.Mając na względzie przedstawiony stan sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Ł. A. wnosząc na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie ewentualnie na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpatrzenie skargi poprzez jej uwzględnienie, tj. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Nadto skarżący kasacyjnie wnosił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które - w każdym z poniższych przypadków z osobna - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:a) art. 151 p.p.s.a. z zw. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, podczas gdy wbrew ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja Organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji zostały wydane z naruszeniem ww. przepisów Kpa, albowiem Organy rozpoznające sprawę zaniechały podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechały zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów co skutkowało błędnym przyjęciem, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art.78 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 62a ust. 1 pkt 4, 6,11 u.o.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że Karta Informacyjna Przedsięwzięcia jest kompletna i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy, podczas gdy dokument ten jest wadliwy co skutkuje brakiem możliwość oceny wpływu planowego przedsięwzięcia na środowisko,c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.o.o.ś. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuprawnione przyjęcie, że w stosunku do planowanej inwestycji nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy z uwagi na rozmiar i charakter tej inwestycji, jej realizację w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych, a także możliwych do wystąpienia skumulowanych oddziaływań z innymi już istniejącymi przedsięwzięciami konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności Sąd I instancji:- nie przeanalizował w sposób wyczerpujący prawidłowości sporządzenia KIP, opierając się w tym zakresie jedynie na ocenach organów I oraz II instancji,- dokonując kontroli decyzji SKO nie rozważył, czy w sprawie został rozpatrzony cały materiał dowodowy pomimo wyraźnego stwierdzenia SKO, że "wobec braku zarzutów w zakresie opiniowania, skład orzekający nie widzi potrzeby szerokiego uzasadnienia w tej mierze, uznając, że proces opiniowania został przeprowadzony w sposób prawidłowy",- nie skontrolował w należyty sposób stosowania się przez organ I i II instancji do zasady swobodnej oceny dowodów, podczas gdy organy te opierały się w swojej ocenie wyłącznie na informacjach zawartych w KIP,- nie dokonał kontroli uzasadnienia decyzji SKO, pomimo okoliczności, że nie uzasadniono w sposób jasny i dostateczny braku wystąpienia przesłanek stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, między innymi w odniesieniu do rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia,- błędnie przyjął stanowisko SKO, zgodnie z którym w wyniku braku przedstawienia nowej analizy przez skarżących, nie można stwierdzić nieprawidłowości sporządzenia KIP, pomimo że w przedmiotowej sprawie zawiera ona oczywiste nieścisłości,- przy ocenie prawidłowości KIP nie przeanalizował, czy przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu mieszczą się w granicach błędu,d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuzasadnione uznanie, że KIP sporządzona na zlecenie inwestora jest dowodem świadczącym o tym, że w przedmiotowej sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, w sytuacji gdy dokument ten podlega takim samym regułom dowodowym, jak każdy inny dowód,e) art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące w szczególności przyjęciem, że "w toku postępowania zebrano materiał dowodowy, który w świetle przepisów u.o.o.ś. był wystarczający do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia" co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy Sąd I instancji błędnie wykonał swoją funkcję kontrolną, a tym samym nie dokonał prawidłowej kontroli ustaleń stanu faktycznego sprawy przyjętego przez organy obu instancji;f) art. 134 § 1 p.p.s.a. z zw. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi, podczas gdy wbrew ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja organu II instancji i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem ww. przepisów k.p.a., albowiem organy rozpoznające sprawę zaniechały podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to:a) art. 62a ust. 1 pkt 4, 6 i 11 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie a tym samym błędne uznanie, że KIP opisuje przedsięwzięcie w sposób prawidłowy, podczas gdy wprowadzające w błąd dane w tym zakresie doprowadziły do dokonania nieprawidłowych ustaleń faktycznych przez organy obu instancji oraz wojewódzki sąd administracyjny w Rzeszowie,b) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na braku uwzględnienia powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację, która jego zdaniem ma potwierdzić jej zasadność.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie przez Ł. A. zmierza do wykazania, że w następstwie przeprowadzenia poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji postępowania wyjaśniającego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i nieuzasadnione przyjecie, że sporządzona KIP jest kompletna i zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy doszło do naruszenia art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez bezpodstawne stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji kiedy zgodnie z treścią art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. zachodził obowiązek przeprowadzenia takiej oceny i błędnego zaakceptowania takiego stanowiska przez Sąd I instancji rozpoznającego skargę na wydaną w tym przedmiocie decyzję.Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności przytoczyć treść przepisów prawa materialnego dotyczącego spełnienia przesłanek warunkujących wydanie decyzji środowiskowej, której nie poprzedza przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. W myśl art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a. W rozpoznawanej sprawie do opinii tych należały: opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie, opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie oraz opinia Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Rzeszowie. Dokumenty te odgrywają istotną rolę przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i dokonaniu oceny prawnej co do zaistnienia podstaw wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.Szczególną rolę w tym zakresie spełnia Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, która powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. (art. 62a ust. 1 u.o.o.ś.). Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera więc informację dotyczącą emisji i występowania innych uciążliwości.W związku z powyższym w pierwszej kolejności stwierdzić należy, podzielając jednocześnie stanowisko Sądu I instancji, że przedłożona przez inwestorów karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, a także emisji i występowania innych uciążliwości, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia).Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.o.o.ś. Nie można zatem uznać za skuteczne zarzutów strony skarżącej wobec ustaleń organów co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia, w sytuacji gdy strona ta nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia (wyroki NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11, z dnia 14 lipca 2020r., sygn. akt II OSK 875/20, z dnia 2 lutego 2024r., sygn. akt III OSK 1240/22).Organy orzekające w sprawie mają z kolei obowiązek rzetelnej weryfikacji danych zawartych w karcie informacyjnej oraz przeprowadzenia dodatkowych dowodów, jeżeli stwierdzą, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w karcie informacyjnej. W sytuacji gdyby istniały wątpliwości co do danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Dopiero gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1837/11, LEX nr 1358412).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony z zachowaniem wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84, art. 63, 62a ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś., jak również został oparty na zebranym w sposób wyczerpujący i rozpatrzonym całościowo materiale dowodowym a przeprowadzona przez organy ocena tego materiału odpowiada zasadzie swobody oceny dowodów wyrażonej wart. 80 k.p.a. Zatem podniesione na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w skardze zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z wyżej wymienionymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne uznanie, że organy przeprowadzając postępowanie wyjaśniające przeprowadziły je z zachowaniem reguł wynikających z tych przepisów należy uznać za nieuzasadnione. Poddane prawidłowej ocenie przez Sąd I instancji decyzje zawierają pełne i wyczerpujące informacje o uwzględnionych łącznie i we wzajemnym powiązaniu uwarunkowaniach środowiskowych, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. i które zostały uwzględnione przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które to informacje wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Stanowisko to uwzględniają przede wszystkim rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do uwarunkowań technologicznych i lokalizacyjnych.Organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do podważania z urzędu podstawowych danych zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, a co istotne w skardze kasacyjnie także nie zakwestionowano, poprzez sformułowanie zarzutów odnoszących się do ww. Karty, treści tego dokumentu. Podkreślenia wymaga, że dane zawarte w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia zostały poddane szczegółowej weryfikacji nie tylko na podstawie analizy treści karty dokonanej przez organy, lecz także w toku postępowań incydentalnych przed organami współdziałającymi.Organy opiniujące to jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Rzeszowie, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Rzeszowie oraz Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Rzeszowie nie stwierdziły potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w tym także w zakresie podnoszonym przez skarżącego kasacyjnie, to jest szkodliwego oddziaływania na środowisko, życie i zdrowie ludzi emisji hałasy jaka niewątpliwie wystąpi zarówno w trakcie realizacji jak i późniejszej eksploatacji przedsięwzięcia. Organy te nie tylko uznały, że wielkość tej emisji nie uzasadnia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, ale także wskazały na warunki jakie należy nałożyć na inwestora, aby zapobiec ewentualnemu przekroczeniu dopuszczalnych norm, czy też zminimalizować oddziaływania tego czynnika, w szczególności na zdrowie i życie ludzi (np. zastosowanie ekranów akustycznych). Zauważyć należy, że organy te są organami wyspecjalizowanymi, dysponującymi niezbędną w tym zakresie wiedzą. Zwrócić należy uwagę, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Rzeszowie w swej opinii wskazał wprost, że planowane przedsięwzięcie nie będzie zagrożeniem dla zdrowia ludzi i środowiska. Stanowisko organów znajduje zatem potwierdzenie między innymi w opiniach organów współdziałających. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił natomiast żadnej opinii (ekspertyzy) specjalistycznej, która podważałaby ustalenia organów obu instancji dokonane m.in. na podstawie Karty informacyjnej przedsięwzięcia. Podkreślić jednocześnie należy, że stanowiska organów współdziałających zostały uwzględnione przez organ I i II instancji w treści samej decyzji poprzez nałożenie na inwestora określonych warunków jakie winny być spełnione na każdym etapie realizacji eksploatacji i eksploatacji przedsięwzięcia.Nie jest uprawnione twierdzenie skarżącego kasacyjnie, że zarówno organ I jak i II instancji wydając decyzje opierał się tylko i wyłącznie na informacjach zawartych w KIP, którą skarżący ocenił jako wadliwą, nie zawierającą wszystkich wymaganych przepisami prawa elementów. W szczególności podkreślić należy, że organy uwzględniły także stanowiska wszystkich organów współdziałających, które jako organy wyspecjalizowane musiały w zakresie posiadanych kompetencji poddać dane zawarte w tym dokumencie merytorycznej weryfikacji. Na uwagę zasługuje fakt, że przed wydaniem opinii wzywały kilkukrotnie do uzupełnienia KIP. Skutkiem tych wezwał między innymi przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Rzeszowie było sporządzenie analizy akustycznej i analizy zanieczyszczeń powietrza przez E. w T. Uwzględniono przy tym skalę prognozowanego natężenia ruchu według danych GDDKiA. Należy także podkreślić, że w pkt IV.2.2 decyzji organu I instancji nałożono na inwestora obowiązek wykonania po 1 roku od oddania drogi do użytku (po ustabilizowaniu się ruchu pojazdów), kontrolnych pomiarów w zakresie ochrony akustycznej terenów wymagających ochrony przed hałasem, w celu oceny zgodności przyjętych założeń dotyczących klimatu akustycznego, wskazując jednocześnie, że mają one być przeprowadzone przy najbliższych budynkach chronionych akustycznie podając ich lokalizację. W przypadku niedotrzymania standardów jakości w tym zakresie umożliwi to nałożenie na odpowiednie podmioty obowiązku zastosowania rozwiązań organizacyjnych, technicznych bądź technologicznych chroniących przed ewentualnym ponadnormatywnym oddziaływaniem hałasu.Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotem rozważań była także kwestia oddziaływań skumulowanych. Wskazano, że w sąsiedztwie przedmiotowego zadania planowana jest realizacja przybudowy połączonej z rozbudową drogi wojewódzkiej nr 878 w miejscu włączenia do obwodnicy. Zdania te nie będą realizowane równolegle. Wskazano, że możliwe są oddziaływania skumulowane dotyczące etapu eksploatacji i wynikać będą z poruszania się pojazdów po obwodnicy i drogach z nią połączonych. Przedłożona jednak analiza akustyczna i powietrza atmosferycznego uwzględniała powyższe m.in. ruch pojazdów na DW [...]. Powyższe zostało uwzględnione przez organy współdziałające, w szczególności Dyrektora Regionalnego Ochrony Środowiska w Rzeszowie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rzeszowie i nie dało podstawy stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast organ mając powyższe informacje uwzględnił je w warunkach realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Organ uwzględniając przygotowaną analizę akustyczną dla prognozy czasowej 2025, 2030 i 2035, zauważył, że w 5 punktach obliczenia wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w ciągu dnia (max 1,9db) na ogólna liczbę 22 punktów receptorowych zlokalizowanych przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej. W przypadku potwierdzenia tych przekroczeń organ przewidział, konieczność zastosowania odpowiednich rozwiązań chroniących przez ponadnormatywnymi oddziaływaniami akustycznymi takich jak postawienie ekranów akustycznych czy też wymiana w budynkach stolarki i wykonanie odpowiednich zabezpieczeń w budynkach np. wymiana stolarki okiennej, nie wykluczając też konieczności zastosowania w razie konieczności innych rozwiązań. Nie jest zatem zasadny zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.o.o.ś. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji dokonując oceny stanowiska organów co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zasadnie podzielił stanowisko organów co do merytorycznej zawartości KIP uwzględniając dodatkowe informacje udzielane na wniosek organów współdziałających. Skarżący kasacyjnie nie podważył w skardze kasacyjnej skuteczności przeprowadzonego procesu opiniowania. Pomija fakt, że KIP nie tylko została sporządzona przez podmioty legitymujące się w tym zakresie odpowiednia wiedzą merytoryczna, ale także, że dokument ten jak już wyżej podnoszono nie został zakwestionowany przez wyspecjalizowane organy współdziałające, a wręcz przeciwnie uznana za dowód w pełni przydatny do wydania opinii a tym samym należy stwierdzić, że jego ocena dokonana przez organ I i II instancji znajduje potwierdzenie w ich stanowisku. Tym samym przeprowadzona przez organy jego ocena, nie jest jak twierdzi skarżący oceną dowolną. Mieści się ona w kryteriach określonych w art. 80 k.p.a.Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie usprawiedliwione jest stanowisko Sądu I instancji, że uzasadnienie decyzji organu II instancji odpowiada przesłankom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie podnieść należy, co zasadnie podkreślił Sąd I instancji, że skarżący kasacyjnie jak i pozostali uczestnicy postępowania nie przedstawili dowodów, które skutecznie podważyłyby wartość dowodową KIP. Analiza danych zawartych w KIP nie pozwala natomiast na przyjęcie, że nie zwiera ona informacji niezbędnych do podjęcia decyzji w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub też określenia w decyzji warunków jej realizacji i eksploatacji. Strona skarżąca przestawia jedynie odmienną ocenę zawartych w tym dokumencie danych, nie potwierdzając jej wymaganymi dowodami. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny mający na celu podważenie oceny dotyczącej wartości dowodowej KIP, tj. zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stan sprawy oraz jej charakter i ocena wywiązania się przez strony z ciążących na nich obowiązkach nie dawały podstaw do przyjęcia, że organy były obowiązane do przeprowadzenia dodatkowych dowodów, w szczególności mogących doprowadzić do zakwestionowania KIP, a brak takich działań ze strony organów należałoby uznać za naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w sytuacji kiedy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, brak jest konieczności dopuszczania dowodu z opinii biegłego.Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zarówno organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny odniosły się do wątpliwości skarżącego dotyczących oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia.Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a stanowi, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy. Przewidzianą natomiast w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy rozumieć wyłącznie jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis ten nie może bowiem służyć czynieniu nowych ustaleń w sprawie lub ich zwalczaniu. W postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola aktów administracyjnych odbywa się na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), tj. na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Również w postępowaniu przez Sądem I instancji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do przyjęcia naruszenia komentowanego przepisu.Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził także podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. O jego naruszeniu można byłoby mówić, gdyby sąd I instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji nie wykroczył w niniejszej sprawie poza granice sprawy, w której wniesiona skargę, a także nie ograniczył się tylko i wyłącznie do rozpatrzenia podniesionych w skardze zarzutów. Dokonał oceny wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i tą ocenę przestawił zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a w uzasadnieniu wyroku. Kwestia oceny naruszenia pozostały przepisów k.p.a. wymienionych w tym zarzucie przez organy została wyżej już przedstawiona.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy wyjaśniły wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności pozwala uznać, że podniesione zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego także są pozbawione podstaw prawnych.Pierwszy z podniesionych zarzutów kasacyjnych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczy naruszenia art. 62a ust. 1 pkt 4 i, 6 i 11 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym błędne uznanie, że KIP opisuje przedsięwzięcie w sposób prawidłowy, podczas gdy wprowadzające w błąd dane doprowadziły do dokonania nieprawidłowych ustaleń faktycznych przez organy obu instancji oraz Sąd I instancji. Tak sformułowany zarzut kasacyjny dotyczy nie naruszenia przepisów prawa materialnego, a jedynie ewentualnych naruszeń dotyczących przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, które doprowadziły do ustaleń mających wpływ na wynik sprawy, a nie mających odzwierciedlenia w stanie faktycznym. Wskazać jedynie należy, że w KIP zawarto informacje jakie winny w niej się znaleźć między innymi zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 4, 6 i 11 u.o.o.ś. Kwestionowanie ustaleń faktycznych wynikających z informacji o planowanym przedsięwzięciu zawartych w KIP poprzez podnoszenie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego nie może przynieść zamierzonego skutku. Jak już wskazano w KIP omówiono kwestię skumulowanego oddziaływania z innymi przedsięwzięciami już zrealizowanymi lub realizowanych znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Autorzy KIP i sporządzonych analiz w szczególności dotyczącej emisji hałasu wskazali i rozważyli przewidywane skutki związane z skumulowanym oddziaływaniem hałasu będącego skutkiem ruchu pojazdów zarówno na planowanej obwodnicy jak i istniejącej DW [...]. Zatem KIP zawiera informacje, o których mowa w art. 62a ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś. Należy także podkreślić, że skarżący podnosząc zarzut braku takich informacji mówi jedynie o możliwości występowania tego zjawiska, nie wskazując konkretnie jakich przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację planowanego przedsięwzięcia tj. obwodnicy i jakich oddziaływań ma ono dotyczyć za wyjątkiem emisji hałasu. Na etapie postępowania kasacyjnego to na podmiocie wnoszącym skargę kasacyjną ciąży obowiązek konkretyzacji podniesionych zarzutów. Nie jest zadaniem sądu kasacyjnego szukania uzasadnienia do podniesionego zarzutu kasacyjnego i jego konkretyzacja. Wbrew twierdzeniom w KIP zawarto informacje dotyczące rozwiązań chroniących środowisko przed ujemnymi następstwami realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Organy wydające decyzję o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obowiązane są jednocześnie określić w niej warunki mające za zadanie chronić środowisko z tym, że jakie będą to warunki decyduje o tym całość zgromadzonego materiału dowodowego w toku postępowania wyjaśniającego, w tym stanowiska organów współdziałających, a nie tylko dane przedstawione w KIP. Skarżący nie wskazał natomiast w czym upatruje naruszenie art. 62a ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś.Z tych samych podwodów brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 62a ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś. Oczywistym jest, że zjawisko skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i innych przedsięwzięć, o których mowa w art. 62 a ust. 1 pkt 11 u.o.o.ś. może, obok innych kryteriów określonych w art. 63 ust. 1, stanowić podstawę wydania przez organ postanowienia o konieczności przeprowadzenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Jednak za wyjątkiem omówionego już skumulowanego oddziaływania hałasu skarżący kasacyjnie nie wykazał innych powiązań z innymi konkretnymi realizowanymi lub już zrealizowanymi przedsięwzięciami.W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.Mając na względzie okoliczność, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, należało ją oddalić w oparciu o art. 184 p.p.s.a..