Postanowienie - IV SA/Wr 486/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - z dnia 30 grudnia 2025
Teza
Odrzucono skargę. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2025 r. nr 2207/2025 w przedmiocie wskazania, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu nie dopuścił się bezczynności w doręczeniu rozkazu personalnego nr 1343/2025 z dnia 25 kwietnia 2025 r. oraz decyzji nr 1666/2025Odrzucono skargę. Funkcjonariusze Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi K. Ś. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2025 r. nr 2207/2025 w przedmiocie wskazania, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu nie dopuścił się bezczynności w doręczeniu rozkazu personalnego nr 1343/2025 z dnia 25 kwietnia 2025 r. oraz decyzji nr 1666/2025
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
30 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Przewodniczący
Marta Pająkiewicz-Kremis
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Rozkazem personalnym nr 1343/2025 wydanym w dniu 25 kwietnia 2025 r. Komendant Miejski Policji we Wrocławiu odmówił K. Ś. (dalej: skarżący, strona) przyznania nagrody rocznej za służbę pełnioną w 2025 r. (dalej: rozkaz nr 1343/2025).Decyzją nr 1666/2025 z dnia 29 maja 2025 r. (dalej: decyzja nr 1666/2025) Komendant Miejski Policji we Wrocławiu odmówił przyznania stronie świadczenia pieniężnego w oparciu o art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636).Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r., kierowanym do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu, skarżący wniósł o wyjaśnienie opieszałości w/w organu w zakresie doręczenia rozkazu nr 1343/2025 pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym.Z kolei pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. skarżący identycznie zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu o wyjaśnienie opieszałości w/w organu w zakresie doręczenia decyzji nr 1666/2025 i ponownie rozkazu nr 1343/2025 pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym.Mając na uwadze zarzuty podniesione w pismach strony z dnia 23 i 26 czerwca 2025 r. Komendant Miejski Policji we Wrocławiu potraktował w/w pisma jako ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie i w związku z tym przekazał je do rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we Wrocławiu (dalej: organ) jako organowi wyższego stopnia.Postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r. nr 2207/2025 (dalej: postanowienie nr 2207/2025) organ, po rozpoznaniu wniesionych przez skarżącego w/w ponagleń na niezałatwienie w terminie przez Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu spraw w przedmiocie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego rozkazu nr 1343/2025 i decyzji nr 1666/2025, powołując się na art. 37 § 5 i § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.), stwierdził, że Komendant Miejski Policji we Wrocławiu nie dopuścił się bezczynności.Postanowienie organu zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do tutejszego Sądu.Pismem z dnia 4 sierpnia 2025 r., skarżący, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę (zatytułowaną: "skarga na bezczynność") na postanowienie nr 2207/2025 żądając jego uchylenia.W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.W sprawie strona wniosła skargę na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie (nazwane przez stronę: opieszałością") przez Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu jako organu I instancji.Postanowienie nr 2207/2025 zostało wydane w oparciu o art. 37 § 5 i § 6 pkt 1 k.p.a.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.Należy w tym miejscu wskazać, że wniesione ponaglenie jest w istocie podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Postanowienie wydawane w następstwie jego rozpatrzenia ma w związku z tym charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne (postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2020 r. - sygn. akt III SA/Łd 844/20; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2021 r. - sygn. akt VII SA/Wa 261/21; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r. - sygn. akt II OSK 2259/10). Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (art. 141 § 1 k.p.a.).Ponaglenie jest jedynie środkiem zaskarżenia, którego wniesienie stanowi warunek dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji publicznej w załatwieniu sprawy administracyjnej w terminie. Przepisy ww. ustawy nie przewidują natomiast możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na skutek rozpatrzenia ponaglenia. W konsekwencji nie jest możliwe wniesienie skargi na postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia. Z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a wynika bowiem, że odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia niewątpliwie nie należy do tego rodzaju postanowień, skutkiem czego skarga do sądu na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje.Zaskarżonego postanowienia nie można również zakwalifikować do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie nie stwarza bowiem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków, a tym samym nie można go zaliczyć do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 listopada 2020 r. - sygn. akt III SA/Łd 844/20). Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. - w szczególności zaś z żadnego przepisu k.p.a.Nie zmienia tego błędne pouczenie organu o prawie wniesienia skargi na postanowienie nr 2207/2025, bowiem nie nadaje ono żadnych praw podmiotowych w tym zakresie.Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.