Postanowienie - II GZ 827/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 20 stycznia 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. j. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 września 2024 r., nr POD.503.193.2020.AKW.6 w przedmOddalono zażalenie. Wstrzymanie wykonania aktu, Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. j. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. j. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 września 2024 r., nr POD.503.193.2020.AKW.6 w przedm
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
ubezpieczenia społeczne / organ rentowy
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
ubezpieczenia społeczne
ZUS
Role w sprawie
organ rentowy / ZUS
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
20 stycznia 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Anna Ostrowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24, odmówił A. Sp. j. w W. (dalej: skarżąca, spółka) wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 września 2024 r., w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej.W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji polegającej na cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki już z samej swej istoty znacząco utrudni prowadzenie dotychczasowej działalności i może spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa. Skutkiem zaskarżonej decyzji jest bowiem konieczność natychmiastowego zaprzestania prowadzenia apteki. Konsekwentnie w ocenie skarżącej, przy braku wstrzymania decyzji, spółka zmuszona będzie do ogłoszenia upadłości, co wywoła nieodwracalne skutki. Ponadto, dwie osoby pracujące w aptece zostaną zwolnione z pracy, co spowoduje potrzebę wypłaty wynagrodzenia w okresie wypowiedzenia, odpraw oraz składek ZUS. Zdaniem skarżącej odzyskanie personelu będzie niemożliwe, gdyż zwolnieni pracownicy znajdą inną pracę z uwagi na duże zapotrzebowanie rynku na farmaceutów. Skarżąca przedstawiła także zestawienie stałych wydatków oraz ich kwoty, które będzie musiała pokrywać chcąc utrzymać miejsce na aptekę, równocześnie nie mając przychodów z jej prowadzenia. Do wydatków tych zaliczyła m.in. czynsz najmu, opłaty za media, obsługę serwisową sprzętu komputerowego i programu aptecznego czy obsługę księgową. Wynoszą one łącznie ok. 37 500 zł miesięcznie, na co przedstawiła faktury od stałych dostawców. Skarżąca dodała, że wydanie zaskarżonej decyzji skutkowało również zaleganiem w magazynie apteki asortymentu o wartości w cenach brutto 283 391,16 zł, na który składają się m.in. produkty lecznicze refundowane i leki zagrożone brakiem dostępności. Wyjaśniła, że są to produkty pełnowartościowe, które zgodnie z obowiązującymi przepisami będą musiały zostać zutylizowane na jej koszt, który wyniesie ok. 14 950 zł. Spółka załączyła zestawienie stanu magazynowego na dzień 26 października 2024 r. oraz ofertę cenową utylizacji leków.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3394/24 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.Na skutek zażalenia organu, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II GZ 372/25 uchylił postanowienie Sądu I instancji z dnia 17 stycznia 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.Odmawiając uwzględnienia – po ponownym rozpoznaniu sprawy – wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy, a takich skarżąca nie przedłożyła. WSA wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o stanie finansowym spółki, w tym np. sprawozdania finansowego. W ocenie Sądu I instancji skarżąca skoncentrowała się wyłącznie na podaniu informacji o swych zobowiązaniach nie wskazując na posiadanie aktywa. Wobec tego WSA stwierdził, że nie może w pełni ocenić sytuacji finansowej spółki wyłącznie w oparciu o jej zobowiązania. W niniejszej sprawie nie ma bowiem jasno ustalonej wartości, z którą można by zestawić wartość wydatków ponoszonych przez spółkę w związku z zamknięciem apteki do czasu rozpatrzenia skargi na decyzję, a dalej stwierdzić, czy wykonanie decyzji istotnie zagrozi sytuacji skarżącej. Ponadto Sąd wskazał, że nie podziela argumentu skarżącej co do trudności w ponownym pozyskaniu pracowników punktów aptecznych na terenie Warszawy i zauważył, że kwestie związane z zatrudnieniem nie są wyłącznie następstwem cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, gdyż zależą od wielu innych czynników.Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i zarzucając mu błędy w ustaleniach faktycznych, co miało wpływ na treść wydanego postanowienia. Wobec tego skarżąca wniosła o zmianę postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody wymienione w powyższym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w objętej wnioskiem decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08).Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie p.p.s.a. (zob. np. postanowienia NSA z dnia 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11 oraz 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20).Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z dnia 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19 oraz 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona skarżąca powinna przekonać sąd o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające samo złożenie wniosku bez wyczerpującego uzasadniania, w tym odniesienia się do okoliczności konkretnej sprawy (np. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami, pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2020r., sygn. akt II FZ 131/20 oraz 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19).Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącą w zażaleniu. Słusznie Sąd I instancji zauważył bowiem, że zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności. Tym samym biorąc pod uwagę dokumentację przedstawioną przez skarżącą na poparcie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - prawidłowo Sąd I instancji uznał, że jest ona niewystarczająca. Należy bowiem podkreślić, że spółka wśród licznej dokumentacji załączonej do skargi, nie zawarła żadnego dokumentu w postaci rachunku zysków i strat, informacji o składnikach majątku ruchomego i nieruchomości, wyciągów z posiadanych przez siebie rachunków bankowych, informacji o zgromadzonych środkach pieniężnych, które to dokumenty świadczyłyby o faktycznym i realnym stanie finansowym skarżącej. Jedyny przedstawiony przez spółkę dokument odnoszący się do tych okoliczności to oświadczenie biura rachunkowego, którego nie można uznać za wystarczający dla celów wykazania jej aktualnej sytuacji materialnej i finansowej. Sąd I instancji nie miał zatem możliwości dokonania obiektywnej oceny kondycji materialnej i finansowej spółki i tym samym odniesienia do niej podnoszonych przez nią we wniosku okoliczności.Ponadto należy stwierdzić, iż okoliczności przywołane przez skarżącą w uzasadnieniu wniosku o zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej, w tym m.in. konieczność natychmiastowego zaprzestania działalności, rozwiązanie umów z zatrudnionym personelem, koszty związane z uregulowaniem należności za towar znajdujący się w magazynie apteki czy utylizacją produktów leczniczych stanowią oczywiste konsekwencje decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki czy punktu aptecznego. Nie ma bowiem wątpliwości, że decyzja w niniejszym przedmiocie implikuje konieczność zaprzestania prowadzenia tego typu placówki, co wiąże się w szczególności z brakiem możliwości sprzedaży leków i tym samym realizacji recept, również długoterminowych, a także ze zwolnieniami pracowników (por. postanowienia NSA z: 29 października 2021 r., sygn. akt II GZ 367/21; 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II GZ 477/21; 10 lipca 2025 r., sygn. akt II GZ 495/25). Okoliczności tego rodzaju odpowiadają bowiem istocie konsekwencji prawnych wynikających z treści decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a zatem nie mogą być wskazywane samoistnie jako świadczące o realizacji przesłanek materialnych z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 20 lutego 2025 r., sygn. akt II GZ 42/25 oraz z 10 czerwca 2025 r., sygn. akt II GZ 372/25).W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca nie wykazała, iż ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego nie było podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.Z związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.., postanowił jak w sentencji.