Postanowienie - II SA/Bd 610/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 31 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz G. K. kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowOdrzucono skargę. Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz G. K. kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądow
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Joanna Brzezińska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
Uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Rada Gminy, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 – dalej "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm. – dalej "u.p.z.p") uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Lisi Ogon Południe" w miejscowości L. O..G. K. (skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, [...] lipca 2025 r. zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części, w jakiej plan miejscowy ustala przeznaczenie pod tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z dopuszczeniem usług (oznaczone symbolem P/U: 4P/U, 6P/U, 7P/U, 8P/U, 9P/U, 11P/U, 12P/U, 20P/U, 21P/U) oraz pod tereny zabudowy usługowej (oznaczone symbolem U: 1U, 2U, 3U, 5U, 13U, 14U, 19U).Skarżący podał w skardze, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego numer [...] zlokalizowanego w budynku nr [...] przy ul. [...], obręb L. O. , gm. B. [...], powiat bydgoski. Wskazał, że dopuszczenie w planie przeznaczenia rozległych terenów sąsiadujących z nieruchomością pod zabudowę obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, plan ten powoduje trwałe pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości skarżącego, narusza jego mir domowy, pozbawia prawa do wypoczynku, ciszy, prywatności i korzystania z nieruchomości zgodnie z jej mieszkaniowym przeznaczeniem.W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie wskazując na brak uzasadnienia jurydycznego podniesionych zarzutów. Organ podkreślił, że w trakcie procedowania przedmiotowego planu miejscowego odbyła się jedna dyskusja, w której uczestniczyła jedna osoba. Natomiast w okresie wyłożenia i do ostatniego dnia wnoszenia uwag nie wpłynęły żadne uwagi dotyczące projektu ww. miejscowego planu. Organ podkreślił, że tym samym zapewniono udział społeczeństwa w pracach nad sporządzeniem aktu planowania przestrzennego. Ponadto Wojewoda Kujawsko-Pomorski potwierdził zgodność uchwały i dokumentacji prac planistycznych z przepisami prawnymi oraz wskazaniem, iż miejscowy plan nie narusza ustaleń studium.Sąd wezwał skarżącego do szczegółowego wskazania zakresu zaskarżenia oraz wykazania naruszenia jego interesu prawnego przez skarżoną uchwałę (tj. że zaskarżona uchwała powoduje wyraźne, bezpośrednie, realne i indywidualne naruszenie konkretnie wskazanej normy prawa materialnego).W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z [...] października 2025 r., skarżący ograniczył zakres skargi wyłącznie do ustaleń dotyczących terenu oznaczonego symbolem [...] (tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów z dopuszczeniem usług). W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej ww. terenów, zaś w pozostałym zakresie cofnął skargę. Podniósł, że skarżony plan obejmuje nieruchomość, na której znajduje się ww. budynek (w którym skarżący ma nieruchomość lokalową). Podtrzymał, że przepisy planu dopuszczają w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego lokalizację działalności o charakterze produkcyjnym i magazynowym, co w praktyce prowadzi do naruszenia miru domowego oraz generuje ponadprzeciętne uciążliwości, obejmujące m.in. hałas, ruch ciężkich pojazdów, zanieczyszczenia, oświetlenie nocne – istotnie pogarszając warunki korzystania z nieruchomości i środowisko życia mieszkańców lokalu skarżącego. Wskazał, że obecnie teren, na którym znajduje się jego nieruchomość, objęty jest obszarem oznaczonym symbolem 3U (zabudowa usługowa), pomimo że przed wejściem w życie planu na tym terenie istniała już zabudowa mieszkaniowa. Wywiódł, że interes prawny skarżącego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały znajduje oparcie w art. 140 Kodeksu cywilnego (naruszenie granic prawa własności), art. 144 Kodeksu cywilnego (przekroczenie granic dopuszczalności immisji), art. 23 Kodeksu cywilnego (naruszenie dóbr osobistych, w szczególności miru domowego) oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych).W wykonaniu zarządzenia z 9 października 2025 r. pełnomocnik organu został zobowiązany do:- szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów skargi, w szczególności dotyczących niezgodności planu miejscowego z obowiązującym w dacie jego uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz treści pisma procesowego pełnomocnika strony skarżącej z [...] października 2025 r. – zmierzającego do wykazania, że uchwała Rady Gminy z [...] października 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", we wskazanej części narusza indywidualny interes prawny skarżącego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.,- przedłożenia graficznego opracowania przedstawiającego w sposób czytelny, położenie nieruchomości, na której znajduje się budynek przy ul. [...] w L. O. będący własnością skarżącego oraz terenów określonych w ww. piśmie, tj. oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" symbolem 6P/U na obrysie jednostek planistycznych skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wskazania faktycznej odległości nieruchomości od ww. terenów,- wskazania czy, a jeżeli tak to w jaki sposób zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmienił obowiązujące przed jego uchwaleniem przeznaczenie ww. terenów, tj. oznaczonych w planie symbolem 6P/U i czy jego ustalenia zmieniły przeznaczenie wynikające z poprzednio obowiązującej na przedmiotowym obszarze uchwały w zakresie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli taka nie obowiązywała – czy zmienił się i w jaki sposób faktyczny sposób zagospodarowania ww. terenów.W odpowiedzi pełnomocnik organu w piśmie z [...] listopada 2025 r. wskazał, że sporny plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. [...] z dnia [...] maja 2016 r. Zgodnie z ustaleniami studium teren oznaczony symbolami [...] znajduje się w strefie produkcyjno-usługowej [...] dla której określono następujący sposób kształtowania przestrzeni: lokalizowanie wolnostojących hal, magazynów, składów oraz obiektów usługowych. Potwierdzeniem zgodności planu ze studium jest dokonana przez Wojewodę ocena uchwały wraz z załącznikami oraz dokumentacją planistyczną pod względem ich zgodności z przepisami prawa. W ocenie organu wcześniejsze zagospodarowanie spornego terenu, w tym istniejąca zabudowa mieszkaniowa, nie przesądza o kierunku dalszego rozwoju przestrzennego, który określa plan miejscowy w zgodzie ze studium. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa może być użytkowania zgodnie z dotychczasowym sposobem, zaś plan miejscowy nie nakłada obowiązku zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków. Zdaniem organu zaskarżona uchwała nie narusza we wskazanej części indywidualnego interesu prawnego skarżącego, wobec czego skarżący nie posiada legitymacji skargowej. Organ podniósł, że skarżący nie wykazał związku między jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną uchwałą polegającego na naruszeniu jego interesu prawnego. Jednocześnie organ wraz z pismem przedłożył graficzne opracowanie położenia nieruchomości przy ul. [...] w L. O. oraz terenów oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 6P/U wskazujące faktyczną odległość nieruchomości skarżącego od ww. terenów.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga podlegała odrzuceniu.Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Skarga wniesiona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 listopada 2003 r. sygn. SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8 poz. 84). Omawiany przepis nie daje również podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003, sygn. akt III RN 42/02, OSNP z 2004 r. nr 7, poz. 114). W kontekście omawianego przepisu, skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uwarunkowane następującymi okolicznościami: po pierwsze - zaskarżony akt musi dotyczyć sfery administracji publicznej, po drugie - zaskarżony akt musi nie tylko dotyczyć interesu prawnego, ale również naruszać interes prawny lub uprawnienie skarżącego (por. wyrok NSA z 31 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2933/14 – dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego, acz nie tylko administracyjnego prawa materialnego (vide: postanowienie NSA z 27 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2739/20 – dostępne jw.). Interes ten musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną skarżącego podmiotu. Interes prawny musi być bezpośredni, indywidualny, konkretny, realny i aktualny, a nie przyszły i potencjalny. Musi istnieć związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą. Związek ten musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu uprawnień lub nałożonych obowiązków (vide: wyrok NSA z 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 482/18 – dostępny jw.).Nie budzi przy tym wątpliwości w orzecznictwie, że ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę. Zgodnie przyjmuje się, że to skarżący musi wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Jest on obligowany wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, pozbawiając go pewnych uprawnień czy też uniemożliwiając ich realizację. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu art. 101 u.s.g. przesądza zmiana sytuacji prawnej skarżącego wywołana kwestionowaną uchwałą (por. wyroki NSA: z 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01; z 20 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1305/09 – dostępne jw.).A zatem możliwość zaskarżenia uchwały organu gminy sprzecznej z prawem wiąże się wyłącznie z naruszeniem interesu prawnego. W trybie wskazanego przepisu zaskarżeniu podlega uchwała sprzeczna z prawem i jednocześnie realnie godząca w sferę prawną skarżącego – wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. w postaci zniesienia, ograniczenia czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia bądź interesu prawnego. Jeszcze inaczej rzecz ujmując, dopiero naruszenie indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (oceny legalności planu). Podmiotowość skarżącego w sprawie ze skargi na plan miejscowy kształtowana jest bowiem inaczej niż w postępowaniu administracyjnym, gdyż obejmuje nie tylko istnienie interesu prawnego lub uprawnienia, lecz także jego naruszenie (vide: postanowienie NSA z 4 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2278/18 – dostępne jw.).Ten kierunek wykładni przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. zaakceptował ustawodawca wprowadzając z dniem 15 sierpnia 2015 r., na mocy art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015 r., poz. 658), przepis art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W ten sposób, jak wskazał NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 listopada 2020 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2739/20 (dostępne jw.), naruszenie interesu prawnego ustaleniami uchwały (w niniejszej sprawie uchwały w sprawie zmiany planu miejscowego) stało się wymogiem formalnym, chociaż o charakterze materialnoprawnym, wniesienia skargi na uchwałę. Skoro zaś jest to wymóg formalny, to dopiero jego spełnienie i naruszenie interesu prawnego daje możliwość merytorycznego rozpoznania sprawy. Dlatego w pierwszej kolejności, w sprawach ze skarg na uchwałę w sprawie planu miejscowego bądź jego zmiany, sąd bada czy doszło do naruszenia interesu prawnego, a dopiero w dalszej kolejności i po pozytywnym przesądzeniu tej kwestii, może przejść do oceny czy wraz z naruszeniem interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny.W okolicznościach niniejszej sprawy należy zastrzec, że zasady legitymacji do zaskarżenia uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają pewnemu uszczegółowieniu w sytuacji, gdy ze skargą występuje właściciel nieruchomości lokalowej w budynku, w którym działa wspólnota mieszkaniowa. Takim podmiotem jest zaś skarżący w niniejszej sprawie. Wyjaśnić zatem należy, że co do zasady na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną własność nie może być rozważany z pominięciem przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2026 r., poz. 232 ze zm. - dalej "u.w.l."). Ustawa ta określa bowiem m.in. prawa i obowiązki właścicieli lokali wyodrębnionych, jak i zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 6 u.w.l. ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzą wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Z unormowania tego wynika, że w postępowaniu administracyjnym do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli odrębnych lokali tworzących wspólnotę mieszkaniową – co do zasady legitymację procesową ma wspólnota mieszkaniowa, a nie poszczególni jej członkowie. Wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może jednak samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania, tj. wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes prawny (vide: wyroki NSA: z 4 lipca 2013 r., sygn. II OSK 583/12; z 4 marca 2011 r., sygn. II OSK 419/10, oraz z 26 czerwca 2007 r., II OSK 627/06 – dostępne jw.). Tylko bowiem w takich wyjątkowych przypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów prawnych o charakterze zbiorowym, takich jak wspólnoty mieszkaniowe czy spółdzielnie. W sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub ust. 3 u.w.l (vide: powołany wyżej wyrok II OSK 583/12). Wprawdzie wskazane wyżej orzeczenia NSA odnoszą się wprost do postępowań administracyjnych prowadzonych w trybie przepisów k.p.a., ale, w ocenie Sądu, zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do postępowań wszczynanych na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż zarówno w tym ostatnim przepisie, jak i w art. 28 k.p.a. ustawodawca posłużył się tą samą kategorią "interesu prawnego", a jedyna różnica polega na tym, że na gruncie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie wystarczy samo posiadanie interesu prawnego, niezbędne jest jeszcze wykazanie jego naruszenia zaskarżonym aktem (vide: postanowienie WSA w Poznaniu z 27 sierpnia 2015 r., sygn. IV SA/Po 395/15 – dostępne jw.).Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z żadną z sytuacji uzasadniających przyjęcie, że doszło do naruszenia indywidualnego interesu prawnego skarżącego, a w związku z tym że istnieją podstawy do merytorycznej oceny złożonej skargi.Skarżący, co jest bezsporne, jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...] w L. O. , gmina B. [...]. Budynek ten zlokalizowany jest na nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym 258/2, która jest usytuowana w granicach obszaru objętego ustaleniami kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z mapy terenu przedłożonej przez organ przy piśmie z[...] listopada 2025 r. przedmiotowa działka położona jest w odległości [...] m oraz [...] m od obszarów opisanych w skarżonym planie symbolami – odpowiednio – [...] (obiekty produkcyjne, składy i magazyny z dopuszczeniem usług – vide § 9 i § 11 zaskarżonej uchwały). Obszar, na którym zlokalizowany jest budynek, objęty jest symbolem 3U (zabudowa usługowa – vide § 7 zaskarżonej uchwały).Po pierwsze zauważyć należy, że zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała w żaden sposób nie kreuje żadnych ograniczeń, jak i uprawnień skarżącego. Przepisy tej uchwały nie nakładają na skarżącego żadnych obowiązków ani też nie pozbawiają go posiadanych uprawnień. Skarżący nadal może korzystać z przysługującego mu prawa własności w sposób zgodny z przepisami ustaw, jak i zasadami współżycia społecznego, a także może to prawo zbywać. Objęcie jego nieruchomości obszarem o symbolu 3U nie wpływa na samą możliwość wykorzystywania tej nieruchomości w dotychczasowy, mieszkaniowy sposób. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania.Po drugie, podnoszone przez skarżącego argumenty mogą świadczyć o istnieniu po jego stronie jedynie interesu faktycznego, który jednak nie uzasadnia merytorycznej kontroli i ingerencji sądu administracyjnego. Sprowadza się on do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w uchwale ustaleniami, jednak poprzez regulacje uchwały nie dochodzi do naruszenia normy prawnej dotyczącej jego sytuacji prawnej. A zatem w konkretnym przypadku wyłącznie subiektywne poczucie naruszenia interesu prawnego wyrażające się w niezadowoleniu skarżącego z faktu, że przedmiotowa uchwała zmienia przeznaczenie terenów objętych ww. planem miejscowym, w szczególności w zakresie terenów oznaczonych symbolem 6P/U i 12 P/U, pod zabudowę obiektów produkcyjnych, składów i magazynów – co w odczuciu skarżącego może naruszać jego mir domowy i generować ponadprzeciętne uciążliwości – nie prowadzi do przyjęcia tezy, że istnieje legitymacja skargowa do kwestionowania zmiany planu miejscowego.W niniejszej sprawie skarżący nie może skutecznie wywodzić okoliczności naruszenia swojego interesu prawnego z treści powołanych w piśmie procesowym z [...] października 2026 r. przepisów Kodeksu Cywilnego oraz u.p.z.p. Po pierwsze, dla porządku, przywołać należy, że zgodnie z art. 140 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. W myśl z kolei art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. O ile w orzecznictwie nie wklucza się, że regulacji Kodeksu cywilnego (art. 140 i 144 k.c.) nie należy wykluczać jako normatywnego źródła uprawnień podlegających naruszeniu w związku z uchwaleniem aktu prawa miejscowego, to na gruncie prawa administracyjnego wymagane jest wykazanie istnienia konkretnej normy prawa materialnego, która wskazywałaby, że istniejące immisje nie mieszczą się w granicach wyznaczonej normy, zaś ewentualna okoliczność naruszenia prawa własności, o jakim mowa w art. 140 i art. 144 k.c., wymaga wykazania, iż występuje ponadprzeciętne (realne, bezpośrednie) negatywne oddziaływanie (uciążliwości) dla sąsiedniej nieruchomości, a nie jakiekolwiek oddziaływanie (por: wyrok NSA z 2 lipca 2024 r., sygn. II OSK 1164/23 – dostępny jw.). Nadto, należy zauważyć, że – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2022 r. o sygn. akt II OSK 2787/21 (dostępny jw.) - zasadniczo proces planowania przestrzennego może mieć wpływ na sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, a tym samym może mieć wpływ na uprawnienia właścicielskie. Nie jest to jednak równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego właścicieli.Skarżący upatruje naruszenia swojego interesu w związku z takimi zjawiskami jak wzrost poziomu hałasu związanego z funkcjonowaniem zakładów, wzmożony ruch ciężkich pojazdów, zanieczyszczenie środowiska (wód G. [...] [...]), intensywne oświetlenie nocne. Kwestie związane z pogorszeniem powyższych parametrów nie świadczą o naruszeniu interesu prawnego skarżących. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie oczywiście niektóre rodzaje zagospodarowania działki sąsiedniej mogą oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, to jednak jest to sytuacja nie wynikająca bezpośrednio z faktu uchwalenia planu. Ochronę w takiej sytuacji zapewniają m.in. przepisy prawa ochrony środowiska czy prawa budowlanego. Przewidziane w tych przepisach obowiązki inwestorów mają między innymi zabezpieczać interesy właścicieli sąsiednich działek (vide: wyrok NSA z 7 lipca 2011 r., sygn. II OSK 726/11 – dostępny jw.). Kwestie dotyczące ewentualnego przekroczenia norm hałasu, czy innych immisji mogą być podnoszone na etapie konkretnych postępowań związanych z konkretną inwestycją (vide: postanowienie NSA z dnia 30 maja 2022 r., sygn. II OSK 1068/22 – dostępne jw.).Okoliczności podniesione w skardze należy kwalifikować jako uciążliwości natury faktycznej, związane ze znoszeniem wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, które jednak nie uzasadniają tezy, że w tej konkretnej sytuacji doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. W sprawie nie zostało wykazane, by immisje te przekraczały konkretnie wskazane normy opisane przepisami administracyjnego prawa materialnego. Skarżący nie ma tym bardziej podstaw do wywodzenia, na gruncie niniejszej sprawy, naruszenia jego interesu prawnego poprzez naruszenie jego dobra osobistego (art. 23 k.c.) w postaci miru domowego. Powołany zaś w piśmie art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. statuuje prawo do zagospodarowania terenu, do którego strona ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Z jednej strony, wobec skarżącego, prawo to nie zostało w żaden sposób ograniczone ustaleniami skarżonego m.p.z.p. zwłaszcza, że w niniejszej sprawie skarżący nie jest właścicielem nieruchomości gruntowej, ale lokalowej. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa może być wykorzystywana w dotychczasowy sposób, plan nie nakłada obowiązku zmiany sposobu korzystania z nieruchomości (art. 35 u.p.z.p.). Z drugiej, patrząc z perspektywy wykonujących prawo własności na terenach objętych symbolem 6P/U i 12P/U, nie da się stwierdzić, by już samo wykorzystywanie ich nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem opisanym w planie powodowało naruszenie interesu osób trzecich (skarżącego). Ku takiej konstatacji w istocie zmierza zaś argumentacja skarżącego.Reasumując, skarżący nie wykazał, aby ustalenia zawarte w zaskarżonej uchwale naruszały jego indywidualny interes prawny wywodzony z prawa własności do nieruchomości lokalowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym na obszarze objętym skarżonym m.p.z.p. Brak jest też podstaw do uznania, że jakiekolwiek istniejące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały uprawnienie skarżącego zostało naruszone ustaleniami uchwalonego planu. Wskutek wejścia w życie zaskarżonej uchwały sytuacja prawna skarżącego nie uległa zmianie, nie utracił on żadnych przysługujących mu uprawnień, nie zostały nałożone na niego żadne obowiązki. Innymi słowy, w niniejszej sprawie nie istnieje związek między prawnie gwarantowaną własną sytuacją skarżącego a zaskarżoną uchwalą. Podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z zarzucanym zwiększeniem poziomu hałasu, oświetlenia nocnego czy też ruchu samochodowego, należy oceniać w kategoriach naruszenia jedynie interesu faktycznego.Uwzględniając wskazane powyżej uwarunkowania prawne oraz okoliczności faktyczne, sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.O zwrocie na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..