Wyrok - VII SA/Wa 536/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 31 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze sprzeciwu S. sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 stycznia 2026 r., nr 40/OPO/2026 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 marca 2026 r. sprawy ze sprzeciwu S. sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 stycznia 2026 r., nr 40/OPO/2026 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Szczepan Borowski
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 15 stycznia 2026 r. nr 40/OPO/2026 Wojewoda Mazowiecki (dalej jako organ lub Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako skarżąca lub inwestor) uchylił decyzję Starosty N. (dalej także jako organ pierwszej instancji) z 10 lipca 2025 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia na budowę i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy.W dniu 9 kwietnia 2025 r. do Starosty N. wpłynął wniosek skarżącej w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę magazynów energii C. [...] na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] D. , gmina C. . W tym samym dniu inwestor złożył 5 odrębnych wniosków dotyczących pozostałych części zamierzenia, obejmującego w sumie 30 połączonych ze sobą magazynów energii na poszczególnych częściach wymienionej nieruchomości.Postanowieniem z 27 maja 2025 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Odpowiedzi na to postanowienie inwestor udzielił w dniu 9 czerwca 2025 r., przedkładając wyjaśnienia oraz skorygowaną dokumentację projektową. Pismem z 20 czerwca 2025 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego, jednocześnie informując o zaistnieniu przesłanki z art. 79a k.p.a. W związku z powyższym zawiadomieniem skarżąca Spółka przedłożyła ponownie skorygowaną dokumentację w dniu 3 lipca 2025 r.Starosta decyzją z 10 lipca 2025 r. odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla wskazanego wyżej zamierzenia.Skarżąca złożyła od tej decyzji odwołanie.Wspomnianą na wstępie decyzją z 15 stycznia 2026 r. Wojewoda uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.W uzasadnieniu skargi organ przypomniał, że powodem odmowy udzielania skarżącej pozwolenia na budowę przez organ pierwszej instancji było niewywiązanie się przez nią ze wszystkich obowiązków nałożonych postanowieniem z 27 maja 2025 r., tj. nie przedłożono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganej w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej także jako rozporządzenie).Wojewoda wskazał, że planowane zamierzenie obejmuje budowę magazynów energii na części działki nr ew. [...] z obrębu [...] D. , gmina C. . Wnioskiem rozpatrywanym w niniejszym postępowaniu objęto 5 spośród 25 planowanych w sumie magazynów (po rezygnacji z części zamierzenia, zgodnie z treścią pisma z 12 stycznia 2026 r.), wraz z koniecznym utwardzeniem terenu. Jak wynika z bilansu zawartego w części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, część zamierzenia objęta przedmiotowym wnioskiem (C. [...] ) zajmuje 837,22m2. Po zsumowaniu z powierzchnią części objętych pozostałymi wnioskami z dnia 9 kwietnia 2025 r., w projekcie wyliczono, że cała inwestycja ma zajmować powierzchnię 4788,34m2, co wskazywałoby, że nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa we wskazanym przez organ pierwszej instancji przepisie przywołanego wyżej rozporządzenia, a zatem nie istnieje w odniesieniu do niej wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W związku ze wspomnianym wyżej pismem pełnomocnika inwestora, wskazującym na rezygnację z części zamierzenia (D. [...] ), powyższy bilans, zawarty w przedmiotowym projekcie, jest już jednak nieaktualny.Organ po przeanalizowaniu materiału dowodowego sprawy, w tym zarówno dokumentacji projektowej przekazanej wraz z odwołaniem, jak również akt postępowań dotyczących pozostałych etapów zamierzenia podzielił wątpliwości Starosty odnośnie prawidłowego wyliczenia powierzchni zabudowy w rozumieniu omawianego rozporządzenia, będącej podstawą do kwalifikacji całego zamierzenia pod względem oddziaływania na środowisko, a w następstwie do ustalenia, czy koniecznym jest uzyskanie i przedłożenie do wszystkich wniosków Inwestora, obejmujących poszczególne części dz. ew. nr [...] decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2022 r., poz. 1029). Przy czym wątpliwości te, mimo deklarowanej rezygnacji z realizacji części całego zamierzenia, w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione.Wojewoda podzielił argumentację organu pierwszej instancji odnoszącą się do definicji "powierzchni zabudowy", którą należało wziąć pod uwagę przy ocenie, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zawarta w § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którą przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć "powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia". A zatem wszelkiego rodzaju przekształcenia terenu, konieczne dla realizacji inwestycji, stałe i tymczasowe, winny być uwzględnione, w tym również takie, które wedle części rysunkowej projektu zostały wyłączone do odrębnego opracowania.Organ zwrócił uwagę, że wprawdzie z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób jednoznaczny, które konkretnie (tymczasowe bądź trwałe) przekształcenia terenu nie zostały zdaniem Starosty uwzględnione, to jednak z analizy dokumentacji projektowej poszczególnych części zamierzenia można wywnioskować, iż zastrzeżenia organu dotyczą planowanych przekształceń związanych z realizacją 6 przyłączy zewnętrznych SN 15 kV w postaci linii kablowej do GPZ C. , wyłączonych do odrębnego opracowania. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu, planowany przebieg linii kablowej obejmuje zarówno część dz. inwestycyjnej nr [...] , jak i sąsiadujące działki na trasie do Głównego Punktu Zasilającego. Powierzchnia koniecznych do dokonania przekształceń terenu na trasie linii nie została uwzględniona w przedłożonym bilansie, mimo iż z przywołanej wyżej definicji wynika, że należało włączyć ją do wyliczeń. Fakt objęcia przyłączy odrębnym opracowaniem, nawet w przypadku, gdy roboty te nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, nie ma wpływu na konieczność uwzględnienia ich w "powierzchni zabudowy" całego przedsięwzięcia celem ustalenia, czy wymagana jest decyzja środowiskowa.Stąd też Wojewoda za słuszne uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że inwestor istotnie nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków, nałożonych postanowieniem z 27 maja 2025 r. Nie przedłożył bowiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani nie wykazał, że decyzja taka faktycznie nie będzie wymagana. Zwrócił uwagę, że powierzchnia terenu inwestycji, wykazana w bilansie, wynosiła na dzień wydania zaskarżonej decyzji 4788,34m2, a więc stosunkowo niewiele poniżej 0,5ha powierzchni zabudowy. Mimo zatem braku wskazania konkretnie, ile wyniesie powierzchnia koniecznych przekształceń terenu pod projektowane przyłączenie inwestycji do sieci elektroenergetycznej, w okolicznościach niniejszej sprawy uzasadnione było stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, iż powyższy próg, który determinuje kwalifikację przedsięwzięcia realizowanego na obszarze objętym formami ochrony przyrody (inwestycja zlokalizowana jest na terenie W. Obszaru Chronionego Krajobrazu, w otulinie K. Parku Narodowego), zostanie przekroczony.Mając, jednakże na uwadze nowe okoliczności sprawy, zaistniałe w toku postępowania odwoławczego, wskazane w piśmie z 12 stycznia 2026 r., tj. rezygnację przez inwestora z części zamierzenia, organ uznał za właściwe uchylenie zaskarżonej decyzji, mimo prawidłowości zawartej w jej uzasadnieniu argumentacji. Wojewoda wskazał, że należy uwzględnić stanowisko inwestora i na nowo przeanalizować całość dokumentacji, weryfikując ponownie twierdzenie o braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Podkreślił jednocześnie, że mimo deklarowanej rezygnacji z części pierwotnie przewidzianych magazynów energii na działce [...] , skarżąca nie wyjaśniła jednoznacznie kwestii planowanych do realizacji według odrębnego opracowania przyłączy zewnętrznych, tj. ile wyniesie powierzchnia terenu przewidzianego do stałego bądź tymczasowego przekształcenia pod ich wykonanie, a zatem czy istotnie, uwzględniając tę część zamierzenia, powierzchnia zabudowy w rozumieniu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie przekroczy 0,5ha.W ocenie Wojewody, mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe dokonanie analizy całości materiału dowodowego, który uległ istotnej zmianie (w tym koniecznego do korekty projektu zagospodarowania terenu), jedynie przez organ odwoławczy. Mimo, że zastosowanie przez Starostę przepisu art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418, dalej jako: Prawo budowlane) było uzasadnione, należy wziąć pod uwagę istotną zmianę stanu faktycznego w sprawie, mającą wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, stwierdzoną już na etapie postępowania odwoławczego.Od opisanej decyzji sprzeciw złożyła S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo wystąpienia przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca wskazała, że Wojewoda nie wskazał żadnego przepisu postępowania, który został przez organ pierwsze instancji naruszony w sposób uzasadniający zastosowanie w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji powyższego, wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, organ odwoławczy przystępując do ponownego rozpatrywania sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uprawniony był do tego, aby orzec merytorycznie czy w jego ocenie planowana inwestycja spełnia przesłanki, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia.Skarżąca zwróciła uwagę, że Wojewoda zastosował art. 138 § 2 k.p.a., wskazując że inwestor nie wyjaśnił jednoznacznie kwestii planowanych do realizacji według odrębnego opracowania przyłączy zewnętrznych, choć z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że powierzchnia przedsięwzięć (nawet po ich zsumowaniu) nie przekroczy 0,5 ha, a zatem nie spełni przesłanek przewidzianych w § 3 ust. 1 pkt 54 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Skarżąca podkreśliła, że w sytuacji, w której Wojewoda powziął wątpliwości, co do wykazania powyższego faktu mógł wezwać inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień albo nałożyć na organ pierwszej instancji obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego, w trybie art. 136 § 1 k.p.a. Skarżąca stwierdziła, że Wojewoda nie dokonał takiego ustalenia, gdyż nie podjął nawet próby przeprowadzenia analizy tego - czy planowana inwestycja przekroczy 0,5 ha. W konsekwencji nie można uznać, że organ wywiązał się z obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, do czego był zobligowany.Wojewoda w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca określił granice kontroli takiej decyzji przez Sąd, stanowiąc, że przy rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji, ocenia się jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 k.p.a.). Zasadniczo spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie, wyłączona została możliwość oceny prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd bada, czy organ odwoławczy miał podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od merytorycznej oceny sprawy. Innymi słowy rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc, jak w przypadku skarg, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Kontrolując decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny do wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji (por. m.in. wyrok NSA z 24 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1777/25). Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest bowiem wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej - niedopuszczalna jest jego wykładnia rozszerzająca (zob. uchwała SN z 16 stycznia 1997 r. sygn. akt III ZP 5/96; uchwała NSA z 4 maja 1998 r. sygn. akt FPS 2/9; wyroki NSA: z 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, z 25 maja 1983 r. sygn. akt II SA 403/83, z 29 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 633/05, B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 856-857 nb 14).Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.Przedmiotem postępowania sądowego jest decyzja Wojewody, który na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję organu pierwszej instancji o odmowie udzielenia na rzecz skarżącej pozwolenia na budowę i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.Przypomnieć należy, że przyczyną wydania przez Wojewodę decyzji kasacyjnej była modyfikacja przez skarżącą, na etapie postępowania odwoławczego, zakresu projektu budowlanego, poprzez jego ograniczenie (skarżąca wycofała się z części inwestycji w zakresie zamierzenia D. [...] ). Organ uznał, że wobec modyfikacji wniosku inwestora powstała konieczność analizy całości dokumentacji przez organ pierwszej instancji w celu ponownej weryfikacji twierdzenia inwestora o braku koniczności uzyskania decyzji środowiskowej dla planowanego przedsięwzięcia.Podstawę prawną żądania od inwestora przedstawienia decyzji środowiskowej stanowił § 3 ust. 1 pkt 54 § 3 ust. 1 pkt 54 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.Skoro Wojewoda podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przy ocenie, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należało zastosować w § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, który definiuje pojęcie "powierzchni zabudowy" przez co należy rozumieć wszelkiego rodzaju przekształcenia terenu, konieczne dla realizacji inwestycji, stałe i tymczasowe, winny być uwzględnione, w tym również takie, które wedle części rysunkowej projektu zostały wyłączone do odrębnego opracowania, to obowiązkiem organu odwoławczego była merytoryczna ocena skorygowanego w toku postępowania odwoławczego projektu.Sąd podziela stanowisko skarżącej Spółki, która wskazała, że kwestia planowanych do realizacji według odrębnego opracowania przyłączy zewnętrznych winna być jednoznacznie wyjaśniona przez organ odwoławczy w kontekście ewentualnego spełnienia przesłanek przewidzianych w § 3 ust. 1 pkt 54 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia.Należy jeszcze raz zwrócić uwagę, że możliwość wydania decyzji kasatoryjnej powstaje wówczas, gdy organ odwoławczy wykaże, że nie ma możliwości przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., który uprawnia organ odwoławczy do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo, co istotne zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z całą pewnością natomiast decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie, a do tego w istocie sprowadzały się wytyczne Wojewody dla organu pierwszej instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.Organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., powinien wskazać, że przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego jest niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przy czym, organ odwoławczy ma również obowiązek wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, z jakich powodów zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, a także wykazać, że brak jest podstaw przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Innymi słowy stwierdzając, że sprawa musi być przeprowadzona "od nowa" organ zobowiązany jest dokładnie określić z jakich powodów brak jest możliwości podjęcia działań dopuszczalnych w postępowaniu odwoławczym. Tego w niniejszej sprawie zabrakło. Wręcz przeciwnie Wojewoda nie wskazał żadnych naruszeń w zakresie przepisów postępowania. Nie wskazał również na czym miałoby polegać przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji i co miałby ten organ ustalić, poza ewentualnym wezwaniem inwestora do ponownego określenia powierzchni inwestycji, w świetle przyjętej wykładni § 1 ust. 2 pkt 2 i § 3 ust. 1 pkt 54 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia i oceną zgodności projektu (po ewentualnej korekcie) z powołanymi przepisami.W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie należy kategorycznie stwierdzić, że wszystkie wątpliwości organu odwoławczego mogły zostać usunięte poprzez uzupełnienie postępowania wyjaśniającego w ramach trybu określonego w art. 136 k.p.a. Dlatego też Wojewoda przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie, uwzględniając powyższe stanowisko Sądu, po uzupełnieniu materiału dowodowego, do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co do istoty, zatem wydania jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 § 1 k.p.a.Stąd też zdaniem Sądu zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 138 § 2 k.p.a. należało uznać za w pełni uzasadniony. Sąd podziela stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.O zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 64b § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu sądowego od sprzeciwu w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023, poz.1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu sądowego od sprzeciwu w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023, poz.1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.