Wyrok - III SA/Kr 1347/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 31 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. |Sygn. akt III SA/Kr 1347/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Marta Kisielowska, Asesor: WSA Ewelina Dziuban (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r., sprawy ze skargi M. M. na akt Starosty Nowosądeckiego z dnia 7 sierpnia 2025 r., znak: DPR.645.87.2024.KŻ w przedmiocie odmowy przyznania bOddalono skargę. |Sygn. akt III SA/Kr 1347/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 marca 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Marta Kisielowska, Asesor: WSA Ewelina Dziuban (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2026 r., sprawy ze skargi M. M. na akt Starosty Nowosądeckiego z dnia 7 sierpnia 2025 r., znak: DPR.645.87.2024.KŻ w przedmiocie odmowy przyznania b
Data orzeczenia
31 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewelina Dziuban
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
We wniosku z dnia 4 września 2024 r. M. M. (dalej określona jako skarżąca) zwróciła się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy dla Powiatu Nowosądeckiego o przyznanie bonu na zasiedlenie dla bezrobotnego do 30 roku życia w wysokości 8.000 zł z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zamieszkania (w związku z podjęciem pracy poza miejscem dotychczasowego zamieszkania), na podstawie art. 66n ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2023 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "u.p.z.").W treści wniosku skarżąca oświadczyła m.in., że po podjęciu zatrudniania planuje zamieszkać w Krakowie, a odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której zamieszka wynosi w przybliżeniu 100 km lub czas dojazdu do tej miejscowości lub powrotu do miejsca dotychczasowego zamieszkania przekracza łącznie 3 godz. dziennie oraz że planuje podjęcie zatrudnienia w Krakowie w zawodzie lekarz weterynarii.Pismem z dnia 10 września 2024 r., znak: DPR.645.87.2024.MS, organ administracyjny poinformował skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu wniosku o przyznanie bonu na zasiedlenie.Organ administracyjny wskazał, że stosownie do art. 66n ust. 1 u.p.z. – bon na zasiedlenie może być przyznany na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia, po spełnieniu określonych tam warunków, w tym mówiącego o tym, że odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny zamieszka w związku z podjęciem zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej wynosi co najmniej 80 km lub czas dojazdu do tej miejscowości i powrotu do miejsca dotychczasowego zamieszkania środkami transportu zbiorowego przekracza łącznie co najmniej 3 godziny dziennie. Zdaniem organu, okoliczności tej sprawy przeczą, że dotychczasowym miejscem zamieszkania skarżącej jest miejscowość B. Uznano, że stosownie do art. 25 k.c., ostatnim miejscem zamieszkania skarżącej był Kraków, w którym koncentrowały się interesy życiowe oraz osobiste skarżącej z uwagi na fakt, że w tym mieście skarżąca realizowała kilkumiesięczny staż, poprzedzający złożenie przedmiotowego wniosku. Nadto, w ocenie organu, przyznanie skarżącej bonu na zasiedlenie w Krakowie, w sytuacji gdy do zatrudnienia zobowiązał się organizator stażu jeszcze przed jego rozpoczęciem, stanowi naruszenie zasad dbałości o racjonalne, celowe i efektywne wykorzystanie środków finansowych przez organ, który jest zobowiązany do optymalnego doboru metod i środków służących podniesieniu skuteczności i efektywności realizowanych działań.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 22 maja 2025r. sygn. akt III SA/Kr 1911/24 w sprawie ze skargi M. M. na czynność Starosty Nowosądeckiego z dnia 10 września 2024 r., nr DPR.645.87.2024.MS w przedmiocie bonu na zasiedlenie stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.W uzasadnieniu podkreślono, że odbywanie przez skarżącą stażu pracowniczego w Krakowie (w okresie poprzedzającym złożenie przedmiotowego wniosku) nie stanowi o tym, że miejscowość ta stała się centrum życiowej aktywności skarżącej, w którym koncentrowały się interesy osobiste i zawodowe. Nieuprawniony w realiach tej sprawy jest wniosek organu, że "miejscowość tę należy zatem uznać jako ostatnie miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego".W ocenie Sądu, arbitralne ustalenie przez organ, że miejscem dotychczasowego zamieszkania skarżącej był Kraków, a nie B., dokonane zostało z naruszeniem art. 7, 77 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Następnie zaakcentowano, posiłkując się stanowiskiem orzecznictwa, że podjęcie pracy przed zawarciem umowy, czy też innej pracy zarobkowej powoduje w tym zakresie brak możliwości zawarcia umowy i tym samym przyznania bonu na zasiedlenie.W toku ponownego rozpoznania tej sprawy w przedmiocie wniosku skarżącej z 4.09.2024 r., aktem nr DPR.645.87.2024.KŻ z 07.08.2025 r., wydanym na podstawie art. 208 ust.1 w zw. z 434 ust. 2 ustawy z 20.03.2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, wniosek ten został rozpatrzony negatywnie.Ustalono, że skarżąca została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej z dniem 23.09.2024 r. na podstawie decyzji Starosty Nowosądeckiego z dnia 30.09.2024r., nr decyzji z 1504/09/24 znak: DES/250124/00002/2024 z powodu podjęcia zatrudnienia.Podjęcie zatrudnienia nastąpiło od dnia 23.09.2024 r. na podstawie wydanego przez tutejszy urząd w dniu 04.09.2024 r. skierowania do pracy do Pracodawcy [...] A. S., K., ul. D. [...].Organ administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 208 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, zawarcie przedmiotowej umowy przez tutejszy urząd i przyznanie na jej podstawie bonu na zasiedlenie może nastąpić z osobą bezrobotną w związku zamiarem podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia innej pracy zarobkowej (...). Z uwagi na fakt, że aktualnie skarżąca nie posiada statusu osoby bezrobotnej i nadal pozostaje w zatrudnieniu, organ uznał, że powyższy warunek przyznania ww. bonu na zasiedlenie nie został spełniony.W nawiązaniu do wniosku skarżącej o uwzględnienie "praw nabytych" organ wyjaśnił, że nabycie praw do otrzymania bonu tj. przyznania bonu na zasiedlenie zgodnie z art. 208 ust. 1 ww. ustawy następuje na podstawie umowy cywilno-prawnej zawartej przez organ, a osobą bezrobotną. Taka umowa nie została ze skarżącą zawarta, a tym samym nie został przyznany jej bon na zasiedlenie.Jednocześnie wskazano, że w myśl art. 70 K.C organ nie składał żadnego oświadczenia (przyjęcia tzw. oferty) dotyczącego przyznani ww. bonu i zawarcia umowy.Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Krakowie orzeczeniem z dnia 22 maja 2025 r. orzekł o bezskuteczności zaskarżonej czynności i ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy, lecz nie orzekł o przyznaniu skarżącej bonu na zasiedlenie.Dalej organ podkreślił, że przyznanie bonu na zasiedlenie nie jest świadczeniem obligatoryjnym, lecz ma charakter uznaniowy zgodnie z określonymi przepisami prawa.Podsumowując wskazano, że w ocenie organu udzielenie bonu na zasiedlenie byłoby w tej sprawie niecelowe i sprzeczne z racjonalności wydatkowania środków publicznych.Skarżąca w skardze do Sądu zaskarżyła ww. akt z 7.08.2025 r., zarzucając obrazę:1.naruszenie prawa materialnego - art. 434 ust. 2 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia - przez jego błędne zastosowanie, podczas gdy w sprawie znajdował zastosowanie art. 433 ust. 1 tej ustawy,2.naruszenie prawa procesowego - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzezwydanie decyzji bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, z pominięciem skutków wyroku WSA z dnia 22 maja 2025 r. (sygn. III SA/Kr 1911/24),3.naruszenie art. 2 Konstytucji RP - zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego-przez retroaktywne pogorszenie sytuacji skarżącej,4.rażące naruszenie celu i funkcji bonu na zasiedlenie poprzez odmowę wsparcia mimospełnienia celu ustawowego.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Przedmiotem kontroli sądowej jest skierowany do skarżącej akt Starosty Nowosądeckiego z 7.08.2025 r. w przedmiocie ponownego, negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej z 4.09.2024 r. o przyznanie bonu na zasiedlenie. Jak już wyżej odnotowano, zaskarżony obecnie akt został wydany po stwierdzeniu przez WSA w Krakowie - wyrokiem z 22.05.2025 r. o sygn. akt III SA/Kr 1911/24 - bezskuteczności wydanej poprzednio czynności o odmowie przyznania skarżącej bonu na zasiedlenie. Wniosek był wówczas rozpatrywany w oparciu o art. 66n ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (ostatni t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.". Zgodnie z ust. 1 tego artykułu - na wniosek bezrobotnego do 30 roku życia starosta, na podstawie umowy, może przyznać bon na zasiedlenie w związku z podjęciem przez niego poza miejscem dotychczasowego zamieszkania zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, jeżeli: 1) z tytułu ich wykonywania będzie osiągał wynagrodzenie lub przychód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę brutto miesięcznie oraz będzie podlegał ubezpieczeniom społecznym; 2) odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny zamieszka w związku z podjęciem zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej wynosi co najmniej 80 km lub czas dojazdu do tej miejscowości i powrotu do miejsca dotychczasowego zamieszkania środkami transportu zbiorowego przekracza łącznie co najmniej 3 godziny dziennie; 3) będzie pozostawał w zatrudnieniu, wykonywał inną pracę zarobkową lub będzie prowadził działalność gospodarczą przez okres co najmniej 6 miesięcy.U.p.z. utraciła moc z dniem 1 czerwca 2025 r. - na mocy art. 460 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 z późn. zm.), zwanej dalej "u.r.p.s.z.". Zgodnie z art. 434 ust. 2 tej ostatniej ustawy do wniosków o udzielenie form pomocy, o których mowa m.in. w art. 66n ustawy uchylanej w art. 460 (tj.u.p.z.), złożonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Wskazywany w skardze przepis art. 433 ust. 1 u.r.p.s.z. (cyt.: Postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów) nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie z uwagi na ww. art. 434 ust. 1 u.r.p.s.z.wprost odnoszący się do art. 66n ustawy uchylonej.Instytucja bonu na zasiedlenie została przewidziana w art. 208 u.r.p.s.z., którego ust. 1 stanowi, że na wniosek bezrobotnego starosta może na podstawie umowy przyznać bon na zasiedlenie w wysokości określonej w umowie, nie wyższej jednak niż 200% przeciętnego wynagrodzenia za pracę, w związku z zamiarem podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, jeżeli odległość od miejsca dotychczasowego zamieszkania do miejscowości, w której bezrobotny zamieszka w związku z zamiarem podjęcia zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej, wynosi co najmniej 80 km lub łączny najkrótszy czas dotarcia do tej miejscowości i powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania przekracza 3 godziny dziennie.Pomimo zmiany aktu regulującego powyższą instytucję, jest ona zatem w dalszym ciągu przewidziana w przepisach nowej ustawy, tj.u.r.p.s.z., a jej zasadnicze cele i założenia nie zmieniły się.Ponieważ przepisy u.r.p.s.z. nie przewidują wyraźnie formy decyzji rozstrzygającej o przyznaniu lub odmowie przyznania bonu na zasiedlenie na podstawie art. 208 ust. 1 i nast.u.r.p.s.z., to odmowa przyznania tego prawa dokonana w formie pisemnej stanowi inny niż określony w pkt 1-3 akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Wśród bowiem spraw wymienionych w art. 38 ust. 1 pkt 14 u.r.p.s.z., podobnie jak w poprzednio obowiązującym art. 9 ust. 1 pkt 14 u.p.z., ustawodawca nie przewidział wydawania decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania bonu na zasiedlenie (por. też m.in. wyrok WSA w Kielcach z 22 lipca 2020 r., sygn. II SA/Ke 518/20).Jak już wspomniano, zaskarżony obecnie akt został wydany wskutek stwierdzenia bezskuteczności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – ww. wyrokiem z 22.05.2025 r. poprzedniej czynności Starosty z 10.09.2024 r. o odmowie przyznania skarżącej bonu na zasiedlenie.W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podniósł m.in., że "w przepisie art. 66n ust. 3 pkt 1 u.p.z wskazano, że bezrobotny, który otrzymał bon na zasiedlenie, jest obowiązany w terminie do 30 dni od dnia otrzymania bonu na zasiedlenie dostarczyć do powiatowego urzędu pracy dokument potwierdzający podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej i oświadczenie o spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Treść powyższego przepisu, wprost stanowi, że bezrobotny może podjąć zatrudnienie (lub otworzyć firmę) najwcześniej w dniu otrzymania bonu, a po złożeniu wniosku a przed jego rozpatrzeniem. Jak już to wyżej wskazano, bon na zasiedlenie może bowiem być przyznany wyłącznie osobie, która zamierza (planuje) podjąć zatrudnienie. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że do wniosku o przyznanie omawianego bonu należy załączyć oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia (brak w aktach sprawy), ewentualnie oświadczenie o tym, że wnioskodawca zamierza rozpocząć działalność gospodarczą. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub działalności gospodarczej przed przyznaniem bonu na zasiedlenie (zawarciem umowy), powoduje, że osoba, która ubiega się o to wsparcie nie może go otrzymać.Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 118/17, w którym podkreślono, że podstawą otrzymania bonu jest umowa, w której określone zostaną warunki przyznania bonu - między innymi termin otrzymania bonu, który wyznacza rozpoczęcie okresu, w którym bezrobotny jest zobowiązany do podjęcia wynikających z przepisów czynności takich jak, np. podjęcie pracy i dostarczenie dokumentów potwierdzających zatrudnienie. Stąd podjęcie pracy przed zawarciem umowy, czy też innej pracy zarobkowej powoduje w tym zakresie brak możliwości zawarcia umowy i tym samym przyznania bonu na zasiedlenie.Należy też zgodzić się z poglądem zawartym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 19 marca 2024 r., sygn. II SA/Bk 52/24, w którym zwrócono uwagę na cel przyznania bonu na zasiedlenie, "który stanowi formę wsparcie młodych bezrobotnych, zamierzających podjąć prace poza dotychczasowym miejscem zamieszkania. Oferta urzędu pracy skierowana jest do określonej grupy bezrobotnych i polega na przyznaniu im określonej kwoty pieniężnej na pokrycie kosztów związanych z podjęciem pracy poza miejscem zamieszkania. Przyznanie bonu na zasiedlenie ma zatem na celu aktywizację osoby bezrobotnej, która na rynku lokalnym nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia. Stąd niecelowym jest przyznawanie środków w ramach bonu na zasiedlenie w sytuacji, gdy skarżący podjął już zatrudnienie nie czekając na rozpatrzenie wniosku".Jako powód odmowy przyznania bonu na zasiedlenie Starosta w zaskarżonym w niniejszym przypadku akcie z dnia 7.08.2025 r. wskazał fakt, że skarżąca - z uwagi na podjęcie w dniu 23.09.2024 r. zatrudnienia w (...) - utraciła status osoby bezrobotnej, Tymczasem, zdaniem Starosty, posiadanie przez osobę ubiegającą się o przyznanie bonu statusu osoby bezrobotnej jest bezwzględną przesłanką dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku, zgodnie z oglądem prezentowanym poprzednio przez Sąd.Powyższe stanowisko organu zasługuje na uwzględnienie.Jak wynika z treści art. 208 ust. 1 u.p.z. (a wcześniej także art. 66n ust. 1 u.r.p.s.z.), bon na zasiedlenie może być przyznany na wniosek bezrobotnego i organ właśnie wychodząc z założenia, że skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej, uznał, że bon taki nie może być przyznany. Bezspornym jest natomiast, skarżąca składając wniosek o przyznanie bonu na zasiedlenie, tj. w dniu 4 września 2024 r., posiadała status osoby bezrobotnej, następnie go utraciła z chwilą podjęcia zatrudnienia, tj. w dniu 23.09.2024r.Podkreślenia wymaga, że Sąd w swoim poprzednim wyroku dokonując odkodowania przesłanek uprawniających do otrzymania bonu podkreślił, ze podstawą otrzymania bonu jest umowa, w której określone zostaną warunki przyznania bonu - między innymi termin otrzymania bonu, który wyznacza rozpoczęcie okresu, w którym bezrobotny jest zobowiązany do podjęcia wynikających z przepisów czynności takich jak, np. podjęcie pracy i dostarczenie dokumentów potwierdzających zatrudnienie. Stąd podjęcie pracy przed zawarciem umowy, czy też innej pracy zarobkowej powoduje w tym zakresie brak możliwości zawarcia umowy i tym samym przyznania bonu na zasiedlenie.Podkreślono cel przyznania bonu na zasiedlenie, "który stanowi formę wsparcie młodych bezrobotnych, zamierzających podjąć prace poza dotychczasowym miejscem zamieszkania. Oferta urzędu pracy skierowana jest do określonej grupy bezrobotnych i polega na przyznaniu im określonej kwoty pieniężnej na pokrycie kosztów związanych z podjęciem pracy poza miejscem zamieszkania. Przyznanie bonu na zasiedlenie ma zatem na celu aktywizację osoby bezrobotnej, która na rynku lokalnym nie jest w stanie znaleźć zatrudnienia. Stąd niecelowym jest przyznawanie środków w ramach bonu na zasiedlenie w sytuacji, gdy skarżący podjął już zatrudnienie nie czekając na rozpatrzenie wniosku".Związanie organu oraz sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym wymiarze oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.Wynikające z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. związanie oceną prawną, jak i samym orzeczeniem (w tym wskazaniami) oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować w przyszłości nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądami wcześniej wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się im w pełnym zakresie.Ponadto podkreślenia wymaga, że zaskarżone rozstrzygniecie zapadło w ramach uznania administracyjnego. Jak poprzednio podkreślano w wyroku "Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11). Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza zatem do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega więc, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6549/21, LEX nr 3513649)."Organ w aktualnie zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdził także, że udzielenie bonu na zasiedlenie jest w realiach tej sprawy niecelowe i sprzeczne z zasadą racjonalności wydatkowania środków publicznych.Mając przy tym na względzie tytuł działu VII ustawy "Formy pomocy kierowane do bezrobotnych, poszukujących pracy i osób niezarejestrowanych", w ramach którego zamieszczono rozdział 11 z dodatkowymi formami pomocy (gdzie znajduje się ww. art. 208 ww. ustawy) – można wnioskować, iż chodzi tu o zaznaczenie przede wszystkim ich następczego i akcesoryjnego charakteru względem innych inicjatyw i działań (form pomocy) zastosowanych wobec osoby spełniającej definicję bezrobotnego.Jak podkreślono w uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z 19.04.2018 r., III SA/Kr 155/18, samodzielność w postaci uznania administracyjnego udzielana jest organowi administracyjnemu w normie prawnej blankietowej. Oznacza to, że organ administracji w warunkach określonych w hipotezie normy ma do wyboru pomiędzy różnymi sposobami zachowania się w danej sprawie, mając jednakże obowiązek wyboru takiego zachowania, które uważa za najlepsze i które jest zgodne z dobrem publicznym, interesem społecznym, ale także z interesem podmiotów będących adresatami aktów administracyjnych.W ocenie Sądu organ administracyjny w kontrolowanej sprawie sprostał powyższemu obowiązkowi.W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując usprawiedliwionych zarzutów w sformułowanej skardze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), skargę oddalił.Przywołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przy czym zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6549/21, LEX nr 3513649)."Organ w aktualnie zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdził także, że udzielenie bonu na zasiedlenie jest w realiach tej sprawy niecelowe i sprzeczne z zasadą racjonalności wydatkowania środków publicznych.Mając przy tym na względzie tytuł działu VII ustawy "Formy pomocy kierowane do bezrobotnych, poszukujących pracy i osób niezarejestrowanych", w ramach którego zamieszczono rozdział 11 z dodatkowymi formami pomocy (gdzie znajduje się ww. art. 208 ww. ustawy) – można wnioskować, iż chodzi tu o zaznaczenie przede wszystkim ich następczego i akcesoryjnego charakteru względem innych inicjatyw i działań (form pomocy) zastosowanych wobec osoby spełniającej definicję bezrobotnego.Jak podkreślono w uzasadnieniu do wyroku WSA w Krakowie z 19.04.2018 r., III SA/Kr 155/18, samodzielność w postaci uznania administracyjnego udzielana jest organowi administracyjnemu w normie prawnej blankietowej. Oznacza to, że organ administracji w warunkach określonych w hipotezie normy ma do wyboru pomiędzy różnymi sposobami zachowania się w danej sprawie, mając jednakże obowiązek wyboru takiego zachowania, które uważa za najlepsze i które jest zgodne z dobrem publicznym, interesem społecznym, ale także z interesem podmiotów będących adresatami aktów administracyjnych.W ocenie Sądu organ administracyjny w kontrolowanej sprawie sprostał powyższemu obowiązkowi.W tym stanie rzeczy Sąd, nie znajdując usprawiedliwionych zarzutów w sformułowanej skardze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), skargę oddalił.Przywołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.