Postanowienie - II SAB/Gl 265/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 29 czerwca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, , , po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W dniu 3 listopada 2022 r. do Wojewody Śląskiego został złożony wniosek o udzielnie obywatelOdrzucono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, , , po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE W dniu 3 listopada 2022 r. do Wojewody Śląskiego został złożony wniosek o udzielnie obywatel
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono środek zaskarżenia
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
29 czerwca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Tomasz Dziuk
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
W dniu 3 listopada 2022 r. do Wojewody Śląskiego został złożony wniosek o udzielnie obywatelowi [...]- I. M. (dalej: skarżący) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W dniu 23 października 2023 r. do organu wpłynęło ponaglenie adresowane do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. 19 stycznia 2024 r. skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na bezczynność Wojewody Śląskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 czerwca 2024 r. (sygn. akt II SAB/Gl 82/24) zobowiązał Wojewodę Śląskiego do wydania decyzji w terminie 30 dni od otrzymania zwrotu akt, stwierdził bezczynność bez rażącego naruszenia prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. W wyniku wniesionej przez organ skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r. (sygn. akt II OSK 1768/24) orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddalił skargę. Decyzją z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...] Wojewoda Śląski udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta została odebrana osobiście przez skarżącego.25 lutego 2026 r. do Wojewody wpłynęło kolejne ponaglenie skarżącego kierowane do organu wyższego stopnia w związku z bezczynnością i przewlekłym prowadzeniem postępowania.17 maja 2026 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, ponownie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5a tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego(t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej "k.p.a."). Bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca pismem z 17 maja 2026 r. wywiodła skargę na bezczynność Wojewody w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Z akt administracyjnych sprawy oraz informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że 29 kwietnia 2025 r. Wojewoda, po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej, wydał decyzję o udzieleniu ww. zezwolenia. Decyzja została odebrana osobiście przez skarżącego 30 kwietnia 2025 r. (k.69 akt administracyjnych). Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga na bezczynność Wojewody została wniesiona po załatwieniu sprawy administracyjnej, czyli po ustaniu stanu bezczynności organuW uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna w bazie orzeczeń CBOSA) stwierdzono, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślono, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny. Wniosek taki znajduje swoje uzasadnienie w normatywnej treści pojęć bezczynności i przewlekłości, a wspiera go wspólna na gruncie regulacji postępowania administracyjnego i postępowania przed sądami administracyjnymi instytucja ponaglenia.Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić przyjdzie, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Z kolei jej wniesienie po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono zawiniony stan zwłoki w załatwieniu sprawy, w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych, należy ocenić jako niedopuszczalne (por. np. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1575/22, dostępne jw.). Jeżeli bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny, gdyż ewentualny stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to uznać trzeba, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje w chwili jej wniesienia (tak np. NSA w postanowieniach z dnia 8 września 2023 r. sygn. akt I OZ 361/23 i 17 maja 2024 r. sygn. akt I OZ 241/24, dostępnych jw.). Dlatego też wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Biorąc wszystko powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że w realiach niniejszej sprawy od dnia 29 kwietnia 2025 r. nie istniał podlegający badaniu w ramach kontroli sądowoadministracyjnej stan bezczynności organu, którego dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w sprawie rozpoznawanej przez tut. Sąd.Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..