Wyrok z 16 maja 2018, sygn. I C 9/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2018r.

Sąd Rejonowy w Lubinie I Wydział Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Agnieszka Czyczerska

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Konsuela Kasprzyk

po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018r. w Lubinie

na rozprawie

sprawy z powództwa (...)

przeciwko (...) (...) Oddział w Polsce

o zadośćuczynienie

I.  zasądza od strony pozwanej (...) (...) Oddział w Polsce na rzecz powoda (...) kwotę 2.000zł (dwa tysiące złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 27.10.2016r. do dnia zapłaty,

II.  oddala dalej idące powództwo,

III.  zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.062,59zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym kwotę 797,61zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

IV.  nakazuje stronie pozwanej, aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Lubinie kwotę 47,80zł tytułem wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 9/17

UZASADNIENIE

Powód (...) (...)wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) (...)Oddział w Polsce kwoty 6.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 października 2016r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w dniu 09 lipca 2016r. w L. kierujący pojazdem, posiadający polisę ubezpieczeniową OC w pozwanej spółce, wymusił pierwszeństwo przejazdu wyjeżdżając na skrzyżowanie ul. (...) z ul. (...) i ul. (...) i skręcając w kierunku DK3 uderzył w bok pojazdu należącego do powoda. Na miejsce zdarzenia zostało wezwane (...), a następnie powód został poddany badaniom w (...) w L., gdzie rozpoznano skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa z zaleceniem noszenia kołnierza ortopedycznego na okres 10 dni. Powód zarzucił, że od dnia wypadku odczuwa silny ból w okolicach odcinka szyjnego kręgosłupa, co znacznie obniżyło jakość jego życia, gdyż ból ten nasila się przy zmianach pogody, przy próbie pływania stylem kraula lub żabką, a także podczas jazdy samochodem. Dodatkowo powód wskazał, że przedmiotowe zdarzenie wywarło negatywny wpływ na komfort jazdy samochodem gdyż obecnie odczuwa lęk i niepewność podczas jazdy. Szkoda została zgłoszona stronie pozwanej w dniu 26 września 2016r. Strona pozwana decyzją z dnia 29 września 2016r. przyznała powodowi kwotę 886,23 zł tytułem zadośćuczynienia za doznana krzywdę jednakże powód złożył odwołanie od tej decyzji, które ostatecznie nie zostało uwzględnione przez stronę pozwaną. Roszczenie o odsetki ustawowe za opóźnienie liczone od dnia 27 października 2016r. powód uzasadnił treścią przepisu art. 817 § 1 k.c.

Strona pozwana (...) (...) Oddział w Polsce nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie. W odpowiedzi na pozew przyznała, że prowadziła postępowanie likwidacyjne w związku ze zdarzeniem z dnia 09 lipca 2016r., które zostało zarejestrowane pod numerem (...) i w którym przyznano powodowi kwotę 886,23 zł. Strona pozwana zarzuciła, że w jej ocenie przyznana kwota zadośćuczynienia jest w pełni adekwatna do rozmiaru doznanej krzywdy a ponadto powód nie przedstawił żadnego dowodu, który mógłby potwierdzić zasadność zgłoszonego roszczenia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 09 lipca 2016r. kierujący pojazdem, posiadający polisę ubezpieczeniową OC w firmie strony pozwanej, wymusił pierwszeństwo przejazdu wyjeżdżając na skrzyżowanie ulicy (...) z ulicą (...) i skręcając w kierunku DK3 uderzył w bok pojazdu należącego do powoda. Na miejsce zdarzenia wezwano (...), które przetransportowało powoda do szpitala. Następnie powód został poddany badaniom w (...) w L., gdzie rozpoznano skręcenie i naderwanie odcinka szyjnego kręgosłupa (odprostowanie lordozy szyjnej). Powód odczuwał silny ból głowy i odcinka szyjnego kręgosłupa. Lekarz zlecił kołnierz ortopedyczny na 10 dni, O., C. i S. S., a także kontrolę w poradni ortopedycznej. W związku z ww. zdarzeniem powód przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 09 lipca 2016r. do dnia 24 sierpnia 2016r.

W dniu 11 lipca 2016r. powód odbył wizytę lekarską u lekarza medycyny rodzinnej, celem uzyskania skierowania do poradni ortopedycznej.

W dniu 20 lipca 2016r. powód odbył wizytę lekarską u lekarza specjalisty z zakresu ortopedii, który stwierdził u powoda skręcenie kręgosłupa szyjnego oraz stłuczenie barku lewego w związku ze zdarzeniem z dnia 09 lipca 2016r. Powód odbył wizyty w poradni ortopedycznej kolejno w dniu 27 lipca 2016r., 10 sierpnia 2016r. i 19 września 2016r.

Na skutek zdarzenia z dnia 09 lipca 2016r. powód nie doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego na poziomie C6-C7 nie mają związku z przebytym urazem. W wyniku urazu doszło jedynie do naciągnięcia mięśni i więzadeł przykręgosłupowych co spowodowało zaburzenie zborności w stawach międzykręgowych. Mogło to spowodować niewielkie bóle kręgosłupa szyjnego jednak po wypadku nie stwierdzono ani razu zaburzeń ruchomości kręgosłupa szyjnego. W przyszłości nie dojdzie do nasilenia zmian w odcinku szyjnym kręgosłupa ponieważ zastosowano leczenie, które przywróciło pełną zborność w stawach międzykręgowych kręgosłupa szyjnego.

Powód ma 48 lat, z zawodu mechanik urządzeń precyzyjnych, obecnie pracuje jako taksówkarz. Przed zdarzeniem z dnia 09 lipca 2016r. powód trzy razy w tygodniu chodził na basen, aktualnie zrezygnował z powodu bólu kręgów szyjnych. Z powodu dolegliwości bólowych kręgosłupa powód czasami jest zmuszony zrobić sobie przerwę w pracy w trakcie której jedzie do domu aby się położyć. Kołnierz ortopedyczny powód nosił bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 09 lipca 2016r., ale zakłada go czasami do dziś. Do dziś także przyjmuje środki przeciwbólowe, głównie K.. Powód korzysta z masaży, za które płaci z własnych środków.

Dowody:

- karta informacyjna z izby przyjęć z dnia 09.07.2016r. k. 20

- karta informacyjna z dnia 11.07.2016r. i z 18.07.2016r. k. 21 – 22

- akta szkody w formie zapisu na płycie CD k. 59

- zaświadczenie (...) nr (...) k. 15

- zaświadczenie (...) nr (...) k. 16

- zaświadczenie (...) nr (...) k. 17

- zaświadczenie (...) nr (...) k. 18

- dokumentacja medyczna z wizyt lekarskich powoda k. 23 – 24

- opinia biegłego sądowego S. G. k. 82-84

- opinia uzupełniająca biegłego sądowego S. G. k. 98

- zeznania świadka (...) k. 67v

- przesłuchanie powoda w charakterze strony k. 67v - 68

Decyzją z dnia 29 września 2016r. strona pozwana przyznała na rzecz powoda zadośćuczynienie w kwocie 886,23 zł. Powód nie zgodził się ze stanowiskiem strony pozwanej i złożył odwołanie od powyższej decyzji. Pismem z dnia 08 listopada 2016r. wezwał stronę pozwaną do zapłaty dalszego świadczenia w łącznej kwocie 6.000,00 zł.

Dowody:

- decyzja strony pozwanej z dnia 29.09.2016r. k. 19

- pismo powoda z dnia 08.11.2016r. k. 25 -29

Sąd zważył co następuje:

Żądanie zapłaty zadośćuczynienia zasługiwało na uwzględnienie co do zasady.

Zgodnie z treścią art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Szkoda może być szkodą w mieniu, może też być szkodą na osobie, która obejmuje uszczerbki wynikające z uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia, pozbawienia życia oraz naruszenia innych dóbr osobistych człowieka. Pojęcie szkody na osobie obejmuje zarówno szkody majątkowe, jak i niemajątkowe. Art. 444 § 1 i § 2 kc przewiduje, iż w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty, a jeżeli zwiększyły się potrzeby poszkodowanego, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. Naprawienie natomiast szkody niemajątkowej polega zgodnie z art. 445 § 1 kc w wypadkach przewidzianych w art. 444 k.c. na przyznaniu poszkodowanemu odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia.

Bezsporne było w niniejszej sprawie, że w dniu 09.07.2016r. powód został poszkodowany w wyniku wypadku drogowego. Bezsporne były także urazy, jakich powód doznał w wyniku zdarzenia. Również poza sporem był fakt przyznania powodowi w postępowaniu likwidacyjnym kwoty 886,23 zł tytułem zadośćuczynienia.

Sporne było natomiast domaganie się przez powoda dalszego zadośćuczynienia, w kwocie 6.000,00 zł albowiem powód nie zgodził się z decyzją ubezpieczyciela. Dla oceny urazów, jakich powód doznał w wyniku przedmiotowego zdarzenia, Sąd powołał w sprawie biegłego sądowego, który wydał konkretną i rzetelną opinię w sprawie. Biegły sądowy z zakresu ortopedii w opinii uzupełniającej wprost odniósł się do zastrzeżeń powoda do wydanej opinii głównej, nie było zatem podstaw do powoływania innego biegłego w sprawie. Wnioski opinii biegłego sądowego były zatem podstawą do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie konsekwencji dla zdrowia powoda związanych z przedmiotowym zdarzeniem.

Jeśli chodzi o wysokość należnego poszkodowanemu zadośćuczynienia co do zasady, to nie ma przeliczników pozwalających na proste wyliczenie jego wysokości. Pomocne jest w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego, które dookreśla kryteria ustalenia właściwej wysokości zadośćuczynienia, jak i definiuje cel, któremu takie zadośćuczynienie ma służyć. I tak przykładowo, w wyroku z dnia 10 czerwca 1999 roku (sygn. akt II UKN 681/98, OSNAPiUS 2000/16, poz. 626) Sąd Najwyższy wskazał, że przy ocenie wysokości zadośćuczynienia za krzywdę należy uwzględniać przede wszystkim nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, rozmiar kalectwa, trwałość następstw zdarzenia oraz konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym. W innym z orzeczeń Sąd Najwyższy zważył, iż zadośćuczynienie powinno być środkiem pomocy dla poszkodowanego i pozostawać w odpowiednim stosunku do rozmiarów krzywdy i szkody niemajątkowej. Przy określaniu wysokości zadośćuczynienia podstawowe znaczenie ma stopień natężenia krzywdy, a więc cierpień fizycznych i ujemnych doznań psychicznych. Decyduje więc rodzaj, charakter i długotrwałość cierpień fizycznych doznanych przez poszkodowanego wskutek uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia. Poza tym ma tu znaczenie poczucie bezradności, utrata możliwości wykonywania pracy, korzystania z rozrywek itp. (por. wyrok SN z dnia 18 grudnia 1975 r. II CR 50/73, Monitor Prawniczy – Zestawienie Tez 2001/8, str. 468). Ponadto przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia należy mieć na uwadze kompensacyjny charakter tego roszczenia. W wyroku z dnia 22 kwietnia 1985 roku (II CR 94/85, nie publ.), Sąd Najwyższy stwierdził, iż (...) zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy poszkodowanego – utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. też wyrok SN z dnia 15 lipca 1977 r., IV CR 266/77, Monitor Prawniczy – Zestawienie Tez 2001/8, str. 469).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że powód w wyniku przedmiotowego zdarzenia doznał urazu w postaci skręcenia i naderwania odcinka szyjnego kręgosłupa (odprostowanie lordozy szyjnej). Z powodu wypadku powód przez okres ok. 6 tygodni przebywał na zwolnieniu lekarskim.. Powód nosił także bezpośrednio po zdarzeniu, kołnierz ortopedyczny – przez 10 dni. Odczuwał ból i dyskomfort z tym związany, nie mógł wykonywać pracy zawodowej. Okoliczności te przemawiają za stwierdzeniem, że powód doznał krzywdy przejawiającej się cierpieniem fizycznym oraz koniecznością rezygnacji z aktywności fizycznej – z tym, że głównie w okresie bezpośredni po zdarzeniu, co pozostaje w związku przyczynowym z zaistniałym wypadkiem. Należy jednocześnie uwzględnić, że w sferze zdrowia fizycznego powód nie doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu, a skutki wypadku zostały całkowicie wyleczone. Proces leczenia powoda nie był długotrwały i jak to wskazał w opinii biegły sądowy- obecnie nie ma wskazań do leczenia powoda. Materiał dowodowy wskazuje na cztery wizyty u ortopedy, przy czym każda z nich sprowadzała się właściwie do kontynowania zwolnienia lekarskiego i nie zawierała żadnych dodatkowych zaleceń, badań lub szerszej diagnozy. Wskazywana przez powoda konieczność zapewniania sobie przerw w pracy nie znajduje potwierdzenia w opinii biegłego sądowego, być może jest wynikiem zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa występujących u powoda, ale nie mających związku z przedmiotowym zdarzeniem. Sąd uwzględnił jednocześnie pozytywną prognozę co do zdrowia powoda oraz całkowite wyleczenie skutków wypadku w sferze fizycznej. Nie uszło uwadze Sądu, że powód już przed zdarzeniem miał zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego na poziomie C6-C7, a zdarzenie z dnia 09 lipca 2016r. pozostało bez wpływu na to schorzenie powoda.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że adekwatną do rozmiaru krzywdy powoda będzie kwota zadośćuczynienia w wysokości 2.886,23 zł. Uwzględniając kwotę wypłaconą powodowi w toku postępowania likwidacyjnego – 886,23 zł, Sąd zasądził dalszą kwotę w wysokości 2000 zł. – pkt I wyroku, dalej idące powództwo oddalając (pkt II).

O ustawowych odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 par. 1 k.c. oraz art. 14 ust. 2 Ustawy z dnia 22.05.2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zasądzając je, zgodnie z żądaniem pozwu, od dnia 27.10.2016r.

Orzeczenie o kosztach procesu znajduje podstawę w art. 100 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w około 33%, a zatem powód powinien ponieść 67 % wszystkich kosztów procesu, które wyniosły 3364,80 zł ( opłata od pozwu, koszty opinii biegłego i wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 2417 zł), a zatem koszty w wysokości 2254,41 zł. Strona pozwana natomiast powinna ponieść koszty w wysokości 1.110,39 zł (33% z kwoty 3.364,80zł.) Powód poniósł natomiast koszty w wysokości 3317 zł ( opłata od pozwu, zaliczka na poczet opinii biegłego sądowego 600 zł i koszty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 2417 zł), a strona pozwana koszty w wysokości 2417 zł. (wynagrodzenie pełnomocnika). Powodowi należy się zatem zwrot kosztów od strony pozwanej w wysokości 1062,59 zł ( 3317zł -2254,41 zł), a nadto strona pozwana powinna uiścić na rzecz Skarbu Państwa kwotę 47,80 zł, tytułem wydatków pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa.