Postanowienie z 15 czerwca 2018, sygn. I Ns 1203/15

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2018 roku

Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodnicząca - SSR Wioletta Sychniak

Protokolant: st. sekr. sąd. Milena Bartłomiejczyk

po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 roku w Łodzi

na rozprawie

w sprawie z wniosku K. S. (1)

z udziałem Gminy Ł.

o zasiedzenie

postanawia:

1.  oddalić wniosek;

2.  pobrać od K. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 1474,40 zł (tysiąc czterysta siedemdziesiąt cztery złote i czterdzieści groszy) tytułem kosztów postępowania wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa;

3.  zasądzić od K. S. (1) na rzecz Gminy Ł. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygn. akt I Ns 1203/15

UZASADNIENIE

We wniosku skutecznie złożonym 29 czerwca 2015 r. K. S. (1) wniósł o stwierdzenie nabycia własności, w drodze zasiedzenia, nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) o powierzchni 2.6393 ha, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi prowadzi księgę wieczystą nr (...). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej właścicielem jest Gmina Miejska Ł.. Wnioskodawca posiada nieruchomość nieprzerwanie przez okres wystarczający do zasiedzenia i w okresie tym ponosił opłaty związane z nieruchomością.

/wniosek k. 2, pismo o wpisanie sprawy pod nowy numer k. 17/

W odpowiedzi na wniosek Miasto Ł. wniosło o oddalenie wniosku. Uczestnik wskazał, że nie została spełniona przesłanka posiadania samoistnego.

/odpowiedź na wniosek k. 27/

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Aktualnym właścicielem nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi prowadzi księgę wieczystą nr (...) jest Miasto Ł. (w księdze oznaczona jako Gmina Miejska Ł.). Nieruchomość składa się z szeregu działek wyodrębnionych geodezyjnie, w jej skład wchodzi działka nr (...) położona przy ul. (...) w Ł..

/odpis zwykły księgi wieczystej k. 6-7, 171-172/

Pierwszą osobą, ujawnioną jako właściciel w księdze wieczystej była L. R.. Następnie, na podstawie umowy z 15 marca 1966 r. i oświadczenia o wykonaniu prawa pierwokupu, własność nieruchomości nabył Skarb Państwa. Na podstawie decyzji Wojewody (...) z 12 lutego 1998 r. nieruchomość stała się własnością Miasta Ł..

/treść wpisów w dziale II załączonej księgi wieczystej nr (...), dokument nadania ziemi, umowa sprzedaży z 13.05.1966 r, oświadczenie o wykonaniu prawa pierwokupu, uchwała Prezydium Rady Narodowej z 17..05. 1966 r., decyzja Wojewody (...) z 12.02.1998 r.- wszystkie w aktach księgi wieczystej /

W dniu 7 kwietnia 1972 r. J. S. zawarł z Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Ł. umowę dzierżawy nieruchomości położonej na terenie miasta Ł. przy ul. (...) na okres trzech lat. W dniu 16 lipca 1985 r. D. S. zwróciła się z prośbą o zawarcie z nią umowy dzierżawy przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że dzierżawcą przedmiotowej nieruchomości był jej zmarły ojciec – J. S.. W dniu 28 listopada 1985 r. Urząd (...) zawarł z D. S. umowę dzierżawy wskazanej nieruchomości na okres pięciu lat. W dniu 25 lutego 1986 r. D. S. zwróciła się z prośbą o rozwiązanie umowy dzierżawy powołując się na trudną sytuację rodzinną. Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntem wyraził zgodę na rozwiązanie umowy dzierżawy.

W dniu 12 lutego 1986 r. K. S. (1) wystąpił o zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości przy ul. (...) w Ł.. W dniu 7 kwietnia 1986 r. Urząd (...) zawarł z K. S. (1) umowę dzierżawy przedmiotowej nieruchomości na okres 3 lat i 5 miesięcy. Wnioskodawca cyklicznie występował z wnioskiem o przedłużenie okresu dzierżawy gruntu, która to prośba była przez wydzierżawiającego rozpatrywana pozytywnie, a porozumienie to materializowało się poprzez zawieranie kolejnych umów dzierżawy. Umowa z dnia 10 października 1995 r. ograniczyła przedmiot dzierżawy do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania tj. do działki nr (...) o powierzchni 2,6879 ha. Umowy obowiązujące wcześniej miały za przedmiot dzierżawy działki oznaczone w ewidencji gruntów pod nr. 92 i 103 wpisane do ewidencji gruntów, o łącznej powierzchni 3,36 ha.

Korzystanie z gruntu, na podstawie kolejnych umów, trwało aż do 10 grudnia 2010 r., z którym to dniem została wypowiedziana ostatnia umowa dzierżawy (z dnia 2 czerwca 2009 r.) obowiązująca pomiędzy wnioskodawcą a Miastem Ł..

/umowa dzierżawy z 7 kwietnia 1972 r. k. 30-34, pismo D. S. z 16 lipca 1985 r. k. 35, umowa dzierżawy z dnia 28 listopada 1985 r. k. 36-37, pismo D. S. z 25 lutego 1986 r. k. 38, podanie K. S. (1) z 12 lutego 1986 r. k. 96, Z. Wydziału Geodezji na rozwiązanie umowy z D. S. z 7 kwietnia 1986 r. k. 40, umowa dzierżawy z 7 kwietnia 1986 r. k. 41-42, umowa dzierżawy z dnia 10 kwietnia 1989 r. k. 44-45, umowa dzierżawy z 23 kwietnia 1990 r. k. 47-48, umowa dzierżawy z 10 października 1995 r. k. 58-59, umowa dzierżawy z 15 października 1996 r., k. 61-62, umowa dzierżawy z 21 listopada 1997 r. k. 64-65, umowa dzierżawy z 9 września 1998 r. k. 67-68, umowa dzierżawy z 21 grudnia 1999 r. k. 70-71, umowa dzierżawy z 12 listopada 2011 r. k. 73-76, umowa dzierżawy z 21 listopada 2003 r. k. 77-78, umowa dzierżawy z 21 września 2004 r. k. 80-81, umowa dzierżawy z 26 września 2005 r. k. 83-85, umowa dzierżawy z 30 sierpnia 2006 r. k. 87-89, umowa dzierżawy z 24 sierpnia 2007 r. k. 91-93, umowa dzierżawy z 15 września 2008 r. k. 95-97, umowa dzierżawy z 2 czerwca 2009 r. k. 99-101 /

Na podstawie umów dzierżawy K. S. (1) był zobowiązany m.in. do:

- uiszczania czynszu dzierżawnego oraz należności publicznoprawnych związanych z nieruchomością,

- zachowania przedmiotu dzierżawy w stanie niepogorszonym, w tym do utrzymywania w należytym stanie budynków mieszkalnych i gospodarczych i innych urządzeń oraz do wykonywania własnym kosztem wszelkich remontów.

Wnioskodawca opłacał podatek rolny oraz płacił czynsz dzierżawny. Ubiegał się o zawieranie kolejnych umów dzierżawy.

/ umowy dzierżawy k. 41-42, 44-45, 47-48, 58-59, 61-62, 64-65, 67-68, k. 70-71, 73-76, 77-78, 80-81, 83-85, 87-89, 91-93, 95-97, 99-101

dowód wpłat k. 212-222, zeznania świadków: T. M. k.252, znacznik czasowy: 00:20:18-00:30:22, R. K. k.252-253 znacznik czasowy: 00:30:22-01:05:13, zeznania wnioskodawcy k. 235 znacznik czasowy:00:08:35-00:27:41, k. 253 znacznik czasowy:253-254 znacznik czasowy:00:49:31-01:05:13/

Na przedmiotowej nieruchomości wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą. Początkowo uprawiał grunt, sadził ziemniaki, siał zboże. W późniejszym czasie korzystał gównie z budynków i sadu, uprawiał warzywa i owoce, które później sprzedawał.

W 1990 r. na terenie nieruchomości miał miejsce pożar budynku. Wnioskodawca wyremontował budynek po pożarze. Na ten cel zaciągnął kredyt.

W rozmowach z sąsiadami wnioskodawca powoływał się na zakup przedmiotowej nieruchomości. Sąsiedzi, którzy uważali K. S. (1) za właściciela nieruchomości, nie wiedzieli o umowie dzierżawy.

/kopia umowy kredytu k. 170, zeznania świadków: D. P. k. 251-252 znacznik czasowy: 00:10:45-00:19:01, T. M. k. 252 znacznik czasowy: 00:20:18-00:30:22 k.255, R. K. k. 252-253 znacznik czasowy: 00:30:22-01:05:13 B. D. k. 134 znacznik czasowy: 00:05:17-00:11:03, zeznania wnioskodawcy k. 235 znacznik czasowy:00:08:35-00:27:41, k. 253 znacznik czasowy:253-254 znacznik czasowy:00:49:31-01:05:13/

W dniu 26 listopada 2010 r. Miasto Ł. wypowiedziało umowę dzierżawy z dnia 2 czerwca 2009 r. powołując się na niewłaściwe korzystanie z gruntu przez dzierżawcę. Jednocześnie wskazano 3 stycznia 2011 roku jako datę protokolarnego odbioru działki nr (...) przy ul. (...). Wnioskodawcę zobowiązano do niezwłocznego uprzątnięcia działki z zalegających tam odpadów.

Wnioskodawca uchylał się od wykonania czynności związanych z rozwiązaniem umowy dzierżawy. W związku z korzystaniem z nieruchomości bez tytułu prawnego przez K. S. (2), Miasto Ł. wyliczyło opłatę za kolejne okresy korzystania z przedmiotowego terenu bez wymaganego prawem pozwolenia:

- od 11 grudnia 2010 r. do 28 lutego 2013 r. w wysokości 917,27 zł;

- od 1 marca 2013 r. do 30 czerwca 2013 r., w wysokości 137,53 zł;

- od 1 lipca 2013 r. do 31 sierpnia 2013 r. w wysokości 68,77 zł;

- od 1 września 2013 r. do 31 maja 2014 r. w wysokości 309,42 zł.

/zobowiązanie do uprzątnięcia działki k. 102, wypowiedzenie umowy dzierżawy k. 103, ustalenie opłaty za korzystanie z terenu bez wymaganego prawem pozwolenia k. 104-107/

W dniu 13 czerwca 2013 r. K. S. (1) wniósł o przełożenie terminu przekazania nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...). Prośba ta została uwzględniona przez Miasto Ł. i wyznaczono termin przekazania nieruchomości na dzień 30 sierpnia 2013 r.

/pismo K. S. (1) k. 108, zgoda Miasta Ł. k. 109/

Miasto Ł. odmówiło zawarcia kolejnej umowy dzierżawy przedmiotowego gruntu (o co wnioskował K. S. (1)) oraz wyznaczyło, z uwagi na kilkukrotne uchylanie się od wydania nieruchomości, ostateczny termin jej przekazania na dzień 25 listopada 2013 r.

W dniu 15 sierpnia 2014 r. wezwano K. S. (1) do usunięcia z nieruchomości rzeczy stanowiących jego własność, z uwagi na wcześniejsze jednostronne przejęcie gruntu. K. S. (1) odmówił wykonania wezwania Miasta Ł., wskazując, że na terenie nieruchomości znajduje się dom, w którym mieszkał nieprzerwanie od 1986 r., oraz w którym znajdują się jego rzeczy, których w obecnej sytuacji nie może przenieść w inne miejsce. Równocześnie poprosił o przesunięcie terminu usunięcia rzeczy do końca 2014 r., a następnie o kolejne 4 miesiące. Miasto Ł. przystało na prośbę, wyznaczając na dzień 18 sierpnia 2015 r. ostateczny termin przekazania kluczy do budynku.

/wniosek o zawarcie umowy dzierżawy k. 110, odpowiedź Miasta Ł. k. 111-112, pismo Miasta Ł. k. 113, pismo Miasta Ł. k. 114, pismo K. S. (1) k. 115, odpowiedź Miasta Ł. k. 116, pismo K. S. (1) k. 117, odpowiedź Miasta Ł. k. 118, pismo Miasta Ł. k. 119/

Sąd ustalił stan faktyczny, będący podstawą rozstrzygnięcia, na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, na który składały się dowody z dokumentów przedstawionych przez uczestników, w tym zawarte w aktach księgi wieczystej nieruchomości (na które powoływał się wnioskodawca) oraz zeznania świadków i wnioskodawcy. Dowody te pozwoliły Sądowi odtworzyć kompleksowy obraz stanu faktycznego, w szczególności ustalić charakter posiadania wnioskodawcy, który to aspekt był istotą i osią postępowania.

Sąd na podstawie art. 257 k.p.c. nie uznał mocy dowodowej kserokopii umowy kupna sprzedaży, przedstawionej przez K. S. (1) na rozprawie w dniu 4 czerwca 2018 r. Wnioskodawca nie przedstawił oryginału dokumentu, a przedłożona kopia jest nieczytelna. Z wyjaśnień wnioskodawcy wynikało, że poszukuje aktualnie oryginału, powstała więc uzasadniona wątpliwość, skąd pochodzi kserokopia. Zwrócić przy tym należy uwagę, że tak istotny dowód (w przekonaniu wnioskodawcy) został złożony dopiero w końcowym etapie postępowania, co wzbudza wątpliwość, czy aby nie powstał na jego użytek.

Sąd Rejonowy zważył co następuje

Stosownie do przepisu art. 172 k.c., posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny w dobrej wierze, a po upływie lat trzydziestu choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Nabycie własności przez zasiedzenie następuje więc ex lege na skutek kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: samoistnego posiadania przedmiotu zasiedzenia przez podmiot niebędący jego właścicielem i upływu wskazanego w ustawie czasu. Długość tego terminu zależy od dobrej lub złej wiary w chwili nabycia posiadania. Aktualna regulacja wprowadzająca odpowiednio 20 – i 30 – letnie terminy zasiedzenia własności nieruchomości wprowadzona została ustawą z 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321). Obowiązujące od 1 stycznia 1965 r. przepisy kodeksu cywilnego w zakresie regulującym zasiedzenie ulegały zmianom. Art. 172 k.c. w pierwotnym brzmieniu stanowił, iż posiadacz samoistny nieruchomości, który w chwili uzyskania posiadania był w dobrej wierze, nabywał własność nieruchomości już po upływie 10 lat posiadania, a posiadacz samoistny, który w chwili uzyskania posiadania był w złej wierze – po upływie 20 lat posiadania. Zgodnie zaś z art. 9 ustawy nowelizacyjnej, regulującym kwestie międzyczasowe, do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się od tej chwili przepisy niniejszej ustawy. W konsekwencji jeżeli termin zasiedzenia rozpoczął się po wejściu w życie kodeksu cywilnego (1 stycznia 1965 r.), ale jego zakończenie nie nastąpiło przed dniem 1 października 1990 r., zastosowanie znajdą terminy określone w art. 172 k.c. w brzmieniu ustalonym powołaną ustawą, czyli biegną dalej z zastosowaniem nowych, wydłużonych terminów.

Prowadzące do nabycia własności przez zasiedzenie posiadanie musi być posiadaniem samoistnym. Stosownie do treści art. 336 k.c. istotą posiadania samoistnego jest faktyczne władztwo nad rzeczą, wykonywane w takich granicach, w jakich uprawniony jest czynić to jej właściciel, a które wyznacza art. 140 k.c. Do przejawów posiadania o charakterze właścicielskim należą używanie rzeczy, czerpanie z niej pożytków, a także dysponowanie nią. Ustalenie czy posiadanie w danej sprawie ma charakter samoistny czy zależny następuje poprzez ocenę manifestowanych przez posiadacza i widocznych na zewnątrz przejawów władania rzeczą. Dokonywana ocena zawsze musi następować z uwzględnieniem szczegółowo ustalonych okoliczności konkretnego przypadku. Jako przejawy samoistnego posiadania nieruchomości wymienia się przykładowo ogrodzenie działki gruntu, jej zabudowanie lub zagospodarowanie w inny sposób, dbanie o jej utrzymanie w stanie niepogorszonym, czynienie innego rodzaju nakładów, pobieranie pożytków czy uiszczanie należnych od nieruchomości danin publicznych (por. postanowienie SN z dnia 12 lutego 2014 r., IV CSK 271/13, LEX nr 1444459). Nadto wskazać należy, iż posiadanie samoistne zachodzi nie tylko wtedy, gdy posiadacz jest przekonany, że przysługuje mu prawo własności, ale także wówczas, gdy wie, że nie jest właścicielem, ale posiada rzecz i włada nią tak, jakby był jej właścicielem (por. postanowienie SN z dnia 30 stycznia 2014 r., III CSK 133/13, LEX nr 1463868).

O tym, czy posiadanie ma charakter posiadania samoistnego, decydują okoliczności faktyczne o charakterze przede wszystkim zewnętrznym (zachowanie się posiadacza względem przedmiotu posiadania dostrzegalne dla innych osób). W pewnym stopniu znaczenie ma także wola posiadacza (zob. J. Ignatowicz, w: Komentarz 1972, t. 1, s. 770; J.S. Piątowski, w: System, t. II, s. 323). Posiadacz powinien swoim zachowaniem manifestować samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa nad rzeczą (por. post. SN z 16.9.2011 r., IV CSK 642/10, Legalis; post. SN z 26.4.2017 r., I CSK 426/16, Legalis).

W rozpoznawanej sprawie sporny był charakter posiadania przez K. S. (1) części nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...). Niewątpliwie bowiem wnioskodawca przez wiele lat był dzierżawcą spornej nieruchomości. Świadczą o tym dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, których prawdziwości i rzetelności nie kwestionował nikt z zainteresowanych.

W polskim prawie nie obowiązuje zasada nemo sibi ipse causa possessionis mutare potest i zasadniczo dopuszczalne jest samodzielne przekształcenie posiadania samoistnego na zależne i odwrotnie. Jednakże ciężar dowodu, że posiadacz zmienił tytuł posiadania na bardziej korzystny dla siebie spoczywa na posiadaczu (post. SN z 15.10.2008 r., I CSK 116/08, Legalis; postanowienie SN z dnia 16.10.2015 r., I CSK 885/14, Legalis ). W takiej sytuacji nie jest możliwe powoływanie się przez posiadacza na domniemanie posiadania samoistnego wynikające z art. 339 k.c.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że posiadanie wnioskodawcy nieruchomości przy ul. (...) w Ł. od 1986 r. miało charakter posiadania zależnego. Wnioskodawca począwszy od 1986 r. do 2010 roku pozostawał z uczestnikiem w stosunku dzierżawy, stosunku obligacyjnego, którego cechy i normatywna regulacja statuują dzierżawcę jako klasycznego posiadacza zależnego, który co prawda posiada faktyczne władztwo nad rzeczą, lecz na podstawie innego tytułu prawnego niż własność. Już tylko ta konstatacja jest wystarczająca do oddalenia wniosku.

Nie ma możliwości uznania, że w okresie trwania stosunku dzierżawy charakter posiadania wnioskodawcy był inny niż zależny. W tym okresie czasu posiadacz nie zamanifestował samodzielnego i rzeczywistego władztwa nad przedmiotową nieruchomością. Nie może być uznane za zamanifestowanie władztwa zezwolenie osobie trzeciej naprawy samochodu na nieruchomości, czy wskazanie przypadkowym osobom, że jest się jej właścicielem. Również „wewnętrzne” postrzeganie posiadacza „jako właściciela” nie poparte obserwacją dokonywania przez niego czynności typowo właścicielskich, nie może być uznane za obraz posiadania samoistnego. Niczym niepoparte uznawanie podmiotu za posiadacza samoistnego – właściciela, jest obrazem klasycznego posiadania, bez zawężania do samoistnego lub zależnego – samego corpus – gdyż zarówno przy posiadaniu zależnym jak i samoistnym, przeciętny obserwator niedostrzegający czynności związanych z realizacją własności lub posiadaniem zależnym (opłata czynszu dzierżawy), może stwierdzić, że posiadacz jest właścicielem. W przedmiotowej sprawie K. S. (1) wykonywał co prawda niektóre czynności, które z perspektywy obserwatora mogły go (co też miało miejsce) statuować jako posiadacza samoistnego, jednakże istotna jest także wola i świadomość posiadacza. Sprzeczne z logicznym rozumowaniem byłoby stwierdzenie, że wnioskodawca uważał się za właściciela, a z drugiej strony opłacał dobrowolnie czynsz dzierżawny. Czynsz dzierżawny nie jest opłatą publicznoprawną, lecz opłatą wynikającą ze stosunku cywilnoprawnego, stosunku obligacyjnego, przez którego istnienie i partycypację dzierżawca wprost uznaje własność wydzierżawiającego i swoje posiadanie zależne. Uiszczenie czynszu dzierżawnego jest manifestacją posiadania, lecz nie samoistnego, a zależnego. W ten bowiem sposób dzierżawca manifestuje uznanie posiadania samoistnego innego podmioty. Manifestacja posiadania samoistnego musi mieć charakter jednoznaczny i konkretny. Nie można z jednej strony czynić pozorów posiadania samoistnego, a z drugiej dokonywać czynności typowych dla posiadania zależnego.

Fakt dokonania naprawy budynku znajdującego się na terenie nieruchomości oraz podatku rolnego nie są czynnościami, które można by kwalifikować jako manifestację posiadania samoistnego. Uiszczanie świadczeń publicznoprawnych oraz zachowanie przedmiotu dzierżawy w stanie nie pogorszonym było obowiązkiem wynikającym z umowy dzierżawy.

Jeszcze raz należy podkreślić, że takie czynności jak zezwolenie na naprawę pojazdu na ternie nieruchomości, sprzedaż plonów, czy postrzeganie osoby „jako właściciela” nie są okolicznościami wystarczającymi dla przyjęcia posiadania samoistnego. Wszystkie wyżej wskazane okoliczności mogą bowiem charakteryzować zarówno posiadanie samoistne jak i posiadanie zależne. Nie ma przeciwskazań, żeby posiadacz zależny sprzedawał plony z posiadanej nieruchomości (co jest ekonomiczną istotą dzierżawy), czy zezwalał na naprawę pojazdu na nieruchomości innym osobą. Również postrzeganie posiadacza „jako właściciela”, oparte wyłącznie na domysłach nie jest wystarczające dla stwierdzenie posiadania samoistnego, szczególnie gdy posiadacz wprost, poprzez partycypację w stosunku dzierżawy uznaje władztwo samoistne innego podmiotu. Nie jest także manifestacją posiadania samoistnego powołanie się wobec bliżej niezidentyfikowanych osób na to, że grunt „należy do mnie”. Wynika to już z powszechnego rozumienia manifestacja, czynność polegająca na ostentacyjnym prezentowaniu określonego stanu rzeczy. W literaturze podkreśla się, że postrzeganie posiadacza jako właściciela przez osoby trzecie nie jest wystarczająca, a potrzebna jest jeszcze manifestacja posiadania przez posiadacza, która może się dokonać przez wykonanie czynności typowo właścicielskich. W sprzeczności do tak rozumianej manifestacji stoi wspomniana wyżej dokonywanie opłaty czynszu dzierżawnego.

Reasumując: wnioskodawca nie zdołał wykazać, iż zmienił podstawę swego posiadania. Jako okoliczność umacniającą tezę o zależnym charakterze posiadania należy wskazać cykliczne ponawianie umowy dzierżawy, które odbywało się na wniosek K. S. (1) oraz pisma kierowane do wydzierżawiającego z prośbą o przesunięcie terminu na opuszczenie terenu i usunięcie znajdujących się na nim rzeczy. Okoliczności te wskazują jasno, że był on świadom swojego posiadania zależnego, opartego na stosunku dzierżawy. Świadomość własności nieruchomości wyklucza, nawet przy braku wiedzy co do jurydycznego charakteru własności, kierowanie próśb do innego podmiotu o przesunięcie terminu do usunięcia swoich rzeczy z nieruchomości, jak również wnioskowanie o zawarcie kolejnej umowy dzierżawy. Nawiązując do wcześniej wskazanego orzeczenia Sądu Najwyższego, mówiącego o tym, że istnieje możliwość posiadania samoistnego, nawet w sytuacji, gdy posiadacz wie, że właścicielem nie jest, należy rozumieć w ten sposób, że posiadacz wie, że nie jest właścicielem, a jednocześnie nie jest posiadaczem zależnym (najemcą, dzierżawcą, itp.). Przy innym rozumieniu przepisu zostałaby zatarta granica między posiadaniem samoistnym a posiadaniem zależnym.

Z powyższych względów w punkcie 1. postanowienia Sąd oddalił wniosek.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w odwołaniu do art. 520 § 3 k.p.c. Jeżeli interesy uczestników są sprzeczne, sąd może włożyć na uczestnika, którego wnioski zostały oddalone lub odrzucone, obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika. W przedmiotowej sprawie została wypełniona hipoteza wyżej wskazanej normy, gdyż interesy uczestników były sprzeczne, a wniosek K. S. (1) został oddalony.

Zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. Sąd zasądził w pkt. 3 postanowienia od K. S. (1) na rzecz Gminy Ł. kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stanowi ona koszty zastępstwa procesowego, obliczone stosownie do § 7 pkt 1 z zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 490).

Na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 300) w zw. z art. 113 tej ustawy i art. 520 § 3 k.p.c., w punkcie 2 postanowienia Sąd pobrał od K. S. (1) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi kwotę 1474,40 zł tytułem kosztów postępowania wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. Na kwotę tę składały się zwroty wydatków za podróż świadka (737,2 zł x 2 =1474,4).