Wyrok z 26 kwietnia 2019, sygn. I1 C 272/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 kwietnia 2019 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga

Protokolant: protokolant Aleksandra Grabowska

sekretarz sądowy Tomasz Łukowicz

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. w Gdyni

sprawy z powództwa Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W.

przeciwko W. K.

o zapłatę

I zasądza od pozwanego W. K. na rzecz powoda Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 2883, 63 zł (dwa tysiące osiemset osiemdziesiąt trzy 63/100 złotych);

II zasądza od pozwanego W. K. na rzecz powoda Banku (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 954,00 zł ( dziewięćset pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 900,00 (dziewięcset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

UZASADNIENIE

Powód , Bank (...) SA z siedzibą w W. wniósł w dniu 13.9.2018r o zasądzenie od pozwanego W. K. kwoty 2883, 63 zł i kosztów postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, iż jego poprzednik prawny , (...) Bank (...) SA , udzielił pozwanemu kredytu odnawialnego w postaci limitu na karcie kredytowej na podstawie umowy z dnia 17 sierpnia 2007 r. Powód wskazał, że pozwany nie spłacił zadłużenia w ustalonych terminach–bank wypowiedział umowę, tym samym roszczenie stało się wymagalne . Powód wyjaśnił, że zadłużenie pozwanego wynosi 2883, 63 zł tytułem należności głównej.

(pozew – k. 2-4v)

Nakazem zapłaty z dnia 25.9.2018r Sąd rejonowy Lublin Zachód w Lublinie zasądził zgodnie z żądaniem pozwu

( nakaz zapłaty w sprawie VI Nc-e (...))

Postanowieniem z dnia 27.11.2018r Sąd Rejonowy w Lublinie, L.-Zachód przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Gdyni , stwierdzając skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości

( sprzeciw, k. 6-6v, postanowienie, k. 7v).

Po wpłynięciu sprawy do Sądu Rejonowego w Gdyni, powód uzupełnił braki formalne pozwu i wniósł zasądzenie od pozwanego W. K. kwoty 2883, 63 zł i kosztów postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, iż jego poprzednik prawny , (...) Bank (...) SA , udzielił pozwanemu kredytu odnawialnego w postaci limitu na karcie kredytowej na podstawie umowy z dnia 17 sierpnia 2007 r. Powód wskazał, że pozwany nie spłacił zadłużenia w ustalonych terminach–bank wypowiedział umowę, tym samym roszczenie stało się wymagalne . Powód wyjaśnił, że zadłużenie pozwanego wynosi 2883, 63 zł tytułem należności głównej.

( pismo procesowe powoda, k. 11-12)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17.8.2007r. pomiędzy (...) Bankiem SA z siedzibą w W. , poprzednikiem prawnym (...) SA w W. (kredytodawcą) a W. K. (kredytobiorcą) została zawarta umowa kredytu konsumpcyjnego wraz z karty kredytowej z limitem 1000 zł, z obowiązkiem spłaty w 36 ratach po 29, 40 zł do dnia 20-go każdego miesiąca, nadto limit kredytowy jest udzielany na 11 m-cy z możliwością przedłużania ,na podstawie której powstało zadłużenie w kwocie 2883, 63 zł .

(umowa k. 39-42, wyciąg z ksiąg bakowych, k. 44, odpisy z KRS k. 15-25, k. 14v)

W dniu 20.11.2017r. następca prawny , Bank (...) SA z siedzibą w W. , wypowiedział umowę o kartę kredytową

( wypowiedzenie, k.36, dowód nadania,37-38, k. 23, odpis z KRS ,k. 15-25)

W dniu 23.10.2017r Bank (...) SA z siedzibą w W. , wezwał W. K. do zapłaty kwoty 583, 40 zł-bezskutecznie.

( wezwanie ,k. 28, dowód nadania, k. 29-31, zestawienie, k. 32-35)

Sąd zważył, co następuje:

W myśl ogólnych zasad na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie, zaś na pozwanym obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających jego wniosek o oddalenie powództwa.

Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił na podstawie dowodów z w/w dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, które uznane zostały za wiarygodne w całości, albowiem nie budziły one zastrzeżeń Sądu co do autentyczności i prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, a nadto ich moc dowodowa nie była kwestionowana przez strony.

W niniejszej sprawie powód domagał się od pozwanego kwoty 2883, 63 zł wraz z kosztami postępowania. Jako podstawę swojego żądania powód wskazywał umowę o limit kredytowy z dnia 17.8.2007r. Podstawę prawną żądania powoda stanowią więc przepisy art. 481 kc w zw. z art.69 ustawy brawo bankowe.

Należy także stwierdzić , że mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego, a mianowicie obowiązku udowadniania faktów i twierdzeń przez stronę wywodzącą z tychże faktów skutki prawne, określoną w dyspozycji art. 6 k.c., Sąd uznał, iż to rzeczą powoda było dążyć do zgromadzenia i przedstawienia Sądowi należytego rodzaju dowodów. Wszelkie zatem zaniechania podejmowania takich działań przez powoda, jego ewentualne zaniedbania i przeoczenia, stanowią zarazem wyraz woli strony powodowej i pociągać muszą za sobą niekorzystne dla niej skutki procesowe.

Pozwany nie zaprzeczył wyraźnie temu, że zawarł taką umowę, ale podniósł zarzut nieważności umowy, niewymagalności umowy, przedawnienia roszczenia, a także braku zadłużenia, nie proponując i nie przedstawiając żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Zaś powód wykazał, że kwota żądana pozwem wynika z tytułu istnienia zadłużenia z umowy o kartę kredytową z dnia 17.8.2007r i że przysługuje właśnie w tej wysokości. Powód przedłożył dowody na okoliczność , ile wynosi dług pozwanego, od kiedy zadłużenie istnieje i jak długo miała trwać umowa. Załączona umowa i zestawienie są czytelne i można z ich treści ustalić w/w kwestie.

W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

Zdaniem Sadu, ma w tej sprawie zastosowanie art. 69 ust. 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U.02.72.665)- przez umowę limitu kredytowego bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na określony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 76 powyższej ustawy, zasady oprocentowania kredytu określa umowa kredytu.

A nadto art. 6 ustawy z dnia 12 września 2002 r.o elektronicznych instrumentach płatniczych , który stanowi, że roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat, zaś zgodnie z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Przepis art. 120 k.c. stanowi, że bieg przedawnienia roszczenia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Art. 123. § 1.kc stanowi:” Bieg przedawnienia przerywa się:

1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;

3) przez wszczęcie mediacji.”, a art. 124. § 1.kc stanowi:” Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo.”.

Skoro jeszcze do 2017r do października były obroty na koncie i częściowo wykorzystany limit 1000 zł, bowiem powód wzywał o zapłatę 583, 40 zł, a nie całej kwoty limitu- 1000 zł, wynikającego z umowy, to trudno mówić o przedawnieniu 2-u , czy 3-letnim.

Podana w wyciągu z ksiąg bankowych kwota jest więc wartością postawionego w stan całkowitej wymagalności limitu wynikającego z umowy z dni 17.8.2017r i wobec braku dowodów na okoliczność dokonania spłaty jakiejkolwiek kwoty przez pozwanego z tytułu w/w umowy,, należna , zdaniem Sądu powodowi, dlatego , na podstawie art. 69 cyt. ustawy i art. 6 kc orzeczono jak w pk-cie I wyroku.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 1 oraz § 6 pkt 4 oraz § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i adwokatów i Sąd ustalił tytułem kosztów procesu kwotę 954 zł, na którą składają się kwoty: 37,00 zł tytułem uiszczonej przez powoda opłaty sądowej od pozwu, 900,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu 17,00 zł tytułem uiszczonej przez powoda opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Biorąc pod uwagę fakt, że pozwany przegrał sprawę, sąd obciążył Go kosztami postępowania, jako przegrywającego i od niego zasądził kwotę 954 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego powoda i opłaty od pozwu.