Wyrok z 13 maja 2019, sygn. I C 226/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 maja 2019 r.

Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2019 r. w Giżycku na rozprawie

sprawy z powództwa (...) (L.) z siedzibą
w L.

przeciwko M. B.

o zapłatę kwoty 1450,06 zł

1.  Zasądza od pozwanego M. B. na rzecz powoda (...) (Luxembourg) z siedzibą w L. kwotę 1450,06 zł (jeden tysiąc czterysta pięćdziesiąt złotych 06/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 20.11.2018r do dnia zapłaty.

2.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 317 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

SSR Lidia Merska

Sygn. akt I C 226/19 upr

UZASADNIENIE

Powód (...) (L.) S.A. z siedzibą w L. wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym domagając się od pozwanego M. B. zapłaty kwoty 1450,06 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 listopada 2018r. do dnia zapłaty. Wniósł także o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik powoda podał, iż na podstawie umowy cesji wierzytelności zawartej z (...) S.A. z dnia 16.03.2018 r. nabył w stosunku do pozwanego wierzytelność wynikającą z umowy pożyczki. Wskazał, iż w dniu 03.07.2018 r. zawarł z pozwanym ugodę dotyczącą spłaty należności. Pozwany do dnia dzisiejszego nie wykonał jednak zobowiązania.

Na mocy nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym w Sądzie Rejonowym Lublin – Zachód w Lublinie, VI Wydziale Cywilnym z dnia 06 grudnia 2018 r. sygn. akt VI Nc-e 2159865/18 nakazano pozwanemu w ciągu dwóch tygodni zapłacić powodowi dochodzoną przez niego kwotę.

Pozwany M. B. we wniesionym sprzeciwie od nakazu zapłaty podniósł, że nie łączy go z powodem stosunek prawny oraz, że nie odesłał zawartej ugody w formie elektronicznej do wierzyciela.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 18.07.2017 r. pozwany M. B. zawarł z (...) S.A. umowę pożyczki nr (...), na mocy której pożyczkodawca udzielił mu pożyczki w wysokości 1.500,00 zł.

( dowód : umowa z 17.07.2017 k.16 - 20).

Na mocy umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 28.09.2017 r., porozumienia z dnia 16.03.2018r. do umowy ramowej oraz wykazu wierzytelności z tego samego dnia pierwotny wierzyciel zbył wierzytelność przysługującą mu w stosunku do pozwanego na rzecz powoda (...) (L.) S.A. z siedzibą w L..

( dowód: umowa przelewu wierzytelności wraz z załącznikiem – k. 21-27; ).

Na mocy ugody zawartej z powodem w dniu 26.10.2018 r. strony zgodnie oświadczyły, że przedmiotowa wierzytelność z tytułu umowy pożyczki nr (...) jest wymagalna i wynosi na dzień 01.10.2018r. łącznie 1.438,33 zł. Pozwany zobowiązał się do spłaty tej wierzytelności poprzez zapłatę na rzecz powoda kwoty 1.455,52 zł w terminach ujętych w harmonogramie spłat. Pozwany nie zapłacił kwoty wskazanej w wymienionej ugodzie.

( dowód : ugoda – k. 15-15v)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez stronę powodową, w szczególności umowy pożyczki, ugody podpisanej przez strony postępowania oraz umowy cesji wierzytelności.

Pozwany we wniesionym sprzeciwie zakwestionował spośród powyższych dokumentów ugodę, na którą powołała się strona powodowa, podając, iż nie została ona odesłana w formie elektronicznej do wierzyciela. W tym kontekście Sąd rozpoznający sprawę zauważył, iż w §16 zawartej ugody, strony postanowiły, że będzie ona skuteczna po złożeniu przez Klienta stosownego oświadczenia woli m.in. poprzez złożenie podpisu pod jednym egzemplarzem Ugody i odesłaniu go na adres powoda. Jednocześnie brak jest w ugodzie zapisu nakładającego na powoda obowiązek odesłania dłużnikowi ugody w formie elektronicznej.

W ocenie Sądu nie zaszły także żadne inne okoliczności mogące podważyć prawdziwość treści zawartych we wszystkich dokumentach stanowiących dowody w sprawie, wobec czego Sąd dał im w pełni wiarę i uznał za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, iż pozwany istotnie zawarł z (...) S. A. umowę pożyczki. Wskazania przy tym wymaga, iż na mocy art. 720 k.c. istotą zawartej pomiędzy stronami umowy było przeniesienie przedmiotu pożyczki z pożyczkodawcy na pożyczkobiorcę oraz następnie zwrot przedmiotu pożyczki – tj. tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W sprawie nie budzi wątpliwości, iż pozwany nie wykonał ciążącego na nim zobowiązania, ani z umowy pożyczki, ani z podpisanej ugody.

Odnieść należy się także do drugiego z zarzutów ujętych w sprzeciwie od nakazu zapłaty, iż pozwanego nie łączy z powodem żaden stosunek prawny. W kontekście zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci umowy pożyczki oraz umowy przelewu wierzytelności, twierdzenie to jest całkowicie gołosłowne i nie znajduje potwierdzenia w jakimkolwiek dowodzie. Zauważyć przy tym należy, że sam pozwany w treści podpisanej przez siebie ugody przyznał istnienie przedmiotowej wymagalnej wierzytelności względem powoda.

Mając powyższą argumentację na uwadze orzeczono jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 98§1,2 i 3 kpc. Na zasądzoną kwotę 317 zł tytułem kosztów procesu złożyły się opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłata sądowa w kwocie 30 zł oraz należność z tytułu zastępstwa procesowego w kwocie 270 zł.

SSR Lidia Merska