Wyrok z 22 maja 2019, sygn. I C 159/19

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 maja 2019 roku

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie: Przewodniczący: SSR Sławomir Splitt

Protokolant: Jolanta Migot

po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 r. w Gdyni na rozprawie

sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej S. II przy ulicy (...) w G.

przeciwko D. S.

o zapłatę

I. zasądza od pozwanego D. S. na rzecz powoda Wspólnoty Mieszkaniowej S. II przy ulicy (...) w G. kwotę 15.307,40 złotych (piętnaście tysięcy trzysta siedem złotych czterdzieści groszy), wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

- 522,59 złotych za okres od dnia 12 lipca 2016 r. do dnia zapłaty,

- 603,81 złotych za okres od dnia 11 sierpnia 2016 r. do dnia zapłaty,

- 603,81 złotych za okres od dnia 11 września 2016 r. do dnia zapłaty,

- 637,71 złotych za okres od dnia 11 października 2016 r. do dnia zapłaty,

- 710,64 złotych za okres od dnia 11 listopada 2016 r. do dnia zapłaty,

- 646,36 złotych za okres od dnia 11 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty,

- 710,64 złotych za okres od dnia 11 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty,

- 710,64 złotych za okres od dnia 11 lutego 2017 r. do dnia zapłaty,

- 710,64 złotych za okres od dnia 11 marca 2017 r. do dnia zapłaty,

- 941,81 złotych za okres od dnia 11 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty,

- 590,51 złotych za okres od dnia 11 maja 2017 r. do dnia zapłaty,

- 589,87 złotych za okres od dnia 13 czerwca 2017 r. do dnia zapłaty,

- 567,04 złotych za okres od dnia 11 lipca 2017 r. do dnia zapłaty,

- 589,87 złotych za okres od dnia 11 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty,

- 589,87 złotych za okres od dnia 12 września 2017 r. do dnia zapłaty,

- 670,88 złotych za okres od dnia 11 października 2017 r. do dnia zapłaty,

- 732,67 złotych za okres od dnia 11 listopada 2017 r. do dnia zapłaty,

- 706,60 złotych za okres od dnia 12 grudnia 2017 r. do dnia zapłaty,

- 732,67 złotych za okres od dnia 11 stycznia 2018 r. do dnia zapłaty,

- 732,67 złotych za okres od dnia 13 lutego 2018 r. do dnia zapłaty,

- 732,67 złotych za okres od dnia 13 lutego 2018 r. do dnia zapłaty,

- 871,65 złotych za okres od dnia 11 kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty,

- 401,78 złotych za okres od dnia 11 maja 2018 r. do dnia zapłaty,

II. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III. zasądza od pozwanego D. S. na rzecz powoda Wspólnoty Mieszkaniowej S. II przy ulicy (...) w G. kwotę 4.225,94 złotych (cztery tysiące dwieście dwadzieścia pięć złotych dziewięćdziesiąt cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 159/19

UZASADNIENIE

Powódka Wspólnota Mieszkaniowa S. II przy ul. (...) w G. domagała się zapłaty od pozwanego D. S. kwoty 15.638,29 zł wraz z ustawowymi odsetkami szczegółowo określonymi w pozwie za okres od lipca 2016 roku do maja 2018 roku.

W uzasadnieniu wskazała, że pozwany był właścicielem lokalu mieszkalnego w budynku powodowej wspólnoty mieszkaniowej. Z tego tytułu zobowiązany był do uiszczania należności na pokrycie kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej i zajmowanych lokali.

(pozew k. 2-4)

Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym z dnia 22 stycznia 2019 roku Sąd Rejonowy w Gdyni (sygn. akt I Nc 1383/18) orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.

(nakaz zapłaty – k. 41)

W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwany zaskarżył go w całości wnosząc o oddalenie powództwa i kwestionując powództwo zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Zarzucił, że powód nie udowodnił swojego roszczenia. Nadto zgłosił zarzut przedawnienia roszczenia

(sprzeciw – k. 44-47)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwany D. S. do dnia 18 maja 2018 roku był właścicielem lokalu mieszkalnego numer (...) położonego w G. przy ulicy (...).

(okoliczność bezsporna ustalona w oparciu o: treść księgi wieczystej nr (...) – k. 16-21v.)

Powodowa Wspólnota obciążała pozwanego za okres od lipca 2016 roku roku do maja 2018 roku miesięcznymi zaliczkami na poczet kosztów zarządu nieruchomością wspólną, opłat eksploatacyjnych oraz funduszu remontowego. Za okres od lipca 2016 roku do dnia 18 maja 2018 roku pozwany zalega z zapłatą kwoty w łącznej wysokości 15.307,40 zł.

(dowód: kartoteka finansowa – k. 22-25, powiadomienie – k. 26-26v., wymiary opłat – k. 27-27v., 31-32v., 34-34v., rozliczenia mediów – k. 28-30, 33, 35-37, plan gospodarczy – k. 62)

Sąd zważył, co następuje:

Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za wiarygodne i w pełni przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy złożone przez powoda dokumenty m.in. w postaci planów gospodarczych i wyliczonych na ich podstawie zestawień miesięcznych opłat. Zawiadomienia o wysokości zmian w zakresie opłat i zaliczek zawierają szczegółowe naliczenia składników, zgodne z wysokością kosztów wymienionych w planie gospodarczym. Wskazać należy, że zarzuty pozwanego nie wskazują na konkretne błędy w naliczeniach i jawią się jako bezpodstawne, będące jedynie wyrazem przyjętej taktyki procesowej. Mając zatem na uwadze, iż wszystkie powyższe dowody tworzą spójny obraz zaistniałej sytuacji Sąd uznał je za wiarygodne. Sąd pominął natomiast dowód z zeznań stron, albowiem ani pozwany ani osoba uprawniona do działania w imieniu powódki nie stawili się na terminie rozprawy i nie usprawiedliwili swojej nieobecności.

Powództwo w niniejszej sprawie zostało oparte na art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (Dz.U. Nr 85, poz. 388 z póź. zm.) zgodnie z którym właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu i jest obowiązany uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej. Zważyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 powyższej ustawy, obowiązek właścicieli lokali uiszczania zaliczek w formie bieżących opłat, płatnych miesięcznie jest ustawowo określonym sposobem pokrywania przez właścicieli lokali kosztów zarządu nieruchomością wspólną, na które składają się w szczególności wydatki i ciężary wymienione w art. 14 tejże ustawy. W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że pozwany jako właściciel lokalu mieszkalnego zobowiązany jest do ponoszenia kosztów utrzymania i eksploatacji przysługującego mu lokalu, jak też kosztów zarządu i utrzymania nieruchomości wspólnej.

Pozwany kwestionował swoją odpowiedzialność zarzucając, że powód nie udowodnił swojego roszczenia. Ponadto wskazał, że twierdzenia powoda nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Powód przedłożył stosowne dokumenty w postaci zatwierdzonego planu gospodarczego, wymiarów opłat, rozliczeń, zawiadomień, z których wynika zarówno sposób wyliczenia miesięcznych zaliczek jak też, jakie konkretnie składniki wchodzą w skład miesięcznej zaliczki. W związku z tym w ocenie Sądu powódka wykazała w sposób należyty i wystarczający wysokość istniejącego zobowiązania pozwanego zwłaszcza, że pozwany poza ogólnym stwierdzeniem, że twierdzenia powoda nie odpowiadają stanowi faktycznemu, nie wskazał, jakie składniki czy jakie wysokości są niezgodne czy błędne. Z tych też względów zdaniem Sądu brak jest podstaw do podważenia dokonanych rozliczeń.

Sąd nie uwzględnił również podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia. Zgodnie z art. 118 k.c. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe (…) – trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata.

Zatem zaliczki wymagalne w 2016 roku przedawniłyby się z upływem 3-letniego terminu przedawnienia dopiero w dniu 1 stycznia 2020 roku, zaś wymagalne w 2017 roku – dnia 1 stycznia 2021 roku. Pozew natomiast został wniesiony dnia 20 grudnia 2018 roku.

Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie I. wyroku biorąc pod uwagę bezzasadność zarzutu przedawnienia i zgromadzony materiał dowodowy, który jednoznacznie potwierdził w całym zakresie zasadność żądania pozwu na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 14 ustawy o własności lokali oraz art. 481 § 1 i 2 k.c. orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę łącznie 15.307,40 zł wraz z odsetkami ustawowymi naliczonymi od dnia następnego po terminie płatności każdej kolejnej miesięcznej zaliczki zgodnie z żądaniem pozwu.

Zasądzona kwota jest nieznacznie niższa niż żądanie pozwu, ponieważ pozwany przeniósł własność przedmiotowego lokalu dnia 18 maja 2018 roku. Zatem zaliczka za miesiąc maj 2018 roku została obniżona proporcjonalnie do okresu, w którym pozwany pozostawał właścicielem lokalu, co dało kwotę zaliczki za maj 2018 roku w wysokości 401,78 zł.

Dlatego w pozostałym zakresie na podstawie ww. przepisów stosowanych a contrario w punkcie II. wyroku oddalono powództwo.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie III. wyroku na zasadzie stosunkowego rozdzielenia kosztów podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku (Dz.U.2015.1804 ze zm.).

Powódka wygrała proces w 98 %, pozwany – w 2 %. Koszty poniesione przez powódkę to opłata sądowa od pozwu 769 zł, opłata za czynności profesjonalnego pełnomocnika w stawce minimalnej 3.600 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa 17 zł. Wynik sumy tych w stosunku do proporcji, w jakiej wygrała powódka to 4.298,28 zł. Koszty poniesione przez pozwanego to opłata za czynności profesjonalnego pełnomocnika w stawce minimalnej identycznej, jak w przypadku pełnomocnika przeciwnika oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł). Suma tych kosztów w proporcji do stosunku, w jakim wygrał pozwany to 72,34 zł. Różnica (4.225,95 zł) na korzyść powódki została zasądzona w punkcie III wyroku.