Wyrok z 28 maja 2019, sygn. VII P 420/18

8. Jak wynika z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Niewątpliwie wynagrodzenie za pracę jest najistotniejszym składnikiem podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, które zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ww. ustawy należy rozumieć jako przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe. Nie ulega też wątpliwości, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, wypłacone pracownikowi na mocy prawomocnego wyroku Sądu jest przychodem tego pracownika i wobec tego stanowi podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, w tym ubezpieczenie chorobowe.