Wyrok z 27 czerwca 2019, sygn. VII P 1779/16

Wypowiedzenie umowy o pracę stanowi zwykły sposób jej rozwiązania. Konsekwencją powyższego jest, co wskazuje doktryna i orzecznictwo Sądu Najwyższego, że wskazana przez pracodawcę przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości. Nie oznacza to jednak przyzwolenia na arbitralne, dowolne i nieuzasadnione lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wypowiedzenie umowy o pracę. Wymóg wskazania przez pracodawcę konkretnej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę nie jest równoznaczny z koniecznością sformułowania jej w sposób szczegółowy, drobiazgowy, z powołaniem opisów wszystkich faktów i zdarzeń, dokumentów, ich dat oraz wskazaniem poszczególnych działań, czy zaniechań, składających się w ocenie pracodawcy na przyczynę uzasadniającą wypowiedzenia umowy o pracę. Wymóg konkretności może być także spełniony poprzez wskazanie kategorii zdarzeń, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że szczegółowe motywy wypowiedzenia są pracownikowi znane (vide: Wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2011 r., I PK 152/10, LEX nr 1120329; Wyrok Sądu Najwyższego z 2 października 1996 r., I PRN 69/96, Lex 28630; Wyrok Sądu Najwyższego z 3 sierpnia 2007 r., sygn. akt: I PK 79/07, Monitor Prawa Pracy z 2007 r., nr 12, str. 651).